Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

The Pale Fountains


Αυτή είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση στο χώρο της μουσικής.



Οι Pale Fountains δεν κατάφεραν ποτέ να έχουν τεράστια επιτυχία ωστόσο τα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν στα μέσα της δεκαετίας του '80 θεωρούνται ακόμη και σήμερα αριστουργήματα.



Δημιουργήθηκαν το 1980 στο Liverpool και κυκλοφόρησαν το Pacific Street (1984) και το ...From Across the Kitchen Table (1985). Και τα δύο στην Virgin που εκείνη την εποχή προωθούσε καταπληκτικά groups. Διέλυσαν το 1987.











Όσοι δεν τους ξέρετε ακούστε τα παρακάτω τραγούδια (από το Pacific Street).







Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Don't Worry, Be Happy

Οι γιορτινές μέρες που έρχονται "επιβάλλουν" τη χαρά, την αγάπη και την ευτυχία. Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, δημιουργούνται στο μυαλό των περισσότερων εικόνες με δώρα, διακοπές, ξεκούραση, διασκέδαση, συναντήσεις με φίλους και συγγενείς, στολίδια, κάλαντα και ανταλλαγές ευχών. Ή μήπως όχι; Η διάσημη «κατάθλιψη των Χριστουγέννων» αφορά πολλούς ανθρώπους και ίσως στην σημερινή εποχή ακόμη περισσότερους απ' ότι παλιότερα: στρες, αδυναμία να βιωθεί «το εορταστικό κλίμα των ημερών», αυξημένο αίσθημα κούρασης, ευερεθιστότητα, μελαγχολία, ενίοτε κατάθλιψη (με την κλινική έννοια του όρου).

Γι αυτό και εγώ διάλεξα σήμερα το Don't Worry, Be Happy του Bobby McFerrin.


Για όσους δεν τον ξέρουν, να πούμε ότι ο Robert Keith "Bobby" McFerrin Jr. έχει κερδίσει 10 Grammy Awards και είναι γνωστός για τις ιδιαίτερες τεχνικές που χρησιμοποιεί όταν τραγουδάει. Έχει συνεργαστεί με μεγάλους μουσικούς της jazz και έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα πάνω από 25 άλμπουμς.

Το ευρύτερο κοινό τον έμαθε το 1988 όταν το "Don't Worry, Be Happy" έγινε No. 1 U.S. pop hit κερδίζοντας ταυτόχρονα τον τίτλο Song of the Year και Record of the Year στα Grammy Awards του 1989. Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1988 και έγινε το πρώτο a cappella τραγούδι που φτάνει στο νούμερο ένα του Billboard Hot 100

Ο τίτλος του τραγουδιού προέκυψε από ένα "ρητό" του Meher Baba και στο βίντεοκλιπ του εμφανίζονται εκτός από τον McFerrin και οι Robin Williams και Bill Irwin.


Το 1992 οι αδερφοί Κατσιμίχα παρουσίασαν (στο άλμπουμ "Η μοναξιά του σχοινοβάτη") την "ελληνική" διασκευή του τραγουδιού.


Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Οι ατάκες που θα ήθελα να έχω πει εγώ (αλλά τις είπε ο Woody Allen)

Αυτή την ανάρτηση ήθελα να την κάνω εδώ και χρόνια.

Ευτυχώς την έκανε η Μαρίσσα Δημοπούλου στο protagon.gr.


Ανασφάλειες 
1. «Έχω μία έντονη επιθυμία να επιστρέψω στη μήτρα. Οποιαδήποτε μήτρα».
2. «Το μόνο πράγμα για το οποίο μετανιώνω σε αυτήν την ζωή μου είναι που δεν είμαι κάποιος άλλος».
3. «Αυτοπεποίθηση ονομάζεται αυτό που έχεις πριν κατανοήσεις το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις».
4. «Το μόνο πράγμα που με χωρίζει από την τελειότητα είμαι εγώ» (σε συνέντευξή του στον Jenny Coony Carrillo, το 2000).
5. «Οι δυο πιο όμορφες λέξεις της αγγλικής γλώσσας δεν είναι “σ’ αγαπώ” αλλά “είναι καλοήθης”» («Διαλύοντας τον Χάρι», 1997).
6. «Νομίζω ότι το να είσαι ο αστείος δεν είναι κανενός η πρώτη επιλογή».
7. «Οι Γάλλοι με έχουν παρεξηγήσει. Νομίζουν ότι είμαι διανοούμενος επειδή φοράω αυτά τα γυαλιά και καλλιτέχνης γιατί οι ταινίες μου δεν βγάζουν λεφτά».
8. «Δεν έχω ιδέα για το τι κάνω. Αλλά η ανικανότητά μου δεν με έχει εμποδίσει ποτέ από το να ενθουσιάζομαι, κάθε φορά, με ό, τι κάνω» (στους Los Angeles Times, 2012).
9. «Δεν θέλω να πετύχω την αθανασία μέσα από το έργο μου – θέλω να πετύχω την αθανασία κερδίζοντας τον θάνατο. Δεν θέλω να συνεχίσω να ζω μέσα στις καρδιές των συμπατριωτών μου. Θέλω να συνεχίσω να ζω στο δικό μου διαμέρισμα».
10. «Δεν είναι ότι φοβάμαι να πεθάνω. Απλώς δεν θέλω να είμαι εκεί όταν συμβεί» (από το θεατρικό, ο «Θάνατος», που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη συλλογή του Άλεν, «Without Feathers», το 1975)
11. «Δεν πιστεύω στη ζωή μετά τον θάνατο. Πάντως, για καλό και για κακό, θα ‘χω μαζί μου ένα δεύτερο σώβρακο»
12. «Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον θάνατο είναι ο φόβος ότι μπορεί να μην υπάρχει μετά θάνατον ζωή – μια στενάχωρη σκέψη, ιδίως γι’ αυτούς που έκαναν τον κόπο και ξυρίστηκαν. Είναι και η ανησυχία ότι, ακόμα και να υπάρχει μετά θάνατον ζωή, κανείς δεν θα ξέρει πού είναι. Το θετικό, πάντως, είναι ότι ο θάνατος είναι από τα λίγα πράγματα που μπορείς να κάνεις ξαπλωμένος». («Without Feathers», 1971).
Υπαρξιακά
13. «Είμαστε στη Γη από ατύχημα, απολαμβάνουμε τις ανόητες, μικρές στιγμές μας, απασχολούμε τους εαυτούς μας όσο περισσότερο μπορούμε για να μην αντιμετωπίσουμε την απλή αλήθεια, ότι είμαστε προσωρινοί, με πολύ λίγο χρόνο, σε ένα σύμπαν που, σε κάποια φάση, θα έχει εξαφανιστεί. Ό,τι έχει αξία για σένα, είτε είναι ο Σαίξπηρ, ο Μπετόβεν, ο Ντα Βίντσι, θα έχει εξαφανιστεί. Η Γη θα έχει εξαφανιστεί. Ο ήλιος θα έχει εξαφανιστεί. Δεν θα υπάρχει τίποτα. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να απασχολείς τον εαυτό σου. Η αγάπη είναι μια απασχόληση. Και η δουλειά είναι μια απασχόληση. Μπορείς να απασχολήσεις τον εαυτό σου με ένα εκατομμύριο διαφορετικούς τρόπους. Το κόλπο είναι να απασχολείσαι».
14. «Η παράδοση είναι η ψευδαίσθηση της μονιμότητας» («Διαλύοντας τον Χάρι», 1997).
15. «Ο κόσμος μπορεί να έχει κάποιο νόημα, μπορεί και όχι. Αλλά δεν αποκλείεται να έχει μια κάποια μαγεία» («Μαγεία στο Σεληνόφως», 2014).
16. «Το αίσθημα της νοσταλγίας είναι μία παγίδα. Βασίζεται στην σκέψη ότι το τώρα είναι πάντα χάλια».
17. «Έδωσα εξετάσεις για τον υπαρξισμό. Άφησα όλες τις απαντήσεις κενές και πήρα άριστα».
18. «Κι αν δεν υπάρχει τίποτα και όλοι ζούμε σε κάποιου το όνειρο; Ή, ακόμη χειρότερα, αν υπάρχει μόνο αυτός εκεί ο χοντρός, στην τρίτη σειρά;» (στην πρώτη κινηματογραφική του ταινία, «Χαρέμι για δύο», 1965)
Μαθήματα ζωής
19. «Μπορείς να ζήσεις μέχρι τα 100 αν αποκηρύξεις όλα αυτά που σε κάνουν να θέλεις να ζήσεις μέχρι τα 100».
20. «Είναι δυο ηλικιωμένες γυναίκες σε ένα θέρετρο: «Πω, το φαγητό εδώ είναι χάλια», λέει η μία. «Ναι, και οι μερίδες είναι τόσο μικρές», απαντά η άλλη. Έτσι αισθάνομαι για τη ζωή: γεμάτη μοναξιά, μιζέρια, πόνο και δυστυχία, και όλα τελειώνουν τόσο γρήγορα» (ως Alvy Singer στον βραβευμένο με Όσκαρ, «Νευρικό Εραστή», 1977).
21. «Η περιέργεια, αυτό είναι που μας σκοτώνει. Όχι οι ληστές ή αυτές οι ανοησίες που ακούγονται για το όζον. Οι ίδιες μας οι ψυχές και τα ίδια μας τα μυαλά» («Ακαταμάχητη Αφροδίτη», 1995).
22. «Η ζωή είναι σύντομη. Σύντομη, και δεν αφορά τίποτε άλλο πέρα από αυτό που μπορείς να αγγίξεις και αυτό που μπορεί να σε αγγίξει».
23. «Το ταλέντο είναι θέμα τύχης. Το σημαντικό πράγμα στην ζωή είναι το κουράγιο». («Μανχάταν», 1979).
24. «Στη ζωή υπάρχουν οι φριχτοί και οι αξιολύπητοι. Οι φριχτοί είναι οι αβοήθητες περιπτώσεις, ξέρεις, οι τυφλοί, οι ανάπηροι. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν στη ζωή, είναι απίστευτο. Οι αξιολύπητοι είναι όλοι οι υπόλοιποι. Οπότε πρέπει να είσαι ευγνώμων αν είσαι αξιολύπητος («Νευρικός Εραστής»).
25. «Γκράουτσο Μαρξ, Γουίλι Μέις, το δεύτερο μέρος της «Συμφωνίας του Δία», ο Λούις Άρμστρονγκ στο “Potatohead Blues”, φυσικά οι σουηδικές ταινίες, η “Αισθηματική Αγωγή” του Φλωμπέρ, ο Μάρλον Μπράντο, ο Φρανκ Σινάτρα, αυτά τα φοβερά μήλα και αχλάδια του Σεζάν, τα καβούρια στου Σαμ Γόου και το πρόσωπο της Τρέισι…» (πράγματα για τα οποία αξίζει να ζεις, δια στόματος του Άιζακ Ντέιβις στο «Μανχάταν»).
26. «Η ζωή δεν μιμείται την τέχνη, μιμείται την κακή τηλεόραση» («Παντρεμένα ζευγάρια», 1992).
27. «Στο σπίτι μου εγώ είμαι το αφεντικό. Η γυναίκα μου, απλώς, παίρνει τις αποφάσεις».
28. «Όταν δεν αποτυγχάνεις πού και πού, σημαίνει ότι δεν κάνεις τίποτε καινοτόμο».
29. «Το να βγαίνεις από την κρυψώνα σου είναι το 80% της ζωής».
30. «Τα λεφτά είναι καλύτερα από την φτώχεια. Μόνο και μόνο για οικονομικούς λόγους»
31. «Αν έχω μάθει κάτι για τη ζωή; Μόνο ότι τα ανθρώπινα όντα είναι διαιρεμένα ανάμεσα στον νου και το σώμα. Στον νου πάνε όλα τα υψηλά φρονήματα, όπως η ποίηση και η φιλοσοφία. Στο σώμα πάει όλη η διασκέδαση» («Ο Ειρηνοποιός», 1975).
32. «Λατρεύω τη βροχή – ξεπλένει τις αναμνήσεις από το πεζοδρόμιο της ζωής» («Ωραίος και σέξι», 1972).
33. «Είναι τρομακτικό να σκέφτεσαι πόσο εξαρτάται η ζωή σου από την τύχη. Υπάρχουν στιγμές σ’ έναν αγώνα τένις που η μπάλα χτυπά την κορυφή του φιλέ και για λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου δεν ξέρεις αν θα πέσει μπροστά ή αν θα υποχωρήσει. Με λίγη τύχη πέφτει μπροστά και νικάς. Αλλιώς υποχωρεί, και τότε χάνεις» («Match point», 2005).
Σεξ
34. «Έστειλα τα απομνημονεύματα της σεξουαλικής μου ζωής σε έναν εκδότη – θα φτιάξουν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι».
35. «Δεν γνωρίζω ποια είναι η ερώτηση… αλλά το σεξ είναι σίγουρα η απάντηση».
36. «Η διαφορά ανάμεσα στο σεξ και τον έρωτα: το σεξ αποφορτίζει την ένταση, ο έρωτας την προκαλεί» («Σεξοκωμωδία θερινής νύχτας», 1982).
37. «Είναι το σεξ βρώμικο; Μόνο όταν γίνεται σωστά».
38. «Μην κατακρίνετε τον αυνανισμό. Πρόκειται για σεξ με κάποιον που αγαπάς» (από την stand-up comedy του Γούντι Άλεν, 1964-1968).
39. «Τι σημαίνει να είσαι bisexual; Διπλάσιες πιθανότητες να έχεις ένα ραντεβού το επόμενο Σαββατόβραδο».
40. «Το μυαλό μου: το δεύτερο κατά σειρά αγαπημένο μου όργανο» («Ο υπναράς», 1973).
41. «Είχα εξιδανικεύσει τον Σούπερμαν όταν ήμουν νεότερος. Σκεφτόμουν ότι είχαμε πολλά κοινά. Κι εγώ πήγαινα συνέχεια σε τηλεφωνικούς θαλάμους κι έβγαζα τα ρούχα μου».
42. «Το πιο ακριβό σεξ είναι το δωρεάν σεξ»
43. «Το σεξ είναι πολύ καλύτερο από τη συζήτηση. Η συζήτηση είναι αυτό που πρέπει να υπομείνεις για να κάνεις σεξ» («Παίζοντας στα τυφλά», 2002).
44. «Η σεξουαλική μου ζωή είναι χάλια. Η τελευταία φορά που βρέθηκα μέσα σε μια γυναίκα ήταν όταν επισκέφθηκα το Άγαλμα της Ελευθερίας» («Απιστίες και αμαρτίες», 1989).
45. «Το σεξ είναι το μόνο μη αστείο πράγμα που σε κάνει να γελάς».
46. «Η απάντηση βρίσκεται στον έρωτα. Αλλά όσο περιμένεις για τη απάντηση, το σεξ θέτει κάποια πολύ καλά ερωτήματα».
47. «Όταν αγαπάς υποφέρεις. Άρα για να μην υποφέρεις πρέπει να μην αγαπάς. Αλλά τότε υποφέρεις που δεν αγαπάς. Άρα όταν αγαπάς υποφέρεις, όταν δεν αγαπάς υποφέρεις κι όταν υποφέρεις υποφέρεις. Και είσαι ευτυχισμένος όταν αγαπάς. Άρα είσαι ευτυχισμένος όταν υποφέρεις, αλλά όταν υποφέρεις γίνεσαι δυστυχισμένος. Άρα για να είναι κανείς ευτυχισμένος πρέπει να αγαπά ή να αγαπά να υποφέρει, ειδάλλως να υποφέρει από την υπερβολική ευτυχία» («Ο Ειρηνοποιός»).
48. «Αυτό που αναζητούμε όταν ερωτευόμαστε κάποιον είναι αρκετά παράδοξο. Από τη μία, ψάχνουμε σ’ αυτόν ή αυτήν να επανανακαλύψουμε όλους ή κάποιους από τους ανθρώπους με τους οποίους είχαμε δεθεί όσο ήμασταν παιδιά. Από την άλλη, ζητούμε από τους αγαπημένους μας να διορθώσουν ελαττώματα σαν κι αυτά που οι γονείς και τα αδέλφια της παιδικής μας ηλικίας μας επέβαλαν. Ιδού η αντίφαση μέσα στον έρωτα: η τάση να επιστρέφεις στο παρελθόν και η τάση να ανατρέπεις το παρελθόν». («Απιστίες και αμαρτίες», 1989).
49. «Οι άνθρωποι πρέπει να ζευγαρώνουν μια φορά στη ζωή τους. Όπως τα περιστέρια και οι καθολικοί» (ως Αϊζακ Ντέιβις – και σίγουρα όχι ως Άλεν – στο «Μανχάταν», 1979).
Θεός
50. «Για εσάς μπορεί να είμαι ένας άθεος. Για τον Θεό είμαι η Πιστή Αντιπολίτευση» («Ζωντανές Αναμνήσεις», 1980).
51. «Άμα θέλεις να κάνεις τον Θεό να γελάσει, πες του για τα σχέδιά σου».
52. «Ο καθολικισμός στο μυαλό μου ήταν «πεθαίνεις τώρα, πληρώνεις αργότερα»» («Χάνα και οι Αδελφές της», 1986).
53. «Αν τελικά αποδειχθεί ότι υπάρχει Θεός, δεν νομίζω ότι είναι κακός. Νομίζω ότι το χειρότερο που μπορείς να του καταλογίσεις είναι ότι είναι ότι βάζει χαμηλά τον πήχη» («Ο Ειρηνοποιός», 1975).
54. «Είμαι 12 ετών, συναντώ τυχαία μπροστά μου μια συναγωγή. Ρωτάω τον ραβίνο ποιο είναι το νόημα της ζωής. Μου το λέει, αλλά στα εβραϊκά. Δεν καταλαβαίνω εβραϊκά. Τότε μου λέει ότι θα με χρεώσει 600 δολάρια για μαθήματα εβραϊκών» («Ζέλιγκ», 1983).
55. «Και τι γίνεται αν δεν υπάρχει Θεός, αν ζεις μόνο μια φορά, και αυτό είναι όλο; Δεν θέλεις να είσαι μέρος αυτής της εμπειρίας; Και μετά, ποιος ξέρει; Μπορεί να υπάρχει κάτι. Ξέρω ότι αυτό το μπορεί είναι μια πολύ λεπτή αχτίδα για να στηρίξεις όλη σου την ζωή, αλλά είναι ό,τι καλύτερο έχουμε» («Η Χάνα και οι αδελφές της», 1985).
Γεωπολιτική
56. «Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι εκεί έξω που μας παρακολουθεί. Δυστυχώς, είναι η κυβέρνηση».
57. «Με αποκαλούσαν τρελό, αλλά ήμουν εγώ αυτός που ανακάλυψε την σύνδεση ανάμεσα στον υπερβολικό αυνανισμό και την είσοδο στην πολιτική».
58. «Λάθη κάνει ακόμα και το Χάρβαρντ: έχει διδάξει εκεί ο Χένρι Κίσινγκερ» («Νευρικός Εραστής», 1977).
59. «Δεν μπορώ να ακούω για πολλή ώρα Βάγκνερ. Μου έρχεται μια έντονη επιθυμία να κατακτήσω την Πολωνία».
60. «»Μηδενισμός, κυνισμός, σαρκασμός και οργασμός». Στη Γαλλία με αυτό το σλόγκαν θα κατέβαινα στις προεδρικές εκλογές. Και θα νικούσα». («Διαλύοντας τον Χάρι», 1997).
61. «Παρακολούθησα ένα μάθημα για ταχεία ανάγνωση και διάβασα το «Πόλεμος και Ειρήνη». Έχει να κάνει με την Ρωσία» («Μυστηριώδεις φόνοι στο Μανχάταν», 1993).
62. «Δεν καταλαβαίνεις ότι η υπόλοιπη χώρα αντιμετωπίζει τη Νέα Υόρκη λες και είμαστε αριστεροί, κομμουνιστές, Εβραίοι, ομοφυλόφιλοι πορνογράφοι;» («Νευρικός Εραστής», 1977).
Φιλοσοφώντας
63. «Απεχθάνομαι την πραγματικότητα. Αλλά είναι το μόνο μέρος όπου μπορείς να βρεις μια μπριζόλα».
64. «Όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουμε την ίδια πραγματικότητα. Οι ζωές μας έγκεινται στο να τη διαστρεβλώνουμε» («Διαλύοντας τον Χάρι», 1997).
65. «Φέτος είμαι ένας αστέρας. Του χρόνου; Μια μαύρη τρύπα;»
66. «Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μια διασταύρωση –ο ένας δρόμος οδηγεί στην απόγνωση και την απόλυτη απελπισία και ο άλλος στην ολοσχερή εξαφάνιση- ελπίζω με κάθε ειλικρίνεια εσείς οι απόφοιτοι να επιλέξετε τον σωστό δρόμο» (από το βιβλίο του, «Mere Anarchy», 2008)
67. «Το κόλπο για να είσαι ευτυχισμένος είναι να εκτιμάς και να σου αρέσει αυτό που έχεις και όχι αυτό που δεν έχεις».
68. «Μία οποιαδήποτε σχέση δεν βασίζεται στον συμβιβασμό, ούτε στην ωριμότητα, ούτε στην τελειότητα. Βασίζεται στην τύχη. Κι επειδή αυτό συνεπάγεται απώλεια ελέγχου, οι άνθρωποι δεν το παραδέχονται. Κι όμως, πρέπει να είσαι τυχερός» («Ζωντανές αναμνήσεις», 1980).
69. «Όλοι οι άνδρες είναι θνητοί. Ο Σωκράτης ήταν θνητός. Άρα, όλοι οι άνδρες είναι ο Σωκράτης» («Ο Ειρηνοποιός», 1975).
70. «Διαμορφώνοντας οποιαδήποτε φιλοσοφία, η πρώτη σκέψη πρέπει πάντοτε να είναι: τι μπορούμε να γνωρίζουμε; Δηλαδή, για ποιο πράγμα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι το γνωρίζουμε, ή βέβαιοι ότι γνωρίζουμε ότι το γνωρίζαμε, αν φυσικά όλα αυτά μπορούμε να τα γνωρίζουμε. Ή μήπως το έχουμε ήδη ξεχάσει και ντρεπόμαστε να το ομολογήσουμε; Ο Καρτέσιος υπονόησε το πρόβλημα όταν έγραφε: «ο νους μου δεν θα μπορέσει ποτέ να γνωρίσει το σώμα μου, αν και έχει αρχίσει να εξοικειώνεται με τα πόδια μου»» («Getting Even», 1979).
71. «Με έδιωξαν από το Πανεπιστήμιο γιατί αντέγραφα στις τελικές εξετάσεις της μεταφυσικής. Κοιτούσα κρυφά μέσα στην ψυχή του αγοριού που καθόταν δίπλα μου».
72. «Μπορείς να γνωρίσεις την γνώση; Κι αν όχι, πώς θα το ξέρεις;»
Τέχνη
73. «Η δουλειά ενός καλλιτέχνη δεν είναι να υποκύπτει στην απόγνωση αλλά να βρίσκει ένα αντίδοτο για την κενότητα της ύπαρξης» (από το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», 2011).
74. «Οι ταινίες μου είναι μια θεραπεία για την εξοντωτική κατάθλιψη. Στα ιδρύματα οι άνθρωποι πλέκουν καλαθούνες. Εγώ γυρίζω ταινίες».
75. «Είναι υπέροχο να μπορείς να δημιουργείς τον δικό σου κόσμο όποτε θέλεις».
76. «Πάντοτε αναζητάς την τελειότητα στην τέχνη γιατί είναι πολύ δύσκολο να την συναντήσεις στη ζωή» («Νευρικός Εραστής», 1977).
77. «Η κωμωδία απλώς αγγίζει προβλήματα, σπανίως τα αντιμετωπίζει κατάματα. Ενώ το δράμα είναι σαν ένα πιάτο με κρέας και πατάτες, η κωμωδία, μάλλον, είναι το επιδόρπιο. Ίσως η μαρέγκα».
78. «Έτσι συμβαίνει με τους διανοούμενους –έχουν αποδείξει ότι μπορείς να είσαι ιδιοφυία και να μην έχεις ιδέα για το τι συμβαίνει» («Νευρικός Εραστής», 1977).
79. «Κανένα έργο τέχνης δεν μπορεί να συγκριθεί με μία πόλη» («Μεσάνυχτα στο Παρίσι», 2011).
80. «Οταν η ταινία μου κάνει έναν ακόμη άνθρωπο μίζερο αισθάνομαι ότι έχω κάνει καλά την δουλειά μου» (σε συνέντευξη, το 1979).

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Οι ταινίες των Χριστουγέννων



Ήρθε λοιπόν η ώρα και για την πρώτη "Χριστουγεννιάτικη" ανάρτηση της σεζόν.
Σας προτείνω λοιπόν να δείτε τις παρακάτω ταινίες μόνοι ή με το ταίρι σας για να μπείτε στο κλίμα.
Η επιλογή και ο σχολιασμός έγινε από την ομάδα της Παράλλαξης (http://parallaximag.gr).
__________________________________________________________________________




Χριστούγεννα, λαμπάκια, γιορτές, ρομάντζο και έρωτας στην οθόνη σου, μέσα από 10 αγαπημένες ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών και τηλεταινίες που διαδραματίζονται σε χριστουγεννιάτικα σκηνικά.

White Christmas (1954). Είναι ίσως η απόλυτη χριστουγεννιάτικη ταινία. Αξέχαστες ερμηνείες και πολλά τραγούδια να τραγουδήσετε μαζί της. Η υπόθεση βασίζεται στην ιστορία του Bing Crosby και του Danny Kaye που παίζουν δύο πρώην φίλους από τον στρατό οι οποίοι γίνονται παραγωγοί του Broadway. Ερωτεύονται δύο αδελφές τραγουδίστριες (Vera-Ellen και Rosemary Clooney), οι οποίες συνεργάζονται για να βοηθήσουν τον πρώην στρατιωτικό διοικητή των ανδρών να σώσει το ειδυλλιακό καταφύγιό του.

The Holiday (2006). Πριν την airbnb υπήρξε η κλασική ταινία της Nancy Meyer στην οποία επιστρέφεις κάθε τέτοια εποχή, για ένα φιλί με τον Τζουντ Λο, μια βούτα στο χιόνι της λονδρέζικης υπαίθρου, μια γνωριμία με την αφάνεια του Hollywood και ένα τρελό χορό ξυπόλυτη μπροστά από το τζάκι μιας αγροικίας υπό τον ήχο των Killers. Θέλεις κάτι παραπάνω;

Love Actually (2003). Αυτή η ταινία αιχμαλωτίζει όλη τη σύγχυση, την εμπνευστική αλλά και αγχωτική εποχή του χρόνου που είναι οι διακοπές των Χριστουγέννων. Όλα προσαρμοσμένα υπό το σάουντρακ των ήχων του Billy Mack με το “Christmas Is All Around”.

Metropolitan (1990). Η ταινία τοποθετείται στο Μανχάταν και ακολουθεί μια ομάδα φίλων που επιστρέφουν από το Κολλέγιο στα πατρικά τους σπίτια στην Fifth Avenue εγκαίρως για τα πάρτι των διακοπών. Ήταν μια αποκάλυψη ως ταινία Χριστουγέννων πριν από 27 χρόνια και για πολλούς παραμένει μέχρι και σήμερα.

Road to Christmas (2012). Στο δρόμο για τον ονειρικό χριστουγεννιάτικο γάμο της στο χιονισμένο Aspen, μία φωτογράφος μόδας του Σικάγου πέφτει πάνω σε μια χιονοθύελλα με έναν καλλιτέχνη και την δωδεκάχρονη κόρη του όπου ένα απροσδόκητο ρομάντζο ξεκινά.

A Christmas Romance (1994). Οι καιροί είναι σκληροί για την Julia Stonecypher (Olivia Newton-John) και την οικογένειά της. Μια χήρα με δύο νεαρές κόρες, η Τζούλια προσπάθησε να κρατηθεί όρθια οικονομικά αλλά δεν τα κατάφερε και μάλιστα χάνει τη δουλειά της μόλις λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Έτσι όταν έρχεται ένας τραπεζικός από την πόλη, για να εισπράξει τους λογαριασμούς της, η Julia δεν είναι σε θέση να πληρώσει. Όλα όμως παίρνουν αναπάντεχη τροπή όταν η χιονοθύελλα ξεκινάει να δείχνει έξω την δύναμή της.

Let It Snow (2013). Επιτρέψτε στον εαυτό σας να ζήσει την εμπειρία του πώς δύο ηθοποιοί απογειώνουν αυτό που λέμε χριστουγεννιάτικη ρομαντική ταινία.

Catch a christmas star (2013). Με τη βοήθεια των δύο παιδιών του, ένας χήρος επιχειρεί να επανασυνδεθεί με την σχολική του αγάπη, που συμβαίνει να είναι και ένα από τα μεγαλύτερα ποπ αστέρια στον πλανήτη.

Hitched for the Holidays (2012). Δεν γίνεται να μην αγαπήσεις την ιστορία για μια Εβραία και έναν Ιταλό που προσποιούνται ότι είναι ζευγάρι για να καταπραΰνουν την γκρίνια από τις οικογένειές τους κατά τη διάρκεια των γιορτών.

12 Dates of Christmas (2011). Συνδυάζει όλα εκείνα που ψάχνεις να βρεις σε μία τέτοια ταινία. Έρωτα, λαμπάκια και ωραίους πρωταγωνιστές.

You ve got a friend

Με την αφορμή μιας αναποδιάς σε σχέση με την υγεία μου, συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά πόσο σημαντικό είναι σ΄αυτή τη ζωή να έχεις καλούς φίλους.
Νομίζω ότι αν ένας άνθρωπος νοιάζεται πραγματικά για σένα, θα βρει τον τρόπο να σου δώσει το κουράγιο να συνεχίσεις να παλεύεις για να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε.






Η Carole King είναι ίσως η πιο επιτυχημένη τραγουδίστρια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει 118 pop hits στο Billboard Hot 100 μεταξύ του 1955 και του 1999.

Έχει κερδίσει τέσσερα Grammy Awards και είναι μέλος στο Songwriters Hall of Fame και στο Rock and Roll Hall of Fame.

Το "You've Got a Friend" του 1971 περιλαμβάνεται στο Tapestry. Έφτασε μέχρι το #1 την ίδια χρονιά στο Billboard Hot 100 και στο #4 στο UK Singles Chart.

Από τότε, έχει διασκευαστεί άπειρες φορές από δεκάδες καλλιτέχνες όπως για παράδειγμα την Dusty Springfield ή τον Michael Jackson.

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Status Quo

Τι να πει κανείς για αυτό το group! Φτιάχτηκαν το 1962 από τους Francis Rossi και Alan Lancaster.

Έχουν περισσότερα από 60 chart hits στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπως το "Pictures of Matchstick Men" το 1968, το "Whatever You Want" το 1979 ή το "In the Army Now" το 1986 και το 2010. 

Εγώ είπα να βάλω εδώ τα δύο singles που έβγαλαν το 1990 με τίτλο "The Anniversary Waltz" (Part One και Part Two).

Το "Part One" έγινε μεγαλύτερη επιτυχία σκαρφαλώνοντας στο #2 στο UK Singles Chart. Πρόκειται για ένα medley γνωστών τραγουδιών από τα 1950s, 1960s, και 1970s. 


Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Vinyl is Back ... και στη Θεσσαλονίκη



Έγινε θεσμός στην Αθήνα και κάνει πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη γεμάτο βινύλια και εκπλήξεις.


Το Vinyl is Back, η κορυφαία εκδήλωση για το βινύλιο που έχει ξετρελάνει μικρούς και μεγάλους ικανοποιώντας την απαίτηση των χιλιάδων βινυλιομανών της αγαπημένης Θεσσαλονίκης, γεμίζει με χιλιάδες βινύλια τον Πολυχώρο «WE» όπου θα χτυπά η καρδιά του βινυλίου το τριήμερο 8, 9 και 10 Δεκεμβρίου 2017 με ελεύθερη είσοδο.



Το αυθεντικό Vinyl Bazaar Show, έρχεται να σας φτιάξει τη διάθεση λίγες μέρες πριν αποχαιρετήσουμε το 2017, βάζοντας τη δική του σφραγίδα στην ψυχαγωγία σας και την αγάπη σας για την μουσική. Βινύλια, ηλεκτρισμός και δυνατές συγκινήσεις στον πιο ταιριαστό νέο art & life χώρο της πόλης, στο «WE».
Οι δίσκοι βινυλίου παίρνουν τη θέση τους δίπλα στον Λευκό Πύργο, σε μια ανεπανάληπτη γιορτή για όλους τους vinyl maniacs, τη vinyl new generation, αλλά και όσους έβαλαν σε λειτουργία πάλι τα παλιά τους πικάπ! Στο μεγάλο ραντεβού του βινυλίου και της μουσικής θα συναντήσετε τα σημαντικότερα συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης, τους καλύτερους djs της Βόρειας Ελλάδας, τα καινούργια πικάπ, ενώ σας περιμένουν ακόμα κληρώσεις και δώρα, όλες οι νέες κυκλοφορίες βινυλίων, δισκογραφικές εκπλήξεις, συμμετοχές γνωστών δισκάδικων της Μακεδονίας, ανεξάρτητων εταιρειών και ιδιωτών, χειροτεχνίες που συναντούν την κουλτούρα της μουσικής και πολύς χορός, σε μια εκδήλωση με πολύ μεράκι.


Παράλληλες εκδηλώσεις


Αφιέρωμα Revival 50s – 60s
Το Vinyl is Back αγκαλιάζει την μουσική τρέλα της Θεσσαλονίκης και κάνει αφιέρωμα στις ρίζες του Rock’n’Roll με live εμφανίσεις συγκροτημάτων και DJ sets!



The Skelters Live !
Οι δημοφιλείς Θεσσαλονικείς The Skelters είναι μια σύγχρονη Rock μπάντα με αγγλόφωνο στίχο. Επέλεξαν το όνομά τους επηρεασμένοι από το τραγούδι των Beatles “Helter Skelter”. Χαρακτηριστικό στοιχείο των live εμφανίσεών τους, είναι το show που προσφέρουν και η χορευτική διάθεση που δημιουργούν στο κοινό. Έχουν συνεργαστεί σε live εμφανίσεις τους με καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως τους ZZ Top, Nazareth, Pavlov’s Dog, τον Louisiana Red, τον Paul Di Anno (Iron Maiden), Don Dokken, Iron Butterfly, Steve Harley & Cockney Rebel, Puressence κ.α. 
Toν Οκτώβριο του ’16 κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους «Revive» που θα υπoγράψουν στο τέλος του live!

On Stage Records presents Live!
Η ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία που συμβάλει στη διάδοση του βινυλίου με τις κυκλοφορίες της, παρουσιάζει live δύο κλασσικά συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης με μέλη που έχουν τη δική τους ιστορία! Θα εμφανιστούν:
Οι Breathless με το ολοκαίνουργιο δεύτερο άλμπουμ τους «Adam and Evil» που κυκλοφορεί σε βινύλιο, δίνουν ρυθμό και έκσταση στο Vinyl is Back! Καθαρόαιμο rockabilly για rockers και teds. Ready & Rockin.
Οι Free Soul, ένα από τα πιο δυναμικά συγκροτήματα της ελληνικής rock’n’roll σκηνής και μέλος του διεθνούς White Boppin’ Festival. Σχηματίστηκαν το 2002 και παίζουν ένα μείγμα δυναμίτη από rockabilly, country, southern rock! Έχουν παίξει με τους Dr. Feelgood, Zombies, Sue Moreno κ.α.. Στο live τους παρουσιάζουν το νέο άλμπουμ τους! Τα συγκροτήματα θα υπογράψουν τα βινύλιά τους στο τέλος των live τους!
Echo Train Live! Η ψυχεδελική ροκ μπάντα Echo Train έρχεται από την Αθήνα, με blues, folk και garage επιρροές από τα 60’s, παρουσιάζει το νέο live set πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη και το νέο σινγκλ «Portland ’69» που κυκλοφορεί σε βινύλιο (μαύρο και πράσινο) μαζί με το μουσικό περιοδικό «Time MagaZine». Οδηγός τα εξαίσια φωνητικά της Ren και η απίθανη κιθάρα του Greggy K. Kollias! Στο τέλος του live θα υπογράψουν το 45άρι τους!

DJs Sets
Εμβληματικοί DJs και προσωπικότητες της μουσικής από τη Θεσσαλονίκη, τη Βόρεια Ελλάδα και την Αθήνα θα παρελάσουν διαδοχικά από τα decks του WE δίνοντας το δικό τους χρώμα στη διάρκεια του 3ημέρου, επιλέγοντας τις καλύτερες μουσικές της δισκοθήκης τους. Συμμετέχουν: Έλενα Αγγελίδου, Λάμπρος Παπαλάμπρος, Νεκτάριος Αλεξίου, Πέτρος Αδάμ, Νίκος Θεοδωράκης, Γιώτης Μπάγκαλας, Κώστας Καπετανάκης, Θωμάς Παπαχρήστου, Απόστολος Κανακάρης κ.α.

Vinyl is Back Live Sessions Vol. 1 – Υπόγεια Ρεύματα
Σε πρώτη διάθεση στη Θεσσαλονίκη το συλλεκτικό βινύλιο «Vinyl is Back Live Sessions Vol. 1- Υπόγεια Ρεύματα» (500 αριθμημένα κομμάτια)! Περιέχει γνωστά αγαπημένα (Μικρές χαμένες μέρες, Πολύμνια, Μ’ αρέσει να μην λέω πολλά, Πολιτεύεσαι κ.α.) αλλά και πρωτοηχογραφημένα (Ξένος, Which Side Are You On?, Ξανά) τραγούδια του συγκροτήματος Υπόγεια Ρεύματα ηχογραφημένο live στο Vinyl is Back!

Ποιοι συμμετέχουν στο «Vinyl is Βack»
Καταστήματα πώλησης δίσκων
Ιδιώτες/ Συλλέκτες δίσκων
Δισκογραφικές εταιρείες που παράγουν δουλειές καλλιτεχνών και σε δίσκους βινυλίου
Μηχανήματα αναπαραγωγής δίσκων (πικάπ, ενισχυτές κοκ)
Αξεσουάρ για βινύλια
Είδη αποθήκευσης δίσκων βινυλίου
Αξεσουάρ και ανταλλακτικά για πικάπ
Έπιπλα/Βάσεις για ηχοσυστήματα
Μουσικές Αφίσες, Μουσικά T-shirts & Μπλούζες
Μουσικά Βιβλία
Handmade Express Bazaar
Πωλητές Μουσικών Οργάνων (εταιρείες/ ιδιώτες)

Info:
Χώρος : Πολυχώρος Πολιτισμού και Αθλητισμού «WE» (Γ Σεπτεμβρίου 3 και Γρ. Λαμπράκη, παλιό Παγοδρόμιο, στο ύψος του Παλέ Ντε Σπορ, Θεσσαλονίκη 546 36, τηλ. 231 028 4700).

Είσοδος : Ελεύθερη

Ώρες λειτουργίας :
Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου : 5 μ.μ. – 10 μ.μ.
Σάββατο 9 Δεκεμβρίου : 11 π.μ. – 10 μ.μ.
Κυριακή 10 Δεκεμβρίου: 11 π.μ. – 10 μ.μ.

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Beverly Hills

Το τραγούδι της σημερινής ανάρτησης δεν θα έπρεπε να ανήκει στις "Μέρες Βινυλίου" καθώς όταν κυκλοφόρησε (το 2005) το βινύλιο είχε ήδη "πεθάνει". Ωστόσο, όπως συνειδητοποιώ και εγώ τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, έχουν ήδη περάσει 12 χρόνια από τότε και άρα θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχει περάσει στη σφαίρα του "κλασικού".




Το "Beverly Hills" υπήρχε στο πέμπτο άλμπουμ των Weezer με τίτλο Make Believe. Στα φωνητικά και συγκεκριμένα στο hook "Gimme, gimme" του τραγουδιού, συμμετέχει η Stephanie Eitel των Agent Sparks.

Όσοι πατήσετε να δείτε το βίντεοκλιπ θα παρατηρήσετε ότι στην αρχή του εμφανίζεται ο Hugh Hefner του Playboy που έφυγε από τη ζωή πρόσφατα. Η σκηνοθεσία είναι του Marcos Siega και έχει γυριστεί στο Playboy Mansion.

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Piano Man

Ένα από τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών (σύμφωνα με την προσωπική μου άποψη), έχω σήμερα για σας.

Το "Piano Man" είναι το πρώτο single που κυκλοφόρησε ποτέ ο Billy Joel.




Η ιστορία του τραγουδιού έχει ενδιαφέρον καθώς μιλά για την προσωπική εμπειρία του ίδιου του Joel όταν -πριν γίνει διάσημος- τραγουδούσε και έπαιζε πιάνο ως "Bill Martin" στο bar "Executive Room" στο Los Angeles.

Ο ίδιος ο Joel έχει δηλώσει πως οι χαρακτήρες που αναφέρονται στους στίχους του τραγουδιού ("John at the bar", "Paul is a real estate novelist", "The waitress is practicing politics") είναι πραγματικά πρόσωπα και μάλιστα η τελευταία είναι η πρώτη του γυναίκα (η Elizabeth Weber) με την οποία είχαν μετακομίσει στο Los Angeles (από τη Νέα Υόρκη) το 1972.

Οι στίχοι του τραγουδιού ακολουθούν:

It's nine o'clock on a Saturday
The regular crowd shuffles in
There's an old man sitting next to me
Makin' love to his tonic and gin
He says, "Son, can you play me a memory
I'm not really sure how it goes
But it's sad and it's sweet and I knew it complete
When I wore a younger man's clothes."
La la la, di da da
La la, di da da da dum
Sing us a song, you're the piano man
Sing us a song tonight
Well, we're all in the mood for a melody
And you've got us feelin' alright
Now John at the bar is a friend of mine
He gets me my drinks for free
And he's quick with a joke or to light up your smoke
But there's someplace that he'd rather be
He says, "Bill, I believe this is killing me."
As the smile ran away from his face
"Well I'm sure that I could be a movie star
If I could get out of this place"
Oh, la la la, di da da
La la, di da da da dum
Now Paul is a real estate novelist
Who never had time for a wife
And he's talkin' with Davy, who's still in the Navy
And probably will be for life
And the waitress is practicing politics
As the businessmen slowly get stoned
Yes, they're sharing a drink they call loneliness
But it's better than drinkin' alone
Sing us a song you're the piano man
Sing us a song tonight
Well we're all in the mood for a melody
And you got us feeling alright
It's a pretty good crowd for a Saturday
And the manager gives me a smile
'Cause he knows that it's me they've been comin' to see
To forget about life for a while
And the piano, it sounds like a carnival
And the microphone smells like a beer
And they sit at the bar and put bread in my jar
And say, "Man, what are you doin' here?"
Oh, la la la, di da da
La la, di da da da dum
Sing us a song you're the piano man
Sing us a song tonight
Well we're all in the mood for a melody
And you got us feeling alright
 

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Σε έναν κόσμο χωρίς τηλεοπτικές συσκευές τι καλείται «τηλεόραση»;

Αφήστε το τηλεκοντρόλ από το χέρι και συντονιστείτε εδώ…
Η Αpple έχει βάλει στην άκρη κονδύλι ενός δισ. δολαρίων για πρωτότυπα «τηλεοπτικά» προγράμματα, το Facebook εστίασε στη δική του εκδοχή για το «Scandal» και η Google είναι έτοιμη να δώσει τρία εκατ. δολάρια ανά επεισόδιο για νέες δραματικές σειρές που θα βλέπουμε σε οθόνες αφής.
Αυτοί οι τρεις ψηφιακοί γίγαντες φαίνονται αποφασισμένοι να εισβάλουν στο τηλεοπτικό τοπίο, το οποίο έτσι κι αλλιώς συγκλονίστηκε πριν από λίγα χρόνια με την είσοδο στην αγορά του Netflix και της Amazon.
Δεν είναι σαφές σε ποια πλατφόρμα θα εμφανίζονται τα προγράμματα της Apple ή πώς θα πληρώνουν οι χρήστες γι’ αυτά. Είναι πιθανό να φτιαχτεί μια νέα εφαρμογή για να προβάλλει, μέσω streaming, τις νέες πρωτότυπες σειρές. Με τα χρήματα που διαθέτει, η Apple θα μπορούσε άνετα να γυρίσει περισσότερες από δέκα πρωτότυπες σειρές.
Το δε YouTube έχει ήδη αρχίσει να δίνει το «πράσινο φως» σε σειρές. Η ιστοσελίδα, που ανήκει στην Google, στοχεύει επίσης στην ηλικιακή ομάδα 16-35, ενώ ο προϋπολογισμός των προγραμμάτων της είναι δύο εκατ. δολάρια ανά επεισόδιο για κωμικές σειρές και τρία εκατ. για δραματικές.
Αρχικά, το συνδρομητικό κανάλι του YouTube απλώς πρόβαλλε τους αστέρες του, επιτρέποντάς τους να γυρίζουν κλιπάκια τραβηγμένα με βιντεοκάμερες ή με κινητά τηλέφωνα. Τώρα, προσανατολίζεται σε παραγωγή πιο παραδοσιακών «τηλεοπτικών προγραμμάτων», λαμβάνοντας όμως υπόψη τι αναζητούν οι χρήστες του YouTube. Στην ίδια λογική κινήθηκε και το Snapchat. Εντάξει, όλο αυτό δεν πρόκειται για καινούργια τακτική. Το Netflix, για παράδειγμα, έχει ήδη καταλήξει ότι θα επιλέγει τι είδους σειρές θα χρηματοδοτήσει με βάση τα δεδομένα που συλλέγει για τις προτιμήσεις των συνδρομητών του. Κάποιες από τις σειρές τού YouTube θα προβάλλονται επί πληρωμή, ενώ άλλες θα είναι δωρεάν. Οπως στην τηλεόραση, δηλαδή.
H Ασλεϊ Ροντρίγκεζ, δημοσιογράφος του Quartz, βρήκε τον εαυτό της να αγωνίζεται προκειμένου να καταλήξει στο τι ορίζουμε σήμερα ως «τηλεόραση» και τι ως «ταινία». Στη δεκαετία του ’90 κάτι αντίστοιχο θα ήταν εύκολο. Η τηλεόραση είχε τηλεοπτικές εκπομπές. Ο κινηματογράφος, ταινίες. Απλό…
Τώρα, περισσότεροι άνθρωποι παρά ποτέ κάνουν αυτό που ονομάζουμε «τηλεοπτικές εκπομπές», αλλά κανείς δεν τις παρακολουθεί σε οθόνες τηλεόρασης, αλλά σε κάτι που θυμίζει τηλεοπτική προβολή. Η θέαση, πια, γίνεται μέσω smartphones, τάμπλετ και ηλεκτρονικών υπολογιστών – μη γράφουμε τα ίδια.
Αλλά αν μοιάζει με τηλεόραση και ακούγεται σαν τηλεόραση, γιατί δεν είναι; Είναι μια ερώτηση την απάντηση της οποίας η συγκεκριμένη δημοσιογράφος του Quartz αναζητά καθημερινά. Η δουλειά της είναι «τηλεκριτικός». Και εάν δεν μπορεί εκείνη να ονομάσει κάπως όλο αυτό το οποίο συμβαίνει, τότε ποιος μπορεί;
Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που έχει προκύψει κάτι ανάλογο. Ολη αυτή η σχετική συζήτηση έχει ξεκινήσει ήδη από το τέλος του 18ου αιώνα, όταν οι άνθρωποι μάθαμε πώς να καταγράφουμε και να παρουσιάζουμε ακίνητες εικόνες, έτσι ώστε τα αντικείμενα εκεί να φαίνονται ότι κινούνται. Αρχικά, ονομάστηκαν «κινούμενες εικόνες» και αργότερα μετονομάστηκαν σε «ταινίες», σύμφωνα με οποιοδήποτε ετυμολογικό λεξικό. Οι ταινίες, με τη σειρά τους, παρουσιάστηκαν σε «σινεμά», που προέρχονται από τη γαλλική λέξη «cinématographe» που σημαίνει «κίνημα (κίνηση) + γραφή (καταγραφή της κίνησης)».
Η λέξη «τηλεόραση» μας συστήθηκε στη δεκαετία που ξεκίνησε το 1900 και το 1930 πολλοί ήξεραν για αυτό το «μαγικό κουτί». Ο όρος «βίντεο» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του ‘30 για να σημαίνει «αυτό το οποίο έχει καταγραφεί και εμφανίζεται στην οθόνη» – οθόνη τηλεόρασης, εν προκειμένω. Στα Λατινικά, «βίντεο» σημαίνει «βλέπω».
Σχεδόν 100 χρόνια αργότερα, χρησιμοποιούμε ακόμα τις ίδιες λέξεις. Ακόμα και αν λόγω των σύγχρονων τεχνολογικών συνθηκών, έχουν χάσει το αρχικό τους νόημα. «Βλέπω τηλεόραση» λέει ένας πιτσιρικάς, αλλά στην πραγματικότητα δεν κάθεται στο σαλόνι του σπιτιού, απέναντι σε κάποια συσκευή πλάσμα. Βλέπει μέσα από το κινητό, την ταμπλέτα, το λαπ τοπ του, βιντεάκια στο Youtube. Πολλές φορές δεν πρόκειται για κάτι αντικειμενικά ποιοτικό, αλλά για ταινίες «μικρού μήκους» που μπορεί να έχουν φτιάξει και συνομήλικοί του. Ποιος θα το φανταζόταν όταν κάποιος Χαρτ, πίσω στο 2011, αν και δεν ήταν ο πρώτος που έκανε κάτι τέτοιο, θα ξεκινούσε αυτή τη μόδα στο Youtube, όπου ο καθένας μπορεί να φτιάξει ένα κανάλι στη συγκεκριμένη πλατφόρμα και να βγάζει και χρήματα από τα views, τις θεάσεις, τα κλικ που θα του δώσουν οι θεατές του.
Μερικοί γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι με την έλλειψη ή τη δυσκολία εξεύρεσης άλλων λέξεων, οι όροι «τηλεόραση» και «ταινία» θα γίνουν απολιθώματα οι οποίοι θα αποκτήσουν νέες έννοιες. Σκεφτείτε ότι συνεχίζουμε να αναφέρουμε την πρόταση «είδα ένα βίντεο», παρά το ότι, πλέον, δεν υπάρχουν καν βιντεοκασέτες.
Η Netflix ήδη αυτοαποκαλείται «διαδικτυακή τηλεόραση» και αυτό είναι αληθές. Το YouTube, αντίστοιχα, λέει ότι «δεν είναι τηλεόραση – και δεν θα γίνει ποτέ». Ακόμα και η βάση δεδομένων που αφορά στις ταινίες που μεταδίδονται μέσω Internet, δεν έχει κάνει -προς το παρόν- μια ταξινόμηση για τις σειρές που προβάλλονται αποκλειστικά μέσω web και έτσι όλοι συνεχίζουν να αναφέρονται σε «τηλεοπτικές σειρές». Ενώ δεν προβάλλονται μέσω τηλεόρασης, σωστά;
Πολλοί κάνουν λόγο για «νέα τηλεόραση», για όλο αυτό το σχετικό πρόγραμμα το οποίο προβάλλεται από «κινητές συσκευές» – και όχι από μια τηλεοπτική συσκευή. Είναι ίδια ακριβώς περίπτωση κατά το «νέα Μέσα» που δημιουργήθηκε για να περιγράψει τις νέες δραστηριότητες των ψηφιακών εκδοτών που άφησαν πίσω τους το χαρτί των εφημερίδων και των περιοδικών.
Ο Γκραντ Μπάρετ, γλωσσολόγος και λεξικογράφος, θεωρεί ότι η λέξη «τηλεόραση» σε κάποια στιγμή θα ενταχθεί στον «σκευομορφισμό». Το «skeuomorphic design», είναι, επί της ουσίας και με λίγα λόγια, ο σχεδιασμός ενός αντικειμένου με τέτοιο τρόπο ώστε να θυμίζει ένα υλικό ή το σχέδιο κάποιου άλλου αντικειμένου και να έχει μεταφερθεί στη σύγχρονη εποχή – στον ψηφιακό κόσμο, σε ό,τι αφορά αυτό το κείμενο. Παραδείγματα σύγχρονου σκευομορφισμού αποτελούν εφαρμογές (apps) σημειώσεων που εμφανίζουν ένα τετράδιο ή μια κασετίνα με μολύβια διαφορετικού χρώματος και τα βρίσκεις, π.χ., στο κινητό σου. Είναι κάτι, δηλαδή, που έρχεται από το παρελθόν και τώρα, στην εποχή της εξέλιξης, αποτελεί μια απολιθωμένη έννοια, αν και κουβαλά μαζί του μια γλυκιά νοσταλγία. Για παράδειγμα, σκευομορφισμός -πρόκειται για αρχιτεκτονικό όρο- είναι και η έκφραση «πάρε με τηλέφωνο». Οταν είχε προκύψει αυτό, όλοι εννοούσαν τη διαδικασία να βάλεις τα δάχτυλά σου σε ένα καντράν τηλεφώνου και να σχηματίσεις έτσι έναν αριθμό. Πια, με τα «έξυπνα κινητά», απλώς πληκτρολογείς-ακουμπάς έναν αριθμό, δεν ζαλίζεσαι από έναν κύκλο με τρύπες, που χωράνε δεν χωράνε τα δάχτυλά σου, αλλά η εν λόγω φράση είναι ακόμα δημοφιλής.
Επίσης, ακόμα και σήμερα υπάρχει η λέξη «tape», η οποία προήλθε από το «tape recorder» – την ηχογράφηση, δηλαδή, σε μια μαγνητοταινία. Σήμερα, που ο τύπος αποθήκευσης, με τόσες επιλογές σε σκληρούς δίσκους, έχει αλλάξει, όλοι συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε τη λέξη «tape». «Εχω για βίντεο ένα tape» λένε πολλοί δημοσιογράφοι που εργάζονται σε τηλεοπτικούς σταθμούς και εάν ακούσει αυτές τις λέξεις ένας έφηβος σήμερα, θα θεωρήσει ότι πρωταγωνιστεί σε ταινία με θέμα την επιστροφή στον χρόνο, στο παρελθόν.
Πρόκειται για τα ίδια παιδιά που δεν λένε «ψάχνω να βρω για να δω μια νέα ψηφιακή σειρά», αλλά χρησιμοποιούν τη λέξη «show» – και, έτσι, τα έχουν συμπεριλάβει όλα.
Παρεμπιπτόντως, χρησιμοποιώντας αυτή τη λέξη εννοείς οποιοδήποτε πρόγραμμα ψυχαγωγίας. Να άλλο ένα παράδειγμα: η λέξη «σειρά» έκανε την εμφάνισή της για να προσδιορίσει το σχετικό είδος το 1949, όταν ολόκληρα θεατρικά ακούγονταν στο ραδιόφωνο ή προβάλλονταν στην τηλεόραση.
Αυτοί οι παλλαϊκοί όροι, πλέον, αρχίζουν να χάνουν το νόημά τους, όταν -πια- ακούς κάτι μέσω podcast ή το παρακολουθείς μέσω μιας ανάλογης πλατφόρμας στο κινητό ή στον υπολογιστή σου. Οι ιστορίες που παίζονται μένουν ίδιες, αλλά σημασία έχει, πλέον, η μέθοδος με την οποία φτάνουν στον θεατή ή στον ακροατή.
Και πού ξέρετε… Μπορεί κάποτε να λέμε «τηλεόραση» και να αναφερόμαστε στη συσκευή που θα είναι άλλη μια συλλεκτική αντίκα από το παρελθόν, στην οποία κάποιες μανάδες έβαζαν επάνω τους σεμέν.

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Late night show ... made in Greece

Επειδή είδα (δυστυχώς) και εγώ τον Λιάγκα και σκεφτόμουν τα ίδια ακριβώς πράγματα που λέει η Irene d' Athenes, αναδημοσιεύω εδώ το άρθρο της στην lifo με το οποίο συμφωνώ απόλυτα.

----------------------------------------------

Η πρεμιέρα της νέας εκπομπής του Γιώργου Λιάγκα στον ANT1 επιβεβαιώνει για άλλη μία φορά την αμετροέπεια των Ελλήνων τηλεοπτικών αστέρων που υπερεκτιμούν τόσο τα δικά τους ταλέντα -όπου αυτά υπάρχουν- όσο και τις δυνατότητες της παραγωγής, τη δεινότητα των κειμενογράφων και εν τέλει την τόλμη των χορηγών και των διαφημιζόμενων τους. Ως λάτρεις της αμερικανικής ποπ κουλτούρας και τηλεόρασης ήταν αναμενόμενο πως οι εγχώριοι παρουσιαστές και δημοσιογράφοι θα επιχειρούσαν να αναπαράξουν το φορμάτ των βραδινών ψυχαγωγικών εκπομπών που δεσπόζουν τόσο στην νυχτερινή ζώνη όσο και στις καρδιές των τηλεθεατών. Ο Ντέιβιντ Λέτερμαν, ο Τζίμι Κίμελ, ο Τζίμι Φάλον και ο Στίβεν Κολμπέρ είναι οι άνδρες τους οποίους θαυμάζουν και στα βήματα των οποίων φαντασιώνονται πως μπορούν να βαδίσουν ο Πέτρος Κωστόπουλος, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, ο Δημήτρης Ουγγαρέζος και τώρα, ο νεόκοπος entertainer Γιώργος Λιάγκας. Φευ. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να μοιάζουν με φτωχοί συγγενείς που προσπαθούν να γαμπρίσουν φορώντας τα αποφόρια των σπουδαίων. 

Ή μήπως η σύγκριση αυτή τους αδικεί; Η προφανής επιχειρηματολογία που θα μπορούσε να προτάξει κανείς προς υπεράσπιση των ενταύθα νυχτερινών εκπομπών είναι οι περιορισμένοι πόροι σε συνδυασμό με ένα καχεκτικό σταρ σίστεμ εξαιρετικά περιορισμένης εμβέλειας. Ναι, οι εταιρείες παραγωγής, τα κανάλια και οι διαφημιζόμενοι δεν διαθέτουν τα εκατομμύρια που κατατίθενται στα πόδια των Αμερικανών παρουσιαστών. Ναι, οι εγχώριοι σελέμπριτι δεν είναι παρά αναιμικές καρικατούρες, μιμούμενες με θλιβερά αποτελέσματα τα παγκοσμίου φήμης ονόματα που στο απόγειο της καριέρας τους υποβάλλουν πρόθυμα τα διαπιστευτήρια τους στους βασιλιάδες των late night shows.

Όμως ακόμα κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο Τζορτζ Κλούνεϊ όντως επέλεγε να εμφανίσει για πρώτη φορά τα παιδιά του στην τηλεόραση και το έκανε σε ελληνική εκπομπή, η καλύτερη ερώτηση που θα σκέφτονταν οι δικοί μας παρουσιαστές να του απευθύνουν είναι αν η Αμάλ φτιάχνει καλό παστίτσιο κι αν τα πεθερικά τον πιέζουν να δώσει τα ονόματα τους στα εγγόνια. Άσε που αποκλείεται να έδειχναν τα κωλοδάχτυλα της «νταντάς» Ματ Ντέιμον.


Τι είναι αυτό που καθιστά τα ελληνικά talk shows εν γένει, αλλά ιδίως τα βραδινά, τόσο προβλέψιμα και συντηρητικά, φτιαγμένα αποκλειστικά για οικογενειακή κατανάλωση; Η έλλειψη σπουδαίων και κυρίως επαγγελματιών κειμενογράφων. Ήδη από την αυγή της τηλεοπτικής παντοδυναμίας των late night shows, ο δρόμος για την επαγγελματική καταξίωση των σεναριογράφων που εργάζονταν στην τηλεόραση περνούσε από δύο πιθανούς προορισμούς: το Saturday Night Live ή την εκπομπή του Ντέιβιντ Λέτερμαν. Τα τηλεοπτικά δίκτυα κολοσσοί όπως το NBC και το ABC, αλλά ακόμα και το σημαντικά μικρότερο Comedy Central, προσλαμβάνουν στις ομάδες τους τις πιο ταλαντούχες και καυστικές πένες, αναγνωρίζοντας πως στην κωμωδία το πνεύμα και η τόλμη είναι εκείνα που επιβραβεύονται. Οι σεναριογράφοι εργάζονται 5 ημέρες την εβδομάδα, συμμετέχοντας σε μαραθώνια brainstorming και όλα αυτά για 25 λεπτά ωφέλιμου τηλεοπτικού χρόνου. Κάνουν φύλλο και φτερό τις ειδήσεις και την επικαιρότητα, επεξεργαζόμενοι επί ώρες κάθε πιθανή εκδοχή των κειμένων και το κυριότερο, χαίρουν σχεδόν απόλυτης ελευθερίας. Η βραδινή ζώνη τους εξασφαλίζει τη δυνατότητα να μην αυτολογοκρίνονται και δεν περιορίζονται από τα δεσμά της πολιτικής ορθότητας. Το αποτέλεσμα είναι μια στιβαρή πρόζα που βρίθει κωμικών στοιχείων μεν, αλλά κυρίως αποκαλύπτει την ουσία των θεμάτων που θίγει. 

Ένα δυνατό μήνυμα όμως προκειμένου να επικοινωνηθεί καλά –και εν τέλει να πουλήσει– χρειάζεται οξύνοες, ευέλικτους και συνάμα κραταιούς παρουσιαστές που κάνουν το κοινό να χειροκροτεί ξέφρενα από την πρώτη στιγμή που πατάνε το πόδι τους στην σκηνή. Ψυχαγωγούς που πριν πάρουν το πηδάλιο ενός βραδινού σόου έχουν εργαστεί ως παραγωγοί ραδιοφωνικών talk shows και έχουν θητεύσει επί μακρόν σε άλλες τηλεοπτικές εκπομπές. Κωμικούς που έχουν δοκιμαστεί στον σκληρό στίβο του stand-up comedy, μιας τέχνης που απαιτεί να περιοδεύεις διαρκώς σε μικρά κλαμπ και να εμφανίζεσαι ενώπιον κοινού έτοιμου να σε κατασπαράξει αν δεν αποδειχθείς αρκετά ευφυής κι ετοιμόλογος. Επιπλέον, εξαιτίας της σταθερής παρουσίας πολιτικών προσκεκλημένων υψηλού επιπέδου, -αν αναρωτιέστε τι εννοώ σκεφτείτε ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα έχει εμφανιστεί σχεδόν σε όλες τις βραδινές εκπομπές- είναι απαραίτητο οι οικοδεσπότες να διαθέτουν στιβαρή σκέψη, αναλυτική ικανότητα και γνώσεις που να τους επιτρέπουν να συνομιλήσουν σχεδόν επί παντός επιστητού και επί ίσοις όροις με όλους, σεβόμενοι τόσο τη δική τους νοημοσύνη όσο και του κοινού χωρίς να καταφύγουν στις εύκολες λύσεις που προσφέρουν τα στερεότυπα.


Είναι αρκετά σαφές λοιπόν ότι το να είσαι τέως εκδότης lifestyle περιοδικών, παρουσιαστής πρωινάδικων με ιδιαίτερα περιορισμένο εύρος θεματολογίας ή αφελών τηλεοπτικών παιχνιδιών και εκπομπών που εξαντλούνται στη γραφική απεικόνιση συμπαθών ηλικιωμένων σε χωριά και κωμοπόλεις, σίγουρα δεν είναι ιδιότητες που σου εξασφαλίζουν τα απαραίτητα προσόντα προκειμένου να αναλάβεις έναν τόσο απαιτητικό ρόλο. Για το μόνο που φαίνεται ότι σε προετοιμάζουν είναι να θωπεύεις μεταφορικά, και ενίοτε κυριολεκτικά, τους minor celebrities που καταδέχονται να εμφανιστούν στη βραδινή σου εκπομπή, να αναμασάς με ευκολία κλισέ ατάκες για τις γυναίκες, την μπάλα και το τι σημαίνει να είσαι Άνδρας, και να δίνεις ανάσες ζωής σε ανεπίκαιρους πια καλλιτέχνες του πενταγράμμου. Αν μάλιστα αναλογιστούμε τα προχθεσινά «αστεία» που έκανε ο Γιώργος Λιάγκας χλευάζοντας κάποια εμφάνιση της Μαρίας Κορινθίου, ο στόχος των ευφυών κωμικών σχολίων είναι άπιαστο όνειρο. Αν αντιπαραβάλλουμε τον τρόπο που χειρίζονται τους καλεσμένους και το υλικό τους οι κορυφαίοι σύγχρονοι εκφραστές αυτού του αμιγώς αμερικανικού τηλεοπτικού προϊόντος σε σύγκριση με τους wannabe ομολόγους τους στην ημεδαπή, γίνεται σαφές πως η έννοια του ελληνικού late night show είναι ένα κακόγουστο ανέκδοτο. Ο Τζίμι Κίμελ καλεί αστέρες των οποίων το όνομα είναι brand εκατομμυρίων στην παγκόσμια αγορά και τους ζητά να διαβάσουν κακά tweet που τους απευθύνονται. Η τόλμη του εγχειρήματος έγκειται στο ότι δεν λογοκρίνει κανέναν. Ούτε τις κακίες που θα διαβαστούν, ούτε τις αντιδράσεις των διασήμων. Όταν η Sofia Vergara διάβασε ένα tweet που έλεγε ότι μιλάει σαν να έχει ένα πέος μέσα στο στόμα της απάντησε on camera με θάρρος: «Και ποιο είναι το πρόβλημα σου αν έχω ένα πέος στο στόμα μου;». 

Ακόμα και ο ήπιος, γλυκομίλητος και φιλικός προς την οικογένεια Τζίμι Φάλον επέτρεψε στον Ρίκι Τζερβέις να παραληρήσει για την εμμονή των ανδρών να κυκλοφορούν ολόγυμνοι στα αποδυτήρια των γυμναστηρίων περιγράφοντας με λεπτομέρειες τα θλιβερά οπίσθια και μόρια τους και τη συνήθεια κάποιων να στεγνώνουν με σεσουάρ την ηβική περιοχή, για να καταλήξει στο πόσο μισεί την ανθρωπότητα. Στις εγχώριες εκπομπές που διαφημίζουν εμμονικά το ότι οι καλεσμένοι τους «δεν διστάζουν να τσαλακωθούν» κανείς δεν θα τολμούσε να μεταδώσει τηλεοπτικά κάτι τέτοιο στη βραδινή ζώνη, παρότι το κοινό στο οποίο απευθύνονται εξ ορισμού είναι ενήλικο. Άβυσσος χωρίζει και το μουσικό κομμάτι των late night shows εκεί και εδώ. Οι αμερικανικές εκπομπές ανέκαθεν επέλεγαν αβανγκάρντ συγκροτήματα στην αρχή της καριέρας τους για να παρουσιάσουν στο κοινό. Δεν κατέφευγαν στην εύκολη λύση των δημοφιλών και πιασάρικων ονομάτων, αλλά αναζητούσαν ανερχόμενους τραγουδοποιούς και alternative μπάντες επιδιώκοντας πραγματικά να ενημερώσουν μουσικά τους τηλεθεατές τους, εισάγοντάς τους σε αυτό που εδώ θα αποκαλούσαν με μειδίαμα «ψαγμένη μουσική». Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως σχεδόν αναπλήρωσαν στο κομμάτι αυτό το έργο του MTV, όταν εκείνο έπαψε πια να είναι μουσικό κανάλι και μετατράπηκε σε μία εύπεπτη lifestyle φούσκα. Αξίζει να σημειωθεί εδώ πως οι μόνιμοι συνεργάτες του Τζίμι Φάλον είναι οι Roots και του Στίβεν Κολμπέρ ο Jon Baptiste, καλλιτέχνες με σπουδαία δισκογραφία. Ο Κωστόπουλος είχε τις 48 Ώρες κι ο Αρναούτογλου τους Jimmy Starova and the Alcatrash Band, ένα σχήμα με έναν headliner στη δύση της καριέρας του που πλέον πραγματοποιεί δημοσιοϋπαλληλικές εμφανίσεις με ανεπίκαιρο υλικό.

Μια ακόμα ένδειξη της σπουδαιότητας και της ποιότητας που προσφέρουν τα αυθεντικά late night shows είναι το ότι ο κόσμος συρρέει φανατικά για να τα παρακολουθήσει. Στις μαγνητοσκοπήσεις που λαμβάνουν χώρα σε ιστορικά θέατρα όπως το Ed Sullivan Theatre –σαν να λέμε εδώ στο Παλλάς–, το κοινό έχει φροντίσει να κλείσει θέσεις πολύ καιρό πριν, οι χώροι είναι πάντα ασφυκτικά γεμάτοι και το χειροκρότημα είναι πραγματικά ενθουσιώδες και όχι κονσέρβα ή ξεθυμασμένο και διεκπεραιωτικό υπό το κέλευσμα ανιματέρ. Καλό θα ήταν λοιπόν, όσοι ματαιοπονούν να καθιερωθούν ως οικοδεσπότες late night show να αφουγκραστούν το χλιαρό χειροκρότημα του πολύπαθου κοινού τους και να επιστρέψουν στα τηλεοπτικά σχήματα όπου διακρίνονται(;) Εκτός κι αν επιθυμούν να επιβεβαιώνουν σε εβδομαδιαία βάση ότι η ρήση «από τ' αλώνια στα σαλόνια» παραμένει επίκαιρη.

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

What's another year

Η (ακαδημαϊκή) χρονιά που διανύουμε έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα. Έχω φορτωμένο πρόγραμμα αλλά ασχολούμαι με πράγματα που μου αρέσουν και με κρατάνε ζωντανό. Αν θυμηθώ πάντως τα χρόνια που πέρασαν, και άλλες φορές μια συγκεκριμένη χρονιά λειτουργούσε ως ορόσημο και σηματοδοτούσε τις εξελίξεις τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική μου ζωή.

Άλλα έτσι γίνεται στις ζωές όλων μας. Η χρονιά που τέλειωσες το Λύκειο, η χρονιά που πήρες πτυχίο, η χρονιά που παντρεύτηκες και ούτω καθεξής. Η ζωή συνεχίζεται, εξελλίσεται και το σημαντικό είναι να εξελίσσεσαι και συ μαζί της. Να ζεις, να μαθαίνεις, να αγαπάς, να χαίρεσαι τις (μικρές) χαρές της αλλά και να βιώνεις τις λύπες της. Να συμβιβάζεσαι. Σε όλη σου αυτή την πορεία πάνω στον πλανήτη Γη βάζεις στόχους (που άλλους τους πετυχαίνεις και άλλους όχι), φιλοσοφείς, στοχάζεσαι και προσπαθείς για το καλύτερο.

Κάπως έτσι θυμήθηκα το "What's another year?" του Johnny Logan.




Οι νεώτεροι δεν θα τον ξέρετε. Γεννήθηκε στην Αυστραλία στις 13 Μαΐου του 1954 με το όνομα Seán Patrick Michael Sherrard και ήταν γιος τενόρου από το Ντέρι της Ιρλανδίας. Νίκησε δύο φορές στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον εκπροσωπώντας την Ιρλανδία: η πρώτη, το 1980 με το τραγούδι What's Another Year? και η δεύτερη το 1987 με το τραγούδι Hold Me Now. Στον διαγωνισμό του 1984 συνέθεσε το τραγούδι "Terminal 3" που ήρθε 2ο και ερμηνεύτηκε από την Λίντα Μάρτιν  Το 1992 κέρδισε ξανά τον διαγωνισμό αυτήν τη φορά ως συνθέτης, με το τραγούδι της Λίντα Μάρτιν "Why Me?".

Ο "κύριος Γιουροβίζιον" συνεχίζει ακόμη και σήμερα να ερμηνεύει και να γράφει τραγούδια. Στη διάρκεια της καριέρας του, έχει κυκλοφορήσει όχι λιγότερα από 40 σινγκλς και 19 άλμπουμ. Παράλληλα ασχολείται και με το μουσικό θέατρο.

Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες για τον καλλιτέχνη με τις περισσότερες επιτυχίες στην ιστορία του διαγωνισμού, στο site του (http://johnnylogan.com/) υπάρχουν τα πάντα.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

St. Vincent - New York

Και μιας και είμαστε στα καινούργια, για ακούστε και αυτό το κομματάκι που μου άρεσε από το πρώτο άκουσμα.



Η Anne Erin "Annie" Clark (γεννημένη το 1982 παρακαλώ), είναι η καλλιτέχνης που είναι αρκετά γνωστή πλέον με το όνομα St. Vincent.

Τραγουδάει, γράφει τα τραγούδια της και παίζει ένα σωρό όργανα. Σπούδασε στο Berklee College of Music και εκτός από τη solo καριέρα της αποτέλεσε και ένα από τα μέλη της μπάντας του Sufjan Stevens στις εμφανίσεις του μέχρι το 2006.

Το συγκεκριμένο κομμάτι κυκλοφόρησε στις 30 Ιουνίου του 2017 και είναι το πρώτο single του πέμπτου της studio album, Masseduction.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Tim McGraw - Humble and Kind

Ένα τραγούδι από το χώρο της country έχω σήμερα για σας.


Το "Humble and Kind" είναι ένα τραγούδι της Lori McKenna που κυκλοφόρησε όμως για πρώτη φορά από τον Tim McGraw στις 20 Ιανουαρίου του 2016, ως το δεύτερο single από το 14ο studio album του, Damn Country Music.

Το τραγούδι έχει κερδίσει το βραβείο για Best Country Song στην 59η τελετή των Grammy Awards, τον τίτλο "Video of the Year" στα βραβεία CMT Music Awards,  "Song of the Year"στα CMA Awards και "Country Song of the Year" στα American Music Awards (όλα το 2016).


Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Το αφεντικό ... στο Broadway


To MetLife Stadium, στο Ίστ Ράδερφορντ του Νιου Τζέρσι, μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερους από 50.000 ανθρώπους για μια συναυλία. Το Walter Kerr Theater στο Μπρόντγουεϊ είναι κατά πολύ μικρότερο καθώς διαθέτει θέσεις για λιγότερους από χίλιους θεατές. Αλλά οι δύο αυτοί χώροι στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης έχουν ένα κοινό σημείο αναφοράς: τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Πέρυσι, το «Αφεντικό» της αμερικανικής ροκ μουσικής κατάφερε να γεμίσει τρεις φορές το MetLife ενώ αυτές τις ημέρες πρόκειται να εγκατασταθεί στα καμαρίνια του Walter Kerr Theater.
Από τα μέσα Οκτωβρίου έως και τον Φεβρουάριο, ο Μπρους θα ανεβαίνει από Δευτέρα έως Παρασκευή στη σκηνή του περίφημου θεάτρου και θα παρουσιάζει μια παράσταση «όσο το δυνατόν πιο προσωπική και οικεία». «Επέλεξα το Μπρόντγουεϊ για αυτό το project γιατί υπάρχουν αυτά τα όμορφα παλιά θέατρα και μου φάνηκε ως το κατάλληλο σκηνικό για αυτό που είχα στο μυαλό μου. Μάλιστα, με μία ή δύο εξαιρέσεις, το Walter Kerr Theater με τις 960 θέσεις του είναι η μικρότερη σκηνή που θα έχω εμφανιστεί τα τελευταία σαράντα χρόνια», είχε προσδιορίσει ο ίδιος με ανακοίνωσή του, μετά τη διαρροή του γεγονότος, το καλοκαίρι, στα αμερικανικά ΜΜΕ. Η επίσημη πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για την 12η Οκτωβρίου αλλά από την ερχόμενη Τρίτη ξεκινούν οι avant premier με τις τιμές των εισιτηρίων να ξεκινούν από 700 και να φτάνουν έως και 2.400 δολάρια.

Για τον τραγουδοποιό που ξεκίνησε την καριέρα του δίνοντας συναυλίες στα μπαρ του Τζέρσι Σορ, για να καταλήξει στη συνέχεια να γίνει το μουσικό ίνδαλμα των μελών της αμερικανικής εργατικής τάξης, γεμίζοντας τεράστια στάδια επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, η επιλογή του αυτή είναι σίγουρα ξεχωριστή. Πρόκειται, όμως, για μια κατάθεση ψυχής μέσω της μουσικής, για μια προσωπική συναυλία ή για ένα θεατρικό δρώμενο;
Ολα άρχισαν στο Λευκό Οίκο. Την 12η Ιανουαρίου, κατά τις τελευταίες ημέρες της κυβέρνησης Ομπάμα, ο Σπρίνγκστιν έδωσε μια ακουστική συναυλία ενώπιον 250 μελών του προσωπικού των Ομπάμα ως δώρο προς την προεδρική οικογένεια. Αποδείχτηκε πως επρόκειτο για μια εξαιρετική στιγμή για τον ίδιο, κάτι σαν απολογισμός ζωής, καθώς επέλεξε να εκτελέσει 15 από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του, εμπλουτίζοντάς τα με προσωπικές αφηγήσεις και αναμνήσεις, κατά το πρότυπο του «Born to Run», την αυτοβιογραφία του τροβαδούρου που κυκλοφόρησε το 2016.
Εννέα μήνες μετά ο Μπρους είναι έτοιμος να παρουσιάσει τον «Σπρίνγκστιν στο Μπρόντγουεϊ»«Η παράστασή μου είμαι μόνο εγώ, η κιθάρα, το πιάνο και τα λόγια και η μουσική. Άλλοτε μιλάω και άλλοτε τραγουδώ. Η παράσταση ακολουθεί ελεύθερα την πορεία της ζωής και του έργου μου», δηλώνει, χαρακτηρίζοντας το ζευγάρωμα της αφήγησης με το τραγούδι «μια τρίτη οντότητα». 
Μιλώντας στους New York Times ο Σπρίνγκστιν παραδέχτηκε πως εκείνη τη βραδιά στον Λευκό Οίκο, λίγες ημέρες πριν από την ορκωμοσία του νέου αμερικανού προέδρου, το κλίμα ήταν βαρύ και κυριαρχούσαν το σοκ και η ανησυχία. Αλλά εκείνος επέλεξε να αντισταθεί και να μην επιτρέψει στην εκλογή του Τραμπ να τον επηρεάσει.
«Δεν ήθελα να κάνω κάτι που θα αφορούσε μόνον αυτό. Σκεφτόμουν, πως στη ζωή μου έγραψα αρκετά και όλα αυτά τα χρόνια εξέφρασα συγκεκριμένες αξίες. Και το καλύτερο που μπορούσα να κάνω εκείνη τη στιγμή ήταν να παρουσιάσω κάτι που θα αναδείκνυε αυτές τις αξίες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν υπάρχει τίποτα που να εστιάζει στον Τραμπ σ’ αυτό που κάνω. Η ιδέα μου ήταν να παρουσιάσω όλα όσα έκανα τα τελευταία σαράντα χρόνια ώστε να μιλήσει το έργο μου. Δεν ήθελα να γίνω υπερβολικός ή ιδιαίτερα ιδεολογικός. Ήθελα να παίξω απλά και να είμαι αρκετά ευρύς ώστε να αναφερθώ σε όλα όσα για τα οποία έχω γράψει. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, μέσω της αντίθεσης, θα έκανα και το σχόλιό μου».

Αλλά ο Σπρίνγκστιν, ο άνθρωπος που τραγούδησε για τους άνεργους της Αμερικής, για τους περιθωριοποιημένους, για όλους τους λησμονημένους της αμερικανικής εργατικής τάξης, αναγνωρίζει πως ο Τραμπ κατάφερε να μιλήσει και τελικά να πείσει αυτούς τους ανθρώπους να τον ψηφίσουν.
«Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, με την έννοια ότι η αποβιομηχανοποίηση που σημειώθηκε τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν πραγματικά καταστροφική για ένα ολόκληρο τμήμα του πληθυσμού. Και αυτά τα ζητήματα δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ σοβαρά ούτε από τους Ρεπουμπλικανούς ούτε από τους Δημοκρατικούς. Το πρόβλημα είναι σύνθετο. Εμπλέκεται και  η παγκόσμια τεχνολογία και δεν έχω τις απαντήσεις. Αλλά γνωρίζω πως πάρα πολλοί έχασαν τον προσανατολισμό τους και θεωρώ ότι ο Τραμπ άγγιξε αυτά τα αισθήματα μέσω της ρητορικής του. Είναι πολύ καλός στο να γνωρίζει τι θέλει να ακούσει ο κόσμος», παραδέχτηκε.