Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Χειμερινή ώρα

Για εντελώς ιδιοτελείς λόγους ποτέ δεν συμπάθησα αυτή την αλλαγή ώρας. Δεν μου αρέσει καθόλου που νυχτώνει πιο νωρίς καθώς από μικρό παιδί δεν μπορούσα τον μη φυσικό φωτισμό. Όταν πήγαινα σχολείο διάβαζα το πολύ μέχρι τις 5 το απόγευμα. Μετά, όταν πια ανοίγαμε τα φώτα δεν μπορούσα (και δεν ήθελα) να διαβάσω. Επιπλέον, μου την έδινε τόσο πολύ που βράδιαζε νωρίτερα που μου δημιουργούσε μια αβάσταχτη μελαγχολία που σχεδόν κρατούσε μέχρι την άνοιξη.  Έτσι, κάθε χρόνο αυτή η μέρα ήταν η χειρότερη μου.



Για όλους τους παραπάνω λόγους, όταν πριν από μερικά χρόνια πρωτοδιάβασα ότι υπάρχουν σε όλο τον κόσμο υπέρμαχοι της άποψης του να μην αλλάζει η θερινή ώρα αναθάρρησα. Διαβάστε στο παρακάτω άρθρο τα επιχειρήματα τους.

Η βρετανική εφημερίδα The Telegraph, για παράδειγμα, προτείνει να μην ξαναγυρίσουμε τα ρολόγια πίσω. Όπως σημειώνει, σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Βρετανία, ασκούνται πιέσεις να υιοθετηθεί η θερινή ώρα σε μόνιμη βάση, επεκτείνοντας σταθερά τις ώρες φωτός το απόγευμα.
Οι υπέρμαχοι αυτής της άποψης προβάλλουν μια σειρά από επιχειρήματα που αναδεικνύουν τα πλεονεκτήματα που έχει για την οικονομία, τον τουρισμό, ακόμη και τον αθλητισμό η πρωινή έγερση κατά μία ώρα νωρίτερα και η παράταση της μέρας το απόγευμα.
1. Εξοικονόμηση ενέργειας
Η μείωση της κατανάλωσης ενέργειας είναι ένας από τους βασικούς λόγους που οι δείκτες των ρολογιών μεταφέρονται μία ώρα μπροστά την άνοιξη. Ο λόγος είναι ότι έτσι θα νυχτώνει αργότερα, συνεπώς, θα χρειαζόμαστε λιγότερες ώρες τα φώτα αλλά και τη θέρμανση.
Ενδεικτικά για τη Βρετανία, σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Πολιτικών Ερευνών από τη δεκαετία του 1990, οι καταναλωτές εξοικονομούν 260 εκατ. λίρες ετησίως από τους λογαριασμούς ρεύματος. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, η επιμήκυνση της μέρας κατά μία ώρα τον χειμώνα μπορεί να «γλιτώνει» από τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών 485 εκατ. λίρες κάθε χρόνο λόγω μειωμένης χρήσης ηλεκτρικής ενέργειας για φωτισμό και θέρμανσης. Το όφελος, όμως, είναι σημαντικό και για το περιβάλλον, αφού μειώνονται δραστικά οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα –κατά 70.000 ανθρώπους.
Σύμφωνα με την ακαδημαϊκό Elizabeth Garnsey που έχει την ευθύνη σύνταξης της έκθεσης, εκτιμάται ότι το 0,5% της παραγωγής ενέργειας στη Βρετανία σπαταλιέται λόγω της επιστροφής των ρολογιών στη χειμερινή ώρα. «Αυτό συμβαίνει επειδή έχει περισσότερο φως το πρωί, πριν ξυπνήσει ο κόσμος για να πάει στη δουλειά του», εξηγεί.
2. Οφέλη για τις επιχειρήσεις
Με την αλλαγή της ώρας την Κυριακή, οι αγορές και οι επιχειρήσεις θα έρθουν πιο κοντά στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Ώρα (CET), το οποίο σημαίνει ότι ο επιχειρηματικός κόσμος θα διευκολυνθεί στις συναλλαγές του με βασικά κέντρα της Ευρώπης, όπως οι Βρυξέλλες, το Παρίσι, η Φρανκφούρτη και το Μιλάνο.
Για τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται και σε άλλες χώρες, αυτό μπορεί να σημαίνει μείωση του εργατικού κόστους, καθώς τα ωράρια των υπαλλήλων θα εναρμονίζονται καλύτερα με τις εργάσιμες ώρες στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πόλεις.
3. Aσφάλεια στους δρόμους
Τον χειμώνα που νυχτώνει νωρίς –ακόμη πιο νωρίς λόγω της αλλαγής ώρας– εντείνεται η αγωνία των γονιών για τα παιδιά που γυρίζουν από το σχολείο ή τις δραστηριότητες ενώ έχει νυχτώσει, ενώ μεγαλύτερη ανασφάλεια δημιουργείται γενικότερα στις μετακινήσεις. Με την παράταση της μέρας, η ασφάλεια στους δρόμους βελτιώνεται και η εγκληματική δράση δυσχεραίνεται.
Με βάση τα συμπεράσματα που εξήχθησαν κατά τη δοκιμαστική τριετία 1968-1971 στη Βρετανία, κατά την οποία διατηρήθηκε η θερινή ώρα, οι τροχαία ατυχήματα μειώθηκαν κατά 11% συγκεκριμένα τις ώρες του απογεύματος που επηρεάζονται από την αλλαγή της ώρας. Σήμερα, καταγράφονται 50% περισσότερα θανατηφόρα και σοβαρά τροχαία ατυχήματα με θύματα ενήλικες τις απογευματινές ώρες αιχμής και τριπλάσια ατυχήματα με θύματα παιδιά.
Σύμφωνα με το βρετανικό Υπουργείο Εσωτερικών, μια επιπλέον ώρα ημέρας θα εξοικονομούσε 200 εκατ. λίρες από έξοδα που συνδέονται με τα ατυχήματα, ενώ η εγκληματική δράση –που συνήθως πραγματοποιείται τις ώρες της νύχτας– θα συρρικνωνόταν κατά 3%.
4. Ώθηση στον τουρισμό
Η παράταση της ημέρας και τα φωτεινά απογεύματα έχει πολύ σημαντικά οφέλη και για τον τουρισμό, εάν νύχτωνε αργότερα, οι τουρίστες θα κυκλοφορούσαν περισσότερες ώρες και θα έκαναν μεγαλύτερες δαπάνες. Ειδικά για τη Βρετανία, η διατήρηση της θερινής ώρας και τον χειμώνα θα έδινε ώθηση 3,5 δισ. λιρών στον τουριστικό κλάδο, σύμφωνα με τα στοιχεία του βρετανικού φορέα Tourism Alliance. Η ανάπτυξη αυτή θα είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν 60.000-80.000 νέες θέσεις εργασίας στον τουριστικό κλάδο που θα απέφεραν επιπλέον εισόδημα 720 εκατ. λίρες.
5. Περισσότερες επιτυχίες στον αθλητισμό
Οι περισσότερες ώρες φωτός σημαίνουν και περισσότερες ώρες προπόνησης και παρακολούθησης αγώνων. Οι αθλητικές ενώσεις στη Βρετανία ασκούν για πολλά χρόνια πιέσεις προκειμένου να καθιερωθεί η θερινή ώρα όλον τον χρόνο, εκτιμώντας ότι τα οφέλη θα είναι σημαντικά για τον αθλητικό κλάδο. Σύμφωνα με μελέτη της ένωσης γκολφ τη δεκαετία του 1980, το οικονομικό όφελος θα ξεπερνούσε τα 400 εκατ. δολάρια ετησίως από τις επιπλέον πωλήσεις εισιτηρίων και τις προμήθειες.
Όπως υποστηρίζει ο David Prerau, συγγραφέας του βιβλίου Saving the Daylight: Why We Put the Clocks Forward (Κρατάμε το φως της ημέρας: Γιατί βάζουμε τα ρολόγια μια ώρα μπροστά, σε ελεύθερη απόδοση), τα φωτεινά απογεύματα επηρεάζουν τα πάντα: από την τρομοκρατία της Μέσης Ανατολής μέχρι τα εισιτήρια που κόβουν τα θέατρα στο Λονδίνο, την εγκληματική δράση στους δρόμους και τα κέρδη των ραδιοφωνικών σταθμών».
Ο δημόσιος διάλογος για το ζήτημα αυτά συνεχίζεται εδώ και πολλά χρόνια και κανείς δεν ξέρει αν η θερινή ώρα θα κατορθώσει να «επιβάλει» την παρουσία της καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Ο χρόνος θα δείξει.

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

In a broken dream

Αγίου Δημητρίου σήμερα και εγώ γιορτάζω κάπως διαφορετικά.

Εχω ξεθάψει τις παλιές κασέτες της νιότης μου και απολαμβάνω αυτόν τον τραχύ ήχο της αναλογικής εποχής που μου έχει λείψει. Αν έχετε κρατήσει τις παλιές κασέτες σας και έχετε και κάποιο κασετόφωνο που να τις παίζει ικανοποιητικά, σας το συνιστώ. Ακόμη και τα μη εκπαιδευμένα ώτα θα καταλάβουν τη διαφορά. Κι αν είστε και πάνω από τα σαράντα, θα δείτε ότι θα θυμηθείτε τον τρόπο που ακούγατε μουσική και -γιατί όχι- μπορείτε μέχρι και να συγκινηθείτε.

Σε μια από αυτές τις κασετούλες λοιπόν, ακούω αυτή τη στιγμή το "In a broken Dream" από τους Python Lee Jackson που δένει απόλυτα με την μουντάδα που επικρατεί στη Θεσσαλονίκη σήμερα.



Θα το θυμηθείτε οι παλιότεροι. Κυκλοφόρησε το 1972 και στα φωνητικά δεν είναι άλλος από τον κύριο Rod Stewart παρότι αυτό δεν αναφέρεται πουθενά στα credits του δίσκου βινυλίου που έφτασε μέχρι το #3 του UK chart τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Το τραγούδι είχε γράψει αρκετά χρόνια πριν ο κιμπορντίστας και τραγουδιστής του γκρουπ, Dave Bentley. Επειδή δεν του άρεσαν αρκετά τα φωνητικά στην δική του έκδοση του τραγουδιού, έφερε τον Rod Stewart για να το τραγουδήσει, ο οποίος δεν είχε γίνει ακόμα γνωστός για τη σόλο καριέρα του. Λέγεται πως για τη συμμετοχή του στο τραγούδι πληρώθηκε με ένα ποσό που το ξόδεψε για να αγοράσει νέα καλύματα για το αυτοκίνητο του!
Μάλιστα το τραγούδι κυκλοφόρησε αρχικά τον Οκτώβριο του 1970 χωρίς να γίνει επιτυχία. Αυτή ήρθε το 1972 όταν ο Rod Stewart άρχισε να γίνεται γνωστός και να έχει τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες του.
Ο Rod Stewart το ξαναηχογράφησε το 1992 μαζί με τον David Gilmour και τον John Paul Jones αλλά η εκτέλεση αυτή κυκλοφόρησε μόλις το 2009 με το The Rod Stewart Sessions 1971-1998 box set.




Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

"Το καλάθι των αξιοθρήνητων" ... αναδημοσίευση από την Καθημερινή

Με τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο συνήθως συμφωνώ. Διαβάζω τακτικά εδώ και χρόνια το site του (http://www.georgakopoulos.org/) ενώ θέλω να διαβάσω κάποια στιγμή και τον "Φεβρουάριο".

Με το χθεσινό του όμως άρθρο στην Καθημερινή ταυτίστηκα απόλυτα. Μου άρεσε πολύ και συμφωνώ με την ανάλυση του για το πως φτάσαμε ως εδώ.

Το αναδημοσιεύω λοιπόν και σ' αυτό το ταπεινό blog με την ελπίδα να φτάσει σε ακόμα περισσότερους.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

 Τι συμβαίνει στον κόσμο μας;

Πώς φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο, τι μας συνέβη;

Σε όλο τον κόσμο, παντού, ο λαϊκισμός προελαύνει. Όσο πιο αδιανόητα και φοβικά τα μηνύματα, όσο πιο φανταχτερές οι υποσχέσεις, όσο μεγαλύτερα τα ψέματα, όσο πιο κραυγαλέες οι θεωρίες συνομωσίας, τόσο μεγαλύτεροι οι εκλογικοί θρίαμβοι. Και καλά στις Φιλιππίνες. Καλά στην Ουγγαρία, στη χρεοκοπημένη προβληματική Ελλάδα.

Μα στις ΗΠΑ; Στην ισχυρότερη δημοκρατία της Γης;

Πώς είναι δυνατό το 2016 να υπάρχει στο σύμπαν μας ο Ντόναλντ Τραμπ, υποψήφιος Πρόεδρος της Αμερικής;
Τι συνέβη; Παλιά αυτά δεν γίνονταν. Πάντα υπήρχε λαϊκισμός. Πάντα οι πολιτικοί ήταν ψεύτες. Μα παλιά οι λαϊκιστές κι οι ψεύτες ήταν κοσμήτορες στο Μπέρκλεϊ. Ακολουθούσαν κάποιους κανόνες, υιοθετούσαν ένα κώδικα. Σήμερα κυμαίνονται από ακροδεξιοί ρατσιστές μέχρι φονιάδες ναρκομανών. Είναι σαν ξαφνικά το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού παγκοσμίως να κατέρρευσε σχεδόν ταυτόχρονα, σε όλες τις χώρες. Σαν ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής να κατακρημνίστηκε και παράλληλα να ανήλθε στην εξουσία.
Τι μεσολάβησε;
Μια από τις αιτίες, κατά τη γνώμη μου, είναι η πρόσβαση στο ίντερνετ.
Τις τελευταίες εβδομάδες καταναλώνω αδηφάγα αναλύσεις για το προφίλ των ανθρώπων που δηλώνουν ότι στις 8 Νοεμβρίου θα ψηφίσουν για Πρόεδρο τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Ντόναλντ Τραμπ, στην περίπτωση που δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, είναι ένα εντελώς παράδοξο πλάσμα. Δεν μοιάζει πραγματικός άνθρωπος, είναι σαν παστίς, σαν κάποιος να τον έχει συναρμολογήσει επίτηδες, παίρνοντας τα απολύτως χειρότερα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου είδους και επικολλώντας τα άτσαλα σε μια χλιαρή μάζα από πορτοκαλί ζυμάρι. Όποιος έχει παρακολουθήσει τα πράγματα που λέει αυτό το πλάσμα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου έχει διαπιστώσει επανηλειμμένα ότι πρόκειται για έναν παθολογικά ψεύτη, μισογύνη, άξεστο ρατσιστή νάρκισσο, ο οποίος από ό,τι φαίνεται είναι επίσης και φοροφυγάς, απατεώνας και παντελώς άσχετος πάνω στα πολιτικά, γενικώς τα πολιτικά, οτιδήποτε έχει να κάνει με την πολιτική, δηλαδή οτιδήποτε έχει σχέση με τη δουλειά την οποία διεκδικεί στις 8 Νοεμβρίου. Πρόκειται για απίστευτο πράγμα, ένα χρυσοποίκιλτο γκόλεμ χυδαιότητας και μοναξιάς, μια κραυγαλέα καρικατούρα, σαν κακός σε περιπέτεια του Μπάτμαν.
Κι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι εξαιρετικά εντυπωσιασμένοι από αυτό τον υποψήφιο, ένθερμοι υποστηρικτές του. Τι είναι αυτοί; Ποιοι είναι; Η μαζική τους εμφάνιση είναι ένα φαινόμενο που θυμίζει την επικράτηση ακραίων λαϊκιστών πολιτικών σε πολλές χώρες του κόσμου, αλλά στην πιο κραυγαλέα της μορφή.
Τώρα πρέπει να σας εξηγήσω γιατί έφταιξε το ίντερνετ γι’ αυτό. Επειδή, κατά τη γνώμη μου, το ίντερνετ έδωσε σε φωνή σε μια ως τότε σιωπηρή βάση, σε μια γιγάντια μάζα -η οποία σε κάποιες γωνιές του πλανήτη είναι και πλειοψηφική-, η οποία περιέχει τους ανθρώπους που θαυμάζουν (και ταυτίζονται με) τους Τραμπ, τους Ντουτέρτε, τους Γκρίλο, τους Όρμπαν, τους Καμμένους του κόσμου μας. Η Χίλαρι Κλίντον τους αποκάλεσε “basket of deplorables”, το καλάθι των αξιοθρήνητων (ή ελεεινών, όπως το μεταφράσει κανείς). Σκληρές κουβέντες, αλλά χωρίς πολιτικό κόστος, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν θα την ψηφίσουν ποτέ. Αυτοί οι πολίτες υπήρχαν και πριν. ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν. Αλλά πριν δεν είχαν φωνή. Τους παρουσιάζονταν επιλογές έτοιμες, σερβιρισμένες από την κοινωνική, πνευματική, οικονομική και πολιτική “ελίτ”, καλογυαλισμένες για να πάρουν να διαλέξουν, και καμία δεν τους έμοιαζε πάρα πολύ. Μετά όμως ήρθε το ίντερνετ, και άρχισαν να διαπιστώνουν ότι δεν είναι μόνοι. Δεν είναι λίγοι. Το ίντερνετ έδωσε τη δυνατότητα σε κάθε έναν από εμάς, ό,τι παραξενιά κι αν κουβαλάμε, να διαπιστώσει ότι υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι, πολλοί άλλοι, που κουβαλάν την ίδια.
Κάποιοι αφελείς νομίσαμε πως η ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση σε όλη την ανθρώπινη γνώση -το ίντερνετ δηλαδή- θα τροφοδοτούσε τα μυαλά των ανθρώπων, θα τα άνοιγε, θα τα γέμιζε. Προς το παρόν δε φαίνεται να συνέβη αυτό. Οι άνθρωποι με τα πιο κλειστά μυαλά δεν πήγαν στη Wikipedia για να τ’ ανοίξουν, πήγαν κατευθείαν στα συνομωσιολογικά σάιτ για να διαλέξουν τις εξωφρενικές θεωρίες συνομωσίας που τους αρέσουν περισσότερο. Οι παλαβές ιδέες τους βρήκαν λίπασμα για να φυτρώσουν, χώρο για να βλαστήσουν. Αυτοί που πιστεύουν ότι οι μετανάστες μας βιάζουν και μας κλέβουν τις δουλειές, ότι τα αεροπλάνα μας ψεκάζουν ή ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών λύνεται δολοφονώντας μαζικά βαποράκια και πρεζόνια, βρέθηκαν μεταξύ τους, χαλύβδωσαν τα πιστεύω τους, αναπαρήγαγαν τις συνομωσίες τους κι ύστερα άρχισαν να ψάχνουν γι’ αυτό που τους λείπει: Ηγέτες.
Ηγέτες που νομίζουν ότι τους μοιάζουν. Όχι γραβατωμένα λαμόγια της ελίτ, αλλά ανθρώπους που λένε στην κάμερα αυτά που σκέφτονται κι οι ίδιοι, τις ίδιες θεωρίες συνομωσίες, το μίσος για το ξένο ή το διαφορετικό, λάθη, ύβρεις, ψέματα, οτιδήποτε, αρκεί να απευθύνονται στο συναίσθημα, με πολύ απλά λόγια, με μικρές και σύντομες λέξεις. “Επιτέλους υπάρχει κάποιος που λέει αυτά που σκέφτομαι”, λέει μια φανατική οπαδός του Τραμπ σε πρόσφατο ρεπορτάζ της Washington Post, η οποία μεταξύ άλλων πιστεύει ότι ο Μπαράκ Ομπάμα είναι μουσουλμάνος, γκέι και ο ιδρυτής του ISIS, και ότι η Μισέλ Ομπάμα είναι άντρας. Αυτή δεν τη σοκάρει τίποτε από όσα λέει ή κάνει ο Τραμπ.
Αυτοί οι άνθρωποι μέχρι τώρα είχαν να επιλέξουν το Μιτ Ρόμνι και το Τζορτζ Μπους, το Σαρκοζί και το Μπλερ, παρόμοια μεταξύ τους κοστούμια, λαμόγια οι περισσότεροι, μέρος του "συστήματος", που όμως υπακούν σε κάποιους κανόνες πολιτικής συμπεριφοράς, δημόσιου λόγου, επιπέδου και αξιοπρέπειας. Που ακολουθούν κάποια στάνταρ, έστω υποτυπώδη. Τι να τους πουν αυτοί. Ο Τραμπ -ένα τεκμηριωμένο λαμόγιο-, είναι αυτός που τολμά να τσαλαπατήσει αυτούς τους κανόνες, να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αγνοώντας κάθε ευπρέπεια ή αλήθεια, και ως εκ τούτου αντανακλά τα χειρότερα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης. Έτσι εκπροσωπεί τους πολιτικά ακάλυπτους φασίστες, τους ρατσιστές, τους μισογύνεις, τους μυθομανείς, τους “ψεκασμένους”, τους deplorables, τους κάνει όλους αυτούς να νιώθουν ότι έχουν κάποιον να τους εκπροσωπεί, όχι καλύτερό τους, αλλά παρόμοιο.
Φταίει και η παιδεία; Φυσικά φταίει η παιδεία. Στα ρεπορτάζ των χιουμοριστικών εκπομπών στις ΗΠΑ (όλες τους απευθύνονται στο εστέτ κοινό των μεγάλων πόλεων) τους κοροϊδεύουν, βγάζουν ανθρώπους που πιστεύουν ότι ο Μπιλ Κλίντον έχει AIDS επειδή κάνει παρέα με το Μάτζικ Τζόνσον και γελάνε, σα να λένε, κοιτάχτε τα φρικιά που ψηφίζουν Τραμπ, κοιτάχτε τους πόσο αστείοι και ηλίθιοι που είναι. Φυσικά η παιδεία φταίει. Η οικονομική ανισότητα που κρατά καθηλωμένη τη μεσαία τάξη στα επίπεδα της δεκαετίας του ’70, η άδικη φορολογία που ευνοεί πλούσια λαμόγια (σα το Ντόναλντ Τραμπ -αλλά οι θαυμαστές του δεν μπορούν να πιάσουν την ειρωνία επειδή δεν έχουν πρόσβαση σε αξιόλογη δημόσια παιδεία επειδή οι πλούσιοι σα το Ντόναλντ Τραμπ φοροδιαφεύγουν), όλα αυτά φταίνε. Αλλά ο τρόπος αντίδρασής τους παραμένει αποσβολωτικά μηδενιστικός, ανώφελος και, τελικά, ανόητος: Δεν μας αρέσουν οι πολιτικοί της παλιάς, παραδοσιακής πάστας, οπότε επιλέγουμε κάτι εξόφθαλμα, κραυγαλέα χειρότερο, μόνο και μόνο για να απορρίψουμε τους πρώτους. Είναι σα να σου φέρνουν να επιλέξεις για επιδόρπιο ανάμεσα σε συκωταριά και μπάμιες, και εσύ να λες όχι, δεν είναι δεν είναι καλά επιδόρπια αυτά, και πολύ δίκιο έχεις, είναι χάλια, και έτσι μετά να επιλέγεις να φας για επιδόρπιο μια φρεσκολερωμένη πάνα ακράτειας.

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

My Thieving Heart

Σήμερα ξύπνησα με περίεργη διάθεση ... το κομμάτι αυτό -αντιφατικό ε; - μου έφτιαξε τη μέρα. Ελπίζω να φτιάξει και τη δική σας.




Edit: Κι αμέσως μετά είδα αυτό:



Θέλω να ταξιδέψω τώρα.
Καλημέρα σας.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Desert Trip

Όσοι είστε φίλοι του rock θα έχετε υπόψη σας ότι αυτές τις μέρες στην έρημο Coachella της Καλιφόρνια υπάρχει ένα μοναδικό φεστιβάλ με τα μεγαλύτερα -εν ζωή- ονόματα του είδους.



Paul McCartney, Who, Rolling Stones, Roger Waters, Neil Young και Bob Dylan. Σχεδόν όλοι οι ήρωες της εφηβικής μου ηλικίας μαζεμένοι σε ένα και μοναδικό φεστιβάλ.

Φυσικά, 3 ώρες ήταν αρκετές για να πωληθούν όλα τα εισιτήρια, με τελευταία τα φθηνότερα κάτι που αποδεικνύει ότι οι αγοραστές δεν είχαν οικονομικό πρόβλημα.



Η επιτυχία του Desert Trip έχει κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι θα μπορούσε να καθιερωθεί σαν ετήσιο φεστιβάλ ενώ το ποσό που θα πάρει κάθε ένας από τους συμμετέχοντες κυμαίνεται μεταξύ 6 και 9 εκατομμυρίων δολαρίων.


Οι συνολικές εισπράξεις αναμένεται να φτάσουν τα 150 εκατομμύρια δολάρια. Sex, drugs and rock 'n roll; Μπα, μάλλον money talks!


Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Janis Joplin


H Τζάνις Λιν Τζόπλιν (Janis Lyn Joplin) γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1943 στο Πορτ Άρθουρ του Τέξας, στους κόλπους μιας χριστιανικής οικογένειας. Από νεαρή ηλικία έδειξε τις επαναστατικές της διαθέσεις, επηρεασμένη από τη γενιά των μπιτ. Αν και ξεκίνησε να σπουδάζει ζωγραφική, γρήγορα άλλαξε κατεύθυνση και ασχολήθηκε με τη μουσική, επηρεασμένη από τις μεγάλες ηρωίδες των μπλουζ. Είδωλά της υπήρξαν οι Λεντμπέλι, Ότις Ρέντινγκ και κυρίως η Μπέσι Σμιθ και η Οντέτα Χολμς, από τις οποίες εμπνεύστηκε το ακατέργαστο, πηγαίο φωνητικό της στιλ, που τόσο διέφερε από τις φολκ ερμηνείες συγχρόνων της τραγουδιστριών, όπως της Τζόαν Μπαέζ και της Τζούντι Κόλινς.
Το 1962 κι ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο του Όστεν εγκατέλειψε τις σπουδές της και εγκαταστάθηκε στο ελευθεριακό περιβάλλον του Σαν Φρανσίσκο, αποφασισμένη να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική. Ύστερα από αρκετές περιπλανήσεις και συνεργασίες, βρήκε το ιδανικό συνοδευτικό γκρουπ στους «Big Brother And The Holding Company», το αυτοσχεδιαστικό μπλουζ ύφος των οποίων ταίριαξε απόλυτα με τη φωνητική τεχνική της.
Έπειτα από μία θριαμβική εμφάνιση στο φεστιβάλ του Μόντερεϊ (17 Ιουνίου 1967) κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο «Big Brother and the Holding Company», με μεγαλύτερη επιτυχία τη διασκευή ενός παραδοσιακού αμερικανικού τραγουδιού, του «Down on Me». Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε το «Cheap Thrills», μία αποθέωση της ψυχεδελικής σόουλ, που περιλαμβάνει δύο κλασικά τραγούδια της («Piece Of My Heart», «Summertime» και «Ball And Chain»).
Ωστόσο, διάφορες δυσκολίες οδήγησαν την Τζάνις στην απόφαση να αφήσει το γκρουπ το Νοέμβριο του 1968 και να συνεχίσει με τους «Kozmic Blues Band», στις τάξεις των οποίων υπήρχαν σπουδαία ονόματα του λευκού μπλουζ, όπως του Μάικ Μπλούμφιλντ και του ελληνοαμερικανού Νικ Γκραβενίτις (πρώην μέλη των «Electric Flag»). Μαζί τους εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του Γούντστοκ (16 Αυγούστου 1969) και ηχογράφησε το άλμπουμ «I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!» (1969), που περιείχε τις επιτυχίες «Try (Just A Little Bit Harder)», «Kozmic Blues» και «To Love Somebody».
Δυστυχώς, η εξάρτησή της από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ όλο και μεγάλωνε. Αναγκάστηκε να αφήσει το γκρουπ για να υποβληθεί σε θεραπεία. Λίγο μετά την επιστροφή της κι ενώ είχαν προχωρήσει οι ηχογραφήσεις για το πρώτο άλμπουμ της με τη νέα μπάντα «Full Tilt Boogie Band», η Τζάνις Τζόπλιν βρέθηκε νεκρή στις 4 Οκτωβρίου 1970 από υπερβολική δόση ηρωίνης σε δωμάτιο ξενοδοχείου του Χόλιγουντ.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε, τελικά, μετά το θάνατό της, με τον τίτλο «Pearl» και για πολλούς ήταν η καλύτερη δουλειά της. Ανάμεσα στις καλύτερες στιγμές του ήταν τρεις συνθέσεις του Τζέρι Ραγκαβόι («My Baby», «Cry Baby», «Get It While You Can») και μία του Κρις Κριστόφερσον («Me And Bobby McGee»).

Σχετικά

  • Το περιοδικό Rolling Stone την κατέταξε στην 46η θέση της λίστας με τους 100 σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών (2004) και στη θέση 28 της λίστας με τους 100 σπουδαιότερους τραγουδιστές όλων των εποχών (2008).
  • Τραγούδια αφιερωμένα στην Τζάνις Τζόπλιν έγραψαν ή ερμήνευσαν ο Λέοναρντ Κοέν («Chelsea Hotel #2»), ο Τζέρι Γκαρσία («Birdsong»), η Τζόαν Μπαέζ («In the Quiet Morning», «Children of the Eighties»), οι The Mamas & the Papas («Pearl») και ο Κάντρι Τζο ΜακΝτόναλντ («Janis»).
  • Η ταινία του Μαρκ Ράιντελ «Το τριαντάφυλλο» («The Rose») με πρωταγωνίστρια την Μπέτι Μίντλερ βασίζεται χαλαρά στη ζωή της Τζάνις Τζόπλιν.