Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Kate Bush - Hounds of Love

Εδώ και πάρα πολύ καιρό θέλω να κάνω μια ανάρτηση για την Kate Bush. Βρήκα στο πολύ καλό blog christospanos.wordpress.com μια ανάρτηση για το καλύτερο album της, το Hounds of  Love, και είπα να τη μοιραστώ μαζί σας. Την κανονική ανάρτηση για το συνολικό έργο της Kate Bush σας την χρωστάω. 
------------------------------------------------------------------------------

Είναι κάποιες φορές, που η μουσική μας εισάγει σ’ ένα ονειρικό κόσμο. Εκεί που συμπλέκονται οι επιθυμίες, οι εμπειρίες, τα απωθημένα, τα τραύματα του καθενός από εμάς. Αρκεί να έχει κανείς ανοιχτά τα αυτιά και την καρδιά του. Το «Hounds of Love» της Κέιτ Μπους είναι το καταφύγιό μου, όταν θέλω να ζήσω για λίγο αυτή την εμπειρία του ζωντανού ονείρου. Δε χρειάζεται τίποτε περισσότερο από λίγη ησυχία, ένα ζευγάρι ακουστικά και κλειστά μάτια…

Η Κέιτ Μπους είναι η grande damme της μουσικής στη Βρετανία. Μια καλλιτεχνική ιδιοφυία, που μας έχει αφήσει σαστισμένους να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται για έναν άγγελο στη Γη ή για μια θεά ανάμεσα στους ανθρώπους. Μουσικός, συνθέτις, χορογράφος, χορεύτρια, περφόρμερ, ηθοποιός, σκηνοθέτις, παραγωγός. Ένα δυσθεώρητο καλλιτεχνικό μέγεθος, με διεθνή αναγνώριση, που όμως έχει σταθερό προσανατολισμό στη βρετανική της ταυτότητα, χωρίς αυτό να αποτελεί φραγμό για την αποδοχή της από το παγκόσμιο κοινό. Η εμφάνισή της στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ήταν ένα ξάφνιασμα. Η ερμηνεία της ασυνήθιστη, εισήγαγε ένα στοιχείο όπερας στη μοντέρνα μουσική και η παρουσία της θεατρική και χαμαιλεοντικά εκφραστική. Οι συναυλίες της μια απίστευτη εμπειρία για όσους είχαν την τύχη να τις παρακολουθήσουν. Για κάποιο μυστήριο λόγο τις σταμάτησε πολύ σύντομα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας μύθος γύρω από αυτές. Πέρασε αλώβητη από τις συμπληγάδες του πανκ, που συνέθλιπταν διαδοχικά τους μουσικούς της παλιάς σχολής δίνοντας μια σειρά από σπουδαίους δίσκους, προανάκρουσμα για την κορυφαία της στιγμή, που ήρθε το 1985 με το «Hounds of  Love».



Τα θέματα των τραγουδιών ονειρικά. Ακούγοντάς τα είναι ακριβώς σα να βλέπεις στον ύπνο σου μια σειρά από ιστορίες, με μια μεγάλη παλέτα αποχρώσεων, βγαλμένες από την άβυσσο του υποσυνειδήτου: Στο «Running Up That Hill» η ανάγκη να κάνουμε μια βλάσφημη συμφωνία με το Θεό και να μπούμε στη θέση του, να λύνουμε τα προβλήματά μας εύκολα και μαγικά.



Στο ομώνυμο τραγούδι («Hounds Of Love»), ένα από τα συνηθέστερα θέματα στους εφιάλτες : ότι κάτι μας κυνηγά, στη συγκεκριμένη περίπτωση μια αγέλη κυνηγόσκυλα, που μπορεί να είναι οι φόβοι μας, οι αποτυχίες μας, οι λύπες μας. Στο «Big Sky» τα σύννεφα, μοναδική αφορμή ρεμβασμού και ονειροπόλησης, έτσι όπως αλλάζουν σχήματα και δημιουργούν εικόνες. Το υπέροχο «Mother Stands For Comfort» για τη μητέρα: τον άνθρωπο στον οποίο οφείλουμε τη ζωή, που ανέχεται τα σφάλματά μας, τις ζημιές μας ακόμη και τα ψέματά μας κι εκείνη βρίσκεται παραταύτα πάντα εκεί να μας προφέρει παρηγοριά κι θαλπωρή.

Στο «Cloudbusting» μια ακόμη ονειρική και αγωνιώδης ιστορία:  ένα νεαρό κορίτσι με ένα πατέρα εφευρέτη, που έχει κατασκευάσει μια μηχανή για να κάνει τα σύννεφα να ρίχουν βροχή. Στο εξαιρετικά κινηματογραφικό βιντεοκλιπ του τραγουδιού υποδύεται με υποκριτικό ταλέντο η ίδια την ηρωίδα της ιστορίας της ενώ το ρόλο του πατέρα έχει ο μεγάλος ηθοποιός Ντόναλντ Σάδερλαντ. Στο μεγαλόπρεπο ήχο του τραγουδιού συνεισφέρουν η παιδική χορωδία και η μπάντα με τα τύμπανα που κτυπούν σε ρυθμό παρέλασης. To πιο υπνωτικό τραγούδι του δίσκου είναι το «And Dream Of Sheep» ένα αριστουργηματικό ταξίδι στο μεταίχμιο του υποσυνείδητου ανάμεσα στον ύπνο και την εγρήγορση, εκεί που τα προβατάκια περνάνε καθώς μετράμε για να κοιμηθούμε και μας στέλνουν σε χωράφια με παπαρούνες, τρικυμισμένες θάλασσες, ανθρώπους που μας ψιθυρίζουν «έλα μαζί μου»…
Με το «Under Ice» πάμε ακόμη βαθύτερα σ’ ένα σκηνικό μαγικό, ένα παγωμένο ποτάμι και πάνω του γλυστράμε με τα πατίνια. Όμως κάτι υπάρχει κάτω από τον πάγο που προσπαθεί να βγεί έξω από το νερό και το όνειρο μετατρέπεται σε αγωνιώδη εφιάλτη. Πιο κάτω συναντάμε μια μάγισσα, που περνά από όλους μας, μικρούς και μεγάλους και μας ξυπνά, μας «ξεσηκώνει» για όσα πρέπει να κάνουμε («Waking Witch»). Αν καταφέρουμε να μείνουμε στο όνειρο θα συναντήσουμε το μόνο ίσως ερωτικό τραγούδι («Watching You Without Me»): ένα ζευγάρι που δεν επικοινωνεί πια, που βρίσκεται στα πρόθυρα να πάρει ο καθένας το δρόμο του. Λίγο πιο κάτω θα πέσουμε πάνω σ’ένα κέλτικο πανηγύρι («Jig Of Life») με γκάιντες και βάρδους και ανθρώπους να χορεύουν, η χαρά της ζωής σε ένα ζωντανό tableau vivant. Ξαφνικά μπροστά μας η Γη ολόκληρη, πετάμε ψηλά και τη χαιρετάμε. Βλέπουμε τα σύννεφα και τις καταγίδες τους, τις θάλασσες και τα βουνά σε μια πτήση πάνω από όλα αυτά («Hello Earth»). Τέλος, ο χαρούμενος ρυθμός του «Morning Fog» μας ετοιμάζει για την επάνοδο στον πραγματικό κόσμο μέσα από την αχλύ της πρωινής ομίχλης.
Εργα όπως το «Hounds Of Love» δύσκολα θα εμφανιστούν στο μέλλον. Όχι μόνο γιατί η μουσική έχει αλλάξει, αλλά γιατί και εμείς δίνουμε πλέον όλο και λιγότερο χώρο στα όνειρα και περισσότερο στη σκληρή πραγματικότητα. Αλλά έτσι είναι, μερικά πράγματα ίσως να πρέπει να μείνουν μοναδικά στην ψυχή μας. Όπως αυτό το έργο, όπου έχεις την αίσθηση ότι μπορείς να μπεις και να αγγίξεις. Δε θα τολμήσεις όμως. Σπάνια θα ρισκάρεις να χαλάσεις όνειρα τόσο μαγικά όπως αυτό εδώ …

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Say something

Μετά τη βουτιά στο παρελθόν, ας δούμε λίγο τι γίνεται σήμερα στο χώρο της εμπορικής μουσικής.

Το "Say Something" είναι το τρίτο single του Justin Timberlake μέσα από το πέμπτο του studio album Man of the Woods και έχει μαζί του τον ολοένα ανερχόμενο Chris Stapleton.  Κυκλοφόρησε χθες, 25 Ιανουαρίου 2018, και έχει και ένα ωραίο videoclip άρα νομίζω ότι θα σκαρφαλώσει με άνεση στους καταλόγους επιτυχιών όλου του πλανήτη.



Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

We can do it!


Με φακιόλι στα μαλλιά και με σηκωμένα τα μανίκια, η νεαρή εργάτρια επιδεικνύει τα μπράτσα της παροτρύνοντας τις γυναίκες: «We can do it» – όπερ, «Μπορούμε να το κάνουμε!». Πρόκειται για μια από τις διάσημες αφίσες, η οποία χρησιμοποιήθηκε υπό διάφορες μορφές από τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, ενώ επικράτησε ως ένα φεμινιστικό σύμβολο. Η αρχική, όμως, πρόθεση του Τζέι Χάουαρντ Μίλερ, ο οποίος τη σχεδίασε, δεν ήταν ακριβώς αυτή, αφού είχε έναν καθαρό προπαγανδιστικό χαρακτήρα εν μέσω του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ηταν Φεβρουάριος του 1943 -δηλαδή, δυο μόλις μήνες μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ- και οι ΗΠΑ είχαν εμπλακεί ήδη στον πόλεμο κατά των δυνάμεων του Αξονα, μετρώντας πολλούς νεκρούς σε εκείνο το λιμάνι. Τότε, η αμερικανική κυβέρνηση αξίωσε από τις βιομηχανίες μεγαλύτερη παραγωγή πολεμικών υλικών -υπό αντίξοες συνθήκες, λόγω έλλειψης πρώτων υλών- αλλά τα εργατικά συνδικάτα διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους αντιδρώντας έντονα σε κάθε υποβάθμιση των εργασιακών κεκτημένων τους. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι εταιρείες αποφάσισαν να σχεδιάσουν αφίσες προπαγανδιστικού χαρακτήρα, με στόχο να ενσταλάξουν στους εργαζόμενους την αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στην πατρίδα, η οποία τους χρειαζόταν.
Ο Τζέι Χάουαρντ Μίλερ πήρε το χρίσμα του σχεδιασμού για αντίστοιχες αφίσες από το Τμήμα Πολεμικής Παραγωγής της Westinghouse Electric’s – η οποία, παράλληλα με την παραγωγή ρεύματος, κατασκεύαζε πολεμικό υλικό, όπως έκαναν οι περισσότερες βιομηχανίες εκείνη την εποχή. Ετοίμασε, λοιπόν, 42 πόστερ – τα περισσότερα από τα οποία είχαν μηνύματα τα οποία απευθύνονταν στους άνδρες εργαζόμενους. Επειδή, όμως, και οι γυναίκες ήταν ήδη στις φάμπρικες, σχεδίασε ένα πόστερ και για τις εργάτριες, «διασκευάζοντας» το σλόγκαν που είχε χρησιμοποιήσει ήδη η General Motors.
Το ένα από τα συνθήματα που κοσμούσαν τις προπαγανδιστικές αφίσες της αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν και το «Μαζί μπορούμε να το κάνουμε!» («Together We Can Do It!»). Ο Μίλερ, δεν το παίδεψε πολύ: διέγραψε την πρώτη λέξη και κράτησε το «Μπορούμε να το κάνουμε» («We Can Do It!») – όπου «εμείς», εννοούσε τους εργάτες. Μάλιστα, μετά τις αφίσες με τους άντρες, ο σχεδιαστής σχεδίασε μια ατρόμητη εργάτρια η οποία ήταν έτοιμη να δουλέψει πιο σκληρά για την ελευθερία της πατρίδας, βάζοντας τους συνδικαλισμούς και τα εργατικά δικαιώματα στην άκρη. Ετσι, εκτυπώθηκαν 1.800 αντίγραφα με αυτή την εμβληματική γυναικεία μορφή, εκτέθηκαν στους χώρους εργασίας για πέντε μόλις ημέρες και στη συνέχεια αποσύρθηκαν, αφού είχαν πετύχει τον σκοπό τους -την «αφύπνιση» των εργατριών- και στη συνέχεια πέρασαν στη λήθη.
Ο Mίλερ, μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι φέρεται να εμπνεύστηκε αυτό το σκίτσο από τη φωτογραφία μιας γυναίκας, ονόματι Τζεραλντίν Χοφ, η οποία εργαζόταν ως χειρίστρια διατρητικού μηχανήματος για μεταλλικές σφραγίδες για λογαριασμό της εταιρείας American Broach & Machine Co. Η φωτογραφία είχε τραβηχτεί περίπου έναν χρόνο νωρίτερα και απεικόνιζε τη Χοφ την ώρα που χειριζόταν το μηχάνημα. Δεν ήταν τόσο μυώδης και αποφασιστική όσο η γυναίκα της αφίσας και, βασικά, είχε παραιτηθεί από την εργασία της υπό το φόβο πιθανού ατυχήματος στα χέρια. Η Χοφ έπαιζε τσέλο και δεν ήθελε να διακινδυνεύσει το ενδεχόμενο να μην μπορέσει να παίξει ξανά. Ετσι, παραιτήθηκε από την εργασία της και βρήκε δουλειά σ’ ένα άλλο εργοστάσιο, όπου τα καθήκοντά της ήταν πολύ πιο ήπια. Η Χοφ, που εν τω μεταξύ παντρεύτηκε και άλλαξε το επίθετο της σε Ντόιλ, δεν γνώριζε καν την ύπαρξη αυτής της αφίσας. Επρεπε να περάσουν σχεδόν 40 χρόνια, όταν το 1982 το ένθετο περιοδικό της εφημερίδας Washington Post ετοίμασε ένα αφιέρωμα με προπαγανδιστικές αφίσες από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Μεταξύ αυτών περιλαμβανόταν και η αφίσα του Μίλερ, οπότε αυτή η γυναίκα αναγνώρισε τον εαυτό της!
Ηταν η εποχή που το φεμινιστικό κίνημα εμφανιζόταν ολοένα και πιο δυνατό και, περίπου, σαράντα χρόνια μετά την αρχική δημιουργία οι ιθύνουσες σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την αφίσα, τη «Ρόζι που καρφώνει» (Rosie the Riveter), ως σύμβολο του δικού τους αγώνα. Η Χοφ πέθανε το 2010, σε ηλικία 86 χρόνων.

Κατά μία άλλη εκδοχή, η «Ρόζι που καρφώνει» ήταν ένα τραγούδι που γράφτηκε το 1942 και αποσκοπούσε επίσης στο να τονώσει το πατριωτικό φρόνημα των εργατριών λόγω του πολέμου. Εκείνο το τραγούδι ανέφερε την αληθινή ιστορία της Ροζαλίντ Ουόλτερ, η οποία εργαζόταν στη νυχτερινή βάρδια κατασκευής του μαχητικού αεροπλάνου F4U Corsair – παρά το ότι καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Το τραγούδι ακούστηκε πολύ τότε και όντως είχε απήχηση, όπως και το πόστερ «We Can Do It!», στην ενδυνάμωση της μαχητικής συνείδησης των γυναικών.
Ομως, σύμφωνα με τους Times, η γυναίκα που εικονιζόταν σε εκείνη την προπαγανδιστική αφίσα δεν ήταν η Χοφ. Ηταν η Ναόμι Πάρκερ Φράλι, η οποία πέθανε το Σάββατο στην Ουάσινγκτον, σε ηλικία 96 ετών.
Εκείνη αναγνωρίστηκε ευρέως ως «Rosie the Riveter» το 2016, όταν ο ακαδημαϊκός Τζέιμς Τζέι Κιμπλ από το Seton Hall University -ναι, εκεί που φοίτησε και ο Νίκος Γκάλης- δημοσίευσε ένα άρθρο όπου αποκάλυπτε την ταυτότητά της κατόπιν ενδελεχούς έρευνας, η οποία διήρκεσε έξι χρόνια. Η Ναόμι είχε γεννηθεί στην Τούλσα της Οκλαχόμα. Μετά την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, εργάστηκε στο Naval Air Station της Καλιφόρνιας.
Λέτε, τελικά, να είναι εκείνη η πραγματική Ρόζι της αφίσας; Πιθανώς, μέχρι να εμφανιστεί μια νέα ιστορία, μια άλλη γυναίκα που θα διεκδικεί και εκείνη το πρόσωπο που απεικονίζεται εκεί. Εως τότε, αλλά και για πάντα, αυτή η αφίσα θα συνεχίσει να αντιπροσωπεύει τη γυναικεία αλληλεγγύη ενάντια στην ανισότητα των φύλων, που δεν έχει μόνο ένα γυναικείο πρόσωπο, αλλά δισεκατομμύρια σε όλον τον πλανήτη και θα συνεχίζει να βροντοφωνάζει αγέρωχα: «We Can Do It!».
Πηγή: protagon.gr

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Already Great

Ο Neil Young είναι Καναδός.  

Η μπάντα του ονομάζεται Promise Of The Real και θυμίζει σε μας τους παλιότερους τις ένδοξες μέρες των Crazy Horse.

Στο συγκεκριμένο κομμάτι (από το album  "The Visitor"), ο Neil Young και οι Promise Of The Real δίνουν τη δική τους απάντηση στο “Make America Great Again” του Ντόναλντ Τραμπ: 

Already great / You’re already great”.

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

St. Vincent - MASSEDUCTION

Για την St. Vincent σας έχω ξαναμιλήσει εδώ.

Καθώς το "MASSEDUCTION" (το πέμτο studio album της) κατάφερε να μπει στην πρώτη δεκάδα των albums στο Billboard 200, είπα να σας βάλω μαζεμένα τα τρία singles που έχουν βγει από αυτό.




Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα σ' αυτό το album είναι ότι οι κριτικοί (σύφωνα με την Wikipedia) δεν ξέρουν σε πιο μουσικό είδος να το κατατάξουν προτείνοντας για παράδειγμα τα παρακάτω:

  • "futuristic" pop
  • electropop
  • glam rock
  • new wave
  • ambient rock
  • "industrial-tinted techno"

Αυτό και μόνο το γεγονός θα με έκανε να προσέξω περισσότερο την St. Vincent και να περιμένω με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον τις επόμενες δουλειές της.

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Εικονική πραγματικότητα

Αναδημοσιεύω το άρθρο του Γιώργου Θεοδωρίδη* από το protagon.gr γιατί συμφωνώ απόλυτα μαζί του και γιατί εκφράζει έναν προβληματισμό που είναι και δικός μου σχετικά με το τοπίο που έχει πλέον διαμορφωθεί στα λεγόμενα "κοινωνικά δίκτυα".


Άλλη μια στροφή του χρόνου γύρισε. Το διαδικτυακό φατσοβιβλίο, όπως το αποκαλεί εύστοχα ένας φίλος, γέμισε με ευχές. Ευχές και καταστάσεις. Ευχήθηκα κι εγώ για το τυπικό των ημερών, «υγεία», «ευτυχία», «δημιουργικότητα». Δεν ένιωσα την ανάγκη να ευχηθώ κάτι περισσότερο, ούτε και αισθάνθηκα την αδιόρατη «υποχρέωση» να ανεβάσω σωρεία φωτογραφιών δείχνοντας το πόσο τέλεια περνούσα. Υποθέτω ότι δεν περνούσα πολύ διαφορετικά από την πλειοψηφία γνωστών και φίλων. Γύρω από ένα γιορτινό οικογενειακό τραπέζι, με εδέσματα, κρασί, μουσική και «χρόνια πολλά».
Πολλοί βάλθηκαν για άλλη μια φορά να ενημερώσουν άπαντες για το πόσο τέλεια περνούσαν. Να εξομολογηθούν δημοσίως ότι αισθάνονται ευγνώμονες για τη χρονιά που έφυγε ή μετρίως ευχαριστημένοι. Επίσης, υποσχέθηκαν, πάλι δημοσίως, στον εαυτό τους ότι θα εκπληρώσουν συγκεκριμένες επιθυμίες κατά τη διάρκεια του νέου έτους. Το κοινό χειροκρότησε με likes και η ντοπαμίνη έφτασε στο ζενίθ.
Λίγες μέρες μετά την είσοδο του νέου έτους μια γυναίκα αυτοκτόνησε. Μια γυναίκα που ήταν μέλος μιας φεϊσμπουκικής ομάδας fans ενός διαδικτυακού ραδιοφώνου. Τη γυναίκα αυτή προφανώς δεν γνώριζαν προσωπικά οι περισσότεροι από όσους είναι μέλη της εν λόγω ομάδας, αλλά ούτε και οι διαχειριστές. Όπως δεν είμαστε πραγματικοί φίλοι οι περισσότεροι που μοιραζόμαστε την ταμπέλα «φίλος» μέσα στα κοινωνικά δίκτυα. Πολλοί έσπευσαν να πουν: «Μα πώς αυτοκτόνησε; Φαινόταν τόσο χαρούμενη στο Facebook!».
Το θλιβερό αυτό γεγονός σε συνδυασμό με άλλο ένα, που αφορά πιο κοντινό μου πρόσωπο, με οδήγησε να γράψω αυτές τις γραμμές. Σε ανύποπτο χρόνο ρωτώ το κοντινό πρόσωπο: «Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω κάθε μέρα να περνάς όμορφα! Μακάρι να είχα κι εγώ το χρόνο».
Μου απαντά: «Μπα, δε βγαίνω κάθε μέρα»«Μα πώς, βλέπω ότι κάθε μέρα ανεβάζεις φωτό πριν από έξοδο»«Δεν βγαίνω. Ντύνομαι, βάφομαι, ανεβάζω τη φωτό για να δουν ότι θα βγω και μετά πέφτω για ύπνο».
Έμεινα για λίγα δευτερόλεπτα αμίλητος. Από ευγένεια λόγω συγγενικής σχέσης χαμογέλασα και άλλαξα κουβέντα. Τι σκέφτηκα όμως στ’ αλήθεια; Ότι δεν γίνεται να είναι έτσι πια ο κόσμος. Διότι αυτός δεν είναι κόσμος, είναι υπέρ-κοσμος. Το ακριβώς αντίθετο του υποκόσμου. Τουλάχιστον ο υπόκοσμος γνωρίζουμε ότι υφίσταται όντως και χαρακτηρίζεται από κανόνες, σχέσεις και χαρακτήρες που υπάρχουν στην πραγματική ζωή.
Πάντα υπήρχε μεγαλομανία, απλώς επειδή δεν υπήρχε πάντα Facebook και αυτή εκφραζόταν διαφορετικά. Οι φιγουρατζήδες φίλοι είχαν μικρότερο target group να απευθυνθούν για να προβάλουν την πραμάτια των «επιτευγμάτων» τους, που συνήθως περιοριζόταν στην παρέα.
Το πρόβλημα σήμερα δεν έγκειται σε όσους προβάλλουν καθημερινά μια ψεύτικη ζωή στο Facebook. Έγκειται σε όσους θεωρούν ότι ό,τι βλέπουν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η γυναίκα που αυτοκτόνησε παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα του ραδιοφωνικού σταθμού ως απλή ακροάτρια, πατώντας likes, φατσούλες χαράς και ανταλλάσσοντας ευγενικά σχόλια με άλλα μέλη. Έτσι, δημιουργήθηκε σε πολλούς η εντύπωση ότι η γυναίκα αυτή είναι μόνο η εικονική της παρουσία. Ένα πρόσωπο συνεχώς χαμογελαστό και ευγενικό, χωρίς άλλα προβλήματα. Γιατί να μπει καθένας στη σκέψη του αν αυτή η γυναίκα υποφέρει στη ζωή της ή όχι; Ήταν αρκετά περήφανη ή τουλάχιστον αρκετά μετριόφρων ώστε να μη δημοσιοποιεί την πραγματική της ζωή με κάθε λεπτομέρεια για να κερδίσει τη συμπόνοια του ενός δευτερολέπτου.
Η άλλη περίπτωση είναι η ακριβώς αντίθετη. Εκείνη που επιδιώκει την προβολή ακριβώς για να κερδίσει τον θαυμασμό της μιας στιγμής. Ουσιαστικά μιλάμε για τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είτε υπερ-προβαλλόμενοι είτε μετρίως συναλλασσόμενοι, ό,τι κάνουμε εκεί μέσα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι είναι πάντα η εικόνα ενός ιδεατού εαυτού.
Εύχομαι σε όλους μια καλή πραγματική χρονιά…

* Ο Γιώργος Θεοδωρίδης είναι διοικητικός επιστήμονας και Υποψήφιος Διδάκτωρ Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Laid Back

Να επιστρέψουμε τώρα σ' αυτά που αγαπάμε περισσότερο καθώς μας θυμίζουν άλλες εποχές.

Οι Laid Back αποτελούνται από τους John Guldberg (vocals, guitar, bass) και Tim Stahl (vocals, keyboards, drums, bass).μφανίστηκαν στη δισκογραφία το 1981. Κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album με τίτλο το όνομα τους και έκαναν μια μεγάλη επιτυχία με το single "Maybe I'm Crazy" μόνο στη χώρα τους (Δανία).


Το 1983 όμως ήρθε η ώρα να τους μάθει και ο υπόλοιπος κόσμος. Το δεύτερο τους album "Keep Smiling" περιείχε δυο τραγούδια που έμελλε να γίνουν οι μεγαλύτερες επιτυχίες τους.

Το "Sunshine Reggae"



και το "White Horse"



Το ντουέτο συνέχισε την πορεία του (και συνεχίζει μέχρι σήμερα) ωστόσο η εμπορική επιτυχία δεν ξαναήρθε (με εξαίρεση το single "Bakerman" του 1989 που γνώρισε επιτυχία σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες).


Το πιο πρόσφατο album τους κυκλοφόρησε το 2013 με τίτλο "Uptimistic Music".

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Feel The Love Go

Καλή χρονιά!

Είπα να ξεκινήσουμε με κάτι καινούργιο το 2018.

"Always Ascending" λέγεται το νέο album των Franz Ferdinand (που θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα). Είναι το πρώτο album των FF με τη νέα τους σύνθεση (δηλαδή τη προσθήκη των Dino Bardot και Julian Corrie στο σχήμα μετά την αποχώρηση του Nick McCarthy).

Έχει ήδη κυκλοφορήσει (ως πρώτο single) το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου αλλά εγώ θα σταθώ σε ένα άλλο κομμάτι του album, το "Feel The Love Go".




Μου άρεσε γιατί ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και δείχνει ότι η μπάντα από την Σκωτία θέλει να κάνει διαφορετικά πράγματα. Ως συνήθως, το μέλλον θα δείξει αν αυτή η κατεύθυνση θα τους οδηγήσει και στην εμπορική επιτυχία.

Καλή χρονιά είπαμε; 
Ε, να ξαναπούμε.

Καλές ακροάσεις.