Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Μια (ας πούμε) ανασκόπηση του 2017

Προτελευταία μέρα της χρονιάς σήμερα και στην προσπάθεια μου να θυμηθώ τι έγινε στο χώρο της μουσικής το 2017, ψαχουλεύω στο Bilboard.com.

Θα μου πείτε αφορά μόνο την Αμερική.

Ok αλλά δεν ξέρουμε όλοι μας ότι τα πάντα ξεκινούν από εκεί; Εντάξει, γίνονται πράγματα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αλλά νομίζω πως το μεγάλο πλασάρισμα (γιατί γι αυτό ουσιαστικά μιλάμε) του τι ακούει ο υπόλοιπος πλανήτης ξεκινάει -όπως πάντα- από τα μεγαλοστελέχη και τους μαρκετίστες της Νέας Υόρκης, του Σαν Φραντσίσκο και του Λος Άντζελες.

Κάπως έτσι έπεσα πάνω σε μια λίστα με τίτλο The 20 Best Protest Songs of 2017: Critics' Picks.

Υπάρχουν άραγε τραγούδια διαμαρτυρίας σήμερα; Δεν το νομίζω. Γιατί μπορεί η Μ.Ι.Α., για παράδειγμα, να "σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο στον Τραμπ" αλλά, εμένα τουλάχιστον, δεν μπορεί να με πείσει ότι αυτό δεν γίνεται για διαφημιστικούς λόγους.




I’m not Rihanna, I’m not Madonna,” λέει αλλά εμείς οι μεγαλύτεροι γνωρίζουμε ότι αυτό δεν είναι παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Θα μου πείτε, έτσι δεν ήταν πάντα;

Δεν ξέρω. Μεγάλωσα διαβάζοντας για το Woodstock και θέλω να πιστεύω πως δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα 30 ή και 50 χρόνια πριν.

Γι αυτό, στην τελευταία μου ανάρτηση για το 2017 θα σας θυμίσω αυτό το υπέροχο τραγούδι του 1987 που πήρε το Βραβείο NME Καλύτερου σινγκλ εκείνης της χρονιάς.



Εύχομαι το 2018 να είναι καλύτερο για όλους μας και ελπίζω πως η ολοένα και μεγαλύτερη εξάρτηση μας από την τεχνολογία δεν θα αποβεί μοιραία για το μέλλον μας.

Καλή σας ξεκούραση και καλή αρχή. Γιατί πάντα η νέα χρονιά σηματοδοτεί με νέα αρχή.

Θα τα ξαναπούμε του χρόνου (όπως λέγαμε όταν είμασταν παιδιά).


Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

99 Luftballons

Είπα ότι θα επιστρέψω στις 27/12, αλλά κάθισα μια μέρα παραπάνω οπότε σήμερα σας έχω μια ανάρτηση που μου θυμίζει τα χρόνια της εφηβείας μου.

Πλησίαζε το Πάσχα του 1983 όταν πρωτάκουσα αυτό το τραγούδι.




Το "99 Luftballons" έφτασε μέχρι το #2 στις ΗΠΑ το 1984 και έγινε ένα από τα πιο πετυχημένα τραγούδια με μη-αγγλικό στίχο στην ιστορία του Billboard chart.

Η αγγλική έκδοση "99 Red Balloons" έφτασε μέχρι το #1 στη Μεγάλη Βρετανία και το συγκρότημα άρχισε να δίνει τις πρώτες του συναυλίες σε διάφορες Σκανδιναβικές χώρες αλλά και στην Αγγλία, την Ισπανία και την Γαλλία. Στη συνέχεια έκανε ένα tour με 7 συνεχόμενες εμφανίσεις στην Ιαπωνία.




Το συγκρότημα δεν μπόρεσε ποτέ να επαναλάβει τη διεθνή επιτυχία του τραγουδιού. Ωστόσο, δεν μπορούμε να τους κατατάξουμε στην κατηγορία "one-hit wonder" μιας και συνέχισαν την καριέρα τους έχοντας μικρότερες επιτυχίες -κυρίως- στην Γερμανία.

Το 1987 διαλύθηκαν και η Nena (Gabriele Susanne Kerner ) αποτραβήχτηκε από τη μουσική βιομηχανία μέχρι το 1989 που ξεκίνησε τη solo καριέρα της με αρκετά σημαντικές επιτυχίες στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία. Έκανε πέντε παιδιά και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να εμφανίζεται σε συναυλίες και μουσικές εκπομπές στην πατρίδα της.

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Τι κρίμα

Για τους δικούς μου -προσωπικούς- λόγους αυτό το τραγούδι διάλεξα σήμερα για να σας αποχαιρετήσω για τα Χριστούγεννα. Το blog θα κάνει ολιγοήμερες διακοπές αλλά από τις 27/12 θα είμαστε και πάλι στις επάλξεις.



Να περάσετε καλά διαλέγοντας να κάνετε πράγματα που σας αρέσουν.

Καλές γιορτές!

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Τι θα φέρει την (νέα) επανάσταση στη μάθηση;

Η Μάρνυ Παπαματθαίου γράφει στο protagon.gr για ένα θέμα που δεν φαίνεται να μας απασχολεί και τόσο (σε μια χώρα που θέλει να βαυκαλίζεται λέγοντας ότι έδωσε τα φώτα της στον κόσμο).
Η επανάσταση στην μάθηση δεν θα έρθει από την κορυφή των εκπαιδευτικών συστημάτων, αλλά τελικά θα επιβληθεί από τις νέες συνθήκες. Συνεχίζοντας το αγαπημένο μου θέμα «πόσο πίσω είμαστε», θέλω να τοποθετήσω μια ακόμη ψηφίδα στο μεγάλο ψηφιδωτό των παγκόσμιων εκπαιδευτικών αλλαγών, που η Ελλάδα ούτε ενσωματώνει, αλλά (χειρότερα), ούτε ενδιαφέρεται να μάθει: στα πανεπιστήμια της Ιαπωνίας μια νέα εξαιρετικής σημασίας ειδικότητα, είναι η ειδικότητα των «μεταφραστών των επιστημών». Τι είναι αυτό; Είναι οι επιστήμονες… διαμεσολαβητές, που αναλαμβάνουν να εξαφανίσουν το χρόνο και να απλοποιήσουν την ορολογία που κρατάει μακριά τους «νέους» επιστήμονες από τους «παλιούς».
Μοιάζει φουτουριστικό, όμως είναι μέρος της πραγματικότητάς μας. Για παράδειγμα ο νευροχειρουργός του 1960 τι γλώσσα μιλάει και πώς θα βρει τα κατάλληλα εργαλεία για να πλοηγηθεί στην επιστήμη του… σήμερα; Ένας καθηγητής Πληροφορικής σε σχολείο πώς θα επικοινωνήσει με τους συναδέλφους του που κάνουν έρευνα σε υψηλό επίπεδο; Πώς μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει τις διάφορες φάσεις των διαδοχικών συστημάτων γνώσης;
Και πώς εξελίσσεται αυτή ακριβώς η γνώση, η οποία πλέον αλλάζει κατεύθυνση;
Όπως επαναλαμβάνουν τα τελευταία χρόνια οι εκπρόσωποι μεγάλων εκπαιδευτικών ομίλων ανά τον κόσμο, οι μηχανές «τρώνε» πλέον τις δεξιότητες των ανθρώπων για εργασία και τα επόμενα χρόνια οι επαγγελματικές μας επιλογές θα αλλάξουν κατά πολύ. Τα πανεπιστήμια υποτίθεται ότι βοηθούν τους νέους να προετοιμαστούν για το μέλλον. Οι εξελίξεις στην τεχνολογία όμως αλλάζουν το τοπίο. Τα πανεπιστήμια, οι φοιτητές, οι οικογένειές τους, οι πολιτικοί ανά τον κόσμο αντιμετωπίζουν τώρα μία ερώτηση που σίγουρα δεν μπορεί να απαντηθεί ούτε από ένα ευφυές «ηλεκτρονικό» μυαλό: πώς να εκπαιδεύσουμε μια νέα γενιά για έναν κόσμο που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε;
Όλα αυτά με τις εξελίξεις στο τεχνολογικό επίπεδο να «τρέχουν». Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ του Facebook, που «τρέχει» αυτή την περίοδο όσο κανένας άλλος, ανακοίνωσε πρόσφατα μία σειρά από πολιτικές που στόχο έχουν να «κλείσουν το χάσμα μεταξύ ανθρώπων και μηχανών», για να υποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, η έρευνα της οποίας ηγείται θέλει τους χρήστες της διαδικτυακής «αυτοκρατορίας» του να είναι σύντομα σε θέση να «πληκτρολογούν με το μυαλό τους και να ακούν με το δέρμα τους»… «Κατά τα επόμενα δύο χρόνια, θα χτίζουμε συστήματα που θα έχουν την ικανότητα να πληκτρολογούν 100 λέξεις ανά λεπτό, αποκωδικοποιώντας τη νευρική δραστηριότητα που είναι αφιερωμένη στην ομιλία», έγραψε πρόσφατα η επικεφαλής των σχετικών ερευνών, Ρεγκίνα Ντούγκαν, σε ανάρτησή της στο Facebook. Έγραψε ακόμη ότι ο στόχος είναι να μετατραπούν οι σκέψεις, σε λέξεις σε μια οθόνη. Η άλλη προσέγγιση αμερικανών ερευνητών αυτήν την περίοδο είναι το πώς θα μπορέσουν να μετατρέψουν μερικά εκατοστά του δέρματος στο ανθρώπινο σώμα σε μία συσκευή ακρόασης…
Από μία πρόσφατη έρευνα του αμερικανικού «think tank» Pew Research Center που έγινε σε 1.408 επαγγελματίες της τεχνολογίας και της εκπαίδευσης προέκυψε ότι στο μέλλον οι πιο πολύτιμες δεξιότητες θα είναι εκείνες που οι μηχανές δεν μπορούν να αναπαράγουν: η δημιουργικότητα, η κριτική σκέψη, η συναισθηματική νοημοσύνη, η προσαρμοστικότητα και η συνεργασία.
Εν ολίγοις, οι άνθρωποι πρέπει να αρχίσουν να ξαναμαθαίνουν πώς να … μαθαίνουν και να ενισχύσουν εκείνα τα χαρακτηριστικά που τους ξεχωρίζουν από τις πανέξυπνες «μηχανές». Κι αυτό θα το μόνο αντιστάθμισμα εναντία σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο.
Όπως δείχνει η ίδια έρευνα οι αυτοματισμοί, η ρομποτική, οι αλγόριθμοι και η τεχνητή νοημοσύνη (Artificial Intelligence – AI) έχουν δείξει ότι μπορούν να κάνουν την ίδια ή μερικές φορές ακόμη καλύτερη δουλειά από ότι οι άνθρωποι σε ειδικότητες όπως ρυθμιστές ασφαλιστικών απαιτήσεων, δικηγόρους που ασχολούνται με τυπικές διοικητικές υποθέσεις, δημοσιογράφους που κάνουν απλή καταγραφή ειδήσεων, εμπόρους λιανικής πώλησης κλπ. Επιπλέον όπως ξέρουμε ήδη, στο μέλλον οι τεχνολογικές εξελίξεις θα συντρίψουν τις θέσεις εργασίας των εκατομμυρίων ανθρώπων που οδηγούν επαγγελματικά αυτοκίνητα και φορτηγά, αναλύουν ιατρικές εξετάσεις και δεδομένα, εκτελούν μεσαίες διοικητικές πράξεις, διανέμουν φάρμακα, εμπορεύονται μετοχές και αξιολογούν τις αγορές, εκτελούν κυβερνητικές λειτουργίες ή ακόμη και προγραμματίζουν λογισμικό – δηλαδή τους δημιουργούς αλγορίθμων.
Η «νέα γλώσσα» κατά πολλούς είναι η γλώσσα του… κώδικα, αλλά πώς μέσα απ’ αυτήν τη γλώσσα θα διατηρηθεί ο πολιτισμός του κόσμου;
Όταν το Pew Research Center και το Πανεπιστήμιο Elon που εδρεύει στην Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ ρώτησαν εμπειρογνώμονες, πριν από δύο χρόνια, για το αν η τεχνητή νοημοσύνη και η ρομποτική θα δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας από όσες θα καταστρέψουν, το 48% των ερωτηθέντων θεώρησε ότι είναι πιθανότερο ένα μέλλον όπου χάνονται περισσότερες θέσεις εργασίας από όσες δημιουργούνται.
Στα παραπάνω αναδύεται το ερώτημα: πρέπει να επανεφεύρουμε την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στα εκπαιδευτικά μας συστήματα; Μπορούμε να δώσουμε στους φοιτητές αυτό που χρειάζονται για το μέλλον, επιστρέφοντας στις ρίζες των μορφών διδασκαλίας που εστίαζαν στις τέχνες, τη συναισθηματική νοημοσύνη και τη φιλοσοφία;
Τροφή για σκέψη… (στην Ελλάδα ίσως και την Ευρώπη, οι προβληματισμοί αυτοί αργούν να φτάσουν. Είναι όμως με βεβαιότητα στο πιο κοντινό βαγόνι του τεχνολογικού τρένου που κινείται ανά την υφήλιο).

Σαν σήμερα ... Let It Bleed


To Let It Bleed κυκλοφόρησε σαν σήμερα το 1969. Ήταν το τελευταίο άλμπουμ των Rolling Stones με τον Brian Jones στη σύνθεση του συγκροτήματος (ο οποίος πέθανε μερικούς μήνες πριν την κυκλοφορία του) και το πρώτο με τον Mick Taylor.

Περιλαμβάνει τουλάχιστον 3 τραγούδια που θεωρούνται πλέον "κλασικά", το Gimme Shelter, το  Midnight Rambler και το -πλέον αγαπημένο μου- You Can't Always Get What You Want (με τη συμμετοχή της ορχήστρας London Bach Choir που "ανοίγει" το τραγούδι).

Επίσης, συμμετέχουν εκπληκτικοί μουσικοί όπως ο Ry Cooder και ο Leon Russell.


Ο αρχικός τίτλος του άλμπουμ ήταν Automatic Changer και το εξώφυλλό του απεικονίζει ένα σουρεαλιστικό γλυπτό του Robert Brownjohn.


Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Μισό αιώνα πριν

Το 1967 βρήκε τον κόσμο μπροστά στα μεγάλα ερωτηματικά του με μία σχεδόν ετοιμοπόλεμη διάθεση έτοιμο να αλλάξει τα κακώς κείμενα και τον ίδιο του τον εαυτό. Το 1967 ο πόλεμος στο Βιετνάμ  μαινόταν και στις ασπρόμαυρες  – τεράστιες σε μήκος –  εφημερίδες της  εποχής  ήταν καθημερινά το θέμα της ημέρας, ενώ στις ΗΠΑ ο κόσμος έβραζε βλέποντας τα παιδιά του να οδηγούνται σε μια παράλογη σφαγή, έναν πόλεμο που όλοι ήξεραν  πως θα τελειώσει το ίδιο άδοξα με τον τρόπο που άρχισε.
Ρωσία και Κίνα ανταλλάσσουν απειλές και παλεύουν για το πάνω χέρι στην περιοχή και ως αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ, ο Μάο έχει μόλις ’’λανσάρει’’ την Μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση του προλεταριάτου, ενώ στην χώρα του επικρατεί ο Πυρετός των Μάνγκο και η Ρωσία χάνει τον πρώτο της αστροναύτη στο διάστημα.
Στην Ελλάδα γίνεται το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών και εγκαθίσταται η χούντα, Βασιλιάς τέλος, οι πρώτες αμερικάνικες πολυεθνικές ετοιμάζουν  την είσοδο και οριστική επικράτησή τους στην αγορά. Η Μεγάλη Βρετανία αποποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία, ενώ στις ΗΠΑ ανεβαίνει το HAIR, ο Μοχάμεντ Άλι  αρνείται να πάει στρατό και του αφαιρούνται οι τίτλοι και ξεκινούν τεράστιες διαδηλώσεις  ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Summer of Love ,τα αγόρια αφήνουν μακριά μαλλιά ως ένδειξη μιας απελευθερωμένης στάσης απέναντι στην ζωή ,την κοινωνία, την πολιτική , τα κορίτσια φοράνε κολλητά καμπάνα τζιν και τολμάνε το δημόσιο τόπλες, οι νέοι φλερτάρουν και  το κάνουν ελεύθερα.
Το 1967 είναι τέτοιες οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες ειδικά στις ΗΠΑ αλλά και στην Μεγάλη Βρετανία  που όχι απλά επιτρέπουν αλλά σχεδόν επιβάλλουν την αναζήτηση  της νέας φόρμας, τον πειραματισμό, την γέννηση καινούριων  ειδών στην τέχνη γενικότερα και ειδικά στην μουσική. Η Ψυχεδέλεια τόσο σαν κίνημα –ρεύμα στην Τέχνη όσο και σαν απλό αποτέλεσμα της κατανάλωσης ψυχοτρόπων ουσιών και παραισθησιογόνων ‘’βάζει στα όργανα φωτιά ‘’. Σχεδόν κάθε  μήνα του 1967 κυκλοφοράει τουλάχιστον ένας δίσκος από αυτούς που ακόμα και φέτος που έσβησαν τα 50 τους κεράκια θεωρούνται κλασσικοί και από  τους πιο επιδραστικούς δίσκους όλων των εποχών.
Μπορεί  το 1967 η ‘’Επανάσταση’’ να μην  άλλαξε τον κόσμο αλλά πέραν κάθε αμφιβολίας γέννησε μερικούς δίσκους που άλλαξαν την ιστορία της  μουσικής. Επιλέγουμε δέκα (10) από αυτούς με σειρά την ημερομηνία πρώτης κυκλοφορίας τους το 1967:

1. The Doors – The Doors (4/01/1967)


Ναι, έχουν πάρει και τα δικά μας αυτιά κάποιους σημερινούς ειδικούς, bloggers και μουσικογραφιάδες που υποστηρίζουν πως οι Doors είναι υπερτιμημένοι και δεν οφείλουν την επιτυχία τους στην μουσική τους αλλά είτε στην εκρηκτική προσωπικότητα του frontman τους Jim Morrison, είτε  στην σεξουαλικότητά του.
Το πρώτο άλμπουμ των The Doors που φέρει και το όνομά τους κυκλοφόρησε στις 4  Ιανουαρίου του 1967 από την Electra και περιέχει (6+5), 11 τραγούδια, τρία από τα οποία θεωρούνται από τα πιο εμβληματικά στην ιστορία της Ροκ (Break On Through To the Other Side, Light My Fire, The End).
O  δίσκος :
  • Στην Αμερική κοντράριζε επί σειρά μηνών στην κορυφή των τσαρτ  το St. Pepper’s.
  • Είναι το #42 στη λίστα του Rolling Stone με τα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών».
  • Έχει μπει στο “The Rolling Stone Hall of Fame”.
  • Είναι το #75 στα  «100 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών» του Q magazine.
  • Το #226 στα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών»  του NME.
  • Ένα από τα 40 πιο σημαντικά άλμπουμ του 1967 κατά το Rolling Stone.
  • Έχει μπει στο Grammy Hall Of Fame (τόσο το άλμπουμ στην ολότητά του όσο και το Light My Fire ξεχωριστά).
  • Επελέγη το 2015 από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου να ενταχθεί στο Εθνικό Δισκογραφικό Αρχείο (National Recording Registry) λόγω του μεγέθους της πολιτιστικής, καλλιτεχνικής και ιστορικής σπουδαιότητάς του.
  • Και φυσικά θεωρείται ένας από τους πρώτους ψυχεδελικούς και πιο επιδραστικούς  δίσκους όλων των εποχών.
Καλλιτέχνες που έχουν δημόσια παραδεχτεί ή/και φαίνεται  ότι έχουν επηρεαστεί από τους Doors και  το συγκεκριμένο  άλμπουμ είναι, μεταξύ άλλων,  οι  Jan Curtis των Joy Division, Iggy Pop, Patti Smith, Echo and The Bunnymen, Brian Jonestown Massacre και ο Julian Casablancas των The Strokes.
2. Surrealistic Pillow – Jefferson Airplane (1/02/1967)


Στις 1 Φεβρουαρίου του 1967 κυκλοφορεί από την  RCA Victor ο δίσκος που από τον τίτλο του και μόνο  υμνεί την Ψυχεδέλεια σαν κίνημα στην Τέχνη. Και σαν τρόπο ζωής. Το Surrealistic Pillow στην αρχική του εκδοχή έχει (5+6) 11 τραγούδια, δύο από τα οποία είναι από τα πιο διασκευασμένα τραγούδια όλων των εποχών  (Somebody To Love και White Rabbit).

O δίσκος: 

  • Είναι ο δεύτερος των Jefferson Airplane και ο πρώτος με τραγουδίστρια την Grace Slick.
  • Έφτασε γρήγορα στην κορυφή του Billboard και έγινε χρυσός.
  • Θεωρείται κορυφαίο δείγμα ψυχεδελικής μουσικής αλλά και της Underground κουλτούρας των 60s.
  • Είναι το πρώτο μπλοκμπάστερ άλμπουμ ψυχεδελικής μουσικής από το San Francisco και έχει φανερά επηρεάσει την Underground σκηνή  της Haight – Ashbury  (Summer of Love).
  • Είναι στο #146 στα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών» του Rolling Stone.
  • Έχει ως «Πνευματικό Σύμβουλο» τον Jerry Garcia των Grateful Dead, o οποίος παίζει “cameo” και σε μερικά κομμάτια του δίσκου.
  • «Κρύβει» ένα τουλάχιστον μυστικό από το ευρύ κοινό: Το Somebody To Love θα μπορούσε να είναι διασκευή  ενός κομματιού  της  Grace Slick με την προηγούμενη μπάντα της.
  • Θεωρείται «Πατέρας» του Raga rock ( μουσική με πολλές επιρροές από την Ινδική μουσική και χρήση σχετικών οργάνων όπως το σιτάρ).
  • Είναι ο δίσκος με δύο από τα πιο διασκευασμένα κομμάτια όλων των εποχών, χωρίς να μετράμε τις διασκευές στα talent shows.
3. The Velvet Underground & Nico – The Velvet Underground, Nico (12/03/1967)


Κι ενώ συνεχίζουν να κυκλοφορούν διαμάντια  μεγάλων «χαρτιών»  της μουσικής όπως ο Elvis, o Mayall,οι Byrds ,Temptations και Franklin, στις  12 Μαρτίου του 1967 κυκλοφορεί  από την Verve και το πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα VelvetUnderground –υποστηριζόμενο από τα φωνητικά της Γερμανίδας τραγουδίστριας  Nico  το The Velvet Underground & Nico.

Οι Velvet Underground ήταν παιδιά του Andy Warhol  κι είχαν ήδη «βγει στο κλαρί» από τον ίδιο, το 1966 με το  Exploding Plastic Inevitable Tour, μία σειρά από πρωτοποριακά για την εποχή multimedia events που περιλάμβαναν  μουσική, προβολές  και πειραματικές παραστάσεις και που έμειναν στην ιστορία τόσο για την τόλμη με την οποία έθιγαν θέματα όπως ο σαδομαζοχισμός, τα ναρκωτικά, η πορνεία και οι σεξουαλικές αποκλίσεις  όσο και τα πρωτοποριακά μέσα που χρησιμοποίησαν τότε όπως η χρήση Strobolights! Έννοιες  όπως  avant garde, alternative και experimental ήταν μέσα στο DNA των Velvet Underground από την αρχή και   χωρίς ακόμα να έχουν ορισθεί τα αντίστοιχα μουσικά είδη.
Το The Velvet Underground & Nico βγήκε με καλλιτεχνική επιμέλεια του Warhol έχοντας στο εξώφυλλο την γνωστή μπανάνα αλλά σε μία άλλη, πιο «διαδραστική» version  από αυτήν που ξέρουμε σήμερα, ζητώντας από τον ακροατή να ξεφλουδίσει την μπανάνα απαλά ώστε να την δει γυμνή  στο εσωτερικό της και ήταν η απόλυτη αποτυχία τόσο εμπορικά όσο και σε σχέση με την αποδοχή του από τα κυκλώματα κριτικών και καλλιτεχνών.
Έχει (6+5) 11 τραγούδια, που έμελλε να γίνουν στην πλειοψηφία τους  εμβληματικοί ύμνοι μιας κουλτούρας  που κατάφερε να συγκλίνει το underground με το avant garde, το pop με το alternative και τους  mainstream ροκάδες με τους hipsters , απολαύστε τίτλους, τα εξής:
1. Sunday Morning
2. I’m Waiting For The Man
3. Femme Fatale
4. Venus In Furs
5. Run Run Run
6. All Tomorrow’s Parties (Ναι από αυτό πήρε το όνομά της η ATP)
7. Heroin
8. There She Goes Again
9. I’ll Be Your Mirror
10. The Black Angel’s Death Song (θυμηθείτε το φετινό Death Song των BlackAngels)
11. European Son
Αν εξαιρέσουμε τα προφητικά λόγια ενός μικρού περιοδικού, του Vibrations, που ήταν το μόνο που εκτίμησε τον δίσκο και πρόβλεψε  την πορεία του στην ιστορία της μουσικής ,το Velvet Underground & Nico άρχισε να λαμβάνει θετικές κριτικές δέκα ολόκληρα χρόνια μετά.
Σήμερα είναι:
  • #1 στα «15 Πιο Επιδραστικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών» σύμφωνα με το Spin.
  • Ένα από τα «100 Πιο Σημαντικά Έργα της Αμερικάνικης Μουσικής του 20ουΑιώνα»  σύμφωνα με το NPR.
  • #13 στα «500 Πιο Σημαντικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών» σύμφωνα με το Rolling Stone που το ονόμασε και ως το πλέον προφητικό όλων.
  • #22 στα «Πιο Σημαντικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών» σύμφωνα με το poll “Music of the Millennium”που έτρεξε το 1997 στην Μεγάλη  Βρετανία το Channel 4 του HMV Group.
  • #42 στα «100 Πιο Σημαντικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών» σύμφωνα με το poll των αναγνωστών του Q magazine το 2006.
  • Φέτος, 50 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το Pitchfork το τοποθέτησε στην πρώτη θέση των «200 Πιο Σημαντικών Άλμπουμ των 60ς».
Είναι τόσο μεγάλη η συμβολή και η επίδραση του  Velvet Underground & Nico στην εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής που θεωρείται ότι πάνω από δέκα μουσικά είδη έχουν ‘’ξεπηδήσει’’ από αυτόν τον δίσκο (μεταξύ αυτών τα art rock, punk, garage, grunge, shoegaze, goth, indie).
Το 1982 ο Brian Eno είπε χαρακτηριστικά: «Μιλούσα με τον Lou Reed τις προάλλες και μου είπε ότι ο δίσκος πούλησε 30000 αντίτυπα τα πρώτα πέντε χρόνια. Οι πωλήσεις αυξήθηκαν πρόσφατα αλλά θέλω να πω ότι αυτός ο δίσκος ήταν πάρα πολύ σημαντικός. Νομίζω  ότι όποιος πήρε ένα αντίτυπο, έφτιαξε μια μπάντα!»
Πολύ πρόσφατα ο Ed Vulliamy έγραψε στον Guardian  ένα αριστουργηματικό  άρθρο με τίτλο ‘’ Why The Velvet Underground’s landmark debut album still resonates after 50 years’’  αναλύοντας με  ευφυή τρόπο  την αξία αυτού του υπεράλμπουμ.

4. Are You Experienced – The Jimi Hendrix Experience (12/05/ 1967)


Πλησιάζει το Summer of Love, είναι  Άνοιξη και Μάιος μήνας. Δισκογραφικός οργασμός.
Έχουν ήδη κυκλοφορήσει οι  Electric Prunes το ομώνυμο άλμπουμ αλλά και το σπουδαίο Electric Music For The Mind And Body  των Country Joe and The Fish.
12 Μαΐου 1967: ΜΠΟΥΜ! ,σκάει  σαν μπόμπα από την Track στην Μεγάλη Βρετανία το πρώτο άλμπουμ του Jimi Hendrix,το Are You Experienced (στις ΗΠΑ βγήκε από την Reprise στις 23 Αυγούστου.)
Ο James Marshall “Jimi” Hendrix (γεννημένος  με το όνομα Johnny Allen Hendrix) –τέως αλεξιπτωτιστής του Αμερικανικού στρατού –παίζει κιθάρα από τα 15 του, είναι μόλις 25 χρονών  και  έχει γράψει τον δίσκο που στα τρία μόλις  χρόνια της εκθαμβωτικής πορείας του  – ως ζωντανός- θα τον βάλει στο  Πάνθεον των μεγαλύτερων ροκ σταρ όλων των εποχών, θα τον στείλει στην κορυφή των charts και θα κάνει τους κριτικούς σε όλο τον κόσμο να τον υμνήσουν ως singsong writer και κιθαρίστα. Αυτά σε συνδυασμό με την ασύλληπτη σεξουαλικότητά του, τον τρόπο που παίζει την κιθάρα του και  εκτελεί live τα κομμάτια του θα τον στείλουν, επίσης,  στην κορυφή  όλων των καταλόγων  με τους σπουδαιότερους κιθαρίστες και rock performers όλων των εποχών και των line up των τριών μεγαλύτερων  και πιο εμβληματικών φεστιβάλ ολόκληρης εκείνης της  περιόδου: του  Monterey Pop το 1967, του Woodstock το 1969 και της Νήσου Wight το 1970 – λίγο πριν πεθάνει από αναρρόφηση στον ύπνο του λόγω  κατάχρησης βαρβιτουρικών  πηγαίνοντας να βρει τον Brian Jones και το Club των 27άρηδων.
Ο δίσκος έχει (6+5) 11 κομμάτια μεταξύ των οποίων στην επική Αμερικάνικη έκδοση βρίσκονται τα Purple Haze, Hey Joe,The Wind Cries Mary,Foxy Lady όπως και  το ομώνυμο με τον δίσκο κομμάτι και  θεωρείται:
  • ως η απαρχή μιας νέας κατεύθυνσης  της rock, hard rock και ψυχεδελικής μουσικής.
  • ένα από τα τρία σπουδαιότερα ντεμπούτα στην ιστορία του Rock ‘n Roll.
  • «άλμπουμ – ορόσημο σε ένα καλοκαίρι γεμάτο άλμπουμ – ορόσημα».
  • #15 στα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των  Εποχών» σύμφωνα με το Rolling Stone.
  • Το άλμπουμ που άλλαξε τον τρόπο που οι μουσικοί παίζουν ηλεκτρική κιθάρα.
  • Το σπουδαιότερο άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής με μουσική που βασίζεται στην ηλεκτρική κιθάρα, σύμφωνα με το Mojo.
  • Το μοναδικό άλμπουμ που συνδυάζει με τόσο ευφυή, πρωτότυπο και ευρηματικό τρόπο την ηλεκτρική κιθάρα και τον τρόπο που παίζεται μαζί με R&B, blues, psychedelia, pop, heavy rock και jazz ρυθμούς.
Ενώ
  • έχει επιλεγεί από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για το National Recordings Registry σαν ένα από τα πιο σπουδαία άλμπουμ για την πολιτιστική, καλλιτεχνική και ιστορική κληρονομιά  του
Και
  • 4  από τα   11 κομμάτια του βρίσκονται στην λίστα με τα  «500 Σπουδαιότερα Κομμάτια Όλων των Εποχών» του Rolling Stone [ “Purple Haze” (No. 17), “Foxy Lady” (No. 153), “Hey Joe” (No. 201), and “The Wind Cries Mary” (No. 379)].

5. Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band – The Beatles (26/05/1967)


Στις 26 του ίδιου μήνα (Μαΐου ), την ίδια μέρα με το Absolutely Free του Frank Zappa, κυκλοφορεί αυτός που λένε ότι είναι ο μεγαλύτερος δίσκος όλων των εποχών από αυτό που λένε ότι είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών.

Ο δίσκος έχει (6+7) 13 κομμάτια μεταξύ των οποίων  ίσως το καλύτερο κομμάτι όλων των εποχών ,το A Day In The Life κι ένα εμβληματικό εξώφυλλο ενώ θεωρείται:
  • ένα από τα πρώτα concept άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής.
  • ένα κορυφαίο art rock άλμπουμ που βοήθησε στην εξέλιξη του progressive rock.
  • ορόσημο της απαρχής της εποχής των Άλμπουμ.
  • ορόσημο της Βρετανικής Ψυχεδέλειας που συνδυάζει αριστοτεχνικά στοιχεία  vaudeville, circus, music hall, avant-garde καθώς και  Western και Ινδικής μουσικής.
Ακόμη
  • το 2003, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου το τίμησε εντάσσοντάς το στο NRR για το σύνολο της πολιτιστικής, καλλιτεχνικής και ιστορικής  κληρονομιάς του.
  • Το Rolling Stone το έχει ως #1 στη λίστα με τα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών».
  • Έχει πουλήσει πάνω από 32.000.000 δίσκους διεθνώς κι είναι ένα από το πιο εμπορικά άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής και το τρίτο στη σειρά στο UK.
  • Σύμφωνα με το Q magazine είναι κεντρικός πυλώνας της μυθολογίας και των συμβόλων της περιόδου  του τέλους των 60s.
  • Θεωρείται ακόμη ότι είναι το άλμπουμ που βοήθησε το Rock ‘n Roll να επαναστατήσει αναζητώντας νέες φόρμες και γεννώντας νέα είδη.
  • Είναι #1 στη λίστα του Colin Larkin ‘’ All Time Top 1000 Albums’’.
  • Θεωρείται ορόσημο στην ιστορία της Pop κουλτούρας ,ένα πολιτιστικό έμβλημα που αγκαλιάζει, εκφράζει και σηματοδοτεί όλα τα βασικά στοιχεία της νεανικής κουλτούρας των 60ς όπως η pop art, τα φανταχτερά ρούχα, τα ναρκωτικά, ο μυστικισμός και η απελευθέρωση από  γονείς και λοιπές πιέσεις.
  • Είναι ένα από τα «100 Καλύτερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών» κατά το Time.
  • Είναι το πιο επιδραστικό και σημαντικό άλμπουμ που έχει ποτέ ηχογραφηθεί κατά τον David Scott Kastan.
  • Και ένα από τα “1001 Albums You Must Hear Before You Die”. 
Διαβάστε 50 ακόμη πράγματα που πρέπει να  ξέρετε για το Sgt.pepper’s  εδώ
6. The Piper at the Gates of Dawn – Pink Floyd (5/08/1967)


Παρακαλούνται όσοι ανερυθρίαστα μειδιούν στο άκουσμα των λέξεων Pink  Floyd να κάνουν μία ενδοσκόπηση και αφού αυτοκαταταγούν  είτε στην κατηγορία
(α) νεώτερος των 45 και αδιάβαστος, είτε στην
(β) αδιάβαστος γενικά
να ακούσουν κι αυτά:
Βρισκόμαστε στην καρδιά του Summer of Love. Είναι τότε που η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται!
Έχουν ήδη κυκλοφορήσει αριστουργήματα, στα οποία δυστυχώς ο αριθμός 10 στον τίτλο του άρθρου δεν επιτρέπει να αναφερθούμε, μάλιστα έχει μόλις κυκλοφορήσει  το πρώτο άλμπουμ του David Bowie – τίποτα δεν προοιώνιζε  αυτό που έμελλε να ακολουθήσει – και είναι  5 Αυγούστου.
Τα τσαρτ  κατακλύζονται από αριστουργήματα  της  μαύρης μουσικής  και η Μεγάλη Βρετανία πετάει για ακόμα μια φορά το γάντι στην Made in USA ψυχεδέλεια:  Κάνουν  το ντεμπούτο τους  οι Pink Floyd, ένα συγκρότημα  που έμελλε να γίνει πλούσιο και διάσημο  με μουσικές πολύ διαφορετικές από αυτές που το έβγαλαν στη πιάτσα.
Ο Syd Barrett συνθέτης, τραγουδιστής, κιθαρίστας, φρόντμαν  του συγκροτήματος και ποιητής  είναι ένας λεπτεπίλεπτος, υπέροχος και ιδιοφυής  Βρετανός που το LSD θα πάρει σύντομα μακριά από το υπόλοιπο συγκρότημα, βασανίζοντάς τον μονάχο με τις εμμονές του μέχρι τα 60 του.Όμως σε εκείνη την φάση είναι πιο δημιουργικός και on board από ποτέ, βάζοντας με τις μουσικές του τις βάσεις  για να μεγαλουργήσουν αργότερα καλλιτέχνες όπως ο Marc Bolan και ο David Bowie. Ο ίδιος ο Bowie είπε με αφορμή τον θάνατο του Syd: I can’t tell you how sad I feel. Syd was a major inspiration for me. The few times I saw him perform in London at UFO and the Marquee clubs during the 60s will forever be etched in my mind. He was so charismatic and such a startlingly original songwriter. Also, along with Anthony Newley, he was the first guy I’d heard to sing pop or rock with a British accent. His impact on my thinking was enormous. A major regret is that I never got to know him. Adiamond indeed.”
Το The Piper  at  the Gates of Dawn είναι το πρώτο και το μόνο άλμπουμ των Pink Floyd με τον Syd Barrett  100% μέσα και δεν χρειάζεται και πολύ να καταλάβει κανείς γιατί θεωρείται ένα από τα πιο επιδραστικά άλμπουμ όλων των εποχών, ειδικά σε ότι αφορά τον χώρο της progressive rock σκηνής.
Ο  δίσκος είχε (6+5 ) 11 κομμάτια στην αρχική Αγγλική του έκδοση και (5+4) 9 κομμάτια στην Αμερικάνικη. Ακόμα και τώρα οι geeks του είδους τσακώνονται για το πια είναι η καλύτερη έκδοση από τις δύο.
Το συγκρότημα έκανε τρείς  (τέσσερις με το MORE)  ακόμα καλούς δίσκους χωρίς τον Syd αλλά ξεκάθαρα βασισμένους πάνω στην παρακαταθήκη του, κανένας όμως από αυτούς  δεν μπόρεσε να σταθεί ως πηγή έμπνευσης και για κανέναν καλλιτέχνη τόσο όσο το πολλές φορές αυτοσχεδιαστικό  και σίγουρα πειραματικό The Piper  at  the Gates of Dawn.
Kinks, Vanilla Fudge, Scott Walker, Captain Beefheart, Eric Burdon & The Animals είναι κάποια μόνο από τα ιερά τέρατα της σύγχρονης μουσικής που βγάζουν δίσκους πριν φτάσουμε στις  10 Νοεμβρίου, την ημέρα που κυκλοφορούν παράλληλα δύο δίσκοι: Το  Days of Future Passed των Moody Blues και το Disraeli Gears των Cream.
7. Days of Future Passed – Moody Blues (10/11/1967)


Είναι μαθηματικά βέβαιο πως η πλειοψηφία των νεώτερων αναγνωστών δεν θα γνωρίζει το όνομα MoodyBlues  όπως και το ότι η πλειοψηφία των παλαιότερων θα τους θυμάται μόνο από τo Nights in White Satin (#1 blues κομμάτι για χορό στα πάρτι των 70ς με βερμούτ και τους γονείς δίπλα).
Όμως  οι Moody Blues είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό το κομμάτι και βεβαίως το Days of Future Passed  είναι ένα από τα πιο επιδραστικά άλμπουμ όλων των εποχών. Και να γιατί:
Οι Moody Blues ξεκίνησαν από το Birmingham παίζοντας R&B  αλλά σύντομα οι καλλιτεχνικές ανησυχίες των Justin Hayward (vocals, κιθάρα) και  John Lodge (μπάσο) οδήγησαν στην διάλυση του αρχικού σχήματος  με τους δύο κυρίους να αναλαμβάνουν την καλλιτεχνική διεύθυνση του γκρουπ και να εστιάζουν σε αυτό που ονειρευόντουσαν και πρώτοι όρισαν  ως  Συμφωνικό Ροκ.
Το Days of Future Passed είναι ένα από τα πρώτα concept άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής  και σύμφωνα με το σύνολο των κριτικών ένα από τα πρώτα που όρισαν το είδος progressive rock (μαζί με τις πρώτες δουλειές των Pink Floyd για την ακρίβεια).
Ξεκάθαρα επηρεασμένο μουσικά από την ψυχεδέλεια τολμάει πρώτο να χρησιμοποιήσει παράλληλα φόρμες και τεχνικές της συμφωνικής μουσικής. Ακόμα και η ανάπτυξη του δίσκου σε κομμάτια ακολουθεί την λογική των έργων της συμφωνικής  και κλασσικής μουσικής , φτάνει να ακούσετε το πρώτο κομμάτι του δίσκου για να πεισθείτε.
O δίσκος περιγράφει την εξέλιξη μια μέρας από το πρωί ως το βράδυ και στην αρχική του έκδοση περιλαμβάνει (4+3) 7 κομμάτια τα οποία εκτελούνται από την μπάντα και στα συνδετικά τους σημεία (ιντερλούδια) από την London Festival Orchestra ενώ γίνεται για πρώτη φορά στην ιστορία της ροκ ευρεία χρήση του Mellotron. Το Mellotron είναι ένα ηλεκτρομηχανικό, πολυφωνικό πληκτρολόγιο που αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε στο Birmingham  -από όπου ξεκίνησαν και οι Moody Blues  – στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Αντικατέστησε το Chamberlin, το οποίο ήταν το πρώτο πληκτρολόγιο αναπαραγωγής samples  παγκοσμίως. Η καρδιά του οργάνου είναι μια τράπεζα παράλληλων γραμμικών μαγνητικών ταινιών ήχου. Οι κεφαλές αναπαραγωγής κάτω από κάθε πλήκτρο επιτρέπουν την αναπαραγωγή προ-εγγεγραμμένων ήχων. Κάθε ταινία  έχει χρόνο αναπαραγωγής περίπου 8 δευτερόλεπτα, οπότε η ταινία έρχεται σε νεκρό σημείο και επιστρέφει στην αρχική θέση. To Mellotron είναι υπεύθυνο για τον χαρακτηριστικό ήχο τόσο του Days of Future Passed όσο και των υπόλοιπων έργων των Moody Blues. Με την ίδια λογική το χρησιμοποίησαν αργότερα και άλλοι καλλιτέχνες όπως οι King Crimson και σήμερα μία ψηφιακή μορφή του διατίθεται στα iPad.
Το άλμπουμ αρχικά  δεν είχε την αποδοχή που του άξιζε, ούτε από τους κριτικούς, ούτε από το ευρύ κοινό (εδώ να τονισθεί πως ο δικός μας Γιάννης Πετρίδης είχε συλλάβει αμέσως την αξία του προωθώντας το σαν κορυφαίο και πρωτοπόρο στον χώρο της progressive rock).
Σήμερα οι μουσικοκριτικοί και μουσικογραφιάδες σε όλο τον κόσμο αναφέρουν το άλμπουμ ως πρωτοπόρο παράδειγμα progressive rock,τονίζοντας πως  είναι αυτό που δημιούργησε αυτό το είδος! 
Ο David Fricke το αναφέρει ως ένα από τα βασικά άλμπουμ του 1967 και το βρίσκει “πιο κοντά στην υψηλή τέχνη  από ότι στην ψυχεδέλεια’’.
Θεωρείται ότι εκφράζει την underground κουλτούρα της εποχής του όπως και το ότι είναι από τα πιο ανθεκτικά στον χρόνο  άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής  αγγίζοντας ποιότητες που μόνο έργα της κλασσικής μουσικής έχουν.
Yes, King Crimson, ELP,ELO ακόμα και οι Deep Purple  στην πρώτη τους περίοδο, αλλά και καλλιτέχνες όπως οι Genesis αργότερα, έχουν κατάφορα επηρεαστεί από το Days of Future Passed και τους παθιασμένους, ρομαντικούς πειραματισμούς των Moody Blues οι οποίοι φέτος προτάθηκαν και διαγωνίζονται  ενάντια στους Radiohead για μια θέση στο Rock’n Roll Fame  του 2018.
8. Disraeli Gears – Cream (10/11/1967)


Δεν υπάρχουν πολλά να πει κανείς για ένα δίσκο που έχει φτιαχτεί πάνω στο άνθος της ηλικίας τριών από τους σπουδαιότερους συνθέτες, μπλουζίστες και ρόκερς  όλων των εποχών και παράλληλα κορυφαίων  -έκαστος  στο όργανο που παίζει – παγκοσμίως ερμηνευτών.
Το  Disraeli Gears είναι η δεύτερη δουλειά των Cream, της Dream Team των 60ς μπάντας –αποτελέσματος  της εκρηκτικής χημείας και συνεργασίας των Baker, Bruce και Clapton.
Αμέσως μόλις κυκλοφόρησε, σκαρφάλωσε στα τσαρτ όπου και έμεινε καιρό. Ακόμα και στην Ελλάδα είναι ιστορικά ένα από τα πιο πετυχημένα εμπορικά άλμπουμ ροκ μουσικής .
Αυτό που έκανε καλά η Αγία Τριάδα της Ροκ εκείνη την περίοδο και που βάζει το Disraeli Gears στα πιο επιδραστικά άλμπουμ  όλων των εποχών  είναι ότι τόλμησαν να συνδυάσουν κλασσικούς ήχους, φόρμες και μοτίβα του  blues  – που το έπαιζαν στα δάκτυλα – με την ψυχεδέλεια και  τις πραγματικά δυναμικές σχεδόν βίαιες ερμηνείες όσον αφορά την χρήση των οργάνων.
Ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια όλων των εποχών, το Sunshine of Your Love, βρίσκεται σε αυτόν τον δίσκο. Αγαπημένο του Hendrix που το έπαιξε live αρκετές φορές…
Το  Disraeli Gears κυκλοφόρησε από την Atlantic, με παραγωγό τον πολύ Felix Pappalardi, έχει (5+6) 11 κομμάτια και έχει μπει στο Grammy Hall of Fame.
 Είναι το #114 στα «500 Πιο Σημαντικά Άλμπουμ όλων των Εποχών» του Rolling Stone.
Σύμφωνα με το VH1 είναι το 87ο με σειρά σπουδαιότητας άλμπουμ όλων των εποχών και τέλος το 2008 κέρδισε την διάκριση ‘’Classic Rock Roll of Honours Award for Classic Album’’.
Θα είναι πάντα το άλμπουμ  που θα μας θυμίζει ότι όταν θες να κάνεις την διαφορά και να προχωρήσεις μπροστά «πρέπει να αναεπεξεργαστείς τις επιρροές και εμπειρίες  του παρελθόντος συνδέοντάς τις με μία τολμηρή θεώρηση του μέλλοντος που ονειρεύεσαι».
9. Forever Changes- Love (1/11/1967)


Λίγες μέρες νωρίτερα από το δίδυμο της 10ης Νοεμβρίου  κυκλοφορεί από την Electra το τρίτο άλμπουμ των Loveκαι τελευταίο με την αρχική τους σύνθεση, το ForeverChanges .
Το άλμπουμ δεν αξιολογήθηκε θετικά από τους κριτικούς και ούτε σημείωσε κάποια ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία αρχικά.
Την εποχή εκείνη τα μέλη της μπάντας ήταν κάπως μεταξύ τους, υπήρχαν προβλήματα λόγω της συμπεριφοράς κάποιων από αυτούς, λόγω των καταχρήσεων αλλά και ιδεολογικών διαφορών. Για παράδειγμα ο Arthur Lee  δεν μάσαγε με την υπερκατανάλωση του Flower Power και έκλινε περισσότερο στο ότι τα μηνύματα και οι πρακτικές των hippies δεν μπορούσαν τελικά να  φωτίσουν τον κόσμο ( Let The Sunshine In –Hair). Πόσο μάλλον να τον αλλάξουν.
Για την παραγωγή του δίσκου κλήθηκαν να συνδράμουν πολλοί σπουδαίοι παράγοντες, ο καθένας από την ειδικότητά  του, μεταξύ των οποίων και ο ΘΕΟΣ Neil Young που όμως αρνήθηκε.
To ‘’brief’’ ή η ντιρεκτίβα της δισκογραφικής  ήταν σαφέστατα: Folk Rock
Μέσα σε όλο αυτό το κομφούζιο και με τόσες καταχρήσεις τα παιδιά έκαναν  αυτό που ήξεραν καλύτερα και λίγο από αυτό  που τους ζητούσαν: Πάντρεψαν  folk με ψυχεδέλεια και γέννησαν (6+5) 11 τραγούδια που αρκετά χρόνια  μετά  έγιναν αποδεκτά στην ολότητά τους  ως άλμπουμ με περιγραφές όπως  Folk rock, psychedelic folk, baroque pop, psychedelic pop, psychedelic rock και σημείο σύγκλισης ότι πρόκειται για το τέκνο per se,το μουσικό απάνθισμα  του Summer of Love.
Χρειάστηκαν 20 περίπου χρόνια:
  • Το 1979 το The Rolling Stone Record Guide έδωσε στο άλμπουμ 5/5 αστέρια.
  • Το Mojo το χαρακτήρισε ως το δεύτερο σπουδαιότερο ψυχεδελικό άλμπουμ της ιστορίας.
  • Tο 1996 οι αναγνώστες του Mojo το επέλεξαν ως το #11 από τα «100 Σπουδαιότερα Άλμπουμ που Γράφτηκαν Ποτέ». Το ίδιο συνέβη αργότερα και στην Βρετανική Βουλή !!!
  • Το Rolling Stone το τοποθετεί ως #40 στην λίστα με τα «500 Σπουδαιότερα  Άλμπουμ Όλων Των Εποχών».
  • Αντίστοιχα το ΝΜΕ το τοποθετεί στο #37 της λίστας του με τα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων Των Εποχών».
  • Το 1998, οι αναγνώστες του Q magazine το ψηφίζουν ως το #82 «Σπουδαιότερο Άλμπουμ Όλων Των Εποχών.»
  • Το 2005 έρευνα του Channel 4, το βάζει στο #83 στα «100 Σπουδαιότερα  Άλμπουμ Όλων Των Εποχών.»
  • Είναι και αυτό ένα από τα 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Τι ήταν αυτό που έκανε τα πράγματα να αλλάξουν έτσι;
Ήταν και αυτό πολύ μπροστά για την εποχή του; Πιθανόν ο κόσμος τότε να μην ήταν  και σε τόση διάθεση για πολυσυλλεκτικά ακούσματα.
Πάντως πέρα από όλες τις διακρίσεις που έχει αποκομίσει, η επιδραστικότητα αυτού του σπουδαίου άλμπουμ φαίνεται από αυτή την ιστορία: Σύμφωνα με το New  Musical Express οι  The Stone Roses τα βρήκαν με τον μελλοντικό παραγωγό τους  John Leckie  όταν συμφώνησαν αμφότεροι πως το Forever Changes ήταν ο καλύτερος δίσκος όλων των εποχών!
_______________________________________________________________________________
Αφήνουμε εκτός λίστας  Rolling Stones,The Who, Procol  Harum,τους συλλεκτικούς πλέον Kaleidoscope, Traffic  και πολλούς ακόμα για να βάλουμε στην 10η θέση  ένα  άλμπουμ που μπορεί να μην άλλαξε την πορεία της μουσικής αλλά άλλαξε τον τρόπο που η ποίηση μπήκε στα σπίτια εκατομμυρίων ανθρώπων μέσα από την μουσική.
_______________________________________________________________________________
Στις  27 Δεκεμβρίου κυκλοφορεί μαζί με πολλούς ακόμα δίσκους το:
10. Songs of Leonard Cohen – Leonard Cohen (27/12/1967)


O δίσκος βγήκε από την Columbia και έχει (5+5) 10 κομμάτια μεταξύ των οποίων η Suzanne και η Marianne. Αν και ούτε αυτός αγαπήθηκε  αμέσως από τα τσαρτ και τους κριτικούς , έστειλε τον δημιουργό του κατευθείαν στο Πάνθεον των ποιητών  -τραγουδοποιών τοποθετώντας τον   – λόγω της απαισιοδοξίας του – ανάμεσα στον Schopenhauer και τον Dylan !
Δεν θα σταθούμε στις πάμπολλες διακρίσεις του έκτοτε με την παρουσία του σε δύσκολες λίστες, (ούτε στο Νόμπελ που πολλοί υποστηρίζουν ότι έπρεπε να έχει πάρει) , αλλά σε κάτι από αυτά τα σπουδαία που είπε ο δημιουργός του στην τελευταία του συνέντευξη στο New Yorker:  «Ξέρω ότι υπάρχει πνευματική πτυχή στη ζωή κάθε ανθρώπου, είτε θέλει να το αποδεχτεί, είτε όχι. Υπάρχει, μπορείς να το νιώσεις στους ανθρώπους· υπάρχει η αναγνώριση μια πραγματικότητας στην οποία δεν μπορούν να εισχωρήσουν, αλλά επηρεάζει τη διάθεση και τις πράξεις τους. Έτσι, ώστε να είναι λειτουργικό. Αυτή η δραστηριότητα σε συγκεκριμένα σημεία της μέρας ή της νύχτας επιμένει σε συγκεκριμένου τύπου αντιδράσεις. Μερικές φορές για παράδειγμα την ακούς να σου λέει: “Χάνεις πολύ βάρος, Leonard”.
Πεθαίνεις αλλά δεν είναι ανάγκη να αντιμετωπίσεις τη διαδικασία με ενθουσιασμό. Πίεσε απλά τον εαυτό σου να φάει ένα σάντουιτς. Ακούς αυτήν την άλλη πραγματικότητα να σου τραγουδάει όλη την ώρα και συνήθως δεν μπορείς καν να την αποκρυπτογραφήσεις. Ακόμα και όταν ήμουν υγιής, ήμουν αρκετά ευαίσθητος στην όλη διαδικασία. Σ’ αυτό το στάδιο του παιχνιδιού την ακούω να λέει: “Leonard, απλώς συνέχισε να κάνεις όσα πρέπει να γίνουν.»
Μοιάζει να είναι αρκετά συμπονετική σ’αυτό το στάδιο. Πιο πολύ από κάθε άλλη φορά στη ζωή μου. Δεν έχω πια εκείνη τη φωνή που έλεγε “Τα σκατώνεις!”.  Αυτό είναι μια απίστευτη ευλογία στ’ αλήθεια».
_____________________________________________________
Ακούστε μία playlist με τραγούδια που επιλέξαμε από  αυτά τα 10 άλμπουμ εδώ –ακούγονται καλύτερα φορώντας λουλούδια στα μαλλιά. Love.

Πηγή: http://popaganda.gr/1967-i-chronia-pou-allaxe-tin-istoria-tis-mousikis/

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Christmas in New York

Από το 2010 που επισκέφθηκα τη Νέα Υόρκη δεν υπάρχει χρονιά που να μην την αναπολήσω ιδιαίτερα αυτές τις γιορτινές μέρες.



Έτσι, εθιμοτυπικά, κάνω μια παρόμοια ανάρτηση κάθε χρόνο τέτοιες μέρες.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία και ευτυχισμένες στιγμές με αυτούς που αγαπάτε.











Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

The Pale Fountains


Αυτή είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση στο χώρο της μουσικής.



Οι Pale Fountains δεν κατάφεραν ποτέ να έχουν τεράστια επιτυχία ωστόσο τα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν στα μέσα της δεκαετίας του '80 θεωρούνται ακόμη και σήμερα αριστουργήματα.



Δημιουργήθηκαν το 1980 στο Liverpool και κυκλοφόρησαν το Pacific Street (1984) και το ...From Across the Kitchen Table (1985). Και τα δύο στην Virgin που εκείνη την εποχή προωθούσε καταπληκτικά groups. Διέλυσαν το 1987.











Όσοι δεν τους ξέρετε ακούστε τα παρακάτω τραγούδια (από το Pacific Street).







Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Don't Worry, Be Happy

Οι γιορτινές μέρες που έρχονται "επιβάλλουν" τη χαρά, την αγάπη και την ευτυχία. Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, δημιουργούνται στο μυαλό των περισσότερων εικόνες με δώρα, διακοπές, ξεκούραση, διασκέδαση, συναντήσεις με φίλους και συγγενείς, στολίδια, κάλαντα και ανταλλαγές ευχών. Ή μήπως όχι; Η διάσημη «κατάθλιψη των Χριστουγέννων» αφορά πολλούς ανθρώπους και ίσως στην σημερινή εποχή ακόμη περισσότερους απ' ότι παλιότερα: στρες, αδυναμία να βιωθεί «το εορταστικό κλίμα των ημερών», αυξημένο αίσθημα κούρασης, ευερεθιστότητα, μελαγχολία, ενίοτε κατάθλιψη (με την κλινική έννοια του όρου).

Γι αυτό και εγώ διάλεξα σήμερα το Don't Worry, Be Happy του Bobby McFerrin.


Για όσους δεν τον ξέρουν, να πούμε ότι ο Robert Keith "Bobby" McFerrin Jr. έχει κερδίσει 10 Grammy Awards και είναι γνωστός για τις ιδιαίτερες τεχνικές που χρησιμοποιεί όταν τραγουδάει. Έχει συνεργαστεί με μεγάλους μουσικούς της jazz και έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα πάνω από 25 άλμπουμς.

Το ευρύτερο κοινό τον έμαθε το 1988 όταν το "Don't Worry, Be Happy" έγινε No. 1 U.S. pop hit κερδίζοντας ταυτόχρονα τον τίτλο Song of the Year και Record of the Year στα Grammy Awards του 1989. Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1988 και έγινε το πρώτο a cappella τραγούδι που φτάνει στο νούμερο ένα του Billboard Hot 100

Ο τίτλος του τραγουδιού προέκυψε από ένα "ρητό" του Meher Baba και στο βίντεοκλιπ του εμφανίζονται εκτός από τον McFerrin και οι Robin Williams και Bill Irwin.


Το 1992 οι αδερφοί Κατσιμίχα παρουσίασαν (στο άλμπουμ "Η μοναξιά του σχοινοβάτη") την "ελληνική" διασκευή του τραγουδιού.


Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Οι ατάκες που θα ήθελα να έχω πει εγώ (αλλά τις είπε ο Woody Allen)

Αυτή την ανάρτηση ήθελα να την κάνω εδώ και χρόνια.

Ευτυχώς την έκανε η Μαρίσσα Δημοπούλου στο protagon.gr.


Ανασφάλειες 
1. «Έχω μία έντονη επιθυμία να επιστρέψω στη μήτρα. Οποιαδήποτε μήτρα».
2. «Το μόνο πράγμα για το οποίο μετανιώνω σε αυτήν την ζωή μου είναι που δεν είμαι κάποιος άλλος».
3. «Αυτοπεποίθηση ονομάζεται αυτό που έχεις πριν κατανοήσεις το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις».
4. «Το μόνο πράγμα που με χωρίζει από την τελειότητα είμαι εγώ» (σε συνέντευξή του στον Jenny Coony Carrillo, το 2000).
5. «Οι δυο πιο όμορφες λέξεις της αγγλικής γλώσσας δεν είναι “σ’ αγαπώ” αλλά “είναι καλοήθης”» («Διαλύοντας τον Χάρι», 1997).
6. «Νομίζω ότι το να είσαι ο αστείος δεν είναι κανενός η πρώτη επιλογή».
7. «Οι Γάλλοι με έχουν παρεξηγήσει. Νομίζουν ότι είμαι διανοούμενος επειδή φοράω αυτά τα γυαλιά και καλλιτέχνης γιατί οι ταινίες μου δεν βγάζουν λεφτά».
8. «Δεν έχω ιδέα για το τι κάνω. Αλλά η ανικανότητά μου δεν με έχει εμποδίσει ποτέ από το να ενθουσιάζομαι, κάθε φορά, με ό, τι κάνω» (στους Los Angeles Times, 2012).
9. «Δεν θέλω να πετύχω την αθανασία μέσα από το έργο μου – θέλω να πετύχω την αθανασία κερδίζοντας τον θάνατο. Δεν θέλω να συνεχίσω να ζω μέσα στις καρδιές των συμπατριωτών μου. Θέλω να συνεχίσω να ζω στο δικό μου διαμέρισμα».
10. «Δεν είναι ότι φοβάμαι να πεθάνω. Απλώς δεν θέλω να είμαι εκεί όταν συμβεί» (από το θεατρικό, ο «Θάνατος», που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη συλλογή του Άλεν, «Without Feathers», το 1975)
11. «Δεν πιστεύω στη ζωή μετά τον θάνατο. Πάντως, για καλό και για κακό, θα ‘χω μαζί μου ένα δεύτερο σώβρακο»
12. «Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον θάνατο είναι ο φόβος ότι μπορεί να μην υπάρχει μετά θάνατον ζωή – μια στενάχωρη σκέψη, ιδίως γι’ αυτούς που έκαναν τον κόπο και ξυρίστηκαν. Είναι και η ανησυχία ότι, ακόμα και να υπάρχει μετά θάνατον ζωή, κανείς δεν θα ξέρει πού είναι. Το θετικό, πάντως, είναι ότι ο θάνατος είναι από τα λίγα πράγματα που μπορείς να κάνεις ξαπλωμένος». («Without Feathers», 1971).
Υπαρξιακά
13. «Είμαστε στη Γη από ατύχημα, απολαμβάνουμε τις ανόητες, μικρές στιγμές μας, απασχολούμε τους εαυτούς μας όσο περισσότερο μπορούμε για να μην αντιμετωπίσουμε την απλή αλήθεια, ότι είμαστε προσωρινοί, με πολύ λίγο χρόνο, σε ένα σύμπαν που, σε κάποια φάση, θα έχει εξαφανιστεί. Ό,τι έχει αξία για σένα, είτε είναι ο Σαίξπηρ, ο Μπετόβεν, ο Ντα Βίντσι, θα έχει εξαφανιστεί. Η Γη θα έχει εξαφανιστεί. Ο ήλιος θα έχει εξαφανιστεί. Δεν θα υπάρχει τίποτα. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να απασχολείς τον εαυτό σου. Η αγάπη είναι μια απασχόληση. Και η δουλειά είναι μια απασχόληση. Μπορείς να απασχολήσεις τον εαυτό σου με ένα εκατομμύριο διαφορετικούς τρόπους. Το κόλπο είναι να απασχολείσαι».
14. «Η παράδοση είναι η ψευδαίσθηση της μονιμότητας» («Διαλύοντας τον Χάρι», 1997).
15. «Ο κόσμος μπορεί να έχει κάποιο νόημα, μπορεί και όχι. Αλλά δεν αποκλείεται να έχει μια κάποια μαγεία» («Μαγεία στο Σεληνόφως», 2014).
16. «Το αίσθημα της νοσταλγίας είναι μία παγίδα. Βασίζεται στην σκέψη ότι το τώρα είναι πάντα χάλια».
17. «Έδωσα εξετάσεις για τον υπαρξισμό. Άφησα όλες τις απαντήσεις κενές και πήρα άριστα».
18. «Κι αν δεν υπάρχει τίποτα και όλοι ζούμε σε κάποιου το όνειρο; Ή, ακόμη χειρότερα, αν υπάρχει μόνο αυτός εκεί ο χοντρός, στην τρίτη σειρά;» (στην πρώτη κινηματογραφική του ταινία, «Χαρέμι για δύο», 1965)
Μαθήματα ζωής
19. «Μπορείς να ζήσεις μέχρι τα 100 αν αποκηρύξεις όλα αυτά που σε κάνουν να θέλεις να ζήσεις μέχρι τα 100».
20. «Είναι δυο ηλικιωμένες γυναίκες σε ένα θέρετρο: «Πω, το φαγητό εδώ είναι χάλια», λέει η μία. «Ναι, και οι μερίδες είναι τόσο μικρές», απαντά η άλλη. Έτσι αισθάνομαι για τη ζωή: γεμάτη μοναξιά, μιζέρια, πόνο και δυστυχία, και όλα τελειώνουν τόσο γρήγορα» (ως Alvy Singer στον βραβευμένο με Όσκαρ, «Νευρικό Εραστή», 1977).
21. «Η περιέργεια, αυτό είναι που μας σκοτώνει. Όχι οι ληστές ή αυτές οι ανοησίες που ακούγονται για το όζον. Οι ίδιες μας οι ψυχές και τα ίδια μας τα μυαλά» («Ακαταμάχητη Αφροδίτη», 1995).
22. «Η ζωή είναι σύντομη. Σύντομη, και δεν αφορά τίποτε άλλο πέρα από αυτό που μπορείς να αγγίξεις και αυτό που μπορεί να σε αγγίξει».
23. «Το ταλέντο είναι θέμα τύχης. Το σημαντικό πράγμα στην ζωή είναι το κουράγιο». («Μανχάταν», 1979).
24. «Στη ζωή υπάρχουν οι φριχτοί και οι αξιολύπητοι. Οι φριχτοί είναι οι αβοήθητες περιπτώσεις, ξέρεις, οι τυφλοί, οι ανάπηροι. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν στη ζωή, είναι απίστευτο. Οι αξιολύπητοι είναι όλοι οι υπόλοιποι. Οπότε πρέπει να είσαι ευγνώμων αν είσαι αξιολύπητος («Νευρικός Εραστής»).
25. «Γκράουτσο Μαρξ, Γουίλι Μέις, το δεύτερο μέρος της «Συμφωνίας του Δία», ο Λούις Άρμστρονγκ στο “Potatohead Blues”, φυσικά οι σουηδικές ταινίες, η “Αισθηματική Αγωγή” του Φλωμπέρ, ο Μάρλον Μπράντο, ο Φρανκ Σινάτρα, αυτά τα φοβερά μήλα και αχλάδια του Σεζάν, τα καβούρια στου Σαμ Γόου και το πρόσωπο της Τρέισι…» (πράγματα για τα οποία αξίζει να ζεις, δια στόματος του Άιζακ Ντέιβις στο «Μανχάταν»).
26. «Η ζωή δεν μιμείται την τέχνη, μιμείται την κακή τηλεόραση» («Παντρεμένα ζευγάρια», 1992).
27. «Στο σπίτι μου εγώ είμαι το αφεντικό. Η γυναίκα μου, απλώς, παίρνει τις αποφάσεις».
28. «Όταν δεν αποτυγχάνεις πού και πού, σημαίνει ότι δεν κάνεις τίποτε καινοτόμο».
29. «Το να βγαίνεις από την κρυψώνα σου είναι το 80% της ζωής».
30. «Τα λεφτά είναι καλύτερα από την φτώχεια. Μόνο και μόνο για οικονομικούς λόγους»
31. «Αν έχω μάθει κάτι για τη ζωή; Μόνο ότι τα ανθρώπινα όντα είναι διαιρεμένα ανάμεσα στον νου και το σώμα. Στον νου πάνε όλα τα υψηλά φρονήματα, όπως η ποίηση και η φιλοσοφία. Στο σώμα πάει όλη η διασκέδαση» («Ο Ειρηνοποιός», 1975).
32. «Λατρεύω τη βροχή – ξεπλένει τις αναμνήσεις από το πεζοδρόμιο της ζωής» («Ωραίος και σέξι», 1972).
33. «Είναι τρομακτικό να σκέφτεσαι πόσο εξαρτάται η ζωή σου από την τύχη. Υπάρχουν στιγμές σ’ έναν αγώνα τένις που η μπάλα χτυπά την κορυφή του φιλέ και για λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου δεν ξέρεις αν θα πέσει μπροστά ή αν θα υποχωρήσει. Με λίγη τύχη πέφτει μπροστά και νικάς. Αλλιώς υποχωρεί, και τότε χάνεις» («Match point», 2005).
Σεξ
34. «Έστειλα τα απομνημονεύματα της σεξουαλικής μου ζωής σε έναν εκδότη – θα φτιάξουν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι».
35. «Δεν γνωρίζω ποια είναι η ερώτηση… αλλά το σεξ είναι σίγουρα η απάντηση».
36. «Η διαφορά ανάμεσα στο σεξ και τον έρωτα: το σεξ αποφορτίζει την ένταση, ο έρωτας την προκαλεί» («Σεξοκωμωδία θερινής νύχτας», 1982).
37. «Είναι το σεξ βρώμικο; Μόνο όταν γίνεται σωστά».
38. «Μην κατακρίνετε τον αυνανισμό. Πρόκειται για σεξ με κάποιον που αγαπάς» (από την stand-up comedy του Γούντι Άλεν, 1964-1968).
39. «Τι σημαίνει να είσαι bisexual; Διπλάσιες πιθανότητες να έχεις ένα ραντεβού το επόμενο Σαββατόβραδο».
40. «Το μυαλό μου: το δεύτερο κατά σειρά αγαπημένο μου όργανο» («Ο υπναράς», 1973).
41. «Είχα εξιδανικεύσει τον Σούπερμαν όταν ήμουν νεότερος. Σκεφτόμουν ότι είχαμε πολλά κοινά. Κι εγώ πήγαινα συνέχεια σε τηλεφωνικούς θαλάμους κι έβγαζα τα ρούχα μου».
42. «Το πιο ακριβό σεξ είναι το δωρεάν σεξ»
43. «Το σεξ είναι πολύ καλύτερο από τη συζήτηση. Η συζήτηση είναι αυτό που πρέπει να υπομείνεις για να κάνεις σεξ» («Παίζοντας στα τυφλά», 2002).
44. «Η σεξουαλική μου ζωή είναι χάλια. Η τελευταία φορά που βρέθηκα μέσα σε μια γυναίκα ήταν όταν επισκέφθηκα το Άγαλμα της Ελευθερίας» («Απιστίες και αμαρτίες», 1989).
45. «Το σεξ είναι το μόνο μη αστείο πράγμα που σε κάνει να γελάς».
46. «Η απάντηση βρίσκεται στον έρωτα. Αλλά όσο περιμένεις για τη απάντηση, το σεξ θέτει κάποια πολύ καλά ερωτήματα».
47. «Όταν αγαπάς υποφέρεις. Άρα για να μην υποφέρεις πρέπει να μην αγαπάς. Αλλά τότε υποφέρεις που δεν αγαπάς. Άρα όταν αγαπάς υποφέρεις, όταν δεν αγαπάς υποφέρεις κι όταν υποφέρεις υποφέρεις. Και είσαι ευτυχισμένος όταν αγαπάς. Άρα είσαι ευτυχισμένος όταν υποφέρεις, αλλά όταν υποφέρεις γίνεσαι δυστυχισμένος. Άρα για να είναι κανείς ευτυχισμένος πρέπει να αγαπά ή να αγαπά να υποφέρει, ειδάλλως να υποφέρει από την υπερβολική ευτυχία» («Ο Ειρηνοποιός»).
48. «Αυτό που αναζητούμε όταν ερωτευόμαστε κάποιον είναι αρκετά παράδοξο. Από τη μία, ψάχνουμε σ’ αυτόν ή αυτήν να επανανακαλύψουμε όλους ή κάποιους από τους ανθρώπους με τους οποίους είχαμε δεθεί όσο ήμασταν παιδιά. Από την άλλη, ζητούμε από τους αγαπημένους μας να διορθώσουν ελαττώματα σαν κι αυτά που οι γονείς και τα αδέλφια της παιδικής μας ηλικίας μας επέβαλαν. Ιδού η αντίφαση μέσα στον έρωτα: η τάση να επιστρέφεις στο παρελθόν και η τάση να ανατρέπεις το παρελθόν». («Απιστίες και αμαρτίες», 1989).
49. «Οι άνθρωποι πρέπει να ζευγαρώνουν μια φορά στη ζωή τους. Όπως τα περιστέρια και οι καθολικοί» (ως Αϊζακ Ντέιβις – και σίγουρα όχι ως Άλεν – στο «Μανχάταν», 1979).
Θεός
50. «Για εσάς μπορεί να είμαι ένας άθεος. Για τον Θεό είμαι η Πιστή Αντιπολίτευση» («Ζωντανές Αναμνήσεις», 1980).
51. «Άμα θέλεις να κάνεις τον Θεό να γελάσει, πες του για τα σχέδιά σου».
52. «Ο καθολικισμός στο μυαλό μου ήταν «πεθαίνεις τώρα, πληρώνεις αργότερα»» («Χάνα και οι Αδελφές της», 1986).
53. «Αν τελικά αποδειχθεί ότι υπάρχει Θεός, δεν νομίζω ότι είναι κακός. Νομίζω ότι το χειρότερο που μπορείς να του καταλογίσεις είναι ότι είναι ότι βάζει χαμηλά τον πήχη» («Ο Ειρηνοποιός», 1975).
54. «Είμαι 12 ετών, συναντώ τυχαία μπροστά μου μια συναγωγή. Ρωτάω τον ραβίνο ποιο είναι το νόημα της ζωής. Μου το λέει, αλλά στα εβραϊκά. Δεν καταλαβαίνω εβραϊκά. Τότε μου λέει ότι θα με χρεώσει 600 δολάρια για μαθήματα εβραϊκών» («Ζέλιγκ», 1983).
55. «Και τι γίνεται αν δεν υπάρχει Θεός, αν ζεις μόνο μια φορά, και αυτό είναι όλο; Δεν θέλεις να είσαι μέρος αυτής της εμπειρίας; Και μετά, ποιος ξέρει; Μπορεί να υπάρχει κάτι. Ξέρω ότι αυτό το μπορεί είναι μια πολύ λεπτή αχτίδα για να στηρίξεις όλη σου την ζωή, αλλά είναι ό,τι καλύτερο έχουμε» («Η Χάνα και οι αδελφές της», 1985).
Γεωπολιτική
56. «Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι εκεί έξω που μας παρακολουθεί. Δυστυχώς, είναι η κυβέρνηση».
57. «Με αποκαλούσαν τρελό, αλλά ήμουν εγώ αυτός που ανακάλυψε την σύνδεση ανάμεσα στον υπερβολικό αυνανισμό και την είσοδο στην πολιτική».
58. «Λάθη κάνει ακόμα και το Χάρβαρντ: έχει διδάξει εκεί ο Χένρι Κίσινγκερ» («Νευρικός Εραστής», 1977).
59. «Δεν μπορώ να ακούω για πολλή ώρα Βάγκνερ. Μου έρχεται μια έντονη επιθυμία να κατακτήσω την Πολωνία».
60. «»Μηδενισμός, κυνισμός, σαρκασμός και οργασμός». Στη Γαλλία με αυτό το σλόγκαν θα κατέβαινα στις προεδρικές εκλογές. Και θα νικούσα». («Διαλύοντας τον Χάρι», 1997).
61. «Παρακολούθησα ένα μάθημα για ταχεία ανάγνωση και διάβασα το «Πόλεμος και Ειρήνη». Έχει να κάνει με την Ρωσία» («Μυστηριώδεις φόνοι στο Μανχάταν», 1993).
62. «Δεν καταλαβαίνεις ότι η υπόλοιπη χώρα αντιμετωπίζει τη Νέα Υόρκη λες και είμαστε αριστεροί, κομμουνιστές, Εβραίοι, ομοφυλόφιλοι πορνογράφοι;» («Νευρικός Εραστής», 1977).
Φιλοσοφώντας
63. «Απεχθάνομαι την πραγματικότητα. Αλλά είναι το μόνο μέρος όπου μπορείς να βρεις μια μπριζόλα».
64. «Όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουμε την ίδια πραγματικότητα. Οι ζωές μας έγκεινται στο να τη διαστρεβλώνουμε» («Διαλύοντας τον Χάρι», 1997).
65. «Φέτος είμαι ένας αστέρας. Του χρόνου; Μια μαύρη τρύπα;»
66. «Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μια διασταύρωση –ο ένας δρόμος οδηγεί στην απόγνωση και την απόλυτη απελπισία και ο άλλος στην ολοσχερή εξαφάνιση- ελπίζω με κάθε ειλικρίνεια εσείς οι απόφοιτοι να επιλέξετε τον σωστό δρόμο» (από το βιβλίο του, «Mere Anarchy», 2008)
67. «Το κόλπο για να είσαι ευτυχισμένος είναι να εκτιμάς και να σου αρέσει αυτό που έχεις και όχι αυτό που δεν έχεις».
68. «Μία οποιαδήποτε σχέση δεν βασίζεται στον συμβιβασμό, ούτε στην ωριμότητα, ούτε στην τελειότητα. Βασίζεται στην τύχη. Κι επειδή αυτό συνεπάγεται απώλεια ελέγχου, οι άνθρωποι δεν το παραδέχονται. Κι όμως, πρέπει να είσαι τυχερός» («Ζωντανές αναμνήσεις», 1980).
69. «Όλοι οι άνδρες είναι θνητοί. Ο Σωκράτης ήταν θνητός. Άρα, όλοι οι άνδρες είναι ο Σωκράτης» («Ο Ειρηνοποιός», 1975).
70. «Διαμορφώνοντας οποιαδήποτε φιλοσοφία, η πρώτη σκέψη πρέπει πάντοτε να είναι: τι μπορούμε να γνωρίζουμε; Δηλαδή, για ποιο πράγμα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι το γνωρίζουμε, ή βέβαιοι ότι γνωρίζουμε ότι το γνωρίζαμε, αν φυσικά όλα αυτά μπορούμε να τα γνωρίζουμε. Ή μήπως το έχουμε ήδη ξεχάσει και ντρεπόμαστε να το ομολογήσουμε; Ο Καρτέσιος υπονόησε το πρόβλημα όταν έγραφε: «ο νους μου δεν θα μπορέσει ποτέ να γνωρίσει το σώμα μου, αν και έχει αρχίσει να εξοικειώνεται με τα πόδια μου»» («Getting Even», 1979).
71. «Με έδιωξαν από το Πανεπιστήμιο γιατί αντέγραφα στις τελικές εξετάσεις της μεταφυσικής. Κοιτούσα κρυφά μέσα στην ψυχή του αγοριού που καθόταν δίπλα μου».
72. «Μπορείς να γνωρίσεις την γνώση; Κι αν όχι, πώς θα το ξέρεις;»
Τέχνη
73. «Η δουλειά ενός καλλιτέχνη δεν είναι να υποκύπτει στην απόγνωση αλλά να βρίσκει ένα αντίδοτο για την κενότητα της ύπαρξης» (από το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», 2011).
74. «Οι ταινίες μου είναι μια θεραπεία για την εξοντωτική κατάθλιψη. Στα ιδρύματα οι άνθρωποι πλέκουν καλαθούνες. Εγώ γυρίζω ταινίες».
75. «Είναι υπέροχο να μπορείς να δημιουργείς τον δικό σου κόσμο όποτε θέλεις».
76. «Πάντοτε αναζητάς την τελειότητα στην τέχνη γιατί είναι πολύ δύσκολο να την συναντήσεις στη ζωή» («Νευρικός Εραστής», 1977).
77. «Η κωμωδία απλώς αγγίζει προβλήματα, σπανίως τα αντιμετωπίζει κατάματα. Ενώ το δράμα είναι σαν ένα πιάτο με κρέας και πατάτες, η κωμωδία, μάλλον, είναι το επιδόρπιο. Ίσως η μαρέγκα».
78. «Έτσι συμβαίνει με τους διανοούμενους –έχουν αποδείξει ότι μπορείς να είσαι ιδιοφυία και να μην έχεις ιδέα για το τι συμβαίνει» («Νευρικός Εραστής», 1977).
79. «Κανένα έργο τέχνης δεν μπορεί να συγκριθεί με μία πόλη» («Μεσάνυχτα στο Παρίσι», 2011).
80. «Οταν η ταινία μου κάνει έναν ακόμη άνθρωπο μίζερο αισθάνομαι ότι έχω κάνει καλά την δουλειά μου» (σε συνέντευξη, το 1979).