Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

No Tears Left To Cry

Πριν τέσσερις μέρες κυκλοφόρησε το νέο single της Ariana Grande "No Tears Left To Cry" που θα περιέχεται στο αναμενόμενο τέταρτο album της.




Και (επιτέλους) νομίζω ότι κατάλαβε και η ίδια ότι μεγάλωσε πια και άρα χρειάζεται τραγούδια που θα μπορούν να ακούγονται και αύριο και μεθαύριο. Τραγούδια "με αρχή, μέση και τέλος" όπως λέει και ένας καλός φίλος.

Το album της θα το περιμένουμε λίγο ακόμα και είμαι περίεργος να δω αν θα έχει μέσα κι άλλα τραγούδια σαν κι αυτό.

Η Ariana Grande γεννήθηκε το 1993. Τηλεοπτικά έγινε γνωστή από την νεανική σειρά Victorious (η οποία προβλήθηκε στο κανάλι Nickelodeon) και μέσω αυτής, έγινε γνωστή παγκοσμίως, υποδυόμενη την Cat Valentine έναν ρόλο που επανέλαβε στην και στη σειρά Sam & Cat.

Έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα τρία albums, το "Yours Truly" του 2013, το "My Everything" του 2014 και το "Dangerous Woman" του 2016.

Είναι η μόνη καλλιτέχνης στην ιστορία του Billboard 200 που έχει καταφέρει να έχει τα πρώτα singles των τριών πρώτων album της να κάνουν ντεμπούτο κατευθείαν στο Top 10 αυτού του chart.

Στις 22 Μαϊου 2017 στην συναυλία της, στο Μάντσεστερ εκδηλώθηκε βομβιστική επίθεση σκοτώνοντας 22 πολίτες και τραυματίζοντας αρκετούς ακόμη. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Νίκος Παπάζογλου ... έφυγε σαν σήμερα πριν 7 χρόνια

Πλέον η μουσική που ακούνε οι νέοι έχει αλλάξει αρκετά. Λίγοι είναι αυτοί που θα αφεθούν στη μελωδία ενός έντεχνου ή λαϊκού τραγουδιού. Όμως υπάρχουν καλλιτέχνες, που έχουν αφήσει ιστορία, είναι διαχρονικοί, και αξίζουν την προσοχή της νέας γενιάς. Ένας από αυτούς τους ήταν, είναι και θα είναι ο Νίκος Παπάζογλου, που στις 17 Απριλίου του 2011 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών. Σήμερα στις 15.00, στο ουζερί Μπαζαγιάζι, θα πραγματοποιηθεί το απομεσήμερο τιμής και μνήμης στον καλλιτέχνη που έφυγε νωρίς. Φίλες, φίλοι, συγγενείς, συνεργἀτες και λάτρεις της μουσικής του προσωπικότητας θα συγκεντρωθούν  για έβδομη συνεχή χρονιά, στην στοά Μοδιάνο, για να τιμήσουν τη μνήμη του, τραγουδώντας τα αξέχαστα τραγούδια του.

 Στη λίστα που ακολουθεί περιλαμβάνονται δέκα κομμάτια που κάθε νέος αξίζει να ακούσει, δέκα συνθέσεις που μιλούν απευθείας στην ψυχή των millenials κι ας μην έχουν – ακόμα – συνδέσει αυτό τον ήχο με τα προσωπικά τους βιώματα.  

#1 Αύγουστος (Στίχοι και σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου)




Από τα πιο γνωστά, ίσως το πιο γνωστό τραγούδι του Παπάζογλου. Αυτό το τραγούδι μπορεί να συγκινήσει κάθε ηλικία, με την απαλή του μελωδία και τους εκπληκτικούς στίχους. Πιο συγκεκριμένα εδώ μιλάει για μια κοπέλα, που ποτέ δεν τόλμησε να πλησιάσει επειδή τη θεωρούσε πολύ όμορφη. Ποιος νέος δεν έχει νιώσει το συναίσθημα ότι είναι λίγος, ή όχι αρκετός για κάποια; Όμως αξίζει να πάρεις το ρίσκο, ακόμα κι αν σου βγει και σε κακό. ”Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά, την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε, καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά, διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε, θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό”

#2 Το όνειρο (Στίχοι και σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου) 




Το προσωπικά αγαπημένο τραγούδι του Παπάζογλου. Οι στίχοι μιλάνε για την απουσία ενός ανθρώπου από τη ζωή μας. Όμως εύκολα μπορεί να παραφραστεί και να κολλήσει σε μια περίπτωση ερωτικής απογοήτευσης – χωρισμού, που οι περισσότεροι εικοσάχρονοι τις βιώνουν αρκετά συχνά. Χώρια από αυτά, στα είκοσι μας αρχίζουμε σιγά σιγά να ωριμάζουμε και να πονάμε πιο πολύ με κάθε απώλεια, ακόμα κι αν δεν το δείχνουμε προς τα έξω. ”Πάει καιρός που έφυγες ξέρω σου λεν πως σ’ έχω ξεχάσει, μα τα σημάδια μέσα μου ούτε το ότι είσαι μακριά, ούτε ο καιρός θα σβήσει”

#3 Φεύγω (Στίχοι και σύνθεση: Ορφέας Περίδης) 




Κομμάτι που μπορεί να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα. Όταν είμαστε νέοι, δοκιμαζόμαστε σε πολλά νέα πράγματα. Όμως αυτό δεν είναι πάντα καλό. Μερικές φορές πρέπει να βρίσκουμε τη δύναμη και να φεύγουμε από πρόσωπα και καταστάσεις που μας φθείρουν. Γιατί όταν φεύγεις από κάπου, αυτομάτως αλλάζεις. Πολλοί θα αργήσουν να το συνειδητοποιήσουν, όμως ποτέ δεν είναι αργά. Εμένα προσωπικά μου θυμίζει την εποχή που έφυγα για φοιτητής, και ζώντας πλέον σε μια νέα πόλη, μπορούσα να παρουσιάσω έναν καινούριο εαυτό. ”Μπαίνω στο τρένο την αυγή για να με βρει σε άλλο μέρος, η μέρα ετούτη που θα μπει να με γλιτώσει από ‘κει που ήμουν ξένος”

#4 Στιγμές (Στίχοι: Πολυξένη Βελένη, σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου) 




Όπως λέει και το τραγούδι, είναι κάποιες στιγμές που ο καθένας μας τις κρατάει μέσα του και λειτουργούν είτε δίνοντας μας δύναμη, είτε μας κάνουν πιο ευάλωτους.. Γιατί όπως λέει και το τραγούδι, η γενιά μας είναι όντως θύμα κακής συγκυρίας. Αυτό που πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε, είναι πως η ζωή αποτελείται από στιγμές, γι΄ αυτό πρέπει να φροντίζουμε να είναι όμορφες, μέσα από τις δυσκολίες κάθε εποχής. ”Είναι κάτι στιγμές, σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει, λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά, για να δώσουν του τόπου τη γνώση” 

#5 Φύσηξε ο Βαρδάρης (Στίχοι και σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου)




 Ένα πιο ροκ κομμάτι, πιο εύκολο στο αυτί των νέων. Το τραγούδι αυτό καθ΄ αυτό κρύβει μεγάλο πόνο πίσω από τους στίχους του για τον καλλιτέχνη. Από μια άλλη οπτική, και εστιάζοντας στην πρώτη στροφή, γεμίζω αισιοδοξία. Γιατί κάθε φορά, όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, όλο και κάποιος άνεμος θα φυσήξει και θα έρθουν καλύτερες μέρες. ”Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε, ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας, βγήκα μια βόλτα μπροστά της βρέθηκα, στάθηκα, κι απόμεινα κοιτώντας” 

#6 Εγώ δεν είμαι ποιητής (Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου, σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου) 




Βλέποντας τη σημερινή νεολαία, απογοητεύομαι λίγο σε μερικά πράγματα. Κυρίως για την κρίση αξιών που υπάρχει. Αυτό το  πανέμορφο τραγούδι μας υπενθυμίζει την ταπεινότητα που πρέπει να μας διακατέχει σαν προσωπικότητες. Πράγμα που ξεχνάμε πολλοί, λόγω της έπαρσης και του νεαρού της ηλικίας μας. ”Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι, είμαι στιχάκι της στιγμής, πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι” 

#7 Καρυάτιδα (Στίχοι και μουσική: Νίκος Παπάζογλου)




Τραγούδι διπλής σημασίας. Προφανώς για τον έρωτα που ακόμα δεν έχουμε βρει, αλλά μέσα από μια αλληγορία. Μέσα από αυτούς τους στίχους, γυρίζω αρκετά πίσω στα παιδικά μου χρόνια, τότε που ακόμα ερωτευόμασταν διάσημες ηθοποιούς και τραγουδίστριες που βλέπαμε μόνο από την τηλεόραση. ”Ποτές μου δεν την έχω δει, ούτε κι αυτή με ξέρει, μα σίγουρα πολύ συχνά, κοιτάμε το ίδιο αστέρι” 

#8 Απόψε σιωπηλοί (Στίχοι και μουσική: Βάσω Αλλαγιάννη) 




Αρκετά δυνατοί στίχοι, που είναι δύσκολο να τους συλλάβει ένας εικοσάχρονος, επειδή δεν έχει νιώσει ακόμα τόσο δυνατά συναισθήματα για κάποιον. Όμως, καλό είναι να είμαστε προϊδεασμένοι. Αυτό που κρατάω από το τραγούδι είναι πως όσο μεγαλώνει κανείς, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί, ότι η καλύτερη απάντηση σε μερικά ερωτήματα είναι η σιωπή. ”Απόψε είμαστε κι οι δυο μας σιωπηλοί, ακόμα και οι λέξεις φοβήθηκαν τα χείλη,το ξέρω θα μου δώσεις ένα φιλί, και θα μου πεις να μείνουμε δυο φίλοι” 

#9 Πότε Βούδας πότε Κούδας (Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης, σύνθεση: Πέτρος Βαγιόπουλος) 


Σίγουρα ένα από τα τραγούδια που άκουγα λάθος στίχους όταν ήμουν μικρός, αφού πάντα νόμιζα πως κάπου υπάρχει ένας Σκιούδας. Διαχρονικό κομμάτι, που αν και πλέον οι μουσικές προτιμήσεις των νέων έχουν αλλάξει, πάντα με αυτό το κομμάτι θα ξεσηκώνονται, θα τραγουδάνε και θα χορεύουν. ”Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι” 

#10 Σαν μια ταινία (Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης και Νίκος Ξυδάκης, σύνθεση: Νίκος Ξυδάκης)



Σύντομο τραγούδι, μόλις ένα λεπτό και είκοσι δευτερόλεπτα. Κι όμως είναι ικανό να σου προκαλέσει έστω και μια μικρή συγκίνηση. Γεννιόμαστε ουσιαστικά, χωρίς να το επιλέξουμε, σε ένα μέρος που και πάλι δεν επιλέγουμε, με μια οικογένεια που.. μαντέψτε.. πάλι δεν επιλέγουμε. Όλα μοιάζουν δηλαδή τυχαία. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως είναι, αφού το καθορίζουμε εμείς. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη ζωή μας, εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και όχι οι κομπάρσοι. ”Σαν μια ταινία γυρνάει η ζωή μου και πρωταγωνιστείτε προτού να το σκεφτείτε, κι εγώ κομπάρσος στην καρδιά της, μα ποιος θα το δει το τέλος να μου πει”

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Μπορούν τα τάμπλετ να μας κάνουν να ξεχάσουμε το γράψιμο;



Τι λένε οι ειδικοί για τα πληκτρολόγια που αντικαθιστούν τα στυλό και τα μολύβια


Τι κι αν οι πρόγονοί μας, πολλές γενιές πίσω, έγραφαν με το χέρι. Η εξέλιξη της τεχνολογίας το έχει κάνει σχεδόν περιττό. Το «γράψιμο», όπως το εννοούμε σήμερα, περιλαμβάνει περισσότερο την πληκτρολόγηση παρά τη γραφή, όπως την ξέραμε. Κι αν κάποτε είχαμε όλοι στις τσάντες μας στυλό, τώρα πολλοί από εμάς έχουμε τα κινητά ή και τα τάμπλετ μας.
Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι αυτό δεν βοηθάει στην ανάπτυξη των παιδιών, όπως μεταδίδει το ΑΜΠΕ επικαλούμενο τη γερμανική εφημερίδα Die Zeit, η οποία επιλέγει μάλιστα να κάνει σήμερα την αξία του χειρογράφου πρώτο θέμα στην ηλεκτρονική της έκδοση.
«Το χειρόγραφο είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας: χάρη σε αυτό, οι άνθρωποι μπόρεσαν να διατηρήσουν τη γνώση τους. Η γραφή έδωσε τη δυνατότητα να μεταβιβάζουμε σύνθετες σκέψεις και ιδέες σε άλλους ανθρώπους ανεξάρτητα από το χρόνο και το διάστημα. Και χάρη στο χειρόγραφο γνωρίζουμε μέχρι σήμερα τι δίδαξε ο Πλάτωνας και ο Σωκράτης. Αλλά παρόλο που τέτοιες σκέψεις γράφονταν πάνω σε πέτρινες πινακίδες , παπύρους και αργότερα σε χαρτί, το σημερινό γράψιμο γίνεται ολοένα και πιο ανεξάρτητο από το φυσικό του υπόβαθρο. Σήμερα, γράφουμε και αποθηκεύουμε πολλά στα smartphones και τους υπολογιστές μας και τα ανεβάζουμε στο cloud. Όλο και συχνότερα ξεχνάμε το στυλό, όλο και πιο συχνά "χτυπάμε" τις σκέψεις μας στις οθόνες και τα πληκτρολόγια. Συχνά το χειρόγραφο μπορεί να βρεθεί μόνο σε σημειώσεις ή ευχετήριες κάρτες» σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.
Οι ερευνητές της Εκπαίδευσης βλέπουν σε αυτό έναν εξαιρετικό κίνδυνο. Και φαίνεται να είναι σωστό: Μια έρευνα μεταξύ 1.900 καθηγητών διαπίστωσε ότι το 30% των κοριτσιών και το 50% των αγοριών έχουν πρόβλημα να μάθουν πώς να γράφουν σωστά. Στο γυμνάσιο, ακόμη και το 40% των μαθητών δεν μπόρεσαν να γράψουν μισή ώρα χωρίς προβλήματα. Οι δάσκαλοι ρωτήθηκαν επίσης τι πιστεύουν: Το 53% εκτιμά ότι η αιτία βρίσκεται στην «προοδευτική ψηφιοποίηση της επικοινωνίας».
Φυσικά δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις ότι η ψηφιοποίηση είναι η αιτία των προβλημάτων στη γραφή. Τα περισσότερα ευρήματα βασίζονται στις παρατηρήσεις των εκπαιδευτικών και των γονέων. Στην πραγματικότητα, δεν είναι καν σαφές αν είναι πραγματικά πιο δύσκολο για τους μαθητές να μάθουν να γράφουν, ή αν ήταν πάντα δύσκολο γι΄ αυτούς. «Μας λείπουν συγκριτικά στοιχεία » λέει ο ψυχολόγος Κρίστιαν Μάρκαρντ που έχει εργαστεί για πολλά χρόνια στον τομέα αυτόν.
Ο νευρολόγος Κρίστιαν Άκελ είναι επίσης επιφυλακτικός: «Αν οι ερωτηθέντες έχουν ήδη μια σχηματισμένη άποψη, αυτό μπορεί να στρεβλώσει τα αποτελέσματα». Παρόλα αυτά, ο Κελ, που ερευνά το θέμα της επεξεργασίας γλωσσών στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, πιστεύει στην αξία του χειρόγραφου. «Το γράψιμο είναι ένα αριστούργημα του εγκεφάλου», λέει. Ακόμη και η ανάγνωση είναι μια πολύ περίπλοκη ικανότητα. Μαθαίνουμε να συσχετίζουμε ξεχωριστά γράμματα με τους ήχους και τελικά να τα συνδυάζουμε σε λέξεις.
Και όταν γράφουμε με το χέρι, υπάρχει κάτι παραπάνω από την ανάγνωση: μεταφράζουμε έναν ήχο ή μια λέξη με μια λεπτή, πολύ ακριβή κίνηση. Εδώ έρχεται το σύστημα του εγκεφάλου που ελέγχει τις κινήσεις μας. Με τη γραφή ενεργοποιούνται διάφορες περιοχές του εγκεφάλου.

Το γράψιμο είναι ένα εξελικτικό υποπροϊόν

Αν και οι προδιαθέσεις για το γράψιμο είναι έμφυτες, ο Κρίστιαν Κελ εξηγεί ότι, αντίθετα με την ομιλία, το γράψιμο δεν είναι πολύ διαισθητικό. Γι' αυτό για να το μάθουμε πρέπει να δουλέψουμε τόσο σκληρά. Κάτι που μπορεί να εξηγηθεί εξελικτικά: Ο λόγος έχει αναπτυχθεί ως ατομική ικανότητα, εμείς οι άνθρωποι μιλάμε εδώ και τουλάχιστον 50.000 έως 100.000 χρόνια, ίσως ακόμη και για μισό εκατομμύριο χρόνια (Τα Σύνορα της Ψυχολογίας: Dediu & Levinson, 2013). Αντίθετα, η εξέλιξη της γραφής είναι περισσότερο ένα υποπροϊόν των καλύτερων κινητικών δεξιοτήτων, όπως εκείνων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή εργαλείων. «Η ικανότητα να γράφεις δεν είναι τόσο πολύ ενσωματωμένη στο DNA μας όπως ο λόγος», λέει ο Kελ.
Διαθέτουμε είδη γραφής εδώ και 5.000 έως 6.000 χρόνια. Τότε, οι Σουμέριοι στο σημερινό Ιράκ ανέπτυξαν τη σφηνοειδή γραφή. Ένα βιβλίο με σχεδόν 2.000 χαρακτήρες, το οποίο χρησίμευε για τη διαχείριση του εμπορίου. Οι Σουμέριοι σκάλιζαν τα γράμματα με ξύλινα ραβδιά σε πήλινες πλάκες. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, το αλφάβητο μας αναπτύχθηκε από αυτή τη γραμματοσειρά.
Ενώ η ομιλία είναι κτήμα όλων των ανθρώπων από την αρχή, η γραφή αφορούσε μόνο μια μειονότητα. Μόνο έμποροι, ευγενείς και κληρικοί μάθαιναν να γράφουν. Ακόμη και στη Γερμανία, μόνο πριν από 100 χρόνια η γραφή έγινε πραγματικά υποχρεωτική: το 1919 εισήχθη η υποχρεωτική εκπαίδευση. Ακόμη και σήμερα, 7,5 εκατομμύρια άνθρωποι στη Γερμανία δεν μπορούν να διαβάζουν ούτε να γράφουν επαρκώς.
Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι το γράψιμο με το χέρι θα μπορούσε να διευκολύνει τη μάθηση. Στις ΗΠΑ, ένας ψυχολόγος κατέγραψε τις επιδόσεις μιας ομάδας 67 φοιτητών από το πανεπιστήμιο του Πρίνστον που παρακολουθούσαν μια διάλεξη. Οι φοιτητές είχαν τη δυνατότητα είτε να σημειώνουν με το φορητό υπολογιστή είτε να γράφουν σε χειρόγραφο. Το αποτέλεσμα: όσοι είχαν γράψει με το χέρι, είχαν πολύ καλύτερη απόδοση. «Αν γράφουμε με το χέρι, λειτουργούμε πιο συνειδητά», λέει ο Mάρκαρντ. Ο συνδυασμός περιεχομένου και κίνησης δημιουργεί ένα είδος μνήμης. Ωστόσο, πρέπει να προσέξουμε να μην γενικεύσουμε, λέει ο Kελ: Μερικοί άνθρωποι έμαθαν καλύτερα ακούγοντας ή διαβάζοντας. «Η εκμάθηση είναι κάτι πολύ ξεχωριστό», λέει.

Το χειρόγραφο θα επιβιώσει μόνο αν αλλάξει κάτι στα σχολεία;

«Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν στην τάξη», λέει ο Κελ. Στα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να βρουν τρόπους φιλικούς προς το παιδί για να διδάξουν τους μαθητές τους να γράφουν. Αυτό περιλαμβάνει όχι την αποδυνάμωση της ψηφιοποίησης, αλλά τη σύνδεση και των δύο διαδικασιών. Για παράδειγμα μέσω στυλό που ψηφιοποιούν τη γραφή απευθείας. Ο Μάρκαρντ εργάζεται επίσης σε προγράμματα υπολογιστών που αναλύουν τις δεξιότητες γραφής των μαθητών.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Last One Standing

"Μπαμπά τραγουδάρα. Αυτό το τραγούδι πρέπει να το βάλεις στο blog σου"

Με αυτά τα λόγια ο Χρήστος έγινε από σήμερα ο επίσημος συνεργάτης αυτού του blog.
Για όσους δεν με γνωρίζουν προσωπικά, να πω ότι έχω έναν γιο -τον Χρήστο- που είναι περίπου 7 χρονών. Μου κάνει εντύπωση που ενώ δεν προσπάθησα ποτέ να επηρεάσω το μουσικό του γούστο (που άλλωστε τώρα αρχίζει να διαμορφώνεται), έχει άποψη και μάλιστα σύμφωνη -τις περισσότερες φορές- με τη δική μου για τη μουσική που του αρέσει να ακούει.

Την περσινή χρονιά του άρεσε (τι άλλο?) το Despacito (ήταν και μικρότερος :-)). Φέτος, το γύρισε σε πιο σκληρά πράγματα. Φυσικά μου αρέσει που -για παράδειγμα- δεν παθιάζεται (προς το παρόν) με τον Κωνσταντίνο Αργυρό ή με την Φουρέϊρα και μου αποδεικνύει πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν τα μουσικά μας ακούσματα -από τη βρεφική μας ακόμα ηλικία- στο πως θα αναπτύξουμε μεγαλώνοντας, τη δική μας (εντελώς προσωπική) σχέση με τη μουσική.


Οι Simple Plan τώρα, είναι ένα καναδικό pop punk συγκρότημα από το Μόντρεαλ του Κεμπέκ. Το συγκρότημα έχει εκδώσει τέσσερα studio albums, τα No Pads, No Helmets...Just Balls (2002), Still Not Getting Any... (2004),Simple Plan (2008) και Get Your Heart On (2011), και άλλα δύο live albums, τα Live in Japan 2002 (2003) και MTV Hard Rock Live (2005). 

Το τραγούδι "Last One Standing" είναι το 10ο track του Get Your Heart On που κυκλοφόρησε τη χρονιά που γεννήθηκε ο Χρήστος.

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

HD βινύλιο?


Το βινύλιο έχει πάρει τα πάνω του τα τελευταία χρόνια, με τις τελευταίες εξελίξεις να αφήνουν περιθώριο αισιοδοξίας πως οι καλύτερες μέρες δεν έχουν έρθει ακόμα.
Η Rebeat Innovation, μια Αυστριακή start up εταιρεία, εξασφάλισε επενδυτική χρηματοδότηση αξίας $4.8 εκατομμυρίων δολαρίων, με σκοπό να φτιάξει και να ρίξει στην αγορά το πρώτο HD βινύλιο.
Το εγχείρημα έχει ήδη προχωρήσει, με τους ανθρώπους της εταιρείας μάλιστα να πιστεύουν ότι το πρώτο βινύλιο νέας τεχνολογίας θα βγει στην αγορά στις αρχές της επόμενης χρονιάς.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα περίπλοκη τεχνική διαδικασία, όπως εξηγεί και ο CEO της Rebeat, Günter Loibl, η οποία θα προσφέρει στα βινύλια καλύτερο ήχο, αλλά και αυξημένη χωρητικότητα δεδομένων που θα αγγίζει το 30%.
Η Rebeat Innovation έχει ήδη ξεκινήσει την επένδυσή της με την αγορά του πρώτου μηχανήματος παραγωγής του HD βινυλίου, με τα πρώτα δείγματα να στέλνονται στα εργοστάσια παραγωγής το φθινόπωρο.
«Στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε ολοκληρωμένο το προϊόν μας στο Συνέδριο Making Vinyl τον Οκτώβριο. Θα χρειαστούμε μερικούς ακόμα μήνες για να κάνουμε τις τελευταίες δοκιμές και διορθώσεις, οπότε υπολογίζω ότι το καλοκαίρι του 2019 θα έχουμε στα καταστήματα τα πρώτα HD βινύλια».
Όπως τόνισε ο Loibl, τα νέα ηχοσυστήματα που θα αναπαράγουν τα συγκεκριμένα βινύλια θα είναι συμβατά και με τους «παραδοσιακούς» δίσκους που ήδη έχουμε στα σπίτια μας.

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Misplaced Childhood


Οι Marillion δημιουργήθηκαν το 1979 στο Έιλσμπερι του Μπαγκινχαμσάιρ της Αγγλίας.

Έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα 18 άλμπουμς.

Αρχικά επικεφαλής του συγκροτήματος ήταν ο Φις (Fish) ο οποίος αποχώρησε στα τέλη του 1988 και αντικαταστάθηκε στις αρχές του 1989 από τον Στιβ Χόγκαρθ.

Ήταν 17 Ιουνίου του 1985 όταν κυκλοφόρησαν το τρίτο τους album Misplaced Childhood με αυτό το καταπληκτικό εξώφυλλο.





Ήταν το πρώτο concept album του συγκροτήματος και γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία πηγαίνοντας στο νούμερο ένα του UK chart (παραμένοντας 41 ολόκληρες εβδομάδες στο συγκεκριμένο κατάλογο επιτυχιών).

Περιείχε δυο κομματάρες, το "Kayleigh" και το "Lavender".




Το album Misplaced Childhood αναφέρεται ως το 6ο καλύτερο album του 1985 στο περιοδικό Kerrang! και έχει κερδίσει επίσης τον τίτλο του τέταρτου καλύτερου concept album όλων των εποχών από το Classic Rock.