Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2019

Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Μια αιωνιότητα. Πόσα τραγούδια, πόσα βιβλία, πόσα ψέμματα πόσες αλήθειες. Και η ζωή συνεχίζεται. Καλημέρες καλησπέρες και όλα καλά. Η αέναη πάλη καθημερινά. Έτσι και σήμερα. 1η Οκτωβρίου και μια νέα εποχή ξεκινά. Κέρδισε ή έχασε η ομάδα μας; Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει.

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2019

You are my love

Έχω αρκετό καιρό να ποστάρω κάτι εδώ. Σήμερα μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτό το πανέμορφο τραγούδι. Η wikipedia λέει πως ο Paul McCartney δήλωσε κάποτε, πως είναι ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια. Από τη χρονιά του 1976 και μέσα από το album Tracks (το πρώτο album του συγκροτήματος).


Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

50 χρόνια πριν #23 Give Peace A Chance

Το Give Peace A Chance είναι ένα από τα πιο έξυπνα σε στίχο τραγούδια που έγραψε ποτέ ο John Lennon. Το εμπνεύσθηκε, όπως έχει πει, κατά τη διάρκεια της εβδομάδας κρεβατώματος στο Μόντρεαλ. Η ηχογράφηση έγινε στο δωμάτιο 1472 του ξενοδοχείου La Reine Elizabeth, στις 2 Ιουνίου 1969. Συμμετείχαν ο Timothy Leary, γνωστός για τις θέσεις του στο LSD, ο κιθαρίστας Tommy Smothers, o Derek Taylor, εκπρόσωπος Τύπου των Beatles, και τουλάχιστον 35 άλλοι δημοσιογράφοι, καμεραμάν, φωτογράφοι και φίλοι τους οποίους ο Lennon ονόμασε Plastic Ono Band. Το Give Peace A Chance κυκλοφόρησε στις αρχές Ιουλίου, ενώ τις ίδιες μέρες το έπαιξε σε μια συναυλία για την ειρήνη, που έγινε στην Ουάσινγκτον, ο Pete Seeger μπροστά σε 250000 κόσμο και αυτό ήταν η οριστική καθιέρωση του τραγουδιού. USA 14, UK 2

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Bird of Paradise

Χθες το βράδυ σιγοτραγουδούσα αυτό το τραγούδι μέχρι που αποκοιμήθηκα. Μου θυμίζει έντονα τα φοιτητικά μου χρόνια καθώς το άκουγα από τους πειρατικούς σταθμούς της εποχής.


Πρόκειται για το debut single του πρώην κιθαρίστα των Thin Lizzy, Snowy White. Περιέχεται στο πρώτο προσωπικό του album White Flames που κυκλοφόρησε το 1983. Ήταν το μοναδικό single που βγήκε από το album και έφτασε μέχρι το #6 στο UK Singles Chart τον Ιανουάριο του 1984.

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

50 χρόνια πριν #22 The Thrill is Gone

Υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν ότι το τελευταίο καλό τραγούδι από τον χώρο του μπλουζ ήταν το The Thrill is Gone του B. B. King. Αυτό βέβαια είναι κάτι που δεν μπορεί να αποδειχθεί. Σίγουρα όμως το The Thrill is Gone ήταν από τα τραγούδια τα οποία έφεραν τον κόσμο πιο κοντά σε ένα είδος μουσικής από τα καλύτερα που ακούσαμε στον αιώνα που τελείωσε, ένα είδος που έχει επηρεάσει μάλιστα αρκετές από τις σύγχρονες μουσικές φόρμες. Ο B. B. King μπορεί να έγινε γνωστός από το παίξιμο της κιθάρας του, αλλά εδώ δίνει και μια πολύ καλή φωνητική ερμηνεία. USA 15

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Son of a Preacher Man

Το άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο και ένιωσα πως θέλω να πω δυο πράγματα για αυτό.


Το Son of a Preacher Man γράφτηκε από τους John Hurley και Ronnie Wilkins και ηχογραφήθηκε από την Dusty Springfield τον Σεπτέμβριο του 1968 για τις ανάγκες του album της Dusty in Memphis.


Το τραγούδι ήταν το τελευταίο Top Ten chart hit για την Springfield για περίπου 20 χρόνια. Συγκεκριμένα, η Dusty επανήλθε στα charts το 1987 όταν συνεργάστηκε με τους Pet Shop Boys για το single What Have I Done to Deserve This?.

Οι περισσότεροι από εμάς το μάθαμε από τη συμμετοχή του στο soundtrack της ταινίας του Quentin Tarantino Pulp Fiction το 1994. 

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019

Το πνεύμα του Γούντστοκ


Ένα Σαββατοκύριακο που έμεινε στην ιστορία. 60 ώρες μουσικής και ελεύθερου σεξ, ερήνης και αγάπης. Το Γούντστοκ χάραξε μια ολόκληρη γενιά. Τα μηνύματά του παραμένουν και σήμερα επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε.

«Εδώ ακριβώς ήταν» και δείχνει τον τόπο που έγινε το φεστιβάλ μια ξανθιά γυναίκα. Όχι στο Γούντστοκ, όπως θα νόμιζε κανείς αλλά στην περιοχή Μπέθελ, μια ώρα με το αυτοκίνητο μακριά μέσα από μια διαδρομή με λίμνες, ρυάκια, λόφους και θερινές κατοικίες Ορθόδοξων Εβραίων. «Εδώ είναι ο αυθεντικός χώρος του Φεστιβάλ μουσικής και τέχνης του Γούντσοκ». Εδώ ακριβώς βρίσκονταν ο Μίχαελ Λανγκ, συνδιοργανωτής του Φεστιβάλ με τον γαλακτοπαραγωγό Μαξ Γιασγκούρ και κι άλλους γαιοκτήμονες, όταν έσφιξαν τα χέρια και δεν απέμειναν παρά μόνο 4 εβδομάδες πριν την έναρξη του φεστιβάλ με μουσικές σκηνές, συγκροτήματα και πουλημένα 100.000 εισιτήρια. 


Όχι ένα πολιτικό φεστιβάλ

70.000 δολάρια πλήρωσε ο Λανγκ στους γεωργούς και με τους συνεργάτες του ξεκινά αγώνα δρόμου για να μεταμορφώσει το λιβάδι σε χώρο φεστιβάλ. Με σκηνές, υγειονομικούς χώρους, κουζίνες, χώρους παρκαρίσματος, περίφραξη και περιοχή μόνο για καλλιτέχνες. Από το Μπρούκλιν κατάγεται ο Λανγκ και η εμπειρία του είναι μικρή σε οργάνωση φεστιβάλ. Στη χώρα όμως συμβαίνουν πολλά που προκαλούν κύματα σοκ: ο πόλεμος στο Βιετνάμ, το κίνημα των δικαιωμάτων των πολιτών και η αντίσταση κατά του διαχωρισμού των λευκών από τους μαύρους. Η δολοφονία του Τζον Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ πέντε χρόνια αργότερα, το γυναικείο κίνημα, η πρώτη προσελήνωση, το κίνημα των χίπις. «Τo Γούντστοκ προέκυψε από αυτά τα γεγονότα, από την ανάγκη να δούμε, εάν μπορούμε να επηρεάσουμε τον κόσμο από την δική μας εικόνα ενός αγαπημένου και όλο αισθήματα κόσμου».

Αλλά διοργανωτές και επενδυτές δεν ήθελαν ένα πολιτικό φεστιβάλ, αλλά πρωτίστως μουσική.  Όχι συγκροτήματα της σειράς, αλλά τους καλύτερους των καλύτερων από την εναλλακτική κουλτούρα, μακριά από τη μουσική του συρμού. Τζόαν Μπαέζ, Κρόσμπι, Τζάνις Τζόπλιν, Grateful Dead, Τζο Κόκερ, Stills & Nash και Τζίμι Χέντριξ.  Η Μπαέζ ήταν έγκυος στον 6ο μήνα και ο άνδρας της στη φυλακή, παρόλα αυτά ήρθε. Ο Σαντάνα τότε δεν είχε γράψει κανένα άλμπουμ και εμφανίστηκε υπό την επήρεια ναρκωτικών. Το Γούντστοκ τον έκανε σούπερ σταρ. «Τα καλύτερα 1.500 δολάρια που είχα ποτέ επενδύσει» θυμάται ο Λανγκ.


Μισό εκατομμύριο άνθρωποι

Παρά το ό,τι ο σχεδιασμός είχε κρατήσει μήνες, όλα εκτυλίχθηκαν χαοτικά. Βροχές και καταιγίδες έκαναν συνεχώς την εμφάνισή τους, το λιβάδι με όλο τον ηλεκτρικό εξοπλισμό είχε μετατραπεί σε βάλτο. Το εισιτήριο κόστιζε αρχικά 6 δολάρια, αλλά όταν οι πρώτοι επισκέπτες μπήκαν στον χώρο όλο λάσπες και χωρίς να είναι εντελώς περιφραγμένος, οι οργανωτές αποφάσισαν να μη ζητήσουν εισιτήριο. Τόσο πολλοί νέοι πήραν το δρόμο για το Μπέθελ που ο αυτοκινητόδρομος που οδηγούσε προς τα εκεί μπλοκαρίστηκε. Ακόμη και μουσικοί που επρόκειτο να παίξουν στην πρώτη συναυλία. Πανικοβλημένος ο Λανγκ άρπαξε τον Ρίτσι Χέιβεν, που διέμενε στην περιοχή και τον στέλνει πρώτο στη σκηνή. «Ήταν η τέλεια έναρξη, τους έκανε όλους ένα» θυμάται σήμερα.

Επί 60 ώρες μισό εκατομμύριο άνθρωποι τραγουδούσαν, γιόρταζαν, κυλιόντουσαν στην λάσπη, κοιμόντουσαν ελάχιστα, έπαιρναν ναρκωτικά, αγκαλιαζόντουσαν, φιλιόντουσαν και έκαναν ανενόχλητα σεξ. Όλα αυτά ειρηνικά, 3 ημέρες χωρίς ούτε ένα επεισόδιο ή πράξη βίας. Και τη Δευτέρα το πρωί, όταν οι περισσότεροι είχαν φύγει για να επιστρέψουν στην ρουτίνα τους, έγινε κάτι μοναδικό. «Γύρω στις 08:30, ήταν ακόμη περίπου 5.000 άνθρωποι, ο Τζίμι Χέντριξ ανέβηκε στην σκηνή» θυμάται ο Λανγκ. «Έπαιξε στο τέλος αυτήν την μοναδική intstumental εκδοχή του αμερικανικού ύμνου που έγινε η μυθική στιγμή του Γούντστοκ. Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν σαν να διήρκησε επί μήνες, σαν να είχε μεγάλη επίρροια ακόμη».

«Δεν ξεπεράσαμε το παρελθόν μας»

Αλλά το πνεύμα του Γούντστοκ δεν διήρκησε πολύ. Στην αρχή όλοι μιλούσαν για ειρήνη και αγάπη ωστόσο στη συνέχεια τους συνεπήρε η καθημερινότητα. Ένα χρόνο αργότερα, πεθαίνουν ο Χέντριξ και η Τζόπλιν, το 1974 και ο Γιασγκούρ. Το 1994 και το 1999 οι οργανωτές προσπάθησαν να αναβιώσουν το Γούντστοκ αλλά δεν ήταν το ίδιο. Ο διοργανωτής Λανγκ τώρα στα 50χρονα προσπάθησε και πάλι, είχε κλείσει μάλιστα και πολλούς γνωστούς τραγουδιστές, αλλά τα προβλήματα ήταν τόσα πολλά που αναγκάστηκε να το ακυρώσει. Και όμως, πιστεύει ότι σήμερα το πνεύμα και τα αισθήματα που γέννησε το Γούντστοκ είναι απαιραίτητα περισσότερο παρά ποτέ.

«Πολλά από τα προβλήματα, για τα οποία ανησυχούσαμε τότε και θέλαμε να λύσουμε, έχουν επιστρέψει» λέει. «Τότε είχαν ξεκινήσει τα προβλήματα με την κλιματική αλλαγή και σήμερα έχουμε κάποιον στον Λευκό Οίκο που αρνείται να παραδεχθεί πόσο επικίνδυνη είναι. Και όλα μοιάζουν να διχάζουν τους ανθρώπους από διαφορετική καταγωγή, άνδρες και γυναίκες. Νομίσαμε ότι μάθαμε το μάθημά μας αλλά δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε το παρελθόν μας και τώρα θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε σκέψεις».

Πηγή: dpa - Deutsche Welle 

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Vampire Weekend

Καλή η παρελθοντολαγνεία αλλά ας δούμε και κάτι από τη σημερινή μουσική σκηνή.


Το τελευταίο (τέταρτο) album των Vampire Weekend είναι καλό (όπως βέβαια ήταν και τα προηγούμενα τρία) και έχει τον τίτλο Father of the Bride. Κυκλοφόρησε στις 3 Μαϊου 2019 από την Columbia Records (είναι το πρώτο τους album σε μεγάλη εταιρία).



Τρία διπλά singles βγήκαν από το album: "Harmony Hall" / "2021", "Sunflower" / "Big Blue" και "This Life" / "Unbearably White". Το album βρέθηκε στην πρώτη θέση του US Billboard 200 και βάζει από τώρα υποψηφιότητα για ένα από τα καλύτερα albums του 2019. 

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2019

Ζήτω το ελληνικό τραγούδι


Χθες ήθελα να ακούσω κάτι ελληνικό. Ψάχνοντας τη δισκοθήκη μου κατέληξα στο διπλό album Ζήτω το ελληνικό τραγούδι που είναι κατά κάποιον τρόπο το soundtrack της ομώνυμης εκπομπής της κρατικής τηλεόρασης με παρουσιαστή τον Διονύση Σαββόπουλο. Η εκπομπή Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι μεταδίδονταν κάθε δεκαπέντε μέρες την τηλεοπτική περίοδο 1986-1987 από την ΕΡΤ και τη σκηνοθετούσε ο Σταύρος Τζίτζης. Μεταδόθηκαν συνολικά 19 επεισόδια.



Ο Σωτήρης Κακίσης ήταν συνεργάτης του Διονύση Σαββόπουλου στα τρία πρώτα επεισόδια της εκπομπής. Σε ένα άρθρο του στο andro.gr μεταξύ άλλων γράφει:
Η αλήθεια είναι πως μάλλον εγώ έφυγα νωρίς. Στην τρίτη εκπομπή για την ακρίβεια, ακολουθώντας μάλιστα τον Γιώργο Πανουσόπουλο τον σκηνοθέτη, που έφυγε στη δεύτερη. Το γιατί έφυγα κι εγώ κι ο Γιώργος τότε, περασμένα-ξεχασμένα πια, ας πούμε μόνο για διαφορές αισθητικής αντίληψης. Ας πούμε κάτι τέτοιο... Από την άλλη, η προετοιμασία για τις εκπομπές αυτές, το ότι ξέμεινε η μορφή μου στους τίτλους ως και μετά, καθώς κι εκείνη η τριπλή τηλεοπτική εμπειρία από την ελάχιστη που έχω φροντίσει ως σήμερα να έχω, κι αυτά όλα μένουν μέσα μου εν ηρεμία πια, κατοικούν έναν τόπο ιδιαίτερο, πλήρη κι αυτόν αναμνήσεων και συναισθημάτων… Πώς να ξεχάσω, προπαντός, της πρώτης εκπομπής εκείνης τις ατυχίες, τις ανυπέρβλητες δυσκολίες, με τον Τζίμη Πανούση να ετοιμάζει το πρώτο, πανάκριβο για την εποχή εκείνη, βιντεοκλίπ διεθνών προδιαγραφών, τα «Κάγκελα Παντού», κι ο Σαββόπουλος, που του το είχε παραγγείλει, να το βρίσκει πολύ, πάρα πολύ τολμηρό, μια κι ο Τζιμάκος «σκότωνε τη δασκάλα κι έβγαινε να παίξει μπάλα»… Κι ο Χατζιδάκις ν’ απαγορεύει απροόπτως την εκτέλεση των τραγουδιών του, πού; Στον Σαββόπουλο, που έπινε (και πίνει πάντα, νομίζω) νερό στο όνομά του. Και, τέλος, ο Κηλαηδόνης, που ζωντανά μαζί θα κλείναμε την πρεμιέρα τού «Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι», να τρακάρει νύκτωρ, και να βρίσκεται στο νοσοκομείο…
Οι παρακάτω πληροφορίες αντλήθηκαν από το άρθρο του Τάσου Κριτσιώλη που υπάρχει αναρτημένο στη σελίδα https://www.musiccorner.gr/aspromavra-ki-egchroma-zito-to-elliniko-tragoudi-134452/
Τι ήτανε λοιπόν το «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι»; Μια εκπομπή που είχε έντονη τη σφραγίδα του Σαββόπουλου, καθώς τα κείμενά της τα έγραφε ο ίδιος μαζί με το Σταμάτη Φασουλή, ο οποίος «δάνειζε» και τη φωνή του στο «Ντένη», ένα τζουκ-μποξ, που συχνά-πυκνά «έκανε διάλογο» με τον παρουσιαστή.
Όσον αφορά τους καλεσμένους, ήταν ό,τι πιο εκλεκτό διέθετε τότε η εγχώρια μουσική σκηνή. Οι ερμηνευτές και οι δημιουργοί δεν εμφανίζονταν στο στούντιο μόνο για να παρουσιάσουν τις επιτυχίες τους, αλλά υποδύονταν και ρόλους ως ηθοποιοί, μέσα από διάφορα ολιγόλεπτα σκετσάκια, τα οποία συνήθως προκαλούσαν αβίαστο γέλιο…
Εξάλλου, τους δινόταν η ευκαιρία να ερμηνεύσουν ένα ρεπερτόριο στο οποίο δεν τους είχε συνηθίσει ο κόσμος, κάτι που πρώτα απ’ όλα ισχύει για τον ίδιο το «Νιόνιο». Τον ακούσαμε λοιπόν να τραγουδά από παλιά «ελαφρά» της δεκαετίας του ’30, μέχρι παραδοσιακά και «βαριά» λαϊκά. Επιπλέον, σε κάθε εκπομπή και με αφορμή το εκάστοτε βασικό θέμα της, έλεγε και το ανάλογο τραγούδι που είχε γράψει εκείνος…
Σημειωτέον ότι έγινε και διαγωνισμός για την ανάδειξη νέων ταλέντων, τα οποία ήταν εντελώς άγνωστα και μέσω του «Ζήτω» επεδίωκαν να τους δοθεί ένα βήμα για να το δείξουν. Από τα δύο βραβευθέντα πρόσωπα, σημαντική καριέρα έκανε ο Βασίλης Καζούλης, ο οποίος εμφανίστηκε να τραγουδά τη «Φανή», που εν συνεχεία αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη δισκογραφική επιτυχία του.
Εκτός όλων αυτών, η εκπομπή περιλάμβανε συνεντεύξεις (με κυριότερη αυτή του Μίκη Θεοδωράκη, την οποία πήρε ο ίδιος ο Σαββόπουλος και μεταδόθηκε σε δύο μέρη), διαγωνισμούς για το δημοφιλέστερο τραγούδι του 15θήμερου, οι πρώτοι δίσκοι σε πωλήσεις, «βόλτες» στα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας, αλλά και νέα από τα στούντιο ηχογραφήσεων και τις καινούργιες δουλειές που βρίσκονταν στα σκαριά.
Κι όλα αυτά, μέσα σ’ ένα εύθυμο και «χαλαρό» κλίμα, με διασκεδαστικά σκετσάκια (αμίμητος ο Παύλος Χαϊκάλης ως…καλόγρια) και καλλιτέχνες που δε δίσταζαν να «τσαλακώσουν» τον εαυτό τους και να εμφανιστούνε μπροστά στο γυαλί όπως οι τηλεθεατές δεν τους είχανε δει ξανά…


Στο παραπάνω βίντεο ακούγεται το πρώτο (ομώνυμο) τραγούδι από το διπλό album που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1987 και περιλαμβάνει ορισμένα από τα καλύτερα κομμάτια της εκπομπής, ηχογραφημένα στο στούντιο.

Το tracklisting του album ακολουθεί:


A1
Ζήτω το ελληνικό τραγούδι (Χορωδία)
A2
Όλα τα κέντρα ανοίγουν πάλι (Χορωδία)
A3
Χάρρυ κλυν (Χάρρυ Κλυνν)
A4
Περαστικά Λουκιανέ (Χορωδία)
A5
A6
Γιώργος Ζωγράφος - Κάποιος Γιορτάζει
A7
Για το όχι
A8
α. Τελειώσαμε (Στράτος Διονυσίου)
β. Φεύγοντας
A9
Κλείσανε τα κέντρα (Γιώργος Χατζηνάσιος)
B1
B2
α. Σιγά την άμαξα
β. Σάλα, σάλα
γ. Τι τα θέλεις τα λεφτά
δ. Μιά ζωή μέσα στους δρόμους
B3
B4
β. Μην στολίζεσαι
B5
β. Μια θάλασσα μικρή
γ. Ατθις
C1
Για τον Κουν
C2
Παράβαση (Από τους Αχαρνής του Αριστοφάνη) (Νίκος Παπάζογλου)
C3
C4
Χαρούμενα ταλέντα
C5
Τσάμικο
C6
Τον Νυμφώνα σου βλέπω (Δήμητρα Γαλάνη)
C7
β. Για-γαν
γ. Ο μικρός Ήρωας
D1
α. Μπέμπα (Γιάννης Πάριος)
β. Ποιος το ξέρει
D2
Που 'σαι Θανάση (Γιώργος Ζαμπέτας)
D3
D4
D5
Ελλάδα η χώρα (Χάρρυ Κλυνν)
D6
D7
Ωραία που 'ναι την αυγή (Βαγγέλης Κονιτόπουλος)
D8
Ζήτω

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019

50 χρόνια πριν #21 Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye

Το Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye των Steam ηχογραφήθηκε σε μερικές ώρες ενός απογεύματος. Αυτό έγινε γιατί προοριζόταν για δεύτερη πλευρά του single που επρόκειτο να κυκλοφορήσουν. Το τραγούδι είχε γραφτεί το 1961 από τους Dale Frashuer και Paul Leka, μέλη του συγκροτήματος Chateaus που δεν είχε κάνει κάτι ιδιαίτερο στην εποχή του. Ο Leka αργότερα έγινε παραγωγός και μέσα στις επιτυχίες του ήταν και το Νο 1 για τους Lemon Pipers, Green Tambourine. Το Kiss Him Goodbye είχε διάρκεια μόνο δυο λεπτά, έτσι ένας από το γκρουπ σκέφτηκε την πιο συνηθισμένη λύση για να το μεγαλώσουν, την προσθήκη του Na Na Na Na σαν επιφώνημα, ένας άλλος προσέθεσε το Hey Hey και έτσι το τραγούδι απέκτησε τη διάρκεια που ήθελαν. Οι ανόητοι σχεδόν στίχοι του τους έκαναν όμως να μην το υπολογίζουν και τόσο, γι' αυτό και το έκαναν δεύτερη πλευρά. Οι dj's και ο κόσμος όμως είχαν διαφορετική άποψη. USA 1, UK 9

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

Ο νέος Iggy Pop είναι εδώ (και είναι διαφορετικός)

Το 18ο studio album του Iggy Pop θα κυκλοφορήσει στις 6 Σεπτεμβρίου και θα λέγεται Free. Προχθές, 30 Ιουλίου, βγήκε το James Bond που θα περιέχεται στο album και ξαφνιάζει ευχάριστα.



Κυριακή, 28 Ιουλίου 2019

I Don't Want To Change You

Νομίζω ότι αυτή είναι η επιτομή της επιτυχίας μιας σχέσης. Είτε πρόκειται για μια φιλική, είτε για μια ερωτική σχέση, είναι πολύ σημαντικό να δέχεσαι τον άλλο όπως ακριβώς είναι και να μην θέλεις να τον αλλάξεις. Γιατί -σε τελευταία ανάλυση- ακόμη κι αν προσπαθήσεις σκληρά να τον αλλάξεις, δεν θα τα καταφέρεις. Οι άνθρωποι σε γενικές γραμμές αγαπούν τα μειονεκτήματα και τις ιδιαιτερότητες τους και δεν θέλουν να τα αλλάξουν. Τώρα, μη με ρωτήσετε γιατί δεν θέλουμε να αλλάξουμε καθόλου τον εαυτό μας ενώ την ίδια στιγμή θέλουμε να αλλάξουμε όλους τους άλλους γύρω μας. Μάλλον είναι αυτό που αποκαλούμε "ανθρώπινη φύση".


Το I Don't Want To Change You ήταν το πρώτο single από το τρίτο album του Damien Rice που κυκλοφόρησε το 2014 με τίτλο My Favourite Faded Fantasy και περιείχε τραγούδια που υμνήθηκαν από τους κριτικούς χωρίς όμως να έχουν την ανάλογη εμπορική επιτυχία. 

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

Στέφανος, Cat, Yusuf: Τρεις φάσεις στη ζωή ενός τροβαδούρου... που έγινε 71 ετών

Από τον Γιάννη Πετρίδη

Στη συνάντηση που είχα στην Ελλάδα με τον Cat Stevens στις αρχές της δεκαετίας του '70, όταν μας είχε επισκεφθεί για να εμφανιστεί στη Θεσσαλονίκη, μπροστά σε περιορισμένο δυστυχώς αριθμό θεατών, παρότι ότι ήταν από τα δημοφιλέστερα ονόματα της εποχής, θυμάμαι το ενδιαφέρον του για τα κοινά που αφορούσαν Ελλάδα και Κύπρο. Ο αδελφός του τότε δούλευε στο ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρεταννίας» και το δικτατορικό καθεστώς προκαλούσε ανησυχίες σε όλους όσοι είχαν σχέση με την πατρίδα μας.

Η αγάπη τού τότε Cat Stevens για την Ελλάδα ήταν αμοιβαία, αφού το ελληνικό κοινό είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άλμπουμ του Tea For The Tillerman, εκτιμώντας την αλλαγή που είχε στον ήχο του και τα καταπληκτικά διαχρονικά τραγούδια που περιείχε. Είμαι σίγουρος ότι όσοι είχαν αποκτήσει τότε αυτό το άλμπουμ, πραγματικά θα το είχαν ταλαιπωρήσει αρκετά με τα συχνά παιξίματα και μοιραία η βελόνα του pick-up θα άφηνε τα σημάδια της στα αυλάκια του βινυλίου. Where Do The Children Play? ήταν το τραγούδι που άνοιγε το άλμπουμ, το εξώφυλλο του οποίου είχε φιλοτεχνηθεί από τον ίδιο τον Στέφανο Γεωργίου, όπως ήταν το χριστιανικό του όνομα εκείνη την εποχή. Στο άλμπουμ υπήρχαν επίσης τα Hard Headed Woman, Wild World, το οποίο στη συνέχεια θα γνωρίσει πολλές διασκευές, Sad Lisa και Father And Son, που η αξία του θα φτάσει και στον αιώνα που διανύουμε χάρη στις πετυχημένες διασκευές του. Το Tea For The Tillerman κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1970 και ήταν στενά συνδεδεμένο με τους κοινωνικούς προβληματισμούς του δημιουργού εκείνη την περίοδο, προβληματισμούς που αντιμετώπιζαν και άλλοι νέοι της εποχής, γι' αυτό και το αγκάλιασαν αμέσως με ενδιαφέρον και έκαναν τον Cat Stevens καλλιτεχνικό αστέρι της εποχής.

Οι γονείς τού Stevens, που είχαν ένα εστιατόριο στη Shaftsbury Avenue στο Λονδίνο, χώρισαν όταν αυτός ήταν 8 ετών. Παρότι συνέχισαν να δουλεύουν μαζί στο εστιατόριο, από τα περισσότερα τραγούδια του, που είναι μικρά ποιήματα, φαίνεται ένα παράπονο για τις οικογενειακές σχέσεις.

Το ενδιαφέρον του για τη μουσική αρχικά είχε κατευθυνθεί στα ελληνικά τραγούδια που είχε μάθει από το περιβάλλον του πατέρα του: τον θυμάμαι να μου ψιθυρίζει ελληνικές επιτυχίες της εποχής και να μου λέει το πόσο εκτιμούσε τα τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Χατζιδάκι.

Ο Cat Stevens σπούδασε και κλασική μουσική στη Σουηδία, όπου είχε πάει για κάποιο διάστημα με τη σουηδέζα μητέρα του, αλλά και στο Λονδίνο, όπου παρότι ο πατέρας του ήταν χριστιανός Ορθόδοξος, τον έστειλαν σε σχολή για Καθολικούς.

Πριν από την κυκλοφορία του Tea For The Tillerman ο Cat Stevens ήταν ήδη γνωστός, αλλά τα τραγούδια του ήταν αρκετά πιο ποπ και απευθύνονταν σε λιγότερο προβληματισμένους ακροατές.

Ως επιρροές του αναφέρονται οι Bob Dylan και Paul Simon, αλλά ο ήχος του μετά το 1970 είναι πιο κοντά στην τραγουδίστρια που θαύμαζε, και δεν ήταν άλλη από τη Nina Simone.

Το πρώτο του άλμπουμ κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1967, μέσα στη δίνη που είχε προκαλέσει το Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band των Beatles και τον έκανε αμέσως είδωλο στην ηλικία των 20 ετών. Το καλλιτεχνικό όνομα που χρησιμοποίησε ήταν κατά το ήμισυ δικό του, το Cat του το απέδωσε το κορίτσι του εκείνη την περίοδο και το Stevens είναι βέβαια το μικρό του όνομα. Οπως θα δήλωνε αργότερα ο ίδιος: Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έμπαινε κάποιος σε ένα δισκάδικο και θα ζητούσε τον δίσκο του Στέφανου Δημήτρη Γεωργίου.
.
Χάρη στα τραγούδια Matthew And Son, Ι'm Gonna Get Me Α Gun και το Here Comes My Baby, που θα διασκευάσουν με επιτυχία οι Tremeloes, επιτυχία θα γίνει την ίδια χρονιά και το First Cut Is The Deepest, που υπήρχε στο δεύτερο αποτυχημένο εμπορικά άλμπουμ του New Masters. Θα το πουλήσει για 30 λίρες στην Ρ.Ρ. Arnold, τραγούδι που ο ίδιος είχε ηχογραφήσει σαν ντέμο από το 1965, και θα το ξαναφέρει στην επικαιρότητα ο Rod Stewart το 1977, ενώ το 2006 θα του χαρίσει τον τίτλο του συνθέτη της χρονιάς χάρη στη διασκευή του από τη Sheryl Crow.


Στα επόμενα δύο χρόνια θα καταφέρει να ξεπεράσει τη φυματίωση και τον χαρακτηρισμό του διάττοντος αστέρα της ποπ χάρη στην επιστροφή που έκανε το 1970 με τη βοήθεια του Paul Samwell-Smith των Yardbirds, ο οποίος τον βοήθησε να ηχογραφήσει ένα εντελώς διαφορετικό άλμπουμ, με ήχους στον ρυθμό της βρετανικής φολκ μουσικής, κάτι που ξάφνιασε τους φίλους της πρώτης περιόδου της μουσικής του. Στο Mona Bone Jackson ασχολείται με τον θάνατο, αλλά και την επιβίωση, προφανώς επηρεασμένος από την περιπέτεια που πέρασε με τη φυματίωση. Τον φόβο για τον θάνατο, διαδέχτηκαν ο αγώνας για επιβίωση και η ελπίδα για τη συνέχεια.

Το Lady D' Arbanville από αυτό το άλμπουμ ήταν γραμμένο για τη νεαρή αμερικανίδα φίλη του Patti D'Arbanville και παρά τον διαφορετικό ήχο του, που θύμιζε έντονα τη σύγχρονη βρετανική φολκ, βρήκε θετική ανταπόκριση από το αμερικανικό ραδιόφωνο. Οι μουσικοί που τον συνόδευαν σ' αυτό το άλμπουμ ήταν ο κιθαρίστας Alun Davies, ο οποίος εκτός από κιθάρα κάνει και φωνητικά στο άλμπουμ -ο Davies παρέμεινε φίλος του για πολλά χρόνια και έπαιξε μαζί του στον πρώτο δίσκο που ηχογράφησε ως Yusuf Islam- και ο Peter Gabriel των Genesis, που έπαιζε φλάουτο.

Το 1971 κυκλοφορεί το Teaser and The Firecat, στο οποίο υπάρχει και το Ruby, που μέρος των στίχων του αποδίδεται στην ελληνική γλώσσα. Μεγάλες επιτυχίες από το άλμπουμ αυτό: Morning Has Broken, που ήταν διασκευή σε χριστιανικό ύμνο, Peace Train και Moon Shadow.

Με το τέλος της σχέσης του με την Patti, σχέση που κράτησε περίπου δύο χρόνια, ο Stevens γνωρίζεται με την αμερικανίδα τραγουδίστρια Carly Simon, η οποία θα γράψει γι' αυτόν τα τραγούδια Legend In Your Own Time και Anticipation. Ο Cat Stevens θα γράψει γι' αυτήν το Sweet Scarlet στο άλμπουμ του 1972 Catch Bull At Four, που αν και έγινε Νο 1 στην Αμερική με σημαντικές πωλήσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα, περιείχε μόνο ένα πετυχημένο σχετικά τραγούδι, το Sitting.

Το 1973 θα πάει να μείνει στη Βραζιλία για φορολογικούς λόγους και εκεί θα ηχογραφήσει το άλμπουμ Foreigner, στο οποίο δεν συνεργάζεται καν με τον Paul Samwell-Smith, που είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στην καριέρα του, και αντί για κιθάρα θα παίζει σ' ολόκληρο το άλμπουμ όργανο, με συνέπεια ο ήχος του να είναι εντελώς διαφορετικός από αυτόν που είχε συνηθίσει το κοινό του. Πρόσφατα αυτός ο δίσκος ήλθε στην επικαιρότητα ως πηγή έμπνευσης των Coldplay για τη σύνθεσή τους Viva La Vida.

Θα ακολουθήσουν τα άλμπουμ Buddha and the Chocolate Box, που σήμανε μια επιστροφή στον γνωστό του ήχο με τραγούδια όπως το Oh Very Young και οι δίσκοι Numbers, Izitso και το Back Το Earth το 1978, με παραγωγό ξανά τον Paul Samwell-Smith. Αυτός θα είναι και ο τελευταίος δίσκος που θα κυκλοφορήσει με το όνομα Cat Stevens.

Το 1976 σε μία επίσκεψή του στο Μαρόκο θα έχει την πρώτη επαφή με τον Ισλαμισμό και δύο χρόνια αργότερα, όταν ο αδελφός του θα του κάνει δώρο, ύστερα από μία επίσκεψή του στην Ιερουσαλήμ, το Κοράνι, θα αφιερώσει όλο του τον χρόνο στη μελέτη του και σύντομα θα γίνει μουσουλμάνος, αλλάζοντας το όνομά του σε Yusuf Islam. Ο γάμος του με τη Fauzia Mubarak Ali, το 1979, θα κάνει ακόμα πιο στενή τη σχέση του με το Ισλάμ.


Από τότε, αμερικανικές πολιτικές πηγές συχνά τον κατηγόρησαν ότι βοηθάει άραβες τρομοκράτες και το 2004 μάλιστα αρνήθηκαν να του επιτρέψουν την είσοδο στις ΗΠΑ και την επόμενη μέρα επέστρεψε στη Βρετανία. Από το 2006 μπορεί όμως να επισκέπτεται κανονικά την Αμερική και να προωθεί τη νέα καριέρα του με το μουσουλμανικό πια καλλιτεχνικό του όνομα. Πρώτο άλμπουμ ήταν το An Other Cup το 2006 και ακολούθησε τον φετινό Μάιο το Roadsinger, με τραγούδια που θυμίζουν τον ήχο που είχε στις αρχές της δεκαετίας του '70. Με την κυκλοφορία του άλμπουμ και την επάνοδό του μέσα στα 10 πρώτα της Βρετανίας το 2009, ο Yusuf Islam πρόσθεσε το όνομά του στους πολλούς πετυχημένους καλλιτέχνες της εποχής μας που έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 60 ετών και γνώρισαν επιτυχία...


Αναδημοσίευση από το site: apotis4stis5.com

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019

Who Knows Where the Time Goes?

Το Who Knows Where the Time Goes? είναι μια σύνθεση της Sandy Denny. Ηχογραφήθηκε πρώτη φορά από την ίδια το 1967. Αργότερα, όταν μπήκε στο συγκρότημα The Strawbs ξαναηχογράφησε το κομμάτι το οποίο περιέχεται στο album All Our Own Work του 1973.
Η Judy Collins ηχογράφησε μια νέα εκτέλεση του τραγουδιού το 1968 στο album Who Knows Where the Time Goes και κατάφερε να το κάνει γνωστό σε ένα ευρύτερο ακροατήριο.
Την ίδια χρονιά, η Sandy Denny μπαίνει στο συγκρότημα των Fairport Convention και το 1969 μια νέα εκτέλεση του τραγουδιού κυκλοφορεί στο album Unhalfbricking. Η συγκεκριμένη εκτέλεση του τραγουδιού, το 2007, ψηφίστηκε ως "Favourite Folk Track Of All Time" από τους ακροατές του BBC Radio 2.

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019

Τζόαν Μπαέζ: «Δεν μου βγαίνει πια η φωνή μου»

Το 2016 σας μίλησα για το πως αισθάνομαι για την μεγάλη (και κυριολεκτικά πλέον) Joan Baez. Διαβάστε την ανάρτηση που είχα κάνει τότε εδώ.

Σήμερα, διαβάζω στο protagon.gr ότι η Joan Baez "μετά από ακριβώς 60 χρόνια ως αυτόφωτη καλλιτεχνική «δύναμη» αποχαιρετά την μουσική".

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ.


Εγώ θα την θυμάμαι στα καλά της, όπως τότε (το 1983) που η φωνή της ήταν ακόμα καθάρια και δυνατή, να τραγουδάει όλα αυτά τα διαμάντια που μας αφήνει ως παρακαταθήκη για το μέλλον.

Για μια ακόμη φορά θα πω πως ζούμε το "Τέλος Εποχής" της γενιάς μας και πως ελπίζω οι νέες γενιές να εκτιμήσουν και αυτές όλο αυτό το θησαυρό που τους παραδίδουμε.

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

50 χρόνια πριν #20 Fortunate Son

Το Fortunate Son των Creedence Clearwater Revival έχει μια αρκετά απλή ιστορία πίσω του. Γράφτηκε από τον John Fogerty την ημέρα που πήρε το απαλλακτικό του από τον αμερικανικό στρατό, γι' αυτό υπάρχει αυτός ο ενθουσιασμός. Μάλλον είχε δίκιο, αν σκεφτούμε ότι ήταν στην καρδιά του πολέμου στο Βιετνάμ. Άλλωστε, είναι ένα από τα τραγούδια που έχουν χρησιμοποιηθεί αρκετά σε ταινίες που αναφέρονται στην εποχή του Νίξον. USA 3

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

Greta Van Fleet

Και μιας και αναφερθήκαμε στους Led Zeppelin, ας πούμε τώρα μερικά πράγματα και για μια μπάντα που "κατηγορείται" ότι αντιγράφει τον ήχο τους. 


Οι Greta Van Fleet δημιουργήθηκαν το 2012 στο Μίτσιγκαν. 


Η δισκογραφία τους αποτελείται από τα EPBlack Smoke Rising (στο οποίο θα βρείτε το Highway Tune), From the Fires (με single το Safari Song) και από το studio album Anthem of the Peaceful Army που κυκλοφόρησε το 2018 με πρώτο single το When the Curtain Falls.




Κυριακή, 7 Ιουλίου 2019

Blow

Κυριακή εκλογών σήμερα και εγώ τουλάχιστον θα ντύσω τη βραδιά με αυτό το τραγούδι που μας ξαναθυμίζει γιατί αγαπάμε το rock.


Από το "Collaborations Project" του Ed Sheeran, η συνεργασία του με τον Bruno Mars και τον Chris Stapleton μάλλον ήρθε για να μείνει.

Σας έχω πει κι άλλη φορά πως (και στη μουσική) τα πάντα ανακυκλώνονται και αν αυτή η "απομίμηση" των Led Zeppelin δώσει το έναυσμα για μια αναβίωση του συγκεκριμένου είδους είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη. 

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

Let the Music Do the Talking

Επειδή τελευταία περνάω μια φάση που με κούρασε απίστευτα αφήνω την μουσική να "τα πει".


Το Let the Music Do the Talking γραφτηκε από τον Joe Perry το 1980 και ηχογραφήθηκε μετά την επανένωση των Aerosmith το 1985. Περιέχεται στο album Done with Mirrors.

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2019

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

You Need To Calm Down ήταν ο τίτλος της προηγούμενης ανάρτησης.

Μα πως να ηρεμήσεις, μου λέτε;

Όταν ζεις σε μια χώρα που είναι το βασίλειο του παραλογισμού και από την οποία απουσιάζει πλήρως η κοινή λογική.

Θα ψηφίσουμε πάλι (όσοι θα ψηφίσουμε, μιας και τα ποσοστά της αποχής είμαι σίγουρος ότι θα αυξηθούν) με βάση το "μη χείρον βέλτιστον". Θα έχουμε μια νέα κυβέρνηση που θα είναι αυτή που διώξαμε το 2015 γιατί ήταν (τουλάχιστον) ανεπαρκής. Έχει -λένε- νέο αρχηγό. Ρε τι μας λέτε; Φανταστείτε μια ποδοσφαιρική ομάδα που υποβιβάζεται και την επόμενη χρονιά αλλάζει αρχηγό χωρίς να αλλάξει τίποτα άλλο. Πιστεύετε ότι θα ανέβει κατηγορία λόγω του νέου αρχηγού;

Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά. "Αυτή η χώρα μάγκα μου, δε σώζεται με τίποτα" έλεγε ο μακαρίτης ο Χάρρυ Κλυνν καμιά τριανταριά χρόνια πριν.

Άρα;

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε

Στ’ αυτιά μου δε χωράνε υποσχέσεις
το έργο το `χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε

Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε


Το τραγούδι γράφτηκε το 1989 από τον Διονύση Τσακνή.

Τώρα θα μου πείτε, πώς γίνεται ο άνθρωπος που έγραψε αυτούς τους στίχους να έγινε πρόεδρος της ΕΡΤ (από τις 26 Μαΐου 2015 μεχρι τις 4 Οκτωβριου 2017);

Είναι κι αυτή μια απόδειξη ότι ζούμε σε μια χώρα που, όπως έλεγα και πιο πάνω, βασιλεύει το παράλογο. Το συνηθίσαμε, το ζούμε καθημερινά και -για να επικαλεστώ και έναν άλλο ταλαντούχο- "τίποτα δεν μας εκπλήσσει πια".