Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

Ava Max

Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα και μιας και έχουμε αρκετό καιρό να αναφερθούμε στη μουσική του σήμερα, είπα να κλείσουμε τον χρόνο με την Ava Max.


Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, πιθανόν θα έχετε μάθει ότι το τελευταίο Νο 1 της Βρετανίας για το 2018 της ανήκει.



Ποια είναι όμως η Ava Max;  Είναι η Amanda Ava Koci (γεννημένη στις 16 Φεβρουαρίου του 1993 παρακαλώ, στο Wisconsin, από Αλβανούς γονείς από τους Αγ. Σαράντα και τα Τίρανα).

 Το "Sweet but Psycho" είναι το τρίτο της single. Είχαν προηγηθεί το "My Way" και το "Slippin", τον Απρίλιο και τον Μάιο αντίστοιχα. Το "Blood Sweat and Tears" που σας βάζω εδώ, κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες ενώ η τραγουδίστρια συμμετέχει και στο νέο άλμπουμ του David Guetta με το "Let It Be Me".

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018

The Doors

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να περιγράψει κανείς ένα τόσο αμφιλεγόμενο συγκρότημα, όπως οι The Doors. Επαναστάτες, πρώτυπα, περίεργοι, θεότητες, ινδάλματα, είτε πονοκέφαλος (για τους συντηριτικούς), οι The Doors σίγουρα κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι και 30 χρόνια μετά την διάλυσή τους. Στις 8 Δεκεμβρίου του 1943 στην Melbourne της Florida γεννιέται ένας θρύλος της rock σκηνής. Ο James Douglas Morrison και η οικογένειά του αναγκάζονταν σε συχνές μετακινήσεις εξ'αιτίας του επαγγέλματος του πατέρα του σαν υποναύαρχος του ναυτικού των Η.Π.Α. Ο συνδυασμός του αυταρχικού και συγχρόνως ασταθούς παιδικού περιβάλλοντος του James Douglas ήταν η γενεσιουργός δύναμη του συγκροτήματος των ''The Doors''


Η τόσο μεγάλη αποθηκευμένη ενέργεια λόγω των άσχημων αναμνήσεών του σαν παιδί ήταν αυτό που εντυπωσίασε τον Ray Manzarek, πληκτρά του ετοιμογέννητου συγκροτήματος. Ο Μanzarek επιστρέφοντας σαν φοιτητής κινηματογράφου και θεάτρου στο UCLA, αφού είχε παρατήσει τις νομικές σπουδές του στο ίδιο πανεπιστήμιο, γοητεύτηκε από τις ποιητικές ικανότητες του συμφοιτητή του, Morrison, αλλά και τον παράξενο χαρακτήρα του. Έτσι σχηματίζονται οι The doors, που σύντομα έγιναν τέσσερις. Ο John Densmore, στα drums και ο Robie Kreiger, κιθαρίστας, που μόλις είχαν αποστρατήσει από ένα άλλο συγκρότημα με όνομα Psycedelic Ragers ταίριαξαν απόλυτα στο ύφος και στυλ που ήθελαν να προσδώσουν στο group. Οστώσο δεν προστέθηκε ποτέ μπασίστας και ο ήχος τους κυριαρχόταν από την ηλεκτρική δουλειά του Manzarek και την βροντώδη φωνή του Morrison με την οποία τραγουδούσε και άλλοτε απάγγελνε κατά κάποιο τρόπο τους υψηλά ποιητικούς του στίχους. Εξ'αιτίας της διαρκούς αναζήτησης της γνώσης του Morrison, που ήταν άλλωστε και ένα από τα στοιχεία που συνέθεταν τον πολύπλοκο χαρακτήρα του, το συγκρότημα πήρε το όνομά του. Σύμφωνα με τον ίδιο (παραλάσσοντας κάπως ένα γνωμικό του William Blake):"There are things known, and there are things unknown, and in between are the doors." 

Καταφέρνοντας να συνδιάσουν blues,κλασσική, και pop μουσική σε δυσοίωνες αλλά και ευχάριστες ταυτόχρονα rock μελωδίες το group ήταν τελείως διαφορετικό από αυτά της εποχής του.Τα τραγούδια τους δεν ήταν ούτε folk ούτε jazz, ούτε καν acid rock, όπως πολλοί κριτικοί τα χαρακτήριζαν. Επίσης δεν είχαν καμία σχέση με την καθαρά pop μουσική της εποχής, ούτε και με τη Velvet Underground παρά την έλξη και των δύο προς σκοτεινά και μελαγχολικά κομμάτια. Άλλα κύματα όπως η folk-rock σκηνή, ή τα μεγάλα ονόματα όπως Elvis,Joplin και Hendrix απήχαν κι αυτά από τον διαφορετικό κόσμο που είχε δημιουργήσει το συγκρότημα."A strange and haunting world, suggesting of a new and wild west" όπως ανέφερε κάποια στιγμή ο Μorrison. 


H διαφορετικότητα του συγκροτήματος, που πήγαζε από το συνονθύλευμα των ήχων που χρησιμοποιούσαν ήταν το χαρακτηριστικό τους. Ο Manzarek αναφέρει έναν παραλληλισμό τους με την Αμερική. Και συγκεκριμένα όπως η Αμερική συνδίασε διαφορετικούς πολιτισμούς και ανθρώπους συνθέτοντας ένα πολυδιάστατο έθνος, έτσι και οι The Doors προέρχονται από διαφορετικές μουσικές περιοχές καταφέρνοντας αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα. Δυστυχώς όμως, πολύ συμφωνούν πως το επίκεντρο ήταν ο ιδιαίτερα χαρισματικός Jim. Έτσι, αν και τα υπόλοιπα μέλη αποτελούν σημαντικούς κρίκους, αφού καταφέρνουν να κολακεύσουν ακόμη περισσότερο τους στίχους και τις εμπνεύσεις του, παρ'όλ'αυτά ο Morisson ήταν, αντίθετα με τους υπόλοιπους, αναντικατάστατος. 

To πρώτο album, "Doors", έκανε την εμφάνισή του το 1967, και περιείχε το ερωτικότατο "Light my fire", που κατάφερε να τους φέρει στην κορυφή των charts και να τους καταστήσει stars, το δυνατό ''Beak on Through", αλλά και το ανατριχιαστικό "The End". Έγινε αμέσως τεράστια επιτυχία που αργότερα αποδείχθηκε διαχρονική καθώς παραμένει μέχρι και σήμερα απ'τα πιο συναρπαστικά και ριζοσπαστικά album των psychedelic ακουσμάτων. Rock, blues ,κλασσική μουσική, jazz και ποίηση συνδιάζονται υπέροχα σε μια εκρηκτική δουλειά. Κομμάτια που γράφτηκαν ταυτόχρονα, αλλά δεν θεωρήθηκαν το ίδιο υπέροχα από το συγκρότημα, δημιούργησαν το δεύτερο album, "Strange Days", που κινείτε στους ίδιους ήχους και είναι το ίδιο άξιο προσοχής. 

Τα δύο επόμενα album ακολουθούν μια καθοδική πορεία όσων αφορά την έμπνευση και την πρωτοτυπία.Η αρχικά μεγάλη απήχηση, αντικαταστάθηκε από μεγάλη απογοήτευση.Η πρώτη τους προσπάθεια ήταν τόσο ανατρεπτική, εξ'αιτίας της επιθυμίας τους να είναι αυθεντικοί. Έτσι, ενώ οι εμπειρίες τους εξαντλούνται πολλά κομμάτια των δύο αυτών album συνθέτονται γρήγορα για να ικανοποιήσουν την απαίτηση του κοινού και ήταν φανερώς κατώτερα, και σχετικά απομιμητικά της πρώτης τους δουλειάς. Στο "Waiting for the Sun" του 1968 ενδιαφέρον παρουσιάζουν το "The Uknown Soldier", στο οποίο το συγκρότημα δείχνει για ακόμη μία φορά αδιαφορία να συμβιβάσει τους ισχυρά αντιπολεμικούς του στίχους και μια ειρωνική και τρομακτική παρουσίαση της αλήθειας, αλλά και το "Spanish Caravan" με ήχους flamenco. Το πιο αδύναμο σημείο όμως στην καριέρα τους είναι το "The Soft Parade"(1969) στο οποίο εξ'αιτίας των ανεπιτυχών τους συνδιασμών πνευστών και έγχορδων και της μη πειστικής ερμηνείας του Morisson κατηγορήθηκαν από τους underground rock καλλιτέχνες ότι πουλήθηκαν στη "εύκολη" pop μουσική. 

Στην κατηγορία αυτή όμως δεν δόθηκε πολύ σημασία και έτσι οι The Doors ανασυγκροτούνται για μια, όπως ατυχώς αποδείχθηκε, ύστατη προσπάθεια. Δύο νέα album, "Morisson Hotel"(1970) και "L.A. Woman"(1971) στα οποία, και πολύ περισσότερο στο δεύτερο, επικρατούν stone-cold blues μπαλάντες, έρχοντας να δικαιώσουν την πρώιμα δημιουργημένη φήμη του συγκροτήματος και να το επαναφέρουν στις προτιμήσεις των θαυμαστών τους. Ατυχώς λίγα single κατάφεραν να γίνουν επιτυχίες και να σκαρφαλώσουν στα charts όπως το "Riders on the Storm" και "Love her madly". 

Ακριβώς μετά την ολοκλήρωση του τελευταίου album ο Morisson φεύγει για το Παρίσι. Εκεί, ώντας χωρίς την προσοχή των άλλων μελών, που πλέον είχαν αποκτήσει κάποιες ιδιότητες οικογένειας, βρέθηκε εκτεθειμένος στον εαυτό του. Στις 3 Ιουλίου του 1971 βρίσκεται νεκρός στην μπανιέρα του, με προφανή αιτία, υπερβολική δόση ναρκωτικών. Το συγκρότημα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του δεν κατάφερε να συνεχίσει χωρίς αυτόν. Album όπως "Other Voices" (1971), "Full Circle" (1972) και "American Prayer" (1978, περιέχει ποιήματα του Morisson τα οποία απαγγέλει με τη συνοδεία της μουσικής των υπόλοιπων) συνέχισαν να αγοράζονται, αλλά οποιαδήποτε προσπάθεια των μελών του group χωρίς τον Morisson δεν είχε καμία απήχηση. 

Τον "παράξενο και στοιχειωμένο" κόσμο που είχαν ζήσει οι The Doors ήθελαν να κάνουν προσιτό στο κοινό τους κατά την διάρκεια των συναυλιών τους. Επιθυμούσαν κάτι περισσότερο από μια παράσταση, χωρίς αυτό να σημαίνει show, απλά επικοινωνία. Κάθε συναυλία ήταν μια μύηση στον κόσμο που είχε χτίσει ο Morisson, παρέα με αρχαία πνεύματα, διονυσιακά μυστήρια, απελευθέρωση της ψυχής. Και όλα οδηγούσαν στην κάθαρση. Καθώς ο Jim τραγουδούσε "Ride the snake...." για να ξεφύγει από όσα τον ακολουθούσαν χρόνια, όσοι παρακολουθούσαν ξέφευγαν από οποιονδήποτε "πατέρα" τους στοίχειωνε, έσπαγαν τα "δεσμά" τους, ή όπως ωμά χαρακτηρίστηκε, οι νέοι έκαναν την επανάστασή τους.Το αποκορύφωμα της παράξενης αυτής επικοινωνίας ήταν η περίφημη συναυλία στο Miami, όπου ο Jim λέγεται πως έβγαλε το παντελόνι του κατά την διάρκειά της, και άρχισε έτσι έναν αγώνα διώξεων της κυβέρνησης εναντίον του. Σημειωτέο ότι μέχρι σήμερα, θαυμαστές του, συνεχίζουν τον αγώνα της εκκαθάρισης του ονόματός του από την καλούμενη "άδικη" κατηγορία, χωρίς η υπόθεση να έχει ξεκαθαριστεί ποτέ. 

Κατά καιρούς ακούστηκαν πολλές γνώμες για τον ασυνήθιστο μυστικισμό και λατρεία της σκοτεινής πλευράς της μουσικής από τον Morisson. Ότι η αγάπη του για τον θάνατο τον οδήγησε σε αυτό το τέλος, για πολλούς τραγικό. Όσοι όμως αγάπησαν και ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν το φαινόμενο αυτό Morisson έχουν μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη να παραθέσουν. Ξεκινώντας απ'το γεγονός ότι ο ίδιος βρισκόταν σε διαρκή αγώνα γνώσης και ακολουθώντας τα βήματά του, δε μπορούσαν να μην κάνουν στάση στον τόσο αγαπητό για τον Jim, William Blake και την φράση "Ο δρόμος της υπερβολής οδηγεί στο παλάτι της σοφίας". Ο Jim ήθελε να μάθει, να καταλάβει, να ζήσει, να αποκτήσει εμπειρίες. Ήθελε να γίνει ποιητής και να ζήσει σαν ένας. Αυτή η αγάπη για τη ζωή ήταν ακριβώς και η αιτία που τον οδήγησε στο θάνατο. Όπως και να έχει, η ειρωνία είναι πως ο Jim, κατάφερε και να ζήσει και να πεθάνει σαν ποιητής, να αποκτήσει υστεροφημία, ακόμη και να θαφτεί δίπλα σε ονόματα όπως ο Μολιέρος και ο Oscar Wilde. 

Πολλές επανεκδόσεις των album των The Doors, live ηχογραφήσεις, ηχογραφήσεις βιβλίων με ποιήματά του και greatest hits συλλογές κυκλοφόρησαν από τότε. Τα υπόλοιπα μέλη ακολούθησαν ξεχωριστές καριέρες για λίγο καιρό, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Το '91 ο Oliver Stone σκηνοθετεί την ταινία με την ιστορία τους. Οι The Doors ενώνονται ξανά για να ακολουθήσουν μια σειρά από περιοδείες των οποίων οι συναυλίες μέχρι και σήμερα (2003) λαμβάνουν χώρα σε διάφορα μέρη. 

Πηγή: https://www.rocking.gr/articles/The_Doors_Afierwma/857

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Norah Jones

Σήμερα έιχα την διάθεση να "φύγω", να "ταξιδέψω". Άνοιξα το Spotify και η επιλογή της Norah Jones ήρθε αβίαστα, εντελώς φυσικά.

Γεννήθηκε το 1979 και είναι η κόρη του Ινδού μουσικού Ραβί Σανκάρ από το δεύτερο γάμο του με την Σού Τζόουνς.

Η μουσική της χαρακτηρίζεται από μία ιδιαίτερη μίξη τζαζ, παραδοσιακής φωνητικής ποπ, μπλουζ και κάουντρι.



Το 1996 κέρδισε το βραβείο της καλύτερης τζαζ τραγουδίστριας και της καλύτερης σύνθεσης στα φοιτητικά βραβεία του περιοδικού Downbeat. Με το συγκρότημα της, το οποίο εκτός της ιδίας συμμετέχουν οι Τζέσι Χάρις (σύνθεση, κιθάρα), Λη Αλεξάντερ (μπάσο) και Νταν Ρίζερ (ντραμς), υπέγραψαν συνεργασία με την εταιρεία Blue Note Records το 2001.

Το πρώτο άλμπουμ της στην εταιρεία με τίτλο "Come Away With Me" κυκλοφόρησε στις αρχές του 2002 με τεράστια εμπορική επιτυχία, πουλώντας περισσότερα από 18 εκατομμύρια αντίτυπα και έγινε πολυπλατινένιο. Η επιτυχία του άλμπουμ ήταν πρωτοφανής συνθήκη για την Blue Note και αυτό το άλμπουμ άλλαξε την μετέπειτα πορεία του ιστορικού τζαζ label.

Το 2004 κυκλοφόρησε το δεύτερο της δίσκο στην Blue Note με τίτλο "Feels Like Home", ένα άλμπουμ που την καθιέρωσε σαν μία από τις σημαντικότερες νέες τραγουδίστριας της παγκόσμιας ποπ σκηνής.



Ένα ήπιο αλλά ξεκάθαρο φλερτ με τη Jazz, μέσα από τους δρόμους της (κατά τα άλλα αντιπαθητικής) κάντρυ και ντυμένο με τη γοητεία της θηλυκής εγγύτητας στην παρακμή και της παράδοσης στα πάθη. Μια μουσική με δυτικό διαβατήριο, έτοιμη για παγκόσμια ταξίδια.

Και επειδή έρχονται και Χριστούγεννα θυμηθείτε: It's Not Christmas Till You Come Home.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Rumors - Fleetwood Mac


Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτό το album!

Έχει πουλήσει μέχρι σήμερα πάνω από 40 εκατομμύρια δίσκους καθιστώντας το ως ένα από τα περισσότερο εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών. Οι σύγχρονες μπάντες της pop θα θέλανε να ακούγονται σαν τους Fleetwood Mac αφήνοντας μας ως παρακαταθήκη τη δική τους μουσική


Οι Fleetwood Mac σχηματίστηκαν το 1967 στο Λονδίνο. Κατά τα πρώτα τους χρόνια, βασίστηκαν στα blues αλλά μετά τα μέσα της δεκαετίας του '70 υιοθέτησαν ένα pop rock ύφος, με το οποίο γνώρισαν τις μεγαλύτερες τους επιτυχίες. Από την ίδρυση τους, τα μόνα σταθερά μέλη είναι ο ντράμερ Μικ Φλίτγουντ και ο μπασίστας Τζον ΜακΒί, άπό τους οποίους πήρε το όνομα του και το συγκρότημα.

Το Rumors ήταν το 11ο άλμπουμ τους, όχι όμως το πρώτο με τον Λίντσεϊ Μπάκιγχαμ στην κιθάρα και γενικώς, δεν ήταν μια κομβική στιγμή από την άποψη των εισόδων και εξόδων στη μπάντα.

Ωστόσο, έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς σχεδόν για τα πάντα: Για την εμπορική επιτυχία, για την «ανακάλυψη» του είδους που αργότερα, ονομάστηκε FM Rock, για τις ίδιες τις ζωές των μελών του συγκροτήματος. Το Rumors και η περιοδεία που ακολούθησε, προκάλεσαν το χωρισμό του ζεύγους Μακ Βι, τους πλακωμούς μεταξύ Μπάκιγχαμ και Στίβι Νικς και άλλα πολλά.

Το Rumors, ακόμα και για αυστηρότατους κριτές του «ελαφρού» ροκ εν ρολ, αλλά και οπαδούς της χρυσής μπλουζ εποχής της μπάντας επί Πίτερ Γκριν, Ντάνι Κίρβαν κ.λπ. ήταν ένα σημαντικό άλμπουμ. Εκτός από το The Chain που δεν ήταν από τα πιο εμπορικά κομμάτια του δίσκου, αλλά και το κορυφαίο του άλμπουμ, Gold Dust Woman, άλλες συνθέσεις έφτασαν να γίνουν μέχρι και υπόκρουση προεκλογικών περιοδειών και γενικώς, να γραφτούν με ανεξίτηλο τρόπο στο μεγάλο βιβλίο της μουσικής.

Όλα τα κορυφαία τραγούδια βρίσκονται εκεί: το "Dreams", το "Never Going Back Again", το παιχνιδιάρικο "Don't Stop", το ανυπέρβλητο "Go Your Own Way". Πραγματικά, μια ποπ εποποιία. Ο «διάβολος» όμως βρίσκεται στις λεπτομέρειες, λένε, και αυτή η πανέμορφη λεπτομέρεια ανήκει στο "You Make Loving Fun".


Ας το πιάσουμε αναλυτικά. Η σύνθεση είναι όσο απλή, αλλά και όσο σύνθετη χρειάζεται για να κολλήσει σε έναν ραδιοφωνικό ακροατή και για να δώσει, συνάμα, τα κατάλληλα «πιστοποιητικά» σε κάποιον που ντρέπεται να παραδεχτεί ότι απλά λατρεύει την καλή ποπ μουσική. Ύστερα έρχεται η φωνή της Christine McVie, αυτή η βραχνή φωνή που υποδηλώνει μια γυναίκα έμπειρη και που αναδύεται από τα σεμνά πλήκτρα. Ο τρόπος με τον οποίον εκφέρει την πρώτη λέξη των στίχων, εκείνο το μακρόσυρτο «sweeeeeeet», είναι απλά καθηλωτικός.

Στο φόντο, βέβαια, οι μουσικοί οργώνουν. Ο Buckingham με τις ουσιαστικές κιθαριστικές του συνεισφορές κεντάει χωρίς αυταρέσκεια. Ο Mick Fleetwood υποδηλώνει στα ντραμς την τεχνική του, αρκούμενος σε ένα τρομακτικά απλό παίξιμο (θυμηθείτε, στα τύμπανα ακόμα και η παραμικρή διαφορά στην ισχύ, δίνει άλλον «αέρα»). Το μπάσο του John McVie δίνει όλη την ουσία. Και η Stevie Nicks είναι μεν παρούσα στα δεύτερα φωνητικά, αλλά απλά και μόνο η εντύπωση ότι τη βλέπεις να χτυπά το «ντέφι», σε απογειώνει.

Όλα αυτά συνθέτουν έναν εξαίσιο ύμνο, ο οποίος απαιτεί να υψώσεις την ένταση για να εισέλθεις στον κόσμο του. Ωστόσο πίσω από το τραγούδι υπάρχει μια εξίσου πανέμορφη ιστορία, που εν τέλει σε κάνει να πιστεύεις ότι καμία τεχνική, καμία άρτια παραγωγή, δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει το ειλικρινές συναίσθημα.

Η Christine McVie, όταν έγραψε το "You Make Loving Fun" και το παρουσίασε στη μπάντα εν μέσω λόφων κοκαΐνης, σκληρών προσωπικών μεταπτώσεων στα ζευγάρια του line-up και υπό τους ασφυκτικούς κανόνες περί ισόποσης σύνθεσης, ρωτήθηκε από τον σύζυγό της –τον μπασίστα των Fleetwood Mac, John McVie– ποιον αφορά αυτή η υπέροχη εξομολόγηση λατρείας. Βρισκόμαστε σε ένα σημείο που οι προσωπικές σχέσεις ανάμεσα στους McVie, Buckingham & Nicks βρίσκονται στο ναδίρ: στον στίχο του "The Chain", «If you don't love me now / you will never love me again», λέγεται ότι συναίνεσαν όλα τα μέλη, επειδή αντικατόπτριζε την συναισθηματική τους κατάσταση.


Η Christine απάντησε, λοιπόν, ότι το τραγούδι αφορούσε τη σκυλίτσα της. Έφταιγε η καλή πρόθεση; Η ενστικτώδης βλακεία του; Η συνειδητοποίηση ότι όλα τελειώνουν; Πάντως ο John McVie την πίστεψε. Για να μάθει κάποιον καιρό μετά το διαζύγιό τους ότι η Christine εκείνη την εποχή είχε ήδη συνάψει «παράνομο» δεσμό με τον φωτιστή της μπάντας, τον Curry Grant.

Το "You Make Loving Fun" είναι επομένως ένα τραγούδι αξεπέραστα ερωτικό. Η διάλυση, τα μυστικά, οι αντιζηλίες, οι δεύτερες σκέψεις. Όλα σε ένα τραγούδι. Λατρεία.

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2018

I can't escape myself

Προχθές, εκεί που τα πίναμε με έναν καλό φίλο σε ένα μπαρ που ήταν ασφυκτικά γεμάτο με κόσμο περιορισμένου ηλικιακού φάσματος (ας πούμε, 40 something) ο dj του μαγαζιού επέλεξε αυτό το κομμάτι.



Ήταν λίγο σουρεαλιστικό. Έβλεπες γύρω σου ανθρώπους που τα έχουν ψιλοκαταφέρει στη ζωή τους (μερικοί από αυτούς μπορεί να τα έχουν "χοντροκαταφέρει" κιόλας), με δουλειά, γυναίκα, παιδιά ένα ή περισσότερα αυτοκίνητα και σπίτια και από τα ηχεία ακουγόταν αυτό το τραγούδι με τους παρακάτω στίχους:

So many feelings Pent up in here Left alone I'm with The one I most fear I'm sick and I'm tired Of reasoning Just want to break out Shake off this skin I can't escape myself All my problems Loom larger than life I can't swallow Another slice Seems like my shadow Marks every stride Can't learn to live with What's trapped inside I can't escape myself So many feelings Pent up in here Left alone I'm with The one I most fear I'm sick and I'm tired Of reasoning Just want to break out Shake off this skin I can't escape myself

Για την ιστορία, το τραγούδι περιλαμβάνεται στο πρώτο album των The Sound με τίτλο "Jeopardy" που κυκλοφόρησε την 1η Νοεμβρίου του 1980. Το album δεν πέτυχε εμπορικά, το συγκεκριμένο κομμάτι όμως ακούστηκε πολύ στην Ελλάδα, χωρίς ποτέ να έχει κυκλοφορήσει ως single.