Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

Middle of the Road

Σας έχω μιλήσει για τη σειρά των αναρτήσεων με τίτλο "50 χρόνια πριν" και το πως τις συνδέω με την ηλικία μου. Σήμερα λοιπόν, σκεφτόμουν πως η Chrissie Hynde όταν έγραψε και τραγούδησε το Middle of the Road ήταν 32 χρονών (παρότι στους στίχους του τραγουδιού αναφέρει "I got a kid, I'm thirty-three" ). Εγώ, αν και 50 χρονών σήμερα, θέλω να πιστεύω ότι κι εγώ βρίσκομαι "στα μισά του δρόμου". Και είναι πραγματικά ενδιαφέρον να βρίσκεσαι σε μια ηλικία που για πολλούς εικοσάρηδες είσαι "με το ένα πόδι στον τάφο" (κι εγώ έτσι πίστευα για τους πενηντάρηδες όταν ήμουν 18) ενώ για τη σύγχρονη κοινωνία είσαι "στην πιο παραγωγική ηλικία". Αν με ρωτήσετε τώρα τι θα προτιμούσα, θα σας έλεγα ότι θα ήθελα να ήμουν 18 αλλά με την πείρα και το μυαλό που έχω τώρα, στα πενήντα μου. Επειδή όμως αυτό δεν γίνεται, προσπαθώ να διατηρήσω κάποιες από τις τρέλες των εφηβικών και μετα-εφηβικών μου χρόνων (μια από αυτές είναι και η αγάπη μου για τη μουσική) ανέπαφες -όσο γίνεται- απέναντι στη λαίλαπα του χρόνου.


Το Middle of the Road κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1983 και περιέχεται στο album Learning to Crawl των Pretenders. Έφτασε μέχρι το #2 στο US mainstream rock chart τον Ιανουάριο του 1984 όπου και έμεινε για 4 εβδομάδες. Το 1989, το συγκρότημα έδωσε την άδεια να συμπεριληφθεί το τραγούδι σε ένα διπλό album της Greenpeace (Rainbow Warriors) μαζί με άλλα τραγούδια που εξέφραζαν "περιβαλλοντικές ευαισθησίες".

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

50 χρόνια πριν #14 Dizzy

Ο γνωστός παραγωγός Steve Barri ήταν φίλος της μουσικής του Tommy Roe, αλλά βασικά προτιμούσε τις πρώτες ηχογραφήσεις του που του θύμιζαν τα ινδάλματά του Buddy Holly και Everly Brothers. Έτσι όταν του προτάθηκε να αναλάβει την παραγωγή του, ηχογράφησε δυο τραγούδια στο ύφος της Sheila και ένα μόνο στο γνωστό ύφος της μπάμπλγκαμ με το οποίο είχε γνωρίσει αρκετές επιτυχίες ο Tommy Roe. Τα δυο τραγούδια που άρεσαν στον Barri απέτυχαν,  έτσι ο Roe δοκίμασε αυτό που είχε γράψει με ένα από τα μέλη των Raiders, τον Paul Revere. Ήταν το Dizzy, που έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία του την οποία δεν μπόρεσε ποτέ να επαναλάβει. USA 1, UK 1

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Black Mirror

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ (με αρκετά χρόνια καθυστέρηση) τα επεισόδια της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς επιστημονικής φαντασίας Black Mirror.


Για όσους δεν έχουν υπόψη τους τη σειρά, να πω ότι επικεντρώνεται σε σκοτεινά αλλά και σε σατιρικά θέματα που εξετάζουν τη σύγχρονη κοινωνία, ιδιαίτερα όσον αφορά τις απρόβλεπτες συνέπειες των νέων τεχνολογιών.

Αποτελείται από αυτοτελή επεισόδια που συνήθως διαδραματίζονται στο εγγύς μέλλον. Η εκπομπή ξεκίνησε στο βρετανικό κανάλι 4, τον Δεκέμβριο του 2011, η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2013 ενώ τον Σεπτέμβριο του 2015, η Netflix εξαγόρασε το πρόγραμμα, αναθέτοντας στους παραγωγούς μια σειρά 12 επεισοδίων που χωρίστηκαν αργότερα σε δύο σεζόν.

Έβλεπα λοιπόν προχθές το 3ο επεισόδιο της 3ης σεζόν (καθώς τα βλέπω με τη σειρά) με τίτλο Shut Up and Dance που θεωρήθηκε από τους κριτικούς ως το καλύτερο επεισόδιο της συγκεκριμένης σεζόν. Προσωπικά μου άρεσε ιδιαίτερα ο πρωταγωνιστής Alex Lawther αλλά εκεί που ενθουσιάστηκα ήταν με το τραγούδι που παίζει στο τέλος του επεισοδίου και που δένει τέλεια με ότι διαδραματίζεται στην οθόνη.

Πρόκειται για το Exit Music (for a Film) των Radiohead μέσα από το album OK Computer του 1997.


Για το OK Computer νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω πολλά πράγματα. Θεωρείται ένα από τα καλύτερα album όλων των εποχών, ήταν υποψήφιο για Grammy το 1998 και το 2014 συμπεριλήφθηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογρέσσου στις ΗΠΑ στο National Recording Registry ως ένα σημαντικό "culturally, historically, or aesthetically" album.

Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Let's Rock

Χρόνια Πολλά!

Ελπίζω να περάσατε καλά, να φάγατε ό,τι τραβούσε η όρεξή σας και να επιστρέψατε (αν επιστρέψατε) στη βάση σας.

Για μια άλλου είδους επιστροφή θα σας μιλήσω κι εγώ σήμερα. Για την επιστροφή των Black Keys, το νέο album των οποίων με τίτλο 'Let's Rock' θα κυκλοφορήσει στις 28 Ιουνίου και μας έχει δώσει ήδη δυο singles, το Lo/Hi και το Eagle Birds.



Αν το rock είναι ακόμα ζωντανό, νομίζω ότι το οφείλει σε 5-10 ονόματα, ένα από τα οποία είναι σίγουρα και οι Black Keys. Ωστόσο, επειδή δεν μπορώ να ξεχάσω και τους πρωτεργάτες, θυμηθείτε και τον τεράστιο Marc Bolan με τους T. Rex και συγκρίνετέ τους με τον ήχο των Black Keys του 2019.

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

50 χρόνια πριν #13 Is That All There Is

Η Peggy Lee ήταν μια από τις πιο γνωστές τραγουδίστριες της δεκαετίας του '40 με αρκετές επιτυχίες και στη δεκαετία του '50. Ξαφνιάζοντας τους πάντες το 1969, επιστρέφει με ένα album στο οποίο υπήρχαν σύγχρονες συνθέσεις και τρία τραγούδια της γνωστής συνθετικής δυάδας Leiber και Stoller. Το ένα από αυτά ήταν το καταπληκτικό Is That All There Is, που ήλθε να ξαφνιάσει τη νέα γενιά και να θυμίσει στον κόσμο την εξαιρετική της φωνή. Το Is That All There Is ήταν υποψήφιο για δυο βραβεία Grammy και κέρδισε το ένα, αυτό της καλύτερης σύγχρονης γυναικείας ερμηνείας. USA 11


ΥΓ. Μεγάλη Τετάρτη σήμερα. Έτσι θα σας αποχαιρετήσω για το Πάσχα. Να είστε καλά και να φορτίσετε τις μπαταρίες σας τις μέρες που ακολουθούν. Θα σας χρειαστούν (οι μπαταρίες) μιας και το καλοκαιράκι δεν θέλει να έρθει φέτος με τίποτα.

Καλή Ανάσταση

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

ΠΑΟΚ είσαι αφού

Για 690 αναρτήσεις αυτό το blog δεν έχει κάνει καμία αναφορά στο σάπιο τοπίο του ελληνικού ποδοσφαιρικού γίγνεσθαι.

Σήμερα όμως είναι αλλιώς. Ακόμη και μόνο κοινωνιολογικά να εξετάσει κανείς αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Θεσσαλονίκη, έχει ενδιαφέρον (και όχι μόνο "δημοσιογραφικό").

Κι επειδή θα κατέβω κι εγώ να πανηγυρίσω την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ, ας μου επιτρέψετε να του αφιερώσω ένα τραγούδι.


Το Play Ball των AC/DC ήταν το πρώτο single του album Rock or Bust (2014).

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

50 χρόνια πριν #12 Hawaii Five-0

Το θέμα από τη γνωστή τηλεοπτική σειρά Hawaii Five-0 ήταν μια από τις τελευταίες επιτυχίες στην καριέρα του συγκροτήματος των Ventures, που είχε στο ενεργητικό του την ηχογράφηση 50 περίπου albums στη δεκαετία του '60. Τότε το συγκρότημα είχε αρχίσει να γίνεται γνωστό με αρκετή καθυστέρηση στην Ιαπωνία και το Hawaii Five-0 που ακουγόταν στην τηλεοπτική σειρά με πρωταγωνιστή τον Jack Lord, ήταν μια τονωτική ένεση για την καριέρα  τους. USA 4

Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

Alan Parsons - Sometimes (ft. Lou Gramm)

Ας δούμε τώρα ένα single που κυκλοφόρησε πριν από δυο μέρες.

Το "The Secret" είναι το πέμπτο solo album του εκπληκτικού Alan Parsons. Θα κυκλοφορήσει στις 26 Απριλίου και θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και αυτό το κομμάτι όπου ο Alan Parsons συνεργάζεται με τον Lou Gramm των Foreigner.


Στο album θα υπάρχουν κι άλλες συνεργασίες (στο κομμάτι των φωνητικών). Συγκεκριμένα περιμένουμε να ακούσουμε τις συνθέσεις του Parsons από τις φωνές των Jason Mraz, Todd Cooper, P. J. Olsson, Jordan Huffman, Jared Mahone και Mark Mikel.

Το πρώτο single μου άρεσε καθώς θυμίζει τα παλιά και αγαπημένα αλλά δεν ξέρω τι τύχη μπορεί να έχει στην σημερινή αγορά της μουσικής βιομηχανίας.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

You don't own me

Πάμε τώρα σε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Το "You Don't Own Me" γράφτηκε από τον John Madara και τον David White και ηχογραφήθηκε πρώτη φορά από την Lesley Gore το μακρινό 1963. Η Gore ήταν μόλις 17 χρονών και είχε ήδη μια επιτυχία με το "It's my Party".




Το τραγούδι εξέφραζε την ολοένα και αυξανόμενη τάση για την χειραφέτηση των γυναικών στη δεκαετία του '60 και αποτέλεσε κατά κάποιον τρόπο ένα ύμνο για το φεμινιστικό κίνημα. Δείτε για παράδειγμα πως χρησιμοποιείται στην τελευταία σκηνή της ταινίας 1st Wives Club με τις υπέροχες Goldie Hawn, Bette Midler και Diane Keaton 36 χρόνια μετά την πρώτη του εκτέλεση.



Το τραγούδι έχει διασκευαστεί αρκετές φορές με πιο πρόσφατη την εκτέλεση της Grace (με τη συμμετοχή του G-Easy).


Δευτέρα, 8 Απριλίου 2019

The Killing Moon

Με αφορμή τη συναυλία των Madrugada, θυμήθηκα αυτό το υπέροχο κομμάτι των Echo & the Bunnymen





Κυκλοφόρησε στις 20 Ιανουαρίου του 1984

Θυμάμαι σαν τώρα ποιος μου έφερε να το ακούσω για πρώτη φορά (ελπίζω να με θυμάται και εκείνος) και έχω κρατήσει το single σε περίοπτη θέση στη δισκοθήκη μου.

Ήταν το πρώτο single του album Ocean Rain και μάλλον το πιο εμπορικό κομμάτι της μπάντας καθώς έφτασε μέχρι το #9 στο UK Singles Chart.

Ο Ian McCulloch έχει δηλώσει για το συγκεκριμένο κομμάτι: "When I sing "The Killing Moon", I know there isn't a band in the world who's got a song anywhere near that".

Σάββατο, 6 Απριλίου 2019

Madrugada live 5/4/2019 Thessaloniki

Τι καταπληκτική συναυλία ήταν αυτή χθες!

Για ακόμα μια φορά ο Sivert Høyem επιβεβαίωσε πόσο μας αγαπάει χαρίζοντάς μας μια εκπληκτική βραδιά. Η συναυλία ήταν άψογη τόσο σε θέματα οργάνωσης όσο και στο θέμα του ήχου. Το 2008 που τους είχα ξαναδεί (στο Principal) ήταν αλλιώς. Οι θαυμαστές τους στην Ελλάδα αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να έχουμε δυο συνεχείς αλλαγές χώρου στη Θεσσαλονίκη (για να χωρέσουμε όλοι) και δύο αντί μιας συναυλίας στην Αθήνα (7 & 8 Απριλίου).



Και επειδή συζητούσα σήμερα με κάτι φίλους που δεν ασχολούνται με την μουσική, ας πούμε μερικά πράγματα για αυτή την καταπληκτική μπάντα από τη Νορβηγία (από το https://rockoverdose.gr).

Για πολλούς η πόλη Stokmarknes είναι άγνωστη. Για τους λάτρεις, όμως, του σκοτεινού και μελαγχολικού ήχου είναι πασίγνωστη καθώς σε αυτή την πόλη, το 1992, ιδρύεται η μπάντα με το όνομα Madrugada. Madrugada στα ισπανικά είναι η χαραυγή ή αλλιώς «Μπλε ώρα». Είναι η μαγική στιγμή μεταξύ μέρας και νύχτας, είναι η ώρα που ξημερώνει και ο ουρανός παίρνει μια βαθιά μπλε απόχρωση. Τέσσερα ονειροπόλα παιδιά Sivert Høyem , Frode Jacobsen , Jon Lauvland , Robert Burås ξεκινάνε ένα ταξίδι προς άγνωστη κατεύθυνση με τις αποσκευές τους να έχουν μελωδικότητα, συναισθήματα και μελαγχολία.
Οι Madrugada μελοποιούν την ανθρώπινη μελαγχολία , η μουσική τους ταξιδεύει τον ακροατή σε εγκαταλελειμμένα παλάτια μελαγχολικά και μόνα. Η φωνή του Sivert Høyem χτυπάει χορδές που βρίσκονται στην καρδιά σου και για κάποιον παράξενο λόγο ενεργοποιούν λογική και συναίσθημα. Με συνδυασμό ήχων της rock των 60's και έντονα στοιχεία ψυχεδέλειας των 70's & 80's σε κάνουν να σκεφτείς πως η μοναξιά είναι ένα καλό μέρος για να επισκεφτείς αλλά άσχημο μέρος να μείνεις.
Οι Madrugada έχουν τον ενεργητικό τους πέντε studio δίσκους : 1999 (Industrial Silence) , 2001 (The Nightly Disease) , 2002 (Grit) , 2005 (The Deep End) , 2008 (Madrugada) και ένα live δίσκο 2005 (Live at Tralfamadore) που περιέχει live εκτελέσεις από πέντε διαφορετικά shows που είχαν δώσει από το 2003-2005 .
Από την πρώτη στιγμή που επισκέφτηκαν την Ελλάδα ο Sivert Høyem απέκτησε μια ιδιαίτερη σχέση με το ελληνικό κοινό που τον αγάπησε και του έδειχνε σχεδόν σε όλες του τις επισκέψεις στην χώρα μας (είτε σαν Madrugada , είτε στην σόλο του καριέρα, είτε σαν Paradise) με αποκορύφωμα το live στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού . Η τελευταία του επίσκεψη σαν Madrugada ήταν το 2008.
Φέτος ένωσαν και πάλι τις δυνάμεις τους καθώς συμπληρώνονται 20 χρόνια από τη κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου Industrial Silence (κατά την άποψη μου ο καλύτερος δίσκους τους γιατί είναι από τους δίσκους που δεν πατάς το κουμπί να παίξει το επόμενο, απλά τον αφήνεις να παίξει ολόκληρος) . On stage τα τρία από τα τέσσερα ιδρυτικά μέλη της μπάντας Sivert Høyem , Frode Jacobsen , Jon Lauvland καθώς ο Robert Burås απεβίωσε το 2007.

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2019

50 χρόνια πριν #11 Games People Play

O Joe South έπαιξε κιθάρα με όλους στη δεκαετία του '60, ακόμα και για τον Bob Dylan στο album Blonde on Blonde. Τα μουσικά ακούσματα του Joe South προέρχονταν από τα μπλουζ, την κάντρυ και το ροκαμπίλι. Το Games People Play είναι ένα τραγούδι που έγραψε για την υποκρισία και το κόστος της στις ανθρώπινες σχέσεις. Θα λέγαμε ότι ήταν μια πικρή απάντηση στο Dock of the Bay του Otis Redding. Το Games People Play του χάρισε τρία βραβεία Γκράμι τη χρονιά που κυκλοφόρησε. USA 12, UK 6

Κυριακή, 31 Μαρτίου 2019

Κωνσταντίνος Σιμωνίδης

Από μια περίεργη σύμπτωση βάλθηκα να ψάχνω τη ζωή και το έργο του Κωνσταντίνου Σιμωνίδη (1820-?), "του μεγαλύτερου πλαστογράφου στην ιστορία της φιλολογίας"

Δεν σας έχω συνηθίσει σε τέτοιες αναρτήσεις αλλά νομίζω ότι αξίζει να διαβάσετε τα παρακάτω δύο άρθρα της εφημρίδας "Η ΡΟΔΙΑΚΗ".

Κωνσταντίνος Σιμωνίδης, ο κορυφαίος Συμιακός διανοητής που γοήτευσε τον πνευματικό κόσμο

Γράφει η
Hλίας Κ. Κυπραίος
πολιτευτής Δωδεκανήσου
Ο Κωνσταντίνος Σιμωνίδης (1820-1867) ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που σπανίως η φύση έχει  προικίσει με τόσο λαμπρό νου οικουμενικής ακτινοβολίας, ο οποίος κατέκτησε και γοήτευσε ολόκληρο τον πνευματικό κόσμο της εποχής του, αλλά ταυτόχρονα επέσυρε τη ζηλοτυπία και τη μήνιδα της παγκόσμιας Ιντελιγκέντσιας, με αποτέλεσμα  να κατασυκοφαντηθεί από αυτήν ως «πλαστογράφος» και «τυχοδιώκτης», ενώ, 150 χρόνια μετά το θάνατό του, η επακριβής εξέταση, με τη μέθοδο και τα μέσα της σύγχρονης τεχνολογίας, αποφαίνεται υπέρ της γνησιότητας των περίφημων αρχαίων παπύρων και εγγράφων του.    
Ο Κωνσταντίνος Σιμωνίδης γεννήθηκε στη Σύμη το 1820 και η ληξιαρχική πράξη της γέννησής του θα πρέπει λογικά να είναι καταχωρημένη στα αρχεία της Δημογεροντίας του Δήμου Σύμης.             
Από τα πρώτα χρόνια της μαθητικής ζωής του εκδήλωσε έντονο ενδιαφέρον και λατρεία για τα αρχαία κείμενα, για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε ένα ημίθεο συλλέκτη τους. Ανάλωσε ολόκληρη την πατρική του περιουσία ταξιδεύοντας αδιάκοπα οργώνοντας όλο τον κόσμο, προκειμένου να εντοπίσει και να αγοράσει παπύρους, περγαμηνές, παλίμψηστα και αρχαία χειρόγραφα από μοναστήρια, ιδιώτες, παλαιοπώλες κ.λπ.           
Χωρίς να περιβληθεί το μοναχικό σχήμα, διέμεινε αρκετά χρόνια στην Αθωνική Πολιτεία για να μελετήσει και να εντρυφήσει στα παλαιοχριστιανικά χειρόγραφα και να συμβάλει αποτελεσματικά στη συντήρηση και τη διάσωσή τους, τα οποία είχαν φθαρεί από τη χρήση που έκαναν οι μοναχοί  στις καθημερινές προσευχές τους.           
 Ο Σιμωνίδης στην αρχή προκαλεί τον ενθουσιασμό και εγκωμιάζεται από την παγκόσμια Ιντελιγκέντσια ως σωτήρας της αρχαίας γραμματείας.
Ως γνωστόν, την Ιντελιγκέντσια ανέκαθεν συγκροτούσαν και συγκροτούν οι ακαδημαϊκοί, οι καλλιτέχνες, οι εκπαιδευτικοί, οι συγγραφείς, οι αυτοαποκαλούμενοι «σοφοί» και γενικά όλο το σύστημα και το κατεστημένο της κοινωνίας των γραμμάτων.    Οι μεγαλύτερες εφημερίδες στον κόσμο αφιέρωναν στον Κωνσταντίνο Σιμωνίδη διθυράμβους, εγκώμια και επαίνους.     
Συνδέεται, αλληλογραφεί και συναντάται με τους κορυφαίους πνευματικούς ανθρώπους της εποχής του, οι οποίοι επιθυμούν να τον γνωρίσουν και να μελετήσουν τα αρχαία πολύτιμα έγγραφα τα οποία κατείχε.        
Τα αυθεντικά κείμενα του Κωνσταντίνου Σιμωνίδη προσήλκυσαν το έντονο ενδιαφέρον των Βασιλέων και των πλουσίων συλλεκτών, οι οποίοι του πρόσφεραν τεράστια χρηματικά ποσά.  
Οι επιστολές του Ιωάννη και του Ιούδα, για την πλαστότητα των οποίων άδικα κατηγορήθηκε, απεδείχθησαν τελικά γνήσιες, όπως και αυτή του Ανδροσθένη, Ναυάρχου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, καθώς επίσης και τα πολύτιμα χειρόγραφα του Αρχιμήδη, του Κικέρωνα, του Πλίνιου κ.λπ. με τη χρήση ακτίνων Χ και με μήκη κύματος φωτός.              
Εντούτοις, μόλις η Ιντελιγκέντσια διείδε τον παραμερισμό της και άρχισε να διαισθάνεται ότι διατρέχει κίνδυνο η πρωτοκαθεδρία και η εγκεφαλική της επιστημοσύνη, από την ιδιοφυία του Κωνσταντίνου Σιμωνίδη, άλλαξε άρδην συμπεριφορά.          
 Ο ενθουσιασμός και οι έπαινοι μεταβλήθηκαν σε αβάσιμες κατηγορίες και άρχισαν - εν γνώσει της αναλήθειας - να ισχυρίζονται ότι παραπλανήθηκαν και εξαπατήθηκαν όλοι τους από τον Συμιακό ταλαντούχο και διαπρεπή αρχαιολάτρη, ότι δήθεν δεν αντιλήφθηκαν την πλαστότητα των αρχαίων παπύρων και εγγράφων του και ότι δεν μπορούσαν να καθορίσουν την πραγματική χρονολογία τους, παρά την υποτιθέμενη αυθεντία και εμπειρογνωμοσύνη τους για την οποία οι ίδιοι κομπορρημονούσαν και δεν δίστασαν να αμφισβητήσουν ακόμη και την αυθεντικότητα και τη γνησιότητα των πτυχίων του, επειδή ακριβώς διέτρεχαν κίνδυνο τα «ύψιστα» συμφέροντά τους.           
Αυτή η ακατονόμαστη συμπεριφορά της Ιντελιγκέντσιας δεν αιφνιδίασε και δεν εξέπληξε τον Κωνσταντίνο Σιμωνίδη.     
Του προξένησε όμως βαθύτατη θλίψη, διότι η συστηματική δυσφήμηση και η οργανωμένη σκευωρία και πλεκτάνη εις βάρος του, σήμανε και το τέλος της λαμπρής φήμης του και της σταδιοδρομίας του. Προκειμένου να προσποριστεί τα προς το ζην, αναγκάζεται να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως διερμηνέα και στο τέλος πηγαίνει στο πατριαρχείο Αλεξανδρείας από το οποίο του ανατίθενται καθήκοντα επισκόπου Αιθιοπίας.     Ο θάνατός του επήλθε στην Αλεξάνδρεια το 1867. Αρχαίες περγαμηνές και άλλα πολύτιμα αρχαία έγγραφα της συλλογής του υπάρχουν στα μουσεία και τις μεγάλες βιβλιοθήκες του κόσμου και πάρα πολλά έχουν καταλήξει στη Μονή του Σινά.                
Το σπίτι του Κωνσταντίνου Σιμωνίδη στη Σύμη ήτο απέναντι από το δημοτικό φαρμακείο.     
Σήμερα, παράλληλα με τους ξένους συγγραφείς που αφιερώνουν άρθρα και εκδίδουν βιβλία για τον αγνοημένο και κατάφωρα αδικημένο Κωνσταντίνο Σιμωνίδη, επιβάλλεται εμείς οι Δωδεκανήσιοι να αναδείξουμε την προσωπικότητα αυτού του ιδιοφυούς Συμιακού με την παγκόσμια εμβέλεια, επιρροή και απήχηση, ο οποίος συγκλόνισε κυριολεκτικά τον πνευματικό κόσμο της εποχής του.     
Σοβαρή προσπάθεια έγινε επί Δημαρχίας του Κώστα Κυπραίου από τον αείμνηστο Συμιακό δημοσιογράφο και συγγραφέα Μιχαήλ Σκευοφύλακα, μέσω των εφημερίδων του «Δωδεκάνησος», «Συμαϊκά Νέα» και «Σύμη», η οποία δυστυχώς δεν συνεχίστηκε μετά το θάνατό τους.
Η δικαίωση του Κωνσταντίνου Σιμωνίδη, η οποία έρχεται 150 χρόνια μετά το θάνατό του, θα πρέπει να εκφραστεί και εμπράκτως με τις ανάλογες εκδηλώσεις σε όλα τα Δωδεκάνησα, προκειμένου να τηρηθεί μια επιβεβλημένη και καλώς εννοούμενη ισορροπία.

Ο Κωνσταντίνος Σιμωνίδης: Μια ιδιοφυία ή ένας απατεώνας;

Του Νικολού Φαρμακίδη
πολιτικού μηχανικού


Ένας Συμιακός, ο Κωνσταντίνος Σιμωνίδης, μια ιδιοφυία που έζησε από το 1820 μέχρι 1867 ή το 1902, έκανε μοναδικό στόχο της ζωής του και τα κατάφερε να αλώσει τις Ακαδημίες και τα Μουσεία της Ευρώπης. Η ιστορία του είναι συναρπαστική, αλλά πάνω από όλα «τα χειρόγραφα του τινάζουν επιστημονικές έννοιες στον αέρα, κάνουν ακαδημίες και μουσεία να τρέμουν συθέμελα», λέει ο συγγραφέας Rüdiger Schaper. 

Και αυτό συνεχίζεται και τώρα και θα ταλαιπωρεί και στο μέλλον, έχοντας υποθηκεύσει την γνώση των λεγόμενων «λογίων», της δυτικής Ευρώπης για αιώνες. Τα 2.000 ή 5.000 χειρόγραφα, που κανείς δε ξέρει ποια είναι, τους κάνουν να διερωτώνται γιατί αυτός ο άνθρωπος βάλθηκε να τους κάνει τόσο μεγάλο κακό. Δεν βρίσκουν απαντήσεις, γιατί δεν φτάνει ο νους τους, αφού δεν καταλαβαίνουν το βασικότερο, τη φύση ενός «πληγωμένου Συμιακού». 

Ένας Γερμανός, ο Rüdiger Schaper, αρχισυντάκτης του πολιτιστικού τμήματος της εφημερίδας Tagespiegel, εντυπωσιάζεται από την προσωπικότητά του και γράφει μια βιογραφία του, η οποία στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίλο «Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ του πλαστογράφου Κωνσταντίνου Σιμωνίδη» (εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ). 

Καλή προσπάθεια αλλά δεν είναι αυτός ο Σιμωνίδης, αφού ο συγγραφέας, παρασυρμένος από ανόητες ιστορίες των εχθρών του ή ενδεχόμενα και του ίδιου του Κωνσταντίνου, επειδή του άρεσε να περιπαίζει τους πάντες, τον περιγράφει ως περιθωριακό άτομο.

Ο συγγραφέας δεν κατάλαβε ούτε που γεννήθηκε, γιατί τον μπέρδεψαν. Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 1820 μέσα στη αναμπουμπούλα της Ελληνικής επανάστασης, σε ένα πλοίο που ταξίδευε από τη Ύδρα για τη Σύμη, και ήταν γιος του Σίμωνα Σιμωνίδη και της Μαρίας από τη Σύμη. Ο Κωνσταντίνος πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Σύμη, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα. 

Ζούμε σε εποχές ακμής της Σύμης, αλλά και ανακατατάξεων. Το 1823 οι Συμιακοί θεώρησαν ότι ελευθερώθηκαν από την κυριαρχία των Οθωμανών και ότι εντάχθηκαν στο Ελληνικό Κράτος. Αυτό το κράτος αργότερα (1830), την δίνει χωρίς να έχει τέτοιο δικαίωμα, μαζί με τα άλλα έντεκα νησιά του νοτιοανατολικού αρχιπελάγους, στους Οθωμανούς, ανταλλάσσοντας την με την Εύβοια. 

Όταν οι Συμιακοί το ανακαλύπτουν και αντιδρούν, οι λανθασμένοι χειρισμοί γίνονται λαθροχειρίες. Ήταν η αιτία να σταματήσει μια τρισχιλιετής τουλάχιστον ανεξαρτησία. Οι Συμιακοί δεν το συγχωρούν αυτό στους κρατούντες τότε στην Ελλάδα, όμως το καταπίνουν.

Την χρονιά που γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος, οι Τούρκοι κλείνουν τη περίφημη Σχολή της Αγίας Μαρίνας, που στεγαζόταν στον ομώνυμο ναό. Οι Τούρκοι την θεώρησαν άνδρο της φιλικής εταιρείας και προφανώς κατέστρεψαν τα κτίρια που στεγαζόταν. Το 1823, με τους δασκάλους της Αγ. Μαρίνας, αναβιώνει η Ελληνική Σχολή του Κάστρου ή Δημόσια Ελληνική Σχολή, που στεγάζεται στα κτίρια της Παναγίας της Μεγάλης. 

Εδώ σπουδάζει ο Κωνσταντίνος και μας το βεβαιώνει, αφού στην αυτοβιογραφία του αναφέρει τους δασκάλους αυτής της Σχολής έναν – έναν: Νεόφυτο, Βενέδικτο, Ιωάννη Φωτιάδη Συμαίο που μετονομάστηκε σε Ιερόθεο, τον Γάλλο Βιτάλη κλπ.

Η Σχολή της Αγίας Μαρίνας 1765 – 1820 ήταν μια σχολή προηγμένου Γυμνασίου, που προετοίμαζε μαθητές για ανώτατα ιδρύματα. Πρότυπα είχε τις Ακαδημίες της Μολδοβλαχίας και ήταν σε άμεση επαφή με την Ακαδημία της Οδησσού, ήταν δε πολύ γνωστή στο Πανελλήνιο. Μαθητές της γίνονταν δεκτοί στα Πανεπιστήμια της Ευρώπης, όπως ο Βαρδαλάχος στη ιατρική της Padova και άλλοι. 

Το ίδιο γινόταν και αργότερα με τη Σχολή του Κάστρου, αφού οι απόφοιτοι Συμιακοί σπούδαζαν ιατρική, νομική, οικονομία σε πανεπιστήμια όπως της Λειψίας, του Λονδίνου, του Παρισιού, του Γκρατς κλπ. 

Ονομαστοί διδάσκαλοι δίδαξαν στη σχολή της Αγίας Μαρίνας, όπως ο Γεράσιμος ιερομόναχος που δίδαξ και στη Σχολή του Καΐρου. Αυτός διετέλεσε και Σχολάρχης. Ο Νεόφυτος Φασουλάρης από τη Σύμη που μετακλήθηκε από τη Σχολή των Κυδωνιών. Ο Παντελής Συμιακός, ο ιερομόναχος Αγαπητός ΧατζηΝικήτας, ο Γεώργιος, ο Κωνσταντίνος, ο Μιχαήλ, ο Νικήτας Μπογιατζής, ο Ιωάννης Καλοδουκίδης – Μίγκλης, ο Βενέδικτος (Μιχαήλ Συπαχιό) και ο Ιωάννης Φωτιάδης, ο Νίκανδρος Φιλάδελφος που δίδαξε μετά στη Χίο κλπ.

Μαθητές της Σχολής ήταν μεταξύ άλλων και ο Βαρδαλάχος, ο Βενέδικτος, ιερομόναχος που έγινε Σχολάρχης Σπετσών και Πόρου επί Καποδίστρια. Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν Ελληνική γλώσσα, ρητορική, γεωγραφία, μαθηματικά (αριθμητική, γεωμετρία, άλγεβρα), πειραματική φυσική, χημεία, μεταφυσική, λογική, ηθική, φυσική ιστορία, αρχαιολογία, Λατινική, Ρωσική, Γερμανική και Γαλλική.

Ο συγγραφέας του βιβλίου μας λέει ότι δεν γνωρίζει το όνομα της μητέρας του και μας μιλά για μια μητριά και μια ομοφυλοφιλική σχέση με κάποιον Βενέδικτο με τον οποίο, αφού ο Κωνσταντίνος προσπαθεί να δηλητηριάσει τον πατέρα του και την μητριά του Μαρία, φεύγει και πάει στον ʼθω. 

Δεν υπάρχει καμιά μητριά Μαρία, γιατί Μαρία είναι η μητέρα του και σίγουρα δεν δηλητηριάζει τον πατέρα και τη μητέρα του τους οποίους υπεραγαπά. Αν αυτή την ιστορία δεν τη έστησε ο ίδιος για να τους περιπαίξει, την έστησαν οι εχθροί του. ʼλλωστε το 1853 γράφοντας στον κηδεμόνα του Αλέξανδρο Στούρτζα και αναφερόμενος στον πατέρα του λέει:

«Ο σεβαστός πατήρ μου, ος και από καρδίας ασπάζεται σε, ερωτηθείς δι' επιστολής μου (κατά την σην εντολήν) περί του της μητροπόλεως Ρόδου κώδηκος..» και παρακάτω, «και ταύτας μεν πάσας τας περί του Ευαγγελίου τούτου ωφελήμους ειδήσεις ο ακάματος εν πάσει σεβαστός μοι πατήρ γράφει, ω και μυρίας ομολογώ αυτώ, από καρδίας, χάριτας», καθώς επίσης, «Ο Αγάπιος (φησίν ο σεβαστός πατήρ μου, ο και τον άνδραν καλώς ειδώς)» και τέλος, «Ο Παΐσιος φιλότουρκος ών και φιλοτύραννος εγένετο η μάστιξ των σποράδων νήσων. 

Έχων συνεργούς και τον σατράπην της Ρόδου Σουκιούρ πασάν και τον ηγούμενον του πανορμίτου Κλαδάκην Κακακιόν καθ' ων αντιταχθείς ο πατήρ μου εξώρισε δια σουλτανικού φιρμανίου. Ο δε Παΐσιος ανακτήσας αύθις την της Ρόδου ποιμαντορίαν θυσία χρημάτων πολλών, και αφόρητος γενόμενος εδραπέτευσε νυχτώρ, κινηθείς αύθις κατ΄ αυτού ο πατήρ μου, καθά και συ καλώς οίδες τούτο προ πολλού χρόνου, ο δε Μεθόδιος ην χρημάτων εραστής και ουδέν πλέον.». Όλα αυτά δείχνουν ότι όχι μόνο ο Κωνσταντίνος δεν προσπάθησε να δολοφονήσει τον πατέρα του αλλά η αγάπη του και ο θαυμασμός του προς αυτόν ήταν μεγάλος.

Ο Γερμανός συγγραφέας νομίζει ότι κάνει μια ανακάλυψη αναφερόμενος στη μαρτυρία του Αρχιδιακόνου της Θεσσαλονίκης Νικολαΐδη (1839 – 53), που είπε ότι δεν είχε ακούσει ποτέ για κάποιον Βενέδικτο στον ʼθω. Και πράγματι, γιατί ο Βενέδικτος εκτός από δάσκαλος στη Αγ. Μαρίνα ήταν και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Ταξιάρχου Μιχαήλ του Πανορμίτου από το 1794 μέχρι το 1838, οπότε και πέθανε. 

Δεν πήγε ποτέ του με τον Κωνσταντίνο στον ʼθω, όπου κατά τον Γερμανό συγγραφέα πέθανε το 1840 και σίγουρα δεν τον διακόρευσε όπως ισχυρίζεται. Στον ʼθω ο Κωνσταντίνος είχε δύο δασκάλους τον Δαμασκηνό και το Γεννάδιο, έτσι τελειοποιήθηκε στην Αγιογραφία που έμαθε στη Σύμη. 

Από τη Σύμη έφυγε το 1843 σε ηλικία 23 ετών και όχι διωγμένος στα 16 του, όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας του βιβλίου, και πήγε στη Οδησσό, υπό την κηδεμονία του Αλέξανδρου Στούρτζα, όχι στον ʼθω. Ο Α. Στούρτζας (1791-1854) του οποίου την βιογραφία έγραψε ο Κωνσταντίνος Οικονόμος, ήταν Έλληνας λόγιος της Οδησσού και επίσημος μεταφραστής του Τσάρου. 

Ήταν φίλος του Καποδίστρια και εκτελούσε διπλωματικές αποστολές για τον Τσάρο τον οποίο και συμβούλευε σε εξωτερικά θέματα. Στη Οδησσό είχε ήδη διδάξει ο Βαρδαλάχος και γενικά υπήρχαν δεσμοί με την Σύμη. Ο Στούρτζας, εκτιμά τον Κωνσταντίνο, τον βοηθά και τον παρακολουθεί. 

Υπό την εποπτεία του σπουδάζει και ταξιδεύει. Η εκτίμησή του τεκμηριώνεται από το γράμμα που του γράφει ο Κωνσταντίνος από την Αλεξάνδρεια το 1852. Σε αυτό το γράμμα ο Κωνσταντίνος του γράφει διάφορες πληροφορίες, για τους επισκόπους της Ρόδου, για τους Συμιακούς Αγιογράφους, για το Ευαγγέλιο της Μονής του Ρουκουνιώτη και τέλος μεταφράζει ένα ιερογλυφικό κείμενο. Ότι γράφει είναι αληθινά και μπορεί κανείς να τα διαπιστώσει και σήμερα, όπως έκανα και εγώ.

Ο Σιμωνίδης λοιπόν δεν ζει στην Ελλάδα, αλλά στη Σύμη. Η Ελλάδα, στην οποίαν ατένιζαν οι Συμιακοί εκείνα τα χρόνια ελπίζοντας σε μέρες ευημερίας, πίστεψαν ότι τους ξεπούλησε στους Τούρκους μαζί με τις μεγάλες δυνάμεις το 1830. Είναι λογικό λοιπόν να βλέπει όλους τους γραφειοκράτες και λόγιους του Ελληνικού κράτους με στραβό μάτι. 

Από τη μια οι Ευρωπαίοι, που με μανία σκαλίζουν και αρπάζουν «με τα βέβηλα χέρια τους» ότι είναι ελληνικό και από την άλλη τα φερέφωνα τους, κάνουν τον Σιμωνίδη επιθετικό.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης το χαρακτήρα του Σιμωνίδη, παραθέτω δύο μαρτυρίες περιηγητών του 15 αιώνα. Ο Anselme d'Adornes ʼγγλος κόμης που πήγαινε για το Όρος Σινά και την Ιερουσαλήμ, προφανώς για να κλέψει κειμήλια, έγραφε για τη Σύμη: «το κατοικούσαν Χριστιανοί που ανήκαν σε μια παράξενη ράτσα και που είχαν κακό χαρακτήρα. 

Γι' αυτό, όταν οι Τούρκοι τους πιάνουν αιχμαλώτους, τους αφήνουν πάλι ελεύθερους, επειδή κανένας δε θέλει να τους αγοράσει για τον κακό χαρακτήρα τους. Κολυμπούν πολύ καλά. Συχνά κολυμπούν από την Τουρκία έως το νησί τους, για να γλυτώσουν από τους αφέντες τους. Η απόσταση από τη στεριά είναι πέντε με έξι μίλια». Ενώ ο Ilericus Martellus, Γερμανός γεωγράφος, έγγραφε: «Το κατοικούν έξυπνοι και δραστήριοι άνθρωποι. 

Ο μύθος αναφέρει ότι πλάσθηκαν από τον Προμηθέα, το γιο του Ιαπετού, όταν τον εξόρισε εκεί ο Δίας». Αντικρουόμενες απόψεις, που στη σύνθεσή τους δείχνουν χαρακτήρες: πολύτροπους, πολυμήχανους, σκληρούς, αδούλωτους και έξυπνους. 

Αν τώρα ο Rüdiger Schaper διάβαζε την γέννηση της Τραγωδίας του συμπατριώτη του Friedrich Nietzshe (κεφάλαιο 15) θα καταλάβαινε ότι είχε μπροστά του ένα «ηνίοχο», που έβλεπε τους «Ευρωπαίους» ως άρματα και άλογα και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα είναι πολύ χαμηλής ποιότητας και ανεπαρκή για την δόξα των ηνιόχων τους, οι οποίοι θεωρούν παιγνίδι να τα οδηγούν προς την άβυσσο, την οποία αυτοί υπερπηδούν με ένα αχίλλειο πήδημα. 

Ο Σιμωνίδης λοιπόν τους έκανε να ντρέπονται και να τον φοβούνται, γιατί πίστευε ότι έπρεπε να είχαν το θάρρος να παραδεχτούν ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι του κάθε πολιτισμού και ότι όποιος πλησιάζει τα επιτεύγματά τους, παλιά ή νέα, πρέπει να το κάνει με ευλάβεια και όχι να τα βεβηλώνουν, όπως έκαναν αυτοί επί αιώνες. 

Από τη άλλη μεριά οι αντίπαλοί του, έψαξαν να βρουν το ποτήρι με το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαν μια για πάντα να απαλλαγούν απ' αυτόν, δηλαδή το δηλητήριο του φθόνου, της ύβρης, και του μίσους για να καταστρέψουν την αυθύπαρκτη λαμπρότητα του. Όμως γελάστηκαν όπως πολύ σοφά τους προειδοποιούσε ο Nietzshe.

Σημειώνω ότι δεν τα λέω αυτά για να σας παρασύρω σε αυτοϊκανοποίηση, αφού τώρα που μαϊμουδίζουμε, που εξευρωπαϊζόμαστε, όπως παλιά μηδίζαμε, δεν μπορούμε να έχουμε αυτές τις απαιτήσεις. ʼλλωστε αυτό πολεμά και ο Σιμωνίδης. 

Για το Κωνσταντίνο τα χειρόγραφα που βρίσκει, είναι σαν τα πανέμορφα αγάλματα, που είναι αιώνες θαμμένα στην ελληνική γη ή στα βάθη της θάλασσας. Δεν είναι πεταμένα, ούτε παραμελημένα, απλά περιμένουν τον κατάλληλο χρόνο. ʼλλωστε αν ήμασταν Γερμανοί θα τα είχαμε κάνει προ πολλού κανόνια. 

Πολλά από αυτά είναι σπασμένα και έχουν ανάγκη από ένα απαλό και ειδικό χέρι να τα ξαναφέρει στην αρχική τους αίγλη. Δεν είναι αντικείμενα μανιώδους αναζήτησης του κέρδους και μάλιστα από βέβηλα χέρια. Όμως δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την κατάντια, οπότε επεξεργάζεται ένα ιδιοφυές σχέδιο: αυτός ο «ηνίοχος» της γνώσης θα απαξιώσει τους υποτιθέμενους προστάτες των. 

Έτσι ξεκινάει από την Αθήνα και απαξιώνει τους πρώτους στόχους του. Τους «δωσίλογους» του διαφωτισμού. Εκεί εμπνέεται και την Συμαΐδα.
Η Συμαΐδα ένα αριστούργημα της λογοτεχνίας, που ο Σιμωνίδης γράφει για να εξυμνήσει, κατά τα Ομηρικά πρότυπα, την πατρίδα του και την ιστορία της στην εκπαίδευση, με κεντρικό πυρήνα την Σχολή της Αγ. Μαρίνας, δεν έχει στόχο να κοροϊδέψει κανένα. 

Το ότι κάποιος αφελής ʼγγλος μπορεί να το πίστεψε, όπως λέει ο Rüdiger Schaper, δεν ήταν ο στόχος του Κωνσταντίνου. Το κατεστημένο όμως τον μίσησε τόσο πολύ στην Ελλάδα, που αντί να την εισάγουμε στα σχολεία για να μαθαίνουν τα παιδιά λογοτεχνία, την πετάξαμε στα σκουπίδια και διαβάζουμε τις «20.000 λεύγες κάτω από την θάλασσα» του Ιουλίου Βέρν. Από αυτό το πόνημα φαίνεται ποιο ήταν το σαράκι του Κωνσταντίνου, γιατί έβλεπε την αγαπημένη του λαμπρή πατρίδα, τη Σύμη, προδομένη.

Ο επόμενος στόχος του ήταν η Κωνσταντινούπολη και μετά το Παρίσι. Κατά τον συγγραφέα δεν ξέρει Γαλλικά, και διερωτάται πως έγγραψε τις συστατικές επιστολές για τους διευθυντές των Μουσείων. Ο ίδιος μας λέει πως έμαθε γαλλικά στη Σύμη, δίπλα στον Γάλλο δάσκαλό του Φ. Βιτάλη, για τον οποίο μάλιστα καυχιέται πως ήταν μαθητής του ξακουστού Γάλλου Δαυΐδ. Δεν διερωτάται όμως πως μπορεί να ήταν και αληθινές, άλλωστε οι σχέσεις του με τον Στούρτζα, του είχε ανοίξει πολλές πόρτες. 

Αφού τελείωσε με το Παρίσι «κατάντησε» στο Λονδίνο, όπως λέει επί λέξη στην βιογραφία του. Την 29 Αυγούστου του 1853 ο Σιμωνίδης παρουσίασε τα χειρόγραφά του στη Βασιλική Φιλολογική Εταιρεία μπροστά σε 500 ανθρώπους «οι οποίοι τον χειροκροτούσαν εγκάρδια για πολλή ώρα», ενώ από την άλλη τον λοιδορούσαν σε όλα τα έντυπά τους, εφημερίδες και περιοδικά.

Ο τελευταίος σταθμός ήταν η Λειψία, ο ναός των Λογίων της Γερμανίας. Εδώ γράφει και το επίμετρον της ιστορίας του, όταν βλέπει τους Γερμανούς να πανηγυρίζουν για την εύρεση του Σιναϊτικού κώδικα. Ο Σιμωνίδης τους ταράσσει τα σωθικά: «Είναι δικό μου δημιούργημα, εγώ τον έγραψα!!». Το πανδαιμόνιο φτάνει στο αποκορύφωμα του, τους έχει μπλέξει και ξευτελίσει όλους.

Ο Κωνσταντίνος είχε πάνω στο γραφείο του σκουριασμένα καρφιά. Όταν κάποιος τον ερώτησε τι τα κάνει, αυτός απλοϊκά του απάντησε ότι τα βάζει στο τσάι του, γιατί όταν ήταν στον ʼθω το νερό είχε σκουριά και τώρα του λείπει. Ο ανόητος Φράγκος δεν ήξερε πως οι χρωστικές οξειδίων του σιδήρου, αποτελούσαν τα βασικά χρώματα των αρχαίων καλλιτεχνών από την Αίγυπτο ως την Ινδία και την Κίνα. 

Τα σκουριασμένα καρφιά ήταν εργαλεία της δουλειάς του και όχι γλύκισμα. Όμως ο Σιμωνίδης αρεσκόταν στο να τους πλασάρει τέτοιες ιστορίες, που μου θυμίζουν τα παιδικά μου χρόνια, όταν κάποιος ξένος μας ρωτούσε αυτονόητα για μας πράγματα, του λέγαμε κουτές ιστορίες. 

Ο Σιμωνίδης, απόμακρος όπως πολλοί Συμιακοί, απόδωσε ως αίτια της συμπεριφοράς του, την μητριά που δεν είχε, την προσπάθεια να δηλητηριάσει τον «γιατρό;» πατέρα του, που υπεραγαπούσε και τέλος ότι κάποιος Βενέδικτος τον εκμεταλλεύτηκε στα επτά του χρόνια. 

Προφανώς ήταν το πρώτο όνομα που του ήρθε στο νου. Μου θυμίζει τα «καμάκια» της Ρόδου στη δεκαετία του 60, που για άλλες γινόντουσαν μεγιστάνες και για άλλες μόλις είχαν απολυθεί από τη φυλακή, με μόνο στόχο να κερδίσουν τον συναισθηματισμό της στιγμής. 

Μετά τη Λειψία αναχωρεί και πάει στη Αλεξάνδρεια, μένει μια περίοδο εκεί, και μετά φεύγει από τη ζωή με τον τρόπο του. Ένα γράμμα, πλαστό όπως διαπιστώνουν μετά, ανακοινώνει τον θάνατό του από λέπρα. Ένας θάνατος χωρίς πτώμα, που αναγγέλθηκε μόνον σε κάποιο Ροδοκανάκη. 

Και ενώ ο Σιμωνίδης πέθανε, παρουσιάζεται στη Αθήνα κάποιος Δημήτριος Β΄ Δούκας ʼγγελος Κομνηνός Παλαιολόγος Ροδοκανάκης. Ένα όνομα με βυζαντινή χλιδή. Την παρουσία του υπογραμμίζει ένα βιβλίο με τίτλο «Βίος και συγγράμματα του Πρίγγιπος Κωνσταντίνου Ροδοκανάκιδος». 

Ο Ροδοκανάκης είναι προικισμένος και τελικά καταλήγει στην Αγγλία, όπου προβιβάζεται σε «ιατρό της αυλής» και πεθαίνει το 1902. Μια έξοδος αντάξια ενός αρχαίου Έλληνα νομοθέτη, ενός θαρραλέου ηνιόχου που άφησε το άρμα να πέσει στο βάραθρο, στο χάος, και εκείνος αναλύφθηκε στους επτά ουρανούς της αιωνιότητας που δημιούργησε. 

Ο Κωνσταντίνος Σιμωνίδης είναι ο άγγελος της αποκάλυψης, είναι ο τιμωρός που έρχεται από τα παλιά και που καταδίκασε τους αδαείς «λόγιους» της Δύσης σε μια αιώνια αγωνία, κάτι σαν τη κόλαση του Δάντη. Θα τους καίει η φωτιά που άναψαν μέσα τους, η φωτιά της συνεχούς αναζήτησης του «αυθεντικού», αφού το περιεχόμενό τους είναι ξένο. 

Είναι τόσο ξένο που υπήρχαν ʼγγλοι λόγιοι που υποστήριζαν ότι οι μεταφράσεις του Ομήρου από τον Πόουπ ή τον Τσάπμαν, ήταν καλύτερες από το ενδιαφέρον μεν, εντέλει όμως βαρβαρικό πρωτότυπο. Έτσι η χίμαιρα της αιώνιας αναζήτησής του αυθεντικού θα τους τρώει σαν το σαράκι, με το φάντασμα του Κωνσταντίνου να τους επιτηρεί. 

Ο Σιμωνίδης θριάμβευσε και έστειλε στα τάρταρα αυτούς που σύλησαν με τα βάρβαρα χέρια τους τον κόσμο του, τον όμορφο ελληνικό κόσμο, τον κόσμο της Σύμης του. 
Διαβάστε το πόνημα του Rüdiger Schaper, με το πρίσμα που σας χάρισα, θα ενθουσιαστείτε με την ομορφιά του Κωνσταντίνου!!!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1 Η Σύμη με άλλα έντεκα νησιά του Αιγαίου ήταν αυτοδιοικούμενη και φόρου υποτελής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά την Συνθήκη που υπέγραψαν οι Συμιακοί με τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν (1540) 

2 Γεωργίου Θ. Βεργωτή «Το Κοινόν της Σύμης και η εκπαίδευσή του» Ιερά μονή Πανορμίτου

3 Ο Ιωάννης Φωτιάδης έγινε κληρικός με το όνομα Ιερόθεος και διετέλεσε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Ταξιάρχου Μιχαήλ του Πανορμίτου από το 1839 – 1860.

4 Το έτος 1817 ο Κων/νος Βαρδαλάχος δέχθηκε πρόσκληση για να διδάξει στο νεοϊδρυθέν Ελληνικό σχολείο της Κοινότηος Οδησσού, γιατί δεν έβλεπε ευόδωση των ελπίδων του στη σχολή της Χίου. Το έτος 1819 ο Κωνσταντίνος Βαρδαλάχος επιστρέφει στο Βουκουρέστι για να διδάξει στη σχολή που προόριζε για Ακαδημία Φιλολογίας ο ηγεμόνας Αλέξανδρος Σούτσος. 

5 Ο Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων (1780-1857) ήταν Έλληνας λόγιος και εκπρόσωπος του Νεοελληνικού διαφωτισμού.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2019

50 χρόνια πριν #10 Good Morning Starshine

O Oliver γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1945 και πέθανε ξαφνικά στις αρχές του 2000. Το πραγματικό του όνομα ήταν William Oliver Swofford και άρχισε να παίζει κιθάρα σε ηλικία 15 ετών στη μικρή πόλη που ζούσε στη Βόρεια Καρολίνα. Μετά από σχετικές προσπάθειες με διάφορα μουσικά σύνολα, αποχωρεί από τους Good Earth για να ακολουθήσει προσωπική καριέρα, διαλέγοντας σαν πρώτο τραγούδι το Good Morning Starshine από το μιούζικαλ Hair. USA 3, UK 6

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

Andrew Bird

Να κάνουμε ένα διάλειμμα από τα παλιά για έναν ιδιαίτερο τραγουδοποιό του σήμερα.

Το τελευταίο άλμπουμ του με τίτλο My Finest Work Yet κυκλοφόρησε στις 22 Μαρτίου του 2019 από την Loma Vista Recordings.

Περιέχει τα singles “Sisyphus” και “Manifest”.



Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

MANFRED MANN’S EARTH BAND

Υπάρχουν συγκροτήματα που δεν απασχολούν το κοινό με εκκεντρικότητες ή σκάνδαλα, δεν επενδύουν στην εξωτερική τους εμφάνιση, δεν επιβάλλονται από τη μουσική βιομηχανία, αλλά προσπαθούν απλά να περάσουν το μήνυμά τους μέσα από τα τραγούδια τους. Οι Manfred Mann’s Earth Band αναμφίβολα ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία.

Πριν τους MMEB
Ο Βρετανός κημπορντίστας Manfred Mann (πραγματικό όνομα Manfred Sepse Lubowitz) γεννήθηκε στο Johannesburg της Νότιας Αφρικής. Έκανε μουσικές σπουδές στο University of Mitwatersrand, και δούλεψε ως jazz πιανίστας σε πολλά  clubs της γενέτειράς του. Μεταξύ 1959 και 1961, με τον παιδικό του φίλο Saul Ozynski, ηχογράφησε δυο albums ως The Vikings. Οι The Vikings  θεωρούνται η πρώτη rock’n’roll μπάντα της Ν. Αφρικής. Όντας κάθετα αντίθετος με το καθεστώς του apartheid, ο Lubowitz εγκαταστάθηκε στη Μεγ. Βρετανία το 1961 και ξεκίνησε να γράφει για τη "Jazz News" με το ψευδώνυμο Manfred Manne το οποίο, λίγο αργότερα, συντόμευσε  σε Manfred Mann. Την επόμενη χρονιά γνώρισε τον  drummer και keyboard player Mike Hugg.  Οι δυο τους δημιούργησαν τους Mann-Hugg Blues Brothers,  μια blues-jazz μπάντα. Οι Mann-Hugg Blues Brothers υπέγραψαν συμβόλαιο με την EMI in 1963. Μετά από υπόδειξη της εταιρείας το όνομα της μπάντας γίνεται Manfred Mann. Οι Manfred Mann θα γνωρίσουν αξιοσημείωτη επιτυχία από το 1964 έως το 1969 με κομμάτια όπως: "Do Wah Wah Diddy Diddy" (των Exciters), "Sha la la", "Pretty Flamingo", "Mighty Quinn" (του Bob Dylan). Το group θα διαλυθεί το 1969 και αμέσως ο Mann θα δημιουργήσει (με τον Mike Hugg) τους Manfred Mann Chapter Three μια  jazz rock μπάντα με πειραματικό ήχο που ηχογράφησαν μόλις δυο albums, πριν αποτελέσουν παρελθόν.


70’s (Α΄Μέρος): Οικολογία και Διάστημα
Το επόμενο project του Manfred Mann ήταν οι Manfred Mann’s Earth Band. Στην αυτοβιογραφία του, ο Klaus Voormann (πρώην μέλος  του group) ισχυρίζεται ότι εκείνος είχε προτείνει αρκετές φορές στον   Manfred Mann το συγκεκριμένο όνομα.  Ο Voormann θεωρούσε ότι αυτό το όνομα σηματοδοτούσε τη στροφή από τον soft-pop ήχο του Mann στα 60s σε πιο «γήινα» και περισσότερο rock μουσικά μονοπάτια.  Πάντως η άποψη που επικρατεί είναι ότι το όνομα ήταν υπόδειξη του drummer Chris Slade τον Σεπτέμβριο του 1971 και σχετίζεται με το οικολογικό κίνημα που είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο εκείνη την εποχή. Την αρχική σύνθεση αποτελούσαν οι: ο Mick Rogers (guitar και vocals), Manfred Mann (organ, synthesizer και vocals), Colin Pattenden (bass guitar) και Chris Slade (drums and vocals). Στην αρχή το group χρησιμοποίησε το "Manfred Mann" για να τονίσουν ότι αποτελούσαν συνέχεια του group των 60s. Κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single, "Please Mrs. Henry", το 1971. Το δεύτερό τους single ήταν το "Living Without You" (διασκευή τραγουδιού του Randy Newman). Το συγκεκριμένο κομμάτι  κυκλοφόρησαν ως "Manfred Mann" στην Ευρώπη, αλλά ως "Manfred Mann's Earth Band" στις ΗΠΑ (όπου γνώρισε μικρή επιτυχία). Από το 1972 και έπειτα καθιέρωσαν το όνομα "Manfred Mann's Earth Band", γεγονός που υπογραμμίστηκε από την κυκλοφορία του ομότιτλου πρώτου LP τους. Το "Manfred Mann's Earth Band” κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 1972  και παρέμεινε έξι εβδομάδες στο  US Billboard 200 charts, φτάνοντας στο Νo 138. Το album πήρε καλές κριτικές στις ΗΠΑ και χαιρετίστηκε ως  «εξαιρετικό μείγμα ψυχεδέλειας - hard rock και ορόσημο για την αφομοίωση νέας τεχνολογίας στη rock μουσική». Στην Μεγ. Βρετανία  κυκλοφόρησε έναν μήνα αργότερα, αλλά η ανταπόκριση από κοινό και κριτικούς ήταν περιορισμένη. Από το "Manfred Mann's Earth Band” ξεχωρίζουν οι τρεις διασκευές που περιέχει: "Living Without You" (Randy Newman),  "Jump Sturdy" (Dr. John), και  "Please Mrs. Henry" (Bob Dylan).
Τον Σεπτέμβριο του 1972 κυκλοφορεί το δεύτερο LP τους με τίτλο  “Glorified Magnified”.  Το συγκρότημα βιάστηκε να επιστρέψει στο Maximum Studios, ευελπιστώντας ότι θα εξαργυρώσει την μικρή επιτυχία του πρώτου LP. Το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε καθώς το “Glorified Magnified” είναι το μόνο τους album που δεν κατάφερε να μπει , έστω και στις χαμηλές θέσεις των charts. Ο ήχος του είναι περισσότερο blues και λιγότερο progressive, ενώ συναντάμε για πρώτη φορά στοιχεία του μουσικού ύφους που θα διαμορφώσουν στα επόμενα albums. Στο  “Glorified Magnified” πρωτοεμφανίζεται το χαρακτηριστικό τους logo.


Τα δυο singles είναι το "Meat" ( που έγινε ύμνος των vegetarians)  και μια ακόμη διασκευή τραγουδιού του  Bob Dylan ("It's All Over Now, Baby Blue"). Ένα άλλο κομμάτι του Dylan (“Get Your Rocks Off”) θα είναι τo single από το επόμενο album τους “Messin”.  To ”Messin’ , όπως και τα προηγούμενα LP τους, ηχογραφήθηκε στα Maximum Studios του Λονδίνου, η παραγωγή του έγινε από το συγκρότημα και κυκλοφόρησε στις 15 Ιουνίου 1973. Στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Get Your Rocks Off” και με το "Pretty Good" να αντικαθιστά το  "Black And Blue" της βρετανικής έκδοσης (λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι το "Black And Blue" αφορούσε τη δουλεία, που ήταν ένα θέμα καθόλου εμπορικό στην αγορά των ΗΠΑ). Πέρα από το εντυπωσιακό (και προφητικό;) εξώφυλλο, το ”Messin” περιέχει και το ενδιαφέρον κομμάτι “Buddah”. Πλέον αρχίζει να γίνεται ξεκάθαρη η στροφή των Manfred Mann's Earth Band στο progressive rock. Ο Manfred Mann ενδιαφερόταν έντονα για την αγγλική κλασική μουσική του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα για το έργο “'Planets (Jupiter)” του συνθέτη Gustav Holst.  O Mann εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι το έργο του Holst δεν ήταν ευρέως γνωστό και έπεισε την  κόρη του (Imogen Holst) να του επιτρέψει να προσαρμόσει το μουσικό θέμα στην σύγχρονη rock μουσική. Έτσι προέκυψε το single “Joybringer” , που είναι η πρώτη επιτυχία των MMEB, καθώς έφτασε στο Νο 9 των charts. Ο Mann, μετά την επιτυχία του “Joybringer”, σκέφτηκε να διασκευάσει ολόκληρο το “Planets” του Holst, αλλά αυτή τη φορά η Imogen αρνήθηκε να του δώσει τη σχετική άδεια.  Ο Mann δεν εγκατέλειψε την ιδέα να δημιουργήσει ένα LP βασισμένο στο “ Planets” και έτσι μας χάρισε το εξαιρετικό 'Solar Fire'. Μέχρι τότε είχε προσπαθήσει να συνδυάσει Pop, Rock, Blues, Soul, Jazz  με στοιχεία κλασικής μουσική, χωρίς οι προσπάθειές του να είναι απόλυτα πειστικές. Εκείνη την εποχή ο Mann και ο Rogers άκουγαν αρκετά Pink Floyd και η απόφασή τους να εντάξουν στοιχεία του σπουδαίου συγκροτήματος στον ήχο τους, λειτούργησε καταλυτικά. Η συνύπαρξη όλων αυτών των στοιχείων, παράλληλα με τις υπέροχες μελωδίες του Mann, αλλά και τις Jazz-Rock  εμπνεύσεις του Mick Rogers καθιέρωσαν το 'Solar Fire' σαν ένα από τα σημαντικά albums του progressive pop-rock. Το album ξεκινά με την επική διασκευή του  'Father of day, father of night', (για μια ακόμη φορά τραγούδι του Bob Dylan). To 'In the beginning, darkness' είναι ένα heavy blues rock κομμάτι με έντονη  funky χροιά, που του προσδίδουν τα backing vocals των Chanter Sisters. Το 'Pluto the dog' είναι ένα  funk instrumental με ένα ενδιαφέρον moog solo, ενώ το  'Solar fire' «χτίζεται» γύρω από ένα εξαιρετικό solo που θυμίζει  Dave Gilmour , αλλά και γύρω από το φωνητικό ντουέτο των Mann & Chanter. Στο  'Saturn, lord of the ring - Mercury, the winged messenger' επιστρέφουμε στο heavy blues με jazz ατμόσφαιρα.  Ένα album που σημάδεψε την καριέρα τους  και ήταν το πρώτο που κατάφερε να μπει στο top100 (Νο 96 σε ΗΠΑ και Καναδά).



Το πέμπτο τους album “The good Earth” κυκλοφορεί στις 11/10/1974 και ταυτίστηκε με ένα μοναδικό γεγονός. Οι πρώτοι που θα το αγόραζαν μπορούσαν να γίνουν κάτοχοι έκτασης ενός τετραγωνικού ποδιού στην περιοχή Llanerchyrfa στο County of Brecon, της Ουαλίας. Στο εσώφυλλο του δίσκου υπήρχε ένα κουπόνι που έπρεπε να συμπληρώσει ο ενδιαφερόμενος. Η εκδήλωση ενδιαφέροντος μπορούσε να γίνει μέχρι τις 31/12/1975. Η συγκεκριμένη κίνηση ήταν μέρος μιας σειράς δραστηριοτήτων που ήταν συνδεδεμένες με το promotion του “The Good Earth” και είχαν οικολογικό προσανατολισμό. Η έκταση που μοιράστηκε είχε αγοραστεί από την εταιρεία και βρισκόταν στην πλαγιά ενός λόφου, αλλά ήταν αρκετά δύσκολο να την εντοπίσεις. Ήταν άγονη, αλλά είχε καταπληκτική θέα. Ο μόνος από το group ο οποίος ήξερε που βρισκόταν η συγκεκριμένη περιοχή ήταν ο Chris Slade (o οποίος καταγόταν από την Ουαλία). Τελικά χιλιάδες ήταν εκείνοι που υπέγραψαν και απέκτησαν το κομμάτι γης. Δεν ξέρω αν οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Νορβηγοί, πάντως στη Νορβηγία το “The Good Earth” έφτασε στο Νο 20  (Νο 157 στις ΗΠΑ). Από το album ξεχωρίζει το κομμάτι "Give Me the Good Earth" που είναι σύνθεση του Gary Wright.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία κρύβεται πίσω από τον τίτλο και του επόμενου album των ΜΜΕΒ "Nightingales and Bombers", που κυκλοφορεί στις 22/8/1975. Κατά τη διάρκεια το Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στο  Surrey της Αγγλίας ένας ορνιθολόγος (σύμφωνα με άλλη εκδοχή ήταν ένας μηχανικός ήχου που εργαζόταν στο BBC) προσπαθούσε να ηχογραφήσει τους ήχους των αηδονιών. Την ίδια στιγμή πέρασαν κάποια βομβαρδιστικά  της RAF που κατευθύνονταν στο Mannheim  της Γερμανίας με στόχο να το βομβαρδίσουν. Κατά λάθος ηχογραφήθηκαν παράλληλα και οι δυο ήχοι.  Η συγκεκριμένη ηχογράφηση ενσωματώθηκε στο κομμάτι  'As Above, So Below'". Το "Nightingales and Bombers" έχει ταυτιστεί με το κομμάτι "Spirits in the Night". Αυτή τη φορά επιλέγουν να διασκευάσουν Bruce Springsteen και η επιλογή τους δικαιώνει, καθώς το κομμάτι θα φτάσει στο Νο 97 του Billboard Hot 100 το 1976. Το κομμάτι θα επανακυκλοφορήσει ένα χρόνο αργότερα (με τον Chris Thompson στα φωνητικά) και θα γνωρίσει μεγαλύτερη επιτυχία, αφού έφτασε στο Νο 40 του Billboard Top 40. Μια ακόμη ενδιαφέρουσα διασκευή συναντάμε στη β΄πλευρά του δίσκου, το "Visionary Mountains" της Joan Armatrading. Με το "Nightingales and Bombers" έκαναν ένα σημαντικό βήμα μια και το album γνώρισε αξιόλογη επιτυχία σε Νορβηγία, Νέα Ζηλανδία και Γερμανία. Έτσι ολοκληρώνεται η πρώτη φάση της πορείας των MMEB, καθώς ο Mick Rogers θα αποχωρήσει από το συγκρότημα.



70’s (Β΄Μέρος): Η ηχηρή σιωπή της επιτυχίας.
Τον  Rodgers αντικαθιστά ο Chris Hamlet Thompson, τραγουδιστής και κιθαρίστας, ο οποίος είχε κάνει τα πρώτα βήματα της καριέρας του στη Νέα Ζηλανδία. Εκτός του Rodgers γίνεται μέλος των MMEB ο κιθαρίστας David Flett. Ο ερχομός τους συνδυάζεται με την μεγαλύτερη επιτυχία του group. Την τρίτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου του 1977, φτάνουν στο No. 1 του Billboard Hot 100 με τη διασκευή ενός άλλου κομματιού  του Bruce Springsteen. Είναι το "Blinded by the Light" από το album “The Roaring Silence ” (είχε κυκλοφορήσει στις 27/8/1976), που θα απογειώσει την καριέρα τους. Μάλιστα ο Manfred Mann είχε την ιδέα να προτείνει στον Bruce να λάβει μέρος στην ηχογράφηση του "Blinded by the Light", κάνοντας φωνητικά στο τέλος του κομματιού. Αφού οπλίστηκε με θάρρος του τηλεφώνησε και από την άλλη άκρη άκουσε τη φωνή ενός ανθρώπου που μόλις είχε ξυπνήσει. Ο Mann κατάλαβε ότι τηλεφώνησε σε ακατάλληλη στιγμή και τον ρώτησε: “Is that Bruce’?”,  ελπίζοντας ότι θα είχε κάνει λάθος και θα είχε αποφύγει την γκάφα. Δυστυχώς όμως πήρε την απάντηση: “Yeh man, what do you want?”, οπότε έκλεισε το τηλέφωνο και δεν τον ξανακάλεσε. Έκανε ο ίδιος τα δεύτερα φωνητικά στο τέλος του κομματιού. Το “The Roaring Silence” φτάνει στη 10η θέση των καταλόγων επιτυχιών τόσο στη Μεγ. Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ και γίνεται χρυσό σε πολλές χώρες. Ένα άλλο κομμάτι που ξεχωρίζει από αυτό το album είναι το “Road To Babylon”.


Στις αρχές του 1978 κυκλοφορεί το 8ο LP τους με τίτλο “Watch”. Πλέον το συγκρότημα έχει νέο μπασίστα (Pat King) και ο ήχος του κινείται μεταξύ prog και  hard rock, με κάποια στοιχεία pop. Από τα επτά τραγούδια του album τα δύο (Davy's On The Road Again και The Mighty Quinn), τα οποία είναι και τα καλύτερα, είναι live . Αρκετά τραγούδια περιέχουν μέρη με ρυθμική ακουστική κιθάρα, αλλά δεν λείπουν και τα εντυπωσιακά solo με ηλεκτρική κιθάρα. Το  "Drowning on Dry Land/Fish Soup" είναι ένα ακόμη αξιόλογο κομμάτι που περιέχεται στο “Watch” και ουσιαστικά είναι ένα medley δυο κομματιών: του "Drowning on Dry Land" που είναι ένα  pop rock με έξοχη εισαγωγή και του "Fish soup" που είναι  instrumental . Το “Watch” γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Γερμανία, όπου έφτασε στο Νο 3, έμεινε 69 εβδομάδες στα charts και έγινε πλατινένιο το 1981. Ο Chris Slade είναι το επόμενο, από τα αρχικά μέλη, που θα αποχωρήσει  παρέα με τον David Flett. Στη θέση τους έρχονται ο drummer Geoff Britton (πρώην Wings)  και ο Steve Waller που θα αντικαταστήσει τον  Dave Flett. Ο Britton εγκαταλείπει το συγκρότημα λίγο αργότερα για να αντικατασταθεί από τον  John Lingwood. Με αυτή τη σύνθεση ηχογραφούν το “Angel Station” (9/3/1979). Η στροφή τους προς τον πιο pop εμπορικό ήχο είναι ξεκάθαρη, αυτό όμως δε σημαίνει ότι λείπει η ποιότητα.  Το album έχει τον αέρα ενός συναισθηματικού και μουσικού σταυρόλεξου και ταιριάζει απόλυτα με το έργο του σπουδαίου Ολλανδού graphic artist Μ. C. Escher, στου οποίου την τέχνη αναφέρεται το εξώφυλλο. Το “Don’t Kill it Carol”,μια σύνθεση του Mike Heron των The Incredible String Band, είναι η μεγάλη επιτυχία του album. Προϊόν της συνεργασίας του Mann με τον Jimmy O'Neill των Fingerprintz είναι τα: "Platform End" και "Angels at My Gate", ενώ δε λείπει και διασκευή-Dylan (αυτή τη φορά είναι το "You Angel You"). Το “Angel Station”  φτάνει Νο 4 στη Γερμανία, Νο 30 στη Μεγ. Βρετανία, αλλά στις ΗΠΑ μόνο στο Νο 144. Με μια σύντομη ανακοίνωση ο Manfred Mann θα αποχαιρετήσει τον Chris Thompson, που αποφάσισε να ακολουθήσει προσωπική καριέρα. Έναν χρόνο αργότερα θα επιστρέψει καθώς οι προσπάθειες που έκανε (με δυο albums) απέτυχαν παταγωδώς. Μαζί του θα επιστρέψει και ο Mick Rodgers.

80’S: Apartheid και Διάστημα
Η αυγή των 80s θα βρει τους ΜΜΕΒ να κυκλοφορούν το δέκατο album τους “Chance”. Το εξώφυλλο είναι μια προσαρμογή της αφίσας του Δανού καλλιτέχνη Ole Kortzau με τίτλο "Strandstole", ενώ μουσικά επιχειρούν, με αρκετή επιτυχία, να συνταιριάξουν prog, 70's artrock και pop. Ο Chris Thompson τραγουδά μόνο σε 3 κομμάτια, ενώ συμμετέχει και ο Trevor Rabin (τόσο στην κιθάρα όσο και στην παραγωγή). Τα "Lies (Through the 80s)" και "For You" (από το πρώτο LP του Bruce Springsteen) είναι τα singles, αλλά και τα κορυφαία κομμάτια του album. To “Chance” απέτυχε εμπορικά στη Μεγ. Βρετανία, έφτασε Νο 6  στη Γερμανία (όπου οι MMEB είχαν φανατικό κοινό) και Νο 87  στις ΗΠΑ. Εκείνη την εποχή ο Mann ήταν ενεργό μέλος της anti-apartheid κίνησης και του είχε απαγορευθεί η είσοδος στην πατρίδα του, τη Νότια Αφρική. Χωρίς να πτοηθούν από απαγορεύσεις, τα μέλη της μπάντας ταξίδεψαν στην Ν. Αφρική για να κάνουν ηχογραφήσεις με Αφρικανούς μουσικούς. Οι ηχογραφήσεις αυτές αποτελούν βασικό υλικό για το album Somewhere in Afrika (το οποίο μπορεί να θεωρηθεί προπομπός του Graceland που κυκλοφόρησε λίγα χρόνια αργότερα ο Paul Simon). Στο album συναντάμε τη διασκευή του  "Demolition Man" των The Police (τραγουδά ο Steve Waller) και μια ενδιαφέρουσα εκτέλεση του "Redemption Song" ( που είχε τραγουδήσει ο Bob Marley). Το 1984, θα κυκλοφορήσουν το live album “Budapest Live” του οποίου η ηχογράφηση έγινε στις 6-7/4/1983 στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το single "Runner", μια διασκευή ενός τραγουδιού του Ian Thomas, το οποίο σχετίζεται με τη στήριξη του αγώνα κατά του καρκίνου, που έδινε ο Terry Fox. Ο Fox προσπάθησε να διασχίσει τον Καναδά τρέχοντας, για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο στο θέμα του καρκίνου. Στη διασκευή του Manfred Man ο Thompson κάνει τα lead vocals και ο  Mick Rogers τα backing vocals. Το συγκεκριμένο single δεν περιλαμβάνεται σε κάποιο από τα LP που κυκλοφόρησαν στην Ευρώπη, αλλά το συναντάμε στην αμερικάνικη έκδοση του Somewhere in Afrika. Έγινε top 40 hit τόσο στον Καναδά όσο και στις ΗΠΑ. Το 1986,  ο Thompson θα αποχωρήσει από το group και ο Mick Rogers (που δεν συμμετείχε στο Somewhere in Afrika) επιστρέφει για το album Criminal Tango. Είναι το πρώτο album στη νέα τους εταιρεία (Virgin), μετά από 11 χρόνια στην Bronze. Για το album Masque (1987), τα μέλη της μπάντας ήταν οι: Mann, Rogers, και ο drummer John Lingwood. Το Masque αποτελεί τη συνέχεια του “Solar Fire” καθώς βασίζεται στο Planets Suit του Gustav Holst.  Αμέσως μετά το όνομα « the Earth Band»  θα αποσυρθεί για λίγα χρόνια.


Από τα 90’s μέχρι τις μέρες μας.
Η επιστροφή των MMEB θα γίνει το 1996 με το album “Soft Vengeance”. Στα  φωνητικά συναντάμε τον Noel McCalla, που θα παραμείνει  μέχρι το 2009. Αρκετές διασκευές, κάποιες περιττές, διαφορετικός ήχος (που φλερτάρει με το aor) χαρακτηρίζουν το τελευταίο studio album των ΜΜΕΒ. Οι MMEB ξεκίνησαν μια εκτεταμένη ευρωπαϊκή περιοδεία που τους κράτησε στο δρόμο από  το τέλος του 1996 μέχρι και το μεγαλύτερο μέρος του 1997. Από αυτή την περιοδεία θα προκύψει το live album "Mann Alive", το οποίο κυκλοφόρησε το 1998. Η μπάντα συνέχισε να περιηγείται εκτενώς σε όλη την Ευρώπη. Έτσι, το 2003, ήρθαν και στην Ελλάδα. Η συναυλία έγινε στις 23/4/2003 και οι λίγοι, δυστυχώς, που βρεθήκαμε στο Ark No6 απολαύσαμε μια μεστή εμφάνιση, με τους Mike Rogers-Manfred Mann να κλέβουν την παράσταση. Τα περισσότερα από τα albums της μπάντας έχουν επανεκδοθεί τα τελευταία χρόνια και τον Αύγουστο του 2005 κυκλοφόρησε το 4-CD set "Odds & Sods - Mis-takes-Out-takes" που περιλαμβάνει πλούσιο ακυκλοφόρητο υλικό. Το 2006 κυκλοφορεί το "Unearthed 1973-2005 The Best of Manfred Mann's Earth Band". Το 2007, το συγκρότημα γνωρίζει επιτυχία στα charts της Αυστρίας με δύο χορευτικά κομμάτια. Το πρώτο ήταν ένα remix του "Blinded by the Light"και το δεύτερο ήταν ένα remix του "For You". Το 2008 κυκλοφόρησε ένα DVD με τίτλο "Watch", το οποίο περιελάμβανε βίντεο από μια συναυλία που είχαν πραγματοποιήσει στην Αυστρία το 1979. Το 2009 τη θέση του Noel McCalla θα πάρει ο Peter Cox (γνωστός από το συγκρότημα Go West). Ο Cox άφησε την μπάντα το 2011 και επέστρεψε στους Go West. Αντικαταστάθηκε από τον Robert Hart και με τη νέα σύνθεση έκαναν μια μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία.. Το προσωπικό album του Manfred Mann "Lone Arranger", στο οποίο συμμετέχουν  οι Kris Kristofferson, Till Bronner και Mick Rogers κυκλοφόρησε στα τέλη του 2014. Τα τελευταία χρόνια  περιοδεύουν  κυρίως σε Γερμανία, Νορβηγία, Αυστρία,  Ελβετία και Μεγ. Βρετανία. Σε πρόσφατη συνέντευξη ο Manfred Mann, όταν ρωτήθηκε αν έχει κάποια ανεκπλήρωτη επιθυμία, είπε ότι: «Απλά θέλω να λύσω τα προβλήματα που έχω με τα δάχτυλά μου και να βελτιώσω τον τρόπο που παίζω».


Επίλογος
Οι Manfred Mann’s Earth Band είναι από τα συγκροτήματα  που χρησιμοποιούν synthesizers, χωρίς να αισθάνονται ενοχές. Η δουλειά του Manfred είναι πάντα συγκρατημένη, αναμειγνύεται στον συνολικό ήχο της μπάντας και ποτέ δεν κυριαρχεί αδικαιολόγητα. Παρά τις στυλιστικές αλλαγές, ο Manfred Mann παραμένει σταθερή  αξία και αποδείχτηκε ιδιαίτερα σημαντικός στην ανάπτυξη της σύγχρονης μουσικής μέσα από τον ήχο του mellotron ή του mini moog, με τα οποία έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομά του. Η συμβολή του στη μουσική του εικοστού αιώνα είναι ελάχιστα αναγνωρισμένη από το κοινό και (ιδιαίτερα) από τους κριτικούς. Σε αντίθεση με πολλούς από τους σύγχρονούς τους, οι Manfred Mann’s Earth Band μπορούσαν να εμφανιστούν ενώπιον ενός ακροατηρίου αφοσιωμένων οπαδών των King Crimson τη μια νύχτα και σε ένα κοινό οπαδών των Nazareth την επόμενη. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει πόσο ευρύ είναι το φάσμα των ανθρώπων που αγαπούν τη μουσική τους. Για τον Manfred Mann  η μουσική ήταν και είναι πολύ πιο σημαντική από την ανάγκη να  μεταφέρεις στο κοινό  ένα θεμελιώδες, υποσυνείδητο μήνυμα.


TRIVIA
•    Τα Workhouse studios δημιουργήθηκαν από τον Vic Keary στο West End του Λονδίνου με την ονομασία Maximum Sound. Λόγω προβλημάτων μίσθωσης ο Keary αναγκάστηκε να μετακομίσει σε νέες εγκαταστάσεις στο Νότιο Λονδίνο στην οδό Old Kent, και πάλι με τον τίτλο Maximum Sound. Μετά από λίγο καιρό αγοράστηκαν από τους Manfred Mann και Mike Hugg. Στα Maximum Sound Studios,  από τα τέλη των  60's μέχρι το 1973 ηχογραφήθηκαν όλα τα albums στα οποία συμμετείχε ο Manfred Mann. To 1973 o Mike Hugg πούλησε το μερίδιό του στον Manfred και εκείνος άλλαξε την ονομασία σε The Workhouse. Εκεί ηχογραφήθηκαν όλα τα albums των ΜΜΕΒ από το “Solar Fire” μέχρι το “Soft Vengeance”. Τελικά το κτίριο αγοράστηκε από την εταιρεία supermarket Asda, κατεδαφίστηκε και έγινε parking αυτοκινήτων. Το νέο studio του Manfred λέγεται The Waterworks και βρίσκεται σε μια από τις όχθες του Τάμεση στο Greenwich. Εξωτερικά φαίνεται να αποτελεί τμήμα ενός συγκροτήματος γραφείων.  Εσωτερικά δείχνει μικρό, αλλά είναι άριστα οργανωμένο κα έχει τις προδιαγραφές ενός studio ηχογράφησης. Έτσι δεν παραπονούνται οι γείτονες για τον θόρυβο (όπως γινόταν στο The Workhouse).


•    Ο Manfred είναι από τους  πρωτοπόρους του Mellotron, καθώς το χρησιμοποιούσε από το 1970 στα Maximum Sound Studios, ενώ το είχε χρησιμοποιήσει και νωρίτερα στα κομμάτια 'Ha Ha Said The Clown' και 'Semi Detached Suburban Mr James'.

•    Manfred Mann’s Earth Band και Uriah Heep είναι δυο συγκροτήματα των οποίων οι πορείες διασταυρώθηκαν αρκετές φορές κατά την δεκαετία του 70. Κατ’ αρχήν και τα δυο groups περιλαμβάνονταν (για αρκετά χρόνια) στο δυναμικό της εταιρείας Bronze. Το 1971, ο Manfred Mann, εμφανίζεται ως guest μουσικός στο album “Look at yourself” των Uriah Heep. Με το αγαπημένο του mini Moog keyboard δίνει άλλη διάσταση στο κλασικό αριστούργημα July morning. Στο διάστημα 1973-1975 (την καλύτερη περίοδο για τους Heep) οι ΜΜΕΒ συνοδεύουν τους Uriah Heep σε περιοδείες τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ, γεγονός που αποδεικνύει ότι το ένα συγκρότημα συμπλήρωνε το άλλο. Εκτός από αυτό, ο Mark Clarke (γνωστός μέσω της δουλειάς του με τους Colosseum) που είχε μια σύντομη συνεργασία με τους Heep (συμμετέχει στη σύνθεση του "The Wizard"), προσκλήθηκε να συμμετάσχει στους ΜΜΕΒ μετά την αποχώρηση του Colin Pattenden.  Είχε ηχογραφήσει τα μέρη του μπάσου για το “Watch”, αλλά τελικά έφυγε για μόνιμη εγκατάσταση στις ΗΠΑ. Επίσης το 1976 ο Mick Rogers δέχτηκε πρόταση από τον Ken Hensley για να αντικαταστήσει τον αείμνηστο David Byron, μετά την απομάκρυνση του τελευταίου  από τους Heep. Με τη συμμετοχή του Rogers (φωνητικά και κιθάρα) οι Uriah Heep θα άλλαζαν τον ήχο τους, αφού θα είχαν δυο κιθαρίστες, Μετά από πρόβες μιας εβδομάδας το σχήμα δεν φάνηκε να αποδίδει, έτσι ο Mick προτίμησε να φύγει και να παίξει σε ένα jazz/rock σχήμα τους Eclipse.

•    Με τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την κυκλοφορία του “Good Earth”, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον για την πρωτοποριακή πρωτοβουλία της απόκτησης ενός κομματιού γης, με την αγορά του δίσκου. Πρώτα είχαμε ένα άρθρο στην Daily Telegraph και έπειτα οργανώθηκε από τον Andy Taylor (υπεύθυνο του fan club των MMEB) μια επίσκεψη στην περιοχή. Μια ομάδα αποτελούμενη από fans και ένα συνεργείο του BBC, επισκέφτηκε την περιοχή και κατέγραψε την πορεία προς την κορυφή του λόφου (που δεν ήταν εύκολη, λόγω της ολισθηρότητας του εδάφους).


•    Το “Runner” είναι από τα κομμάτια που ακούστηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984.  Επίσης το συναντάμε στην ταινία “The Philadelphia Experiment”.