Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Μια (ας πούμε) ανασκόπηση του 2017

Προτελευταία μέρα της χρονιάς σήμερα και στην προσπάθεια μου να θυμηθώ τι έγινε στο χώρο της μουσικής το 2017, ψαχουλεύω στο Bilboard.com.

Θα μου πείτε αφορά μόνο την Αμερική.

Ok αλλά δεν ξέρουμε όλοι μας ότι τα πάντα ξεκινούν από εκεί; Εντάξει, γίνονται πράγματα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αλλά νομίζω πως το μεγάλο πλασάρισμα (γιατί γι αυτό ουσιαστικά μιλάμε) του τι ακούει ο υπόλοιπος πλανήτης ξεκινάει -όπως πάντα- από τα μεγαλοστελέχη και τους μαρκετίστες της Νέας Υόρκης, του Σαν Φραντσίσκο και του Λος Άντζελες.

Κάπως έτσι έπεσα πάνω σε μια λίστα με τίτλο The 20 Best Protest Songs of 2017: Critics' Picks.

Υπάρχουν άραγε τραγούδια διαμαρτυρίας σήμερα; Δεν το νομίζω. Γιατί μπορεί η Μ.Ι.Α., για παράδειγμα, να "σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο στον Τραμπ" αλλά, εμένα τουλάχιστον, δεν μπορεί να με πείσει ότι αυτό δεν γίνεται για διαφημιστικούς λόγους.




I’m not Rihanna, I’m not Madonna,” λέει αλλά εμείς οι μεγαλύτεροι γνωρίζουμε ότι αυτό δεν είναι παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Θα μου πείτε, έτσι δεν ήταν πάντα;

Δεν ξέρω. Μεγάλωσα διαβάζοντας για το Woodstock και θέλω να πιστεύω πως δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα 30 ή και 50 χρόνια πριν.

Γι αυτό, στην τελευταία μου ανάρτηση για το 2017 θα σας θυμίσω αυτό το υπέροχο τραγούδι του 1987 που πήρε το Βραβείο NME Καλύτερου σινγκλ εκείνης της χρονιάς.



Εύχομαι το 2018 να είναι καλύτερο για όλους μας και ελπίζω πως η ολοένα και μεγαλύτερη εξάρτηση μας από την τεχνολογία δεν θα αποβεί μοιραία για το μέλλον μας.

Καλή σας ξεκούραση και καλή αρχή. Γιατί πάντα η νέα χρονιά σηματοδοτεί με νέα αρχή.

Θα τα ξαναπούμε του χρόνου (όπως λέγαμε όταν είμασταν παιδιά).


Δεν υπάρχουν σχόλια: