Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

50 χρόνια πριν #5 Something in the Air

Ένα από τα χαρακτηριστικά τραγούδια της δεκαετίας του '60 που έδωσε σαφή κοινωνικά μηνύματα στην εποχή του, ήταν το Something in the Air των Thunderclap Newman που ηχογραφήθηκε με τη βοήθεια του Pete Townshend των Who. Στο γκρουπ ήταν μέλη οι Andy Newman, Speedy Keen και ο κιθαρίστας Jimmy McCullock, ο οποίος αργότερα έπαιξε στους Wings μέχρι τον ξαφνικό θάνατό του από ναρκωτικά στα 26 του χρόνια. Το Something in the Air ακούστηκε και στην ταινία Magic Christian. USA 37, UK 1

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Woody Allen: Έχει κι αλλού πορτοκαλιές


Εδώ και αρκετό καιρό, ο Γούντι Αλεν βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Η θετή του κόρη Ντίλαν Φάροου, εκμεταλλευόμενη και το ντόμινο αποκαλύψεων για περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης στο Χόλιγουντ, τον κατηγόρησε ανοιχτά για κάτι που σύμφωνα με τα λεγόμενά της, συνέβη το 1992, αμαυρώνοντας -χωρίς να υπάρχουν καν επαρκή στοιχεία και ενώ ο ίδιος έχει ερευνηθεί εξονυχιστικά από την αστυνομία-, σχεδόν ανεπανόρθωτα τη φήμη του. Στη σκιά του δυναμικού κινήματος #MeToo, που όμως αρχίζει να αποκτά χαρακτήρα υστερίας, ο Γούντι Αλεν εμφανίστηκε ξαφνικά ως «συνάδελφος» του Χάρβεϊ Γουάινσταϊν, η πρόσφατη ταινία του «A Rainy Day in New York» ενώ ολοκληρώθηκε δεν βγήκε ποτέ στις αίθουσες, οι περισσότεροι πρωταγωνιστές της τον αποκήρυξαν και η εταιρεία Amazon ακύρωσε τη συμφωνία που είχε κάνει μαζί του για άλλες τέσσερις ταινίες. 

Οπως αναφέρει δημοσίευμα των New York Times, ο Αλεν μπορεί να πτοήθηκε, αλλά δεν ηττήθηκε. Λίγες εβδομάδες αφού μήνυσε την εταρεία Amazon επειδή του ακύρωσε τη συμφωνία για τα γυρίσματα τεσσάρων ταινιών, ο 83χρονος σκηνοθέτης εγκαταλείπει τις ΗΠΑ που τον δικάζουν για σεξουαλική παρενόχληση χωρίς επαρκή στοιχεία, και βρίσκει καλλιτεχνικό καταφύγιο στην Ισπανία. Η εταιρεία Mediapro, με έδρα τη Βαρκελώνη, που έχει χρηματοδοτήσει στο παρελθόν και άλλες επιτυχημένες ταινίες του Αλεν, όπως το «Vicky Christina Barcelona» και «Midnight in Paris» (Μεσάνυχτα στο Παρίσι), πρόκειται να στηρίξει και την επόμενη δουλειά του. Η είδηση επαληθεύτηκε από την υπεύθυνη Τύπου της συγκεκριμένης εταιρείας, η οποία επιβεβαίωσε ότι όντως ο σκηνοθέτης ήδη δουλεύει πάνω στο συγκεκριμένο φιλμ, χωρίς όμως να δώσει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις τοποθεσίες των γυρισμάτων, ή το θέμα της ταινίας.


Τα τελευταία χρόνια, ο Αλεν είχε ούτως ή άλλως αποδείξει τον έρωτά του για την Ευρώπη, γυρίζοντας ταινίες εκτός ΗΠΑ, στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ισπανία. Με πολλούς σταρ του Χόλιγουντ να αποκηρύσσουν τον σκηνοθέτη με τον οποίο άλλοτε ονειρεύονταν να συνεργαστούν και ελάχιστους να μένουν πιστοί στο πλευρό του – όπως ο Χαβιέ Μπαρδέμ που δήλωσε ότι θα δούλευε ξανά χωρίς δεύτερη σκέψη μαζί του-, το αστέρι του Αλεν έμοιαζε να τρεμοσβήνει. Οπως όλα δείχνουν όμως, ο δαιμόνιος και ακούραστος Γούντι, είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει καλλιτεχνικά.

Πηγή: protagon.gr

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

50 χρόνια πριν #4 Too Busy Thinking About My Baby

Μερικές από τις σκέψεις που δύσκολα εξωτερικεύει κανείς συχνά, εκφράζει ο Marvin Gaye, σε μια από τις προσπάθειες του για αλλαγή στο ύφος των τραγουδιών του στα τέλη της δεκαετίας του '60 με το Too Busy Thinking About My Baby. Κάτι ανάλογο θα επιχειρήσει αρκετά χρόνια αργότερα με το Sexual Healing, μια από τις τελευταίες ηχογραφήσεις του. Πάντως το Too Busy Thinking About My Baby ασκεί πάντα τη γοητεία του πρωτότυπου. USA 4, UK 5

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

50 χρόνια πριν #3 It's Your Thing

Το τραγούδι που οδήγησε τους Isley Brothers από το ρυθμ εντ μπλουζ στο φανκ ήταν το It's Your Thing. Ήταν από τις πρώτες δουλειές που έκαναν μετά την αποχώρηση τους από τη Μόταουν. Παράλληλα, έφτιαξαν τη δικιά τους εταιρία και ταυτόχρονα δημιούργησαν τον δικό τους προσωπικό ήχο που τους έκανε να ξεχωρίζουν από τους μεγάλους της εποχής James Brown και Sly and The Family Stone. USA 2, UK 30

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

50 χρόνια πριν #2 Where Do You Go To My Lovely?

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Peter Sarstedt, ο Richard, κάτω από το ψευδώνυμο Eden Kane ανέβηκε στο Νο 1 της Αγγλίας το 1961. Ένας άλλος αδελφός του, ο Robin, έφτανε μέχρι το Νο 3 το 1976 με το My Resistance is Low. Έτσι έγιναν από τις πιο πετυχημένες οικογένειες στο αγγλικό τσαρτ. Η ιστορία ενός δυστυχισμένου πλουσιοκόριτσου έγινε τραγούδι με τίτλο Where Do You Go To My Lovely? και έκανε διάσημο για μερικούς μήνες τον Peter Sarstedt. Αυτή η επιτυχία δεν είχε όμως συνέχεια. USA 70, UK1

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

50 χρόνια πριν #1 Let's Work Together

Το blues των βάλτων βοήθησε τον δημιουργό του Kansas City, Wilbert Harrison, να επιστρέψει μετά από 15 χρόνια απουσίας στα μουσικά πράγματα. Η μπάντα του, που αποτελείτο από τον ίδιο -παίζει φυσαρμόνικα, ντραμς και κιθάρα- δεν είναι σίγουρα κάτι το συνηθισμένο. Το Let's Work Together ήταν παράλληλα επιτυχία και για το συγκρότημα των Canned Heat και απευθύνει ένα κάλεσμα για ενότητα στην αθώα από πολλές πλευρές νεολαία της δεκαετίας του '60. USA 32


Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

Μισόν αιώνα άνθρωπος

«Πάντα μου πίστευα πως θα έκλεινα τα πενήντα μου χρόνια ανάμεσα σε πενήντα φίλους και να που είχα βρεθεί ολομόναχος. [...] Mέσα στο σπίτι υπήρχε ένα άσπρο χρησιμοποιημένο κερί, παρατημένο ίσως από κάποιον προηγούμενο νοικάρη. Tο έβαλα στο ποτήρι και το άναψα. Kοιτώντας τη θάλασσα μπροστά μου έκανα μια ευχή και το ’σβησα. [...] Eίχα όμως κι άλλες δυο τρεις ευχές, το άναψα λοιπόν κι άλλες δυο τρεις φορές και το ’σβησα. Σκέφτηκα τι ευχή είχα ακόμα να κάνω και έκπληκτος διαπίστωσα πως δεν είχα άλλες. Eίχαν σχεδόν όλες πραγματοποιηθεί. Tότε άρχισα να τις θυμάμαι μία μία και ν’ ανάβω και να σβήνω το κερί στην ανάμνησή τους. Ίσως ήταν παραπάνω από πενήντα, αλλά εγώ όταν συμπλήρωσα τα χρόνια μου σταμάτησα ευγνώμων γι’ αυτό τον μισό αιώνα που είχα ζήσει».

Δανείστηκα τον τίτλο και την περίληψη του βιβλίου του Αντώνη Σουρούνη (https://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-4565-0) για να σας μιλήσω για μια απόφαση που πήρα και αφορά εμένα και το ταπεινό αυτό blog.

Γεννήθηκα το 1969. Αισίως λοιπόν, φέτος τον Μάρτιο συμπληρώνω 50 χρόνια ζωής. Μιας ζωής που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, άκουγα μουσική. Άντε καλά, να βγάλω τα πρώτα πέντε χρόνια, αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι δεν έχω αναμνήσεις και από αυτά.

Το 1975 άρχισαν στο Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας οι εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη. Η εκπομπή άρχισε ως ‘’Ποπ Club’’, αργότερα έγινε "Μέρα παρά Μέρα" και συνεχίζει μέχρι σήμερα ως ‘’Από τις 4 στις 5’’. 44 χρόνια στην ίδια συχνότητα, από Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 4 έως τις 5 το απόγευμα. Τον ακούω από το 1975 μέχρι και σήμερα!!!

Το 2004 ο Γιάννης Πετρίδης μαζί με τον συνεργάτη του Κώστα Ζουγρή, κυκλοφορούν το πρώτο τους βιβλίο "Τα τραγούδια του αιώνα".


Η περίληψη του βιβλίου αναφέρει:

Δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη η επιλογή για τα καλύτερα τραγούδια που ακούστηκαν από το 1900 μέχρι σήμερα. Για να φτάσουμε στην τελική μορφή με τα τραγούδια που υπάρχουν στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας φέραμε στη μνήμη μας χιλιάδες τραγούδια από το παρελθόν και ξανακούσαμε τραγούδια από τις αρχές του 20ού αιώνα που λόγω ηλικίας δεν ήταν εύκολο να εκτιμήσουμε την αξία και την επιρροή που είχαν στην εποχή τους. Παράλληλα διαβάσαμε πολλά βιβλία που εκτιμούμε το έργο των δημιουργών τους και συνεκτιμήσαμε τις απόψεις τους για τα τραγούδια της εκάστοτε εποχής. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι ακροατές του ραδιοφώνου της ΝΕΤ, ή Α΄ πρόγραμμα όπως ήταν γνωστό παλαιότερα, που σχεδόν 28 χρόνια στηρίζουν σε καθημερινή βάση κάθε απόγευμα 4-5 μια ραδιοφωνική εκπομπή που πάντα λαμβάνει υπ' όψιν της τις υποδείξεις των ακροατών της. Θα ήταν ψέμα το να ισχυρισθούμε ότι η λίστα δεν επηρεάστηκε ως ένα βαθμό από τις προσωπικές μας προτιμήσεις, αλλά κυρίαρχο στοιχείο ήταν η έκταση της κοινωνικής, καλλιτεχνικής και εμπορικής επιτυχίας που είχε το κάθε τραγούδι όταν κυκλοφόρησε και στα επόμενα χρόνια. Υπάρχουν βέβαια αρκετά τραγούδια, κυρίως από το χώρο του ροκ που η έλλειψη εμπορικότητας δεν μας επέτρεψε να τα συμπεριλάβουμε στη λίστα μας. Δεν αποκλείουμε λοιπόν μια μελλοντική λίστα που θα περιλαμβάνει τραγούδια που είχαν απήχηση σε συγκεκριμένο μουσικό κοινό και έχουν πάρει κι αυτά την δικιά τους θέση στη μουσική μας ιστορία, καλύπτουν όμως χρονικά πολύ μικρότερη περίοδο. 

Πως κολλάνε λοιπόν όλα τα παραπάνω και γιατί έχω κάνει έναν τεράστιο πρόλογο;

Για να σας εξηγήσω πώς πήρα την απόφαση να κάνω μια σειρά από αναρτήσεις με τον τίτλο "50 χρόνια πριν" με τραγούδια που κυκλοφόρησαν το 1969 και συμπεριλαμβάνονται στο συγκεκριμένο βιβλίο. Με αυτόν τον τρόπο, νιώθω ότι γιορτάζω τα γενέθλια μου και ταυτόχρονα θυμίζω σε όλους εσάς τραγούδια και μουσικές που ξεχώρισαν από αυτή την ιδιαίτερη -για μένα σίγουρα- χρονιά. Οι αναρτήσεις θα γίνονται σε τακτά διαστήματα σε όλη τη διάρκεια του 2019 και φυσικά το blog θα συνεχίσει να δημοσιεύει και άλλο περιεχόμενο όπως κάνει από το 2007 μέχρι και σήμερα.