Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

Lauren Jauregui - Expectations

Ας δούμε τώρα και κάτι που μόλις κυκλοφόρησε και μου άρεσε.


Η Lauren Michelle Jauregui Morgado όπως είναι ολόκληρο το όνομα της, αφού πέρασε από τις Fifth Harmony ετοιμάζει το πρώτο solo album της. Το Expectations είναι το πρώτο single και είναι καλό.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

Αναπνοή

Πόσο ανάγκη τις έχουμε αυτές τις αναπνοές τελικά;

Εδώ στη Θεσσαλονίκη έχουμε τριήμερο. Έκατσε καλά φέτος, Αγίου Δημητρίου Παρασκευή, μετά Σαββατοκύριακο, νάτο το τριημεράκι.

Όσοι ζούμε μια ασφυκτική καθημερινότητα απολαμβάνουμε πραγματικά αυτές τις ανάσες ξεκούρασης και διαφυγής. Εμένα ας πούμε, μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω μια -ας το πούμε- playlist που μου είχε φτιάξει πριν από πολλά χρόνια ένας άνθρωπος που εκτιμώ τόσο για το μουσικό του γούστο, όσο και για τη συνολικότερη κοσμοθεωρία και στάση του απέναντι στη ζωή.

Και κάθομαι αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές και ακούω ολόκληρα albums (ποιος ακούει άραγε ολόκληρο κάποιο album πια) από καλλιτέχνες που πραγματικά ήξεραν να φτιάχνουν μουσική. Και ανακαλύπτω κομμάτια που δεν έγιναν ποτέ τεράστιες επιτυχίες αν και το άξιζαν. Αλλά η μουσική βιομηχανία πάντα δούλευε με αυτόν τον τρόπο. Πόσες φορές δεν αγοράσαμε κάποιο δίσκο με ένα και μόνο καλό τραγούδι και με 7-8 ακόμα που απλά γέμιζαν το album;

Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις! Τέτοια albums ακούω σήμερα και δεν μπορώ να μην τα συγκρίνω με την κατάσταση που έχουν δημιουργήσει -και πάλι- οι εταιρείες στο χώρο της μουσικής στις μέρες μας. Anyway, δεν θέλω να γκρινιάξω αλλά να σας ευχηθώ να βρίσκετε χρόνο να κάνετε αυτά που σας αρέσουν, αυτά που σας γεμίζουν και αυτά που πραγματικά σας ξεκουράζουν.

Από τη Δευτέρα αρχίζει και πάλι το τρέξιμο. Να είμαστε καλά και να ανταμώνουμε (όποτε μπορούμε).


Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Rhys Lewis - No Right To Love You (Live Session)

St. Vincent – MassEducation

Το περσινό "Masseduction" μόνο με μια φωνή κι ένα πιάνο.



Στα γρήγορα: Η ακουστική εκδοχή του περσινού επιτυχημένου Masseduction της Anne Clark που ηχογραφήθηκε σε δύο μέρες μαζί με τον Thomas Bartlett, στην Loma Vista. 
Την ακούσαμε: Η ποπ «μαζική αποπλάνηση» που πρότεινε με υποδειγματικά αποτελέσματα πέρυσι αποκτά τον…εκπαιδευτικό της χαρακτήρα με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. H φωνή της Clark συνοδεία πιάνου καταφέρνει είναι ερωτική όταν αφήνει στην άκρη τις ψεύτικες κορώνες και το ρίχνει στο γρέζι (“Savior”) και στην καλύτερη στιγμή της συγκεκριμένης ηχογράφησης ακούγεται σαν μια σέξυ γατούλα που μεγάλωσε στα πόδια της Patti Smith (“Sugarboy”). Αναπόφευκτα τα κομμάτια σε σημεία ακούγονται απλά σαν τα ακουστικά demos της τελικής εκδοχής τους, όμως στα μελωδικότερα σημεία τους γίνονται γλυκερά. 
Τρέξε μακριά: Αν δεν είσαι φαν των MTV Unplugged.
Τ’ είπες τώρα; «Το Masseducation είναι η βαθιά ανάσα μετά τη φρίκη.» –Rolling Stone
Να τ’ αφήσω; 78/100 –Metacritic

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Κι αν είμαι ροκ ...

Σήμερα ξύπνησα με αυτό το τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου καρφωμένο στο μυαλό μου.


Ήταν 1980 όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος  «Για μια μέρα ζωής» του Βασίλη, που περιείχε το συγκεκριμένο κομμάτι. Οι στίχοι είναι της Δώρας Σιτζάνη και η μουσική του μεγάλου μας Μάνου Λοΐζου.

Βλέποντας τι ακούνε σήμερα οι νέοι στο  Spotify και στο iTunes αλλά και στους παλιούς κλασικούς καταλόγους επιτυχιών (Billboard) όπου βέβαια και αυτοί έχουν αλλάξει τον τρόπο μέτρησης της δημοφιλίας των κομματιών (συνυπολογίζοντας ψηφιακές πωλήσεις και κλικαρίσματα στο YouTube), αναρωτιέσαι που πήγε όλη αυτή η "κουλτούρα" του ροκ.

Εντάξει, μεγαλώσαμε και μαζί με μας μεγάλωσε και το ροκ, ξέφτισε, και δεν είναι πια τόσο ελκυστικό στα νέα παιδιά. Συγκροτήματα υπάρχουν πολλά, νέοι μουσικοί καθημερινά "πειράζουν" δημιουργικά τα αριστουργήματα των προηγούμενων δεκαετιών αλλά κάτι λείπει. Η ροκ attitude δεν περνάει πια σε μεγάλες μάζες της νεολαίας και όλοι περιμένουμε ένα νέο supergroup όπως αυτά του παρελθόντος που θα εξελίξει και θα απογειώσει και πάλι τη ροκ μουσική.

Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό στις μέρες μας και σίγουρα αυτό που ζητάμε δεν είναι η αναβίωση του είδους με τη μορφή της "μόδας" κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές και στο χώρο της μουσικής.

Πάντως -για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι- δείτε τι έγραφε πριν 3 χρόνια η Ναντίν Ξυθάλη στο pillowfights.gr. Νομίζω ότι τα λέει αρκετά καλά.

Μεγαλωμένη στα Εξάρχεια, μια ζωή μες στην νταρκίλα και τα μαύρα, ορκισμένη ροκού απ’ τα 15 μου, παρευρισκόμενη σε οποιαδήποτε συναυλία γινόταν στην πόλη μας και τρελά ερωτευμένη με τον Marilyn Manson. Ναι, ήταν λίγο ανατριχιαστικό αυτό το τελευταίο γι’ αυτό και στα κρυφά γλυκοκοιτούσα τον Axl Rose. Νομίζω πως αυτές οι λεπτομέρειες αρκούν για να μπορέσω με περισσή ευκολία και άνεση να αναλύσω την κοσμοθεωρία του ροκ.
 Το ροκ, δεν είναι απλά ένα ακόμα είδος μουσικής, είναι ολόκληρος τρόπος ζωής, είναι ιδεολογία. Δεν είναι σαν τα σκυλάδικα, πάμε στα μπουζούκια πετάμε και κανένα γαρύφαλλο κι αυτό ήταν όλο. Το ροκ είναι κουλτούρα, είναι επανάσταση. Δεν είναι μόνο η γνωστή φράση «Sex, Drugs ‘n’ Rock & Roll». Είναι νεότητα πνεύματος και τρόπος έκφρασης.
Αν μη τι άλλο, θα μπορούσε κανείς να πει πως το ροκ είναι αναρχία. Και θα συμφωνήσω. Είναι κάτι ασυμβίβαστο, κάτι που δεν μπαίνει σε καλούπια και δε χωράει σε «πρέπει» και καθωσπρεπισμούς, είναι ένα μόνιμο μεθύσι. Από εκείνα που δεν υπολογίζεις τις πράξεις σου και έχεις σαν δικαιολογία το αλκοόλ που ρέει στις φλέβες σου. Εν ολίγοις, είναι μια μόνιμη ταχυπαλμία.
Το ροκ είναι ένας μόνιμος πόλεμος, μια διαμάχη με τους υπολοίπους. Όχι τόσο για να αλλάξουν οι άλλοι και να υποστηρίξουν το «σκληρό» στρατόπεδο, όσο για να μην αλλάξουν εκείνοι οι ροκ τύποι. Ασχέτως αν στην πορεία άλλαξαν όλοι και όλα…
Βλέπεις, κάποτε ένας ροκάς φαινόταν από χιλιόμετρα μακριά. Θέλεις λίγο το μακρύ μαλλί, λίγο η μπλούζα «Metallica» ή «Maiden», λίγο το κολλητό τζιν, λίγο οι αρβύλες, λίγο το αμάνικο τζιν γιλέκο με άπειρες καρφιτσωμένες κονκάρδες συγκροτημάτων, ξεχώριζε απ’ το πλήθος.
Ο Σαββόπουλος είχε πει ότι η Μπέλλου ήταν ροκ. Και ήταν. Όπως και οι περισσότεροι παλιοί ρεμπέτες ήταν ροκ κι ας μην άκουγαν ποτέ τους ούτε Stones ούτε Zeppelin.
Ροκ σημαίνει πολλά: σημαίνει αυθεντικότητα, σημαίνει ελευθερία.
Ο πραγματικός ροκ τύπος είναι αυτός που πρώτα απ’ όλα είναι ο εαυτός του. Είναι αληθινός. Δεν το παίζει, δεν προσποιείται, δεν αντιγράφει. Γι’ αυτό άλλωστε και ξεχωρίζει. Το «δήθεν» δεν είναι ροκ! Ούτε το κόμπλεξ είναι ροκ. Ούτε το καλάμι είναι ροκ. Γενικά ο ροκ τύπος δεν ξέρει από σύνδρομα ούτε ανωτερότητας ούτε κατωτερότητας. Ροκ είναι αυτός που έχει κάνει την προσωπική του επανάσταση. Ζει και αναπνέει απελευθερωμένος.
Ροκ είναι αυτός που ονειρεύεται, που ελπίζει, που προσπαθεί, που αγωνίζεται. Όχι μόνο για την πάρτη του, για όλους. Είναι ειλικρινής, είναι φίλος, πραγματικός. Ροκ είναι αυτός που θα ερωτευτεί και που θα δακρύσει. Ούτε θα ντραπεί ούτε θα το κρύψει. Έχει ευαισθησίες και αυτές αντικατοπτρίζονται στην μουσική του. Ροκ είναι αυτός που έχει άποψη, έχει ιδεολογία. Όχι στα λόγια, στην πράξη. Ζει αυτά που υπερασπίζεται, δεν τα λέει για να τα πει ούτε τα γράφει μόνο για να τα παίξει. Ο ροκ τύπος δε βολεύεται, δεν ησυχάζει, δεν επαναπαύεται. Ροκ είναι αυτός που δε συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το όνειρό του. Όποιο και αν είναι αυτό.
Όταν ακούς τη λέξη «ροκ», σίγουρα το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι το όνομα κάποιου ξένου συγκροτήματος, μια μεγάλη συναυλία, πολύ αλκοόλ κι ένα σωρό μαυροφορεμένοι. Βλέπεις, εύκολα ξεχνάμε ότι και η Ελλάδα έχει βγάλει πολύ μεγάλους ροκ μουσικούς. Πώς μπορεί κανείς να ξεχάσει τον έναν και μοναδικό «πρίγκιπα του ροκ», Παύλο Σιδηρόπουλο; Σε λίγες μέρες κλείνουν 25 χρόνια απ’ τη μέρα που η μαγευτική αυτή φωνή έφυγε και το ροκ έμεινε φτωχό δίχως την παρουσία του. Ίσως κανείς να μην τον αντικατέστησε ποτέ πλήρως, το ροκ το ελληνικό, όμως, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και για καλή μας τύχη ανθίζει, ίσως όχι όπως θα του άρμοζε, αλλά τουλάχιστον συνεχίζει και υπάρχει.
Είναι το μεγαλύτερο μουσικό κίνημα της νεολαίας; Είναι η μεγαλύτερη επανάσταση του 20ου αιώνα; Είναι και όλα αυτά και τίποτα απ’ αυτά. Στον καθένα μέσα του, το Ροκ σημαίνει και κάτι άλλο. Έχει συνδεθεί με παρέες, με κραιπάλες, με έρωτες χαμένους και μη. Έχει συντροφεύσει σε μοναχικές βραδιές αλλά και σε νεανικές τρέλες. Σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστός, ανίκητος, αλλά και ευάλωτος, ανασφαλής. Σε κάνει διαφορετικό. Το Ροκ είναι προκλητικό, βρώμικο, αντιδραστικό, αλλά και ποιητικό, ρομαντικό, ευαίσθητο.
Το ροκ δεν ήταν απλά ένα είδος μουσικής. Ήταν ένα κίνημα. Ήταν και είναι ένα κομμάτι ιστορίας από μόνο του. Γι’ αυτό εξάλλου αγαπήθηκε τόσο. Και όλοι όσοι απλά ακούμε ή παίζουμε ροκ έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα, μέχρι να καταφέρουμε να υποστηρίξουμε ουσιαστικά όλα όσα αυτή η φιλοσοφία πραγματικά πρεσβεύει.