Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

Many Rivers to Cross

Και μετά από τα -υποτιθέμενα- σατανιστικά μηνύματα του "Hotel California", ας πάμε σε κάτι εντελώς αντίθετο.


Ο Jimmy Cliff έγραψε και ηχογράφησε το καταπληκτικό αυτό κομμάτι το 1969 όταν ήταν μόλις 21 ετών. Είχε ήδη γνωρίσει την επιτυχία στην πατρίδα του, την Τζαμάικα, όταν όμως πήγε στην Μεγάλη Βρετανία ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Περνώντας λοιπόν μια πολύ  δύσκολη περίοδο, στην προσπάθεια του να εδραιωθεί στο χώρο της μουσικής, έγραψε το "Many Rivers to Cross". Το τραγούδι είναι ένα από λίγα στα οποία ο Jimmy Cliff χρησιμοποιεί το εκκλησιαστικό όργανο και έχει έντονα gospel στοιχεία.

Περιλαμβάνεται στο album του 1969 με τίτλο το όνομα του καλλιτέχνη και έχει διασκευαστεί πάρα πολλές φορές από μεγάλα ονόματα. Μερικές από τις πιο γνωστές διασκευές είναι αυτές του Harry Nilsson, του John Lennon, του Joe Cocker και των UB40.

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

666η ανάρτηση στις Μέρες Βινυλίου

Ναι, όσο κι αν μου φαίνεται απίστευτο, αυτή είναι η ανάρτηση υπ'  αριθμ. 666 γι' αυτό το blog.

Και επειδή ο συγκεκριμένος αριθμός έχει -όπως και να το κάνουμε- μια αρνητική φόρτιση, είπα να κάνω τον σταυρό μου και να σας μιλήσω για μια από τις πιο γνωστές ιστορίες που -και καλά- συνδέει κάποιο τραγούδι με τον "έξω από δω".

Οι πληροφορίες έρχονται από το site της "Μηχανής του χρόνου" αλλά θα τις βρείτε παντού στο διαδίκτυο αφού, όπως είπα και πιο πάνω, πρόκειται για μια από τις πιο πολυ-διαφημισμένες ιστορίες που εκείνα τα χρόνια τουλάχιστον, διαδίδονταν από στόμα σε στόμα και όχι από οθόνη σε οθόνη.


To 1977, κυκλοφόρησε το τραγούδι “Hotel California” του συγκροτήματος «Eagles». Είναι ένα από τα πιο γνωστά ροκ κομμάτια στον κόσμο, αλλά όταν βγήκε, είχε προβληματίσει τους ακροατές με τους ασυνήθιστους στίχους του. Υπήρξαν διάφορες εκδοχές για το ποιο είναι το νόημα του τραγουδιού και δεν έλειψαν οι κατηγορίες ότι οι «Eagles» έγραψαν έναν κρυφό ύμνο για τον σατανισμό.

Η θεωρία ξεκίνησε από μια ομάδα Ευαγγελιστών. Είχαν παρατηρήσει μια μυστηριώδη μορφή στο εξώφυλο του δίσκου. Το συγκρότημα βρίσκεται σε ένα ξενοδοχείο πολυτελείας και ποζάρει στον φακό, ενώ τριγύρω τους γίνεται πάρτι. Σε ένα παράθυρο στο βάθος, μπορεί κανείς να διακρίνει μία σκοτεινή μορφή, που κοιτάζει το συγκρότημα.

Είπαν, λοιπόν, ότι η σκοτεινή φιγούρα στο παράθυρο ήταν ο Άντον Λαβί, ο συγγραφέας της “Βίβλου του Σατανά”. Ο Λαβί είχε αγοράσει ένα ξενοδοχείο στο Σαν Φρανσίσκο, για να στεγάσει την Εκκλησία του Σατανά, της οποίας ηγούνταν.

Στο τραγούδι ακούγεται ο στίχος “Kill the Beast”, δηλαδή “σκοτώστε το θηρίο”. Οι επικριτές θεώρησαν ότι οι Eagles εννοούσαν τον Σατανά. O στίχος αναφέρει “They stab it with their steely knives, but they just can’t kill the beast” και έχει άλλη εξήγηση. Ο Θωμάς Αργυρέας γράφει στους «Αποδυόπτες» ότι πρόκειται για «φράση εποχής, όπου αναφερόταν στις βίαιες επιδεικτικές συμπεριφορές, κυρίως των αγοριών, που κάπου-κάπου κατέληγαν και σε φόνους, κυρίως προσπάθειες εκτόνωσης της πίεσης που ασκούσε πάνω τους η κοινωνική απαίτηση που θέλει τον άνδρα ηγέτη, αρχηγό, τσαμπουκά. Αλλά έτσι δεν σκοτώνεται το «θηρίο» μέσα μας. Απλά, θεριεύει».

Το ξενοδοχείο, απ’ το οποίο δεν μπορείς να φύγεις ποτέ, όπως λέει ο στίχος  “you can check out anytime you like, but you can never leave”, θεωρήθηκε ότι είναι η εκκλησία των Σατανιστών. Σύμφωνα με τους δημιουργούς, το τραγούδι δεν έχει καμία σχέση με τον Λαβί και τον σατανισμό. Οι στίχοι μιλάνε για ένα ταξιδιώτη, που πάει σε ένα ξενοδοχείο πολυτελείας. Αρχικά φαίνεται παραδεισένιο, αλλά αργότερα αποκαλύπτονται οι άσχημες πτυχές του. Δυστυχώς για τον ταξιδιώτη, από αυτό το ξενοδοχείο και κατά συνέπεια από τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής, δεν μπορεί να φύγει ποτέ.

Το τραγούδι είναι μία αλληγορία για τον ηδονισμό, την αυτοκαταστροφή και την απληστία στη μουσική βιομηχανία στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ο Ντον Χένλεϊ, ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, είπε ότι είναι η δική τους ερμηνεία για τη “μεγάλη ζωή” στο Λος Άντζελες και ότι είναι “ένα τραγούδι για το σκοτεινό υπογάστριο του αμερικανικού ονείρου και την υπερβολή στην Αμερική”.

Ο Ντον Φέλντερ, ο κιθαρίστας των Eagles, περιέγραψε το 2008, πώς εμπνεύστηκαν το τραγούδι:
“Ο Ντον Χένλεϊ και ο Γκλεν (Φρέι) έγραψαν τους περισσότερους απ’ τους στίχους. Όλοι μας φτάσαμε στο Λος Άντζελες νύχτα, οδηγώντας. Κανείς μας δεν ήταν απ’ την Καλιφόρνια και αν οδηγήσεις προς το Λ.Α. τη νύχτα μπορείς να δεις αυτή τη λάμψη, στον ορίζοντα, απ’ τα φώτα και οι εικόνες αρχίζουν να παίζουν στο μυαλό σου και όλα τα όνειρα που έχεις κάνει. Και το τραγούδι είναι γι’ αυτό το πράγμα.”


Ακολουθούν οι στίχοι στα αγγλικά αλλά και στην ελληνική τους απόδοση (από τον Θωμά Αργυρέα)

On a dark desert highway, cool wind in my hair
Warm smell of colitas, rising up through the air
Up ahead in the distance, I saw a shimmering light
My head grew heavy and my sight grew dim
I had to stop for the night.
There she stood in the doorway;
I heard the mission bell
And I was thinking to myself ‘
This could be heaven or this could be Hell’
Then she lit up a candle and she showed me the way
There were voices down the corridor,
I thought I heard them say

Welcome to the Hotel California
Such a lovely place (such a lovely place)
Such a lovely face.
Plenty of room at the Hotel California
Any time of year (any time of year) you can find it here

Her mind is Tiffany-twisted, she got the Mercedes bends
She got a lot of pretty, pretty boys, that she calls friends
How they dance in the courtyard, sweet summer sweat
Some dance to remember, some dance to forget
So I called up the Captain, ‘Please bring me my wine’
He said, ‘we haven’t had that spirit here since nineteen sixty-nine’
And still those voices are calling from far away,
Wake you up in the middle of the night
Just to hear them say

Welcome to the Hotel California
Such a lovely place (such a lovely place)
Such a lovely face.
They livin’ it up at the Hotel California
What a nice surprise (what a nice surprise), bring your alibis

Mirrors on the ceiling,
The pink champagne on ice.
And she said, ‘we are all just prisoners here, of our own device’
And in the master’s chambers,
They gathered for the feast
They stab it with their steely knives,
But they just can’t kill the beast

Last thing I remember,
I was running for the door
I had to find the passage back to the place I was before
‘Relax’ said the night man,
We are programmed to receive.
You can check out any time you like,
But you can never leave!
----------------------------------------------------------------------------------------
Σε σκοτεινή εθνική οδό στην έρημο, με δροσερό άνεμο στα μαλλιά
η ζεστή μυρωδιά των μίσχων μαριχουάνας αναδύονταν στον αέρα
Μπροστά μου στο βάθος, είδα ένα φώς που λαμπύριζε.
Το κεφάλι μου βάραινε και η εικόνα θόλωνε
Έπρεπε να σταθώ για την νύχτα
Εκεί την είδα, στεκόταν στον δρόμο για την πόρτα άκουσα το κουδούνι της “επόμενης πράξης”
Και αναρωτιόμουν… “Θα μπορούσε να είναι ο Παράδεισος ή θα μπορούσε κι η Κόλαση”
Άναψε τότε ένα κερί και μου φώτισε τον δρόμο. .
Φωνές αντηχούσαν σε όλο τον διάδρομο
Νομίζω τις άκουσα να λένε

Καλώς ήλθες στο Ξενοδοχείο California
Τόσο αξιαγάπητο μέρος (τόσο αξιαγάπητο μέρος)
Τόσο γλυκό στην όψη.
Άπλετο χώρο στο Ξενοδοχείο California
Όλο τον χρόνο (όλο τον χρόνο) εδώ θα τον βρείς

Το μυαλό της ήταν στην καλή χαρά (από ναρκωτικά) και έκανε μια γρήγορη, ευτυχισμένη “ανάδυση” (Ιδίωμα για το σταδιακό ξεθόλωμα αλλά και αναφορά στην μαγεία που ασκούσαν τα ακριβά ευρωπαϊκά αυτοκίνητα Mercedes bends–>Benz)
“Πήρε” πολλά χαριτωμένα αγόρια που αποκαλούσε φίλους
Πώς χόρευαν στον αυλόγυρο, γλυκιά οσμή καλοκαιρινού ιδρώτα κάποιους χορούς να θυμάσαι, κάποιους για να ξεχνάς
Κι έτσι κάλεσα το αφεντικό “Φέρτε μου το κρασί μου, παρακαλώ”(αναφορά στο συγκρότημα Crosby, Stills and Nash, μεγάλη επιρροή για τον στιχουργό)
Απάντησε: “Δεν έχουμε αυτό το ποτό πια εδώ από το 1969″(χρονική αναφορά στο Woodstock)
Κι επέμεναν εκείνες οι φωνές να καλούν από πολύ μακριά
Να σε ξυπνούν στη μέση της νύχτας
Μόνο και μόνο να τις ακούσεις να λένε

Καλώς ήλθες στο Ξενοδοχείο California
Τόσο αξιαγάπητο μέρος (τόσο αξιαγάπητο μέρος)
Τόσο γλυκό στην όψη.
Διασκεδάζουν υπέροχα στο Ξενοδοχείο California
Τί όμορφη έκπληξη (τί όμορφη έκπληξη), φέρε το άλλοθί σου.

Καθρέφτες στο ταβάνι (sex), ροζέ σαμπάνια με πάγο (από το 1970 η ροζέ θεωρείτο το ποτό των απελευθερωμένων -bitchy- κοριτσιών)
Και εκείνη είπε:
“Είμαστε όλοι, απλά, δεσμώτες των συσκευών μας”
Και στις κεντρικές αίθουσες, συγκεντρώθηκαν για την γιορτή
Την κάρφωναν με τα ατσάλινα μαχαίρια τους
Αλλά δεν μπορούσαν μήτε να σκοτώσουν το θηρίο.

Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι ήταν να τρέχω προς την πόρτα
Έπρεπε να βρώ το πέρασμα προς το μέρος που ήμουν πριν
“Χαλάρωσε” είπε το νυχτόβιο “εγώ” μου,
“Είμαστε προγραμματισμένοι να δεχόμαστε (υποτασσόμαστε).
Μπορείς να αποσυρθείς όποτε θες, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσεις να φύγεις” (έμμεση αναφορά ίσως στην επιλογή της αυτοκτονίας ως μόνη λύτρωση

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Αν ήμουν πλούσιος

Η σχέση που μας δένει με κάποια τραγούδια είναι ένα παράξενο μίγμα εμπειριών, αναμνήσεων και διαθέσεων. Πάρτε για παράδειγμα αυτό το τραγούδι.


Το 1972 ο Δώρος Γεωργιάδης κερδίζει το Α΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Αν ήμουν πλούσιος», σε στίχους της Σώτιας Τσώτου.


Έχω γεννηθεί το 1969. Ως εκ τούτου (sic), το 1972 ήμουν 3 χρονών. Κι όμως, θυμάμαι εντονότατα το κλίμα της εποχής, τα ραδιόφωνα (ή μάλλον το ραδιόφωνο αφού δεν είχαμε και πολλά τότε) να παίζουν και να ξαναπαίζουν το τραγούδι και όλη την Ελλάδα να ονειρεύεται. Τι θα έλεγε άραγε στους στίχους του ένα τραγούδι με αυτόν τον τίτλο στην Ελλάδα του 2019;

Αν το καλοσκεφτείτε, θα έλεγε το ίδιο ακριβώς πράγμα. Με διαφορετικές λέξεις-κλειδιά και πιο σύγχρονη φρασεολογία αλλά πρακτικά το ίδιο. Και μπορεί να άλλαξαν πολλά σ' αυτά τα 50 περίπου χρόνια από τότε, όμως οι άνθρωποι σε γενικές γραμμές παραμένουμε ίδιοι. "Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν" όπως θα πει μερικά χρόνια αργότερα άλλος ένας μεγάλος.

Για την ιστορία, όποιος ενδιαφέρεται να μάθει ποιος είναι ο Δώρος Γεωργιάδης και τι έκανε μετά το 1972 ας διαβάσει το αντίστοιχο λήμμα στην Βικιπαίδεια (εδώ) ή αυτή την παρουσίαση (μαζί με μια παλιά του συνέντευξη) (εδώ).

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

Νίκος Καββαδίας ... γεννήθηκε σαν χθες

Στις 11 Ιανουαρίου του 1910 γεννιέται ο Νίκος Καββαδίας.

Ο ποιητής, πεζογράφος και ναυτικός Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στο Νίκολσκι Ουσουρίσκι, μία επαρχιακή πόλη της Ρωσίας από γονείς Κεφαλονίτες και ο πατέρας του, Χαρίλαος Καββαδίας διατηρούσε γραφείο γενικού εμπορίου με κύριο πελάτη τον τσαρικό στρατό. Το 1914 η οικογένεια επέστρεψε στην Ελλάδα με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και εγκαθίσταται αρχικά στο Αργοστόλι και μετά στον Πειραιά.

Στο δημοτικό, ο Καββαδίας διαβάζει Ιούλιο Βερν και είναι συμμαθητής με τον Γιάννη Τσαρούχη και γνωρίζεται με τον λογοτέχνη Παύλο Νιρβάνα. Στα 18 του χρόνια, αρχίζει να δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας.

Τελειώνοντας το σχολείο έδωσε εξετάσεις για την Ιατρική Σχολή, αλλά ο θάνατος του πατέρα του τον οδήγησε να εργαστεί σε ναυτικό γραφείο αρχικά, για να γίνει στη συνέχεια ναυτικός το 1928. Το 1934 η οικογένειά του μετακομίζει στην Αθήνα και έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής και στο ξέσπασμα του πολέμου του 1940 πηγαίνει στην Αλβανία με την ειδικότητα του ασυρματιστή.

Στην Κατοχή, ο ποιητής γίνεται μέλος του ΕΑΜ αρχικά και του ΚΚΕ στη συνέχεια, ενώ εντάσσεται στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών έχοντας κυκλοφορήσει ένα μόλις βιβλίο, το «Μαραμπού».

Από το 1954 μέχρι το 1974 ταξιδεύει συνεχώς και κυκλοφορεί το 1957 το πεζογράφημα «Βάρδια» και την ποιητική συλλογή «Πούσι» το 1961. Πεθαίνει το 1975 ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο και τρία χρόνια μετά το θάνατό του, ο Θάνος Μικρούτσικος κυκλοφορεί μελοποιημένα ποιήματά του στο δίσκο «Σταυρός του Νότου», δίσκος που χάρισε μεγάλη δημοτικότητα στο έργο του Καββαδία στο ευρύ κοινό.


Ποίηση
Μαραμπού (1933)
Πούσι (1947) και το 2015 από τις εκδόσεις Άγρα.
Τραβέρσο (1975)
Το ημερολόγιο ενός τιμονιέρη: Αθησαύριστα πεζογραφήματα και ποιήματα, επιμέλεια Guy (Michel) Saunier. Αθήνα: Άγρα, 2005

Πεζογραφία
Βάρδια (1954)
Λι (1987)
Του πολέμου/Στ’ άλογό μου (1987)

Πηγή: http://popaganda.gr/pop-news/11-ianouariou-tou-1910-genniete-o-nikos-kavvadias

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

annoying hit songs you secretly love

Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τίτλος και είπα να το αναρτήσω και εδώ.

Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερα, να και το link:

https://g.co/kgs/yF9RGR

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Traveling On

Ήρθε η ώρα να σας ευχηθώ και από εδώ Καλή Χρονιά. Ας ελπίσουμε το 2019 να είναι καλύτερο για τα αυτιά μας από το 2018. Προσωπικά, θα ήθελα να δω το Hip-Hop να υποχωρεί και να δίνει τη θέση του σε κάτι νέο (αν έχει και κιθάρες, ακόμα καλύτερα).

Με μια νέα (για τα δεδομένα του blog) κυκλοφορία θα υποδεχθούμε τη νέα χρονιά.


Το Traveling On των Decemberists κυκλοφόρησε στις 14 Δεκεμβρίου του 2018 και δίνει τις καλύτερες υποσχέσεις για το επερχόμενο album τους.

Να είμαστε γεροί, δυνατοί και δημιουργικοί τη νέα χρονιά και να ταξιδεύουμε (με ή χωρίς εισαγωγικά).


Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΒΑΡΥΓΔΟΥΠΟ

Με τον Χρήστο Χωμενίδη συνήθως ταυτίζομαι. Το σημερινό όμως κομμάτι του στα "Νέα" νομίζω ότι "τα σπάει". Γι' αυτό και το αναδημοσιεύω (ελπίζω με την άδεια του).

Παλιά τον έλεγαν απλώς χειμώνα. Στις μέρες μας είναι "αιφνίδια πτώση της θερμοκρασίας", "ακραία καιρικά φαινόμενα", "άρωμα Σιβηρίας". Από φέτος μάλιστα τα κύματα ψύχους προσωποποιήθηκαν, απέκτησαν -χαριτωμένα πράγματι- ονόματα. Ο "Ραφαήλ", η "Σοφία", προσεχώς η "Αννούλα του Χιονιά" ή ο "Μπαρμπαγιάννης Κανατάς" σε περίπτωση έντονων βροχοπτώσεων.
Παλιά το αποκαλούσαν καλοκαίρι. Πριν από τα ερκοντίσιον, οι άνθρωποι είχαν ως φυσικό κλιματισμό τον ιδρώτα τους. Το ρούχο κόλλαγε στο δέρμα, το στόμα στέγνωνε, έβαζαν το κεφάλι τους κάτω απ'τη βρύση, τσαλαβουτούσαν τα παιδιά στα συντριβάνια στις πλατείες, μικροί-μεγάλοι έσπευδαν μετά το σχόλασμα στην πλησιέστερη ακρογιαλιά. Δεν το έκαναν πάντως σπουδαίο θέμα. Όποτε πλέον ο υδράργυρος αγγίξει τους τριανταπέντε βαθμούς, μόνο που δεν βαράνε οι σειρήνες. "Κύμα καύσωνα", "καμίνι η πόλη", "σαγανάκι η άσφαλτος"... Δεν είναι αυτό δελτίο καιρού - η Αποκάλυψις του Ιωάννου είναι!
Δεν αρνούμαι την κλιματική αλλαγή, δεν αμφισβητώ το φαινόμενο του θερμοκηπίου που απειλεί τον πλανήτη. Αναφέρομαι στη διεκτραγώδηση των γεγονότων -και των πλέον αναμενόμενων- από τα μέσα ενημέρωσης τα οποία εμπορεύονται τον τρόμο και τον πόνο. Από μεγάλο μέρος του κοινού που έχει εθιστεί στο να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα σαν ταινία φρίκης.
Κάθε σχεδόν θλιβερό περιστατικό -όσο μεμονωμένο και αν είναι- υπερπροβάλλεται. Επενδύεται με σπαρακτικές εικόνες και θρέφει την πιό διεστραμμένη μορφή ηδονοβλεψίας.
Σκοτώνεται κάποιος σε αυτοκινητιστικό; Κάμερες πολιορκούν το σπίτι του, ρεπόρτερ ανακρίνουν τούς συντετριμμένους συγγενείς του.
Αρρωσταίνει ή πεθαίνει, μπαίνει στο νοσοκομείο ή στο γηροκομείο ένας (ημι-) διάσημος; Λεφούσι σπεύδουν οι μοιρολογήστρες των τηλεοράσεων και των ιστότοπων. Και δώσ'του οι δακρύβρεχτες νεκρολογίες και δωσ'του οι πύρινες καταγγελίες - "η πολιτεία αδιαφόρησε για το είδωλο του ελαφρού μας τραγουδιού...", "κανείς δεν νοιάστηκε για τον θρυλικό σέντερ-φορ που είχε μεσουρανήσει στα γήπεδα τη δεκαετία του 1960..."
Σάμπως να μην αποτελεί φυσικό κανόνα, με ευάριθμες εξαιρέσεις, οι καλλιτέχνες και οι αθλητές -μακάρι και οι πολιτικοί-, όταν ολοκληρώνουν την καρριέρα τους, να αποσύρονται από τη δημοσιότητα. Κάποτε να γερνούν και να φεύγουν από τη ζωή... Σάμπως να μην ισορροπούμε όλοι μας -εκ γενετής- "στο χείλος της μαύρης τρούπας του τάφου μας", καθώς το λέει ο μέγας ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος...
Οι μεταπράτες ωστόσο των έντονων καιρικών φαινομένων και των δραμάτων της διπλανής πόρτας δεν έχουν διαβάσει Εγγονόπουλο. Γνωρίζουν μετρημένες λέξεις, τις φτύνουν στο μικρόφωνο ή στο πληκτρολόγιο με στόμφο παλαιού ηθοποιού. Κάνουν κατάχρηση σε θαυμαστικά και αποσιωπητικά. Έχουν εξασκηθεί να σκοτεινιάζουν, ενίοτε και να βουρκώνουν, σε απευθείας σύνδεση.
Ο εθισμός τους στο βαρύγδουπο είναι τέτοιος ώστε αμφιβάλλεις αν μιλούν ποτέ τους σαν κανονικοί άνθρωποι. Μπορείς αντιθέτως να τους φανταστείς να μεταδίδουν και τις πιό ασήμαντες λεπτομέρειες της καθημερινότητάς σου με σφιγμένα δόντια, με ευτράπελη σοβαροφάνεια, με επικολυρικές σάλτσες.
"Συναχωμένη ξύπνησε στις οκτώ και εικοσιπέντε η Μαρία Παπαδοπούλου! Ο σύζυγός της την είχε -άθελά του;- ξεσκεπάσει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η ξεκούμπωτη εξάλλου πυζάμα της δημιουργεί εύλογες υποψίες για σεξουαλική μεταξύ τους επαφή. Ελήφθησαν άραγε προφυλάξεις; Ή θα επισκεφθεί ο πελαργός την προικώα μεζονέτα στην Ηλιούπολη; Το ζευγάρι αρνήθηκε να προβεί σε δηλώσεις..."
"Δίχως να πιεί καφέ, αναχώρησε από το σπίτι του ο ταχυδρομικός υπάλληλος Στέργιος Ιωάννου. Σε ερώτηση του συνεργάτη μας που τον συνάντησε σε φανάρι της Πατησίων, απάντησε αινιγματικά "μού είχε τελειώσει". Αμέλησε ο χαμηλόμισθος εργένης να επισκεφθεί, γιορτάρες μέρες, το σούπερ μάρκετ; Εξανέμισε το υστέρημά του σε αλκοολούχα ποτά; Τού έκλεψαν μήπως το πορτοφόλι και -για ανεξήγητους λόγους- απέφυγε να το καταγγείλει; Αμείλικτα ερωτήματα..."
"Συντετριμένη αποχαιρέτησε η οικογένεια Καραδήμα το καναρίνι της, που έσβησε αιφνίδια χθες το απόγευμα. "Είναι το τρίτο κατοικίδιο που χάνουμε από προπέρσι!" ξέσπασε η κυρία Λουκία ενώ τα δίδυμα αγγελούδια της σπάραζαν. Με υποδειγματική αξιοπρέπεια ο πατέρας της οικογένειας οδήγησε τον άτυχο Τουίτυ στην τελευταία του κατοικία μέσα σε ένα χαρτόκουτο από πάστες. "Ανησυχώ μήπως η απώλεια επηρεάσει τις επιδόσεις των γιών μου στο σχολείο!" αποκάλυψε. Το κανάλι μας επικοινώνησε με ειδικό παιδοψυχολόγο, ο οποίος συμμερίστηκε τους φόβους του οικογενειάρχη και αναρωτήθηκε τι κάνει το Υπουργείο Παιδείας για τους μαθητές που θρηνούν τους φτερωτούς ή τους τετράποδους φίλους τους..."
"Λύθηκαν τα κορδόνια του συγγραφέα Χωμενίδη ενώ διέσχιζε τη λεωφόρο Κηφισίας. Απροσεξία ή μάτι;"
Καλή χρονιά. Καλή φώτιση.-