Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

20 χρόνια πριν ... Οι U2 στη Θεσσαλονίκη

Έχουν περάσει 20 χρόνια, αλλά η συναυλία των U2 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η πρώτη τους στην Ελλάδα, δεν ξεχνιέται εύκολα. Όχι μόνο από τους τυχερούς που βρέθηκαν εκεί, αλλά και από όλους όσους έζησαν την τρέλα εκείνων των ημερών στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 1997.


Όσο οι U2 έκαναν ολιγοήμερες διακοπές στην Ελούντα της Κρήτης, περιμένοντας να στηθεί η σκηνή στη Θεσσαλονίκη, ένα θρίλερ παιζόταν στα σύνορα: οι τελωνειακοί απεργούσαν και οι νταλίκες που μετέφεραν τον εξοπλισμό του συγκροτήματος από την προηγούμενη συναυλία στο Σαράγεβο δεν μπορούσαν να περάσουν. Ύστερα από επτάωρες διαπραγματεύσεις πέρασαν οι νταλίκες, όχι όμως και οι εκατοντάδες φίλοι των U2 από τη Βουλγαρία, τη ΠΓΔΜ και άλλες βαλκανικές χώρες, που έμειναν με τα εισιτήρια στο χέρι…
Η συναυλία της Παρασκευής 26 Σεπτεμβρίου 1997 ήταν η αποκορύφωση ενός πολυήμερου πάρτι που είχε στηθεί στην πόλη, με δωρεάν συναυλίες (θυμάμαι το προηγούμενο βράδυ τους Leningrad Cowboys κάτω από τον Λευκό Πύργο), καλλιτέχνες του δρόμου, σελέμπριτις και ανθυποσελέμπριτις κάθε είδους να κάνουν πασαρέλα με μπλουζάκια U2, τα μπαρ να παίζουν «Sunday Bloody Sunday» μέχρι να λιώσει το CD, και όλα αυτά με την – ημιτελή λόγω… τελωνείου – κίτρινη αψίδα της σκηνής των U2 να δεσπόζει στο λιμάνι ως σημείο αναφοράς.


Δωμάτιο ξενοδοχείου δεν υπήρχε ούτε για δείγμα, τέσσερις γιγαντοοθόνες που θα μετέδιδαν τη συναυλία είχαν στηθεί στον Λευκό Πύργο, την Πλατεία Αριστοτέλους, τον Εύοσμο και την Καλαμαριά, και όλες οι ταράτσες γύρω από το λιμάνι ήταν «ρεζερβέ».




Το πρωί της Παρασκευής ο κόσμος είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται στις 18 εισόδους του συναυλιακού χώρου από τις επτά. Φτάνοντας σε μία από αυτές με την παρέα μου στις 10.30, η κοσμοσυρροή και η ζέστη ξεκινούσαν την ανοδική τους πορεία, που θα κορυφωνόταν λίγο μετά τις 16.00, όταν άνοιξαν οι πύλες. Είναι η στιγμή που ξεχνάς πείνα, δίψα, κούραση και αρχίζεις το τρέξιμο για μια καλή θέση κοντά στο συγκρότημα. Με τη βοήθεια της τύχης – και της ατυχίας εκείνων που μπήκαν πριν από εμάς αλλά δεν είδαν το «μαγικό πορτάκι» αριστερά της σκηνής – βρεθήκαμε σε έναν περιφραγμένο χώρο μπροστά από τον διάδρομο που ένωνε την κεντρική σκηνή με τη δευτερεύουσα (το λεγόμενο b-stage, που έκτοτε έγινε κανόνας σε όλες σχεδόν τις μεγάλες συναυλίες). Από εκεί είδαμε τους Έλληνες Echo Tattoo (εσύ έκεις τατού;) και τον Νίκο Πορτοκάλογλου να τραγουδάει «Τα Καράβια μου Καίω» με φόντο τα δεξαμενόπλοια και τους γερανούς του λιμανιού.



Οι U2 εμφανίστηκαν στις 21.20 μέσα από τον κόσμο, διασχίζοντας έναν στενό διάδρομο ανάμεσα σε κάγκελα, όπως γίνεται στις ΗΠΑ με τους σταρ μποξέρ πριν ανέβουν στο ρινγκ. Μποξέρ ήταν ντυμένος ο Μπόνο, αλλά και οι υπόλοιποι δεν πήγαιναν πίσω με τις κιτς στολές τους, που υπηρετούσαν το θέμα της περιοδείας Popmart: την pop art αισθητική, τη σάτιρα στον υπερκαταναλωτισμό και τη χλιδή.
Όταν φωτίστηκε η τεράστια οθόνη, η μεγαλύτερη που είχε χρησιμοποιηθεί μέχρι τότε σε συναυλία, ξεκίνησε ένα multimedia υπερθέαμα, με τραγούδια από το 1980 (το «I Will Follow» από το πρώτο άλμπουμ των U2, «Boy») μέχρι το 1997 («Mofo», «Discotheque» και άλλα από το τελευταίο τους, το «Pop») να δένουν άψογα με εικαστικές δημιουργίες θρύλων της pop art όπως ο Άντι Γουόρχολ, ο Ρόι Λίχτενσταϊν ή ο Κιθ Χάρινγκ. Μία παραγωγή κόστους 650 εκατ. δραχμών, για την οποία ο κάθε θεατής είχε πληρώσει 4.000 δραχμές (μετατρέψτε τα σε ευρώ και κλάψτε). Ζήτω η Πολιτιστική Πρωτεύουσα!
Για την ιστορία, το set list ήταν το ακόλουθο: Mofo, I Will Follow, Gone, Even Better Than The Real Thing, Last Night On Earth, Until The End Of The World, New Year’s Day, Pride (In The Name Of Love), I Still Haven’t Found What I’m Looking For, All I Want Is You, Desire, Sugar Sugar (σε καραόκε από τον Edge), Miami, Bullet The Blue Sky, Please, Where The Streets Have No Name, Discotheque, If You Wear That Velvet Dress, With Or Without You, Hold Me Thrill Me Kiss Me Kill Me, One, Staring At The Sun.
Πίσω στην Αθήνα, το βίντεο κατέγραφε τις σπαρταριστές ζωντανές συνδέσεις του ΣΚΑΪ, με τον Νίκο Ευαγγελάτο να προσπαθεί να βγάλει άκρη με τον απεσταλμένο του καναλιού, Μάκη Πουνέντη ο οποίος, εξορισμένος πιθανότατα σε μια ταράτσα, δεν μπορούσε να δει καλά το χώρο της συναυλίας. Τα φώτα έσβησαν, τα μεγάφωνα άρχισαν να παίζουν το «Pop Muzik» των Μ από το 1979, ο Ευαγγελάτος ρωτούσε τον Πουνέντη αν η μουσική είναι ζωντανή ή από CD και εκείνος απαντούσε «όλο το πρόγραμμα είναι ζωντανό, δεν υπάρχει καθόλου από CD, είναι μπάντα μουσική». Οι οθόνη έδειχνε τους U2 να βγαίνουν μέσα από τον κόσμο και εκείνος διάβαζε στοιχεία για το μήκος των καλωδίων και τον αριθμό των καναλιών ήχου. Ο Ευαγγελάτος δεν ήξερε αν οι εικόνες με τους U2 να ανεβαίνουν στη σκηνή ήταν από τη Θεσσαλονίκη ή μαγνητοσκοπημένες από άλλη συναυλία, μιλάμε για υπέροχες στιγμές που μπορείτε να τις δείτε στο παρακάτω βίντεο:
Κορυφαία τηλεοπτική μορφή των ημερών ήταν ο Κρητικός γιατρός που θεράπευσε τη φαρυγγίτιδα του Μπόνο (η φωνή του είχε κλείσει στη συναυλία του Σαράγεβο). Ένας συμπαθέστατος μακρυμάλλης με βαριά προφορά, που έλεγε για τις ενέσεις που του έκανε και διαπίστωνε πως «τουλάχιστον οι Έλληνες γιατροί θα του μείνουν αξέχαστοι». Ο Μπόνο όντως τον ευχαρίστησε από σκηνής και έκανε ειδική μνεία στους Έλληνες γιατρούς.
Σε ένα άλλο από τα σκόρπια κλιπς που διασώθηκαν ψηφιακά από τη βιντεοκασέτα που διατηρούσε στο αρχείο του το ελληνικό fan club των U2, Desire, βλέπουμε τον Μπόνο να κατεβαίνει τις σκάλες του αεροπλάνου στο Ηράκλειο χαιρετώντας με «gia sas, gia sas» και τον ντράμερ Λάρι Μάλεν Τζούνιορ να μιλάει για «sunshine, beautiful girls» και χάσιμο της συναυλιακής τους παρθενιάς στην Ελλάδα.
Στο ίδιο αεροδρόμιο, αλλά μετά την πτήση επιστροφής από τη Θεσσαλονίκη, ο Μπόνο μιλάει στις κάμερες για την «καλύτερη βραδιά της ζωής» του. «Απόψε ήταν ένα μεγάλο δώρο για εμάς. Παίρναμε από τον κόσμο περισσότερα από όσα δίναμε. Ένα πολύ, έξυπνο, σκεπτόμενο, γενναιόδωρο κοινό». Μόνο το κασκόλ του ΠΑΟΚ που φορούσε από πιτσιρικάς πηγαίνοντας σχολείο στο Δουβλίνο δεν μας έδειξε… Αλλά σε κάτι τέτοιες μαλαγανιές ο Ιρλανδός είναι μανούλα. Θα τον δείτε στο τέλος αυτού του βίντεο, με ρεπορτάζ της ΕΡΤ3 και του Star.

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Charles Bradley: Soul of America

Θα μάθατε (όσοι ασχολείστε σοβαρά με τη μουσική) ότι ο Charles Bradley έφυγε από τη ζωή στις 23 Σεπτεμβρίου.

Όσοι δεν τον ξέρατε, διαβάστε εδώ για τη ζωή του και ακούστε τα τραγούδια που ηχογράφησε από το 2011 μέχρι σήμερα.

Κυρίως όμως, παρακολουθήστε το παρακάτω ντοκιμαντέρ του Poull Brien που διηγείται τη μυθιστορηματική ζωή, από τον πάτο στην ύστερη αναγνώριση, του σπουδαίου ερμηνευτή που έφυγε από τη ζωή στα 68 του.




Το φιλμ έκανε πρεμιέρα στο SXSW του 2012 κι απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, γυρισμένο από τον σκηνοθέτη που έκανε κι ένα από τα πρώτα βίντεο του Bradley όταν ανασύρθηκε από την αφάνεια πίσω στο 2011. Ο Poull Brienγνώρισε τον Bradley στα γυρίσματα του κλιπ για το “The World (Is Going Up In Flames)”. Εντυπωσιάστηκε από όσα είχε ζήσει αυτός ο αγαθός γίγαντας με την υπέροχη φωνή (που κάποιοι συνέκριναν με τον Otis Redding) κι αποφάσισε να τον βάλει να την εξιστορήσει σε πρώτο πρόσωπο, ενώ παράλληλα περιοδεύει για το πρώτο του LP. Οι οικογενειακές στιγμές, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο περιγράφουν οι άνθρωποι της Daptone Recordsπώς τον έβγαλαν στην επιφάνεια, στα 63 του χρόνια, γεμίζουν το doc με έντονη συναισθηματική φόρτιση. Το ίδιο, αν όχι περισσότερο, συγκινητική είναι η εικόνα του Bradley, ενώ επιτέλους βρίσκεται στην σκηνή των μεγάλων φεστιβάλ τραγουδώντας κάθε φορά σαν να είναι η τελευταία του, γεμάτος ευγνωμοσύνη κι εμφανώς δικαιωμένος. 

Πηγή: http://popaganda.gr/docusunday-charles-bradley-soul-of-america/

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Asleep in the Desert

Έχω φοβερή ένταση αυτή τη στιγμή και κάνω κάτι για να αποφορτιστώ που μπορεί να βοηθήσει και εσάς σε ανάλογες περιπτώσεις.

Είναι απλό. Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου και ακούω το παρακάτω κομμάτι :



Σε εμένα τουλάχιστον λειτουργεί απόλυτα.

Για την ιστορία πρόκειται για ένα instrumental που βρίσκεται στο album του 1976 "Tejas".
Πρόκειται για το πέμπτο studio album των ZZ Top και ο τίτλος του είναι μια λέξη της γλώσσας Caddo που σημαίνει 'φίλοι'. Από τη συγκεκριμένη λέξη πήρε και το όνομα της η γνωστή πολιτεία (και πατρίδα των ZZ Top) Texas.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Πού «τερματίζουν» τα smartphones;

του Κώστα Γιαννακίδη
Πέρσι το καλοκαίρι ο Τιμ Κουκ, ο διευθύνων σύμβουλος της Apple, δήλωσε ότι η εταιρεία θα υπάρχει και μετά από χίλια χρόνια. Ναι, μπορεί. Ομως μπορεί το ίδιο να πίστευαν και εκείνοι που κατασκεύασαν την πρώτη μηχανή φαξ. Με την τεχνολογία δεν μπορείς ποτέ να είσαι απόλυτος. Μετά από μερικούς αιώνες η Apple ίσως απορροφηθεί από αυτόν που θα εφεύρει τη διακτίνηση.
Ομως στα χρόνια μας, στα χρόνια των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών τους, η Apple θα είναι εδώ, ηγεμονεύοντας όχι απλώς τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Ολα τα μεγάλα δίκτυα διέκοψαν το πρόγραμμα τους με Breaking News για την παρουσίαση των νέων iPhone. Ο Τιμ Κουκ εμφανίστηκε παντού, σε κάθε δέκτη στον πλανήτη. Πρώτα, βέβαια, ακούστηκε η φωνή του Στιβ Τζομπς. Αλλωστε η παρουσίαση έγινε στο θέατρο της Apple που φέρει το όνομα του ιδρυτή της. Μία θρησκεία με προφήτη, ναό και πιστούς που δίνουν κάτι πολυτιμότερο από τις προσευχές τους: τα λεφτά τους. Και η Samsung φτιάχνει εξίσου καλά ή και καλύτερα προϊόντα. Ομως η παρουσίαση του νέου Galaxy δεν διακόπτει το πρόγραμμα του CNN.
Mε την Apple είναι αλλιώς. Ο Στιβ πουλάει ακόμα και ως φάντασμα. Παρακολουθούσα την παρουσίαση και άρχισα να μετράω πόσες φορές θα ακουστούν οι λέξεις «απίστευτο»«απίθανο» και «εύκολο». Γρήγορα τα παράτησα. Έβλεπα το iPhone X. Σκέφτηκα ότι πρώτα κατάργησαν τα ακουστικά. Τώρα τα κουμπιά. Στο μέλλον μπορεί να καταργήσουν ολόκληρο το προϊόν και να σου πουλάνε μόνο την ιδέα.
Αναρωτιέμαι πού σταματάει αυτό. Δηλαδή πού «τερματίζουν» τα smartphones; Ποιο είναι το σημείο πέρα από το οποίο εμείς, οι καταναλωτές, θα πούμε ότι δεν έχουμε ανάγκη να προχωρήσουμε παρακάτω; Ξέρω βέβαια αρκετούς ανθρώπους που είναι εγκρατείς και συνειδητοποιημένοι ως χρήστες και καταναλωτές. Ανθρώπους που βολεύονται μια χαρά και με ένα iPhone 4s, καθώς το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κάνουν και να δέχονται κλήσεις, να βλέπουν mail και social media. Εντάξει, αυτή η στάση είναι σχεδόν ασκητική αφού η μεγαλύτερη οθόνη, ο ταχύτερος επεξεργαστής και η καλύτερη κάμερα βελτιώνουν την εμπειρία χρήσης, ουσιαστικά την καθημερινότητα _ το smartphone είναι «κομμάτι» του σώματος πια. Όμως αναρωτιέμαι τι αλλάζει στη ζωή σου η μετάβαση από το iPhone 6 στο iPhone 7 και μετά στο iPhone 8. Εντάξει για το iPhone X και για το Samsung Galaxy 8 μπορούμε να το συζητήσουμε περισσότερο, όμως ο μέσος άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται μεγάλες αλλαγές κατά τη μετάβαση του από το ένα μοντέλο στο επόμενο. Μπορεί να μην υπάρχει αντίληψη, υπάρχει όμως αίσθηση και συχνά αυτό είναι πιο σημαντικό. Εκεί δεν ζει το τζίνι του μάρκετινγκ; Στην αίσθηση του απαραίτητου, στην πειθώ της ανάγκης, στην απόλαυση της κτήσης. Στη σκοτεινή πλευρά του κόσμου κάνουν ουρές για νερό, στη φωτεινή για iPhone. Αυτή είναι η κινητήρια μηχανή που γεννά κέρδος, θέσεις εργασίας, κοινωνική και τεχνολογική πρόοδο, συντηρώντας, παράλληλα, τις μεγάλες ανισότητες. Η Apple έγινε μεγάλη όχι μόνο επειδή φτιάχνει καλά προϊόντα, αλλά και επειδή σε πείθει να τα πληρώσεις πανάκριβα, συχνά δε με αγορές που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Αυτό που συμβαίνει με το iPhone είναι χωρίς προηγούμενο: κάνεις μία σημαντική αγορά, δίνεις ένα χιλιάρικο και μετά από ένα χρόνο ο κατασκευαστής σε καλεί να πάρεις το καινούργιο μοντέλο. Φαντάζεστε να γινόταν αυτό με τα αυτοκίνητα;
Όμως εδώ ψάχνουμε πού θα τελειώσει όλο αυτό. Σίγουρα θα υπάρχει ένα όριο πέρα από το οποίο θα είναι απολύτως αδιάφορο αν η συσκευή διαθέτει καλύτερη κάμερα ή ταχύτερο επεξεργαστή -σχεδόν έχουμε φτάσει σε αυτό. Μπορεί οι επόμενες γενιές smartphones να λειτουργούν με τη φωνή, με νοήματα, ίσως και με τη σκέψη. Με οθόνες που θα διπλώνουν και θα ανοίγουν, με ολογράμματα και 3D προβολές. Είναι επίσης εξαιρετικά πιθανό να προσφέρουν λειτουργίες που δεν μπορούμε σήμερα να αντιληφθούμε.

Ένα είναι βέβαιο. Τα smartphones θα πεθάνουν μέσα στο σώμα μας. Και ναι, είναι λογικό, οι συσκευές που μας έδωσαν υπερδυνάμεις να ενταχθούν οργανικά μέσα στο σώμα μας. Όχι, βέβαια, οι ίδιες, αλλά οι λειτουργίες τους. Εκ των πραγμάτων, το μέλλον κατευθύνεται προς τα εκεί. Ένα ακουστικό στο αυτί και γυαλιά ή, ακόμα καλύτερα, φακοί επαφής. Και μετά ένα εμφύτευμα στον εγκέφαλο. Ο Ελον Μασκ, ο τύπος της Tesla, δημιούργησε εταιρεία που θα ασχοληθεί με την εμφύτευση υπολογιστών στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Το Facebook επεξεργάζεται την εκδοχή της χρήσης με βάση αυτά που βλέπεις και ακούς γύρω σου, όχι στην οθόνη. Ολοι τους εργάζονται πάνω στον cyborg, στον άνθρωπο με ενσωματωμένες δυνατότητες που σήμερα υπάρχουν μόνο σε μηχανές. Ο ανταγωνισμός του ανθρώπου με τη μηχανή θα τελειώσει με τη συνεύρεση τους σε ένα σώμα με δύο εγκεφάλους. Aυτό μόνο τρομακτικό είναι. Kαι τα λεφτά για να συμβεί βρίσκονται εκεί, σε αυτά που ξοδεύεις για να πας από το ένα μοντέλο στο άλλο. Παρηγορήσου, δεν είσαι μόνο ψώνιο. Συμβάλλεις και στην πρόοδο.
Η σημερινή λογική μας επιτρέπει να προβλέψουμε ότι στο μέλλον (μακρινό, αλλά όχι τόσο όσο νομίζουμε) ο homo sapiens θα αποκτήσει διάδοχο στην εξελικτική αλυσίδα. Ο τυχερός αυτός διάδοχος θα είναι φτιαγμένος από σάρκα και μηχανικά μέρη -η σιλικόνη θα μπει και στα μυαλά μας. Θα ζει πολύ περισσότερο από τον πρόγονό του και ίσως δεν αισθανθεί ποτέ του πόνο. Και τότε τα smartphones θα είναι ταυτοχρόνως Ιστορία και Βιολογία.

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Η νέα ταινία του Γούντι Άλλεν και ο Τζουντ Λο

Ο Τζουντ Λο πρόκειται να ενταχθεί στο καστ της επόμενης ταινίας του Γούντι Άλεν μαζί με τις Ελ Φάνινγκ και Σελίνα Γκόμεζ και τον Τιμοτέ Σαλαμέ, σύμφωνα με πηγές του Variety.


Η άτιτλη μέχρι στιγμής ταινία θα είναι η τρίτη που θα σκηνοθετήσει ο Γούντι Άλεν για την Amazon Studios. Προηγήθηκαν τα φιλμ «Cafe Society» και «Wonder Wheel». Η τελευταία αναμένεται να προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες τον ερχόμενο Δεκέμβριο.

Όπως συμβαίνει σε όλες τις ταινίες του Άλεν σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης, τίτλος και σύνοψη δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί, αν και πηγές λένε ότι η πλοκή ενδέχεται να περιστρέφεται γύρω από μια ιστορία αγάπης σε ώριμη ηλικία.

Οι λεπτομέρειες σχετικά με το ρόλο του Τζουντ Λο δεν είναι επί του παρόντος γνωστές.

Η ταινία θα είναι η επόμενη μετά το φιλμ «Wonder Wheel» το οποίο θα κάνει πρεμιέρα στην τελετή λήξης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, τον Οκτώβριο. Στη δραματική ταινία πρωταγωνιστούν ο Τζέιμς Μπελούσι, η Τζούνο Τεμπλ, ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και η Κέιτ Γουίνσλετ και διαδραματίζεται στο Κόνι Άιλαντ το 1950.


Ο Άγγλος ηθοποιός Τζουντ Λο αυτή την περίοδο συμμετέχει στα γυρίσματα της συνέχειας της ταινίας «Fantastic Beasts and Where to Find them» (Φανταστικά ζώα και πού βρίσκονται) στην οποία υποδύεται σε νεότερη ηλικία τον μάγο Albus Dumbledore (Άλμπους Ντάμπλντορ) , έναν ρόλο που έγινε γνωστός από τους Ρίτσαρντ Χάρις και Μάικλ Γκάμπον στις ταινίες Χάρι Πότερ. Ενδέχεται επίσης να υποδυθεί τον δρ. Γουότσον στην τρίτη ταινία «Σέρλοκ Χολμς», η οποία είναι στο στάδιο της παραγωγής από την Warner Bros.

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Born to Be Blue

Είδα σήμερα (με καθυστέρηση 2 χρόνων) το καταπληκτικό φιλμ "Born to Be Blue".


Η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 2015 (στην Ελλάδα με τον τίτλο "Η επιστροφή ενός θρύλου"). Πρόκειται για τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη μιας περιόδου της ζωής του θρύλου της jazz Chet Baker. Σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός της ταινίας είναι ο Robert Budreau και το ρόλο του Baker ερμηνεύει εκπληκτικά ο Ethan Hawke.

Πρόκειται για μια φοβερά καλοδουλεμένη ταινία που διαδραματίζεται χρονικά στο 1966 και μας μεταφέρει με συγκλονιστικό τρόπο την προσπάθεια που έκανε ο Chet Baker να επανέλθει στα μουσικά πράγματα μετά από μια πολύ σκοτεινή περίοδο της ζωής του που είχε ως αποτέλεσμα να μπει στη φυλακή και να θεωρείται ξοφλημένος τόσο από τους συναδέλφους του, όσο και από τους φίλους του. 

Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα στην ταινία είναι ότι δεν πρόκειται για μια ταινία που παρουσιάζει την "αγιογραφία" του κεντρικού χαρακτήρα αλλά αντίθετα εστιάζει στα πάθη και στα ελαττώματα του. Α, και δεν έχει happy ending.



Το soundrack της ταινίας κυκλοφόρησε από την Warner Music Canada και περιέχει 14 τραγούδια. Σε δύο από αυτά, τραγουδά ο ίδιος ο Ethan Hawke.