Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Lionel Ritchie

Ο Lionel Brockman Richie, Jr. (γεννημένος στις 20 Ιουνίου του 1949) έγινε αρχικά γνωστός ως ένα από τα μέλη του θρυλικού συγκροτήματος Commodores (από το 1968).

Εγώ θα ήθελα να σταθώ περισσότερο στην solo πορεία του που ξεκίνησε το 1982 με το άλμπουμ που είχε για τίτλο το όνομα του και περιείχε 3 μεγάλες επιτυχίες της εποχής, το "Truly", το "You Are" και το "My Love". Η συνέχεια ήρθε ένα χρόνο αργότερα με το album Can't Slow Down, που είχε τρομακτική απήχηση και κέρδισε 2 Grammy Awards. Μεγάλες επιτυχίες όπως το "All Night Long" ή το "Hello" που μου έδωσε την αφορμή για αυτήν την ανάρτηση υπήρχαν στο άλμπουμ αυτό.




Το 1985, γράφει και ερμηνεύει το "Say You, Say Me" στο soundtrack της ταινίας White Nights που κερδίζει και το Oscar της συγκεκριμένης χρονιάς. Το τραγούδι περιλαμβάνεται και στο άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1986  Dancing on the Ceiling.




Μετά το 1987 απομακρύνεται από τη μουσική του καριέρα καθώς ο πατέρας του αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας.
Επιστρέφει στα μουσικά πράγματα (μετά το θάνατο του πατέρα του) το 1992 και μέχρι σήμερα εξακολουθεί να είναι ενεργός χωρίς όμως να μπορέσει να επαναλάβει την επιτυχία που είχε την δεκαετία του '80.



Όλη η δισκογραφία του ακολουθεί:

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Ζωή

Το διάβασα στην εισαγωγή του βιβλίου "Νύχτες με αχνό φεγγάρι" του Γιάννη Πιτσιώρα και μου άρεσε:
Μου 'λεγαν κάποτε ότι τη ζωή μας την κινεί η μοναξιά και δεν το πίστευα. Ο άνθρωπος είναι πλάσμα κοινωνικό, έλεγα. Ψέμα. Μια μικρή γυαλιστερή αυταπάτη. Η ψύχα της ψυχής μας είναι η μοναξιά και μόνο. Δε φιλιώνουμε πραγματικά με τους ανθρώπους μήτε συγγενεύουμε. Στο βάθος είμαστε πάντοτε όλοι ξένοι. Παράταιροι. Διαφορετικοί. Ζούμε μαζί τις παράλληλες μοναξιές μας. Κάπου παλεύουμε, κάπου νομίζουμε ότι κερδίζουμε, ότι βγαίνουμε νικητές. Αδύνατο. Παράλογο.
Φαντάζομαι ότι πολλοί διαφωνείτε, αλλά έτσι είναι αυτά. Να μην αναφερθώ στη γνωστή ρήση για τις απόψεις.

Καλή σεζόν!

Update 1/9/2016: Χωρίς να το καταλάβω όταν το έκανα, αυτή είναι η 500η ανάρτηση αυτού του blog. Μου άρεσε που αυτό έγινε σε μια ανάρτηση που δεν έχει σχέση με τη μουσική. Άντε, να είμαστε γεροί και να τα χιλιάσουμε!!!

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Πανσέληνος με τους String Demons στο Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Λοιπόν, είχα πολύ καιρό να ενθουσιαστώ σε μια "συναυλία". Και βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά γιατί δεν ξέρω αν περιγράφει ακριβώς αυτό που κάνουν οι String Demons επί σκηνής.
Φαντάζομαι ότι θα ρωτήσετε: ποιοι είναι οι String Demons;


Αντιγράφω από το site τους (http://stringdemons.gr/) :

Οι ‘’String Demons’’ έχουν ξεκινήσει από την Αθήνα την περιπέτεια τους στον κόσμο στέκοντας ήδη πανάξια δίπλα στα κορυφαία ξένα σχήματα του είδους τους.
Τα δύο αδέλφια από την Ελλάδα, ο Κωνσταντίνος και η Λυδία Μπουντούνη προκαλούν με το τολμηρό και εντυπωσιακό τους πρόγραμμα τους μια ανεπανάληπτη μουσική εμπειρία.
Από το Παραδοσιακό στο Κλασσικό, από το Heavy Metal στο Λαϊκό, από τους Εκκλησιαστικούς Ύμνους στο Ρεμπέτικο στο Rock…και όπου φτάνει η μουσική με θετική ενέργεια, τρέλα, ρυθμό, κρουστά τύμπανα και Έγχορδα…!!!Το “δαιμόνιο” πρόγραμμά τους το συμπληρώνουν με κομμάτια από τον καινούργιο δίσκο τους που θα κυκλοφορήσει στο εξωτερικό. Ήδη κυκλοφορεί ένα πρώτο mini album (E.P) από την FM Records προάγγελος του επερχόμενου με τίτλο το όνομα τους. Μέσα στο 2016 θα κυκλοφορήσει ένα ακόμα album από τις sold out εμφανίσεις τους με τις “100 Κιθάρες” στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 23&24 Οκτωβρίου του 2015.

 Τι μου άρεσε χθες (18/08/2016) στην εμφάνιση τους στο Βυζαντινό Μουσείο:

  • Ο χώρος. Νομίζω ότι η μουσική τους "έδενε" άψογα με το περιβάλλον.
  • Ο αψεγάδιαστος ήχος. Χωρίς πολλά decibel, ήταν καθαρός και ταυτόχρονα ακατέργαστος.
  • Το πάθος τους (ειδικά του Κωνσταντίνου) όταν ερμήνευαν τα κομμάτια τους.
  • Η νεανική τρέλα και η καλή τους διάθεση στην προσπάθεια τους να επικοινωνήσουν με ένα ετερόκλητο κοινό που -κατά βάση- δεν ήξερε τι έχει πάει να ακούσει.   



 Και επειδή δεν είμαι τόσο καλός στα λόγια, διαβάστε και την κριτική της Πίτσας Στασινοπούλου από μια παλιότερη εμφάνιση τους (από το site www.kulturosoupa.gr).

Είναι δυνατόν δυο «δαίμονες» να σε μεταφέρουν σε μουσικό παράδεισο με το αγγελικό τους παίξιμο; Δυο «δαίμονες» φορτωμένοι νιάτα, ταλέντο και χαρίσματα να σου προσφέρουν μια… κολασμένα μαγική βραδιά; Είναι και παραείναι, όταν πρόκειται για τα αδέλφια Κωνσταντίνο και Λυδία Μπουντούνη, το «δαιμονικό» ντουέτο εγχόρδων «String Demons», που είχαμε την ευτυχία να απολαύσουμε – με όλη τη σημασία του όρου- στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, σε μια μοναδική συναυλία για το κοινό της πόλης. Παρότι μετρούν λιγότερο από δύο χρόνια ως «επίσημο» γκρουπ, είναι φανερό από τη μαζική προσέλευση αλλά και τις αντιδράσεις του κοινού, ότι διαθέτουν φανατικούς θαυμαστές και βέβαια το δικαιούνται τόσο… κι άλλο τόσο… κι άλλο τόσο! Διότι είναι δυο καλλιτέχνες ξεχωριστοί, πλασμένοι θαρρείς γι αυτό που κάνουν, με έναν εντελώς δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο.
Με το σβήσιμο των φώτων, την ατμοσφαιρική μουσική υπόκρουση, τη «σκοτεινή» εμφάνιση του Κωνσταντίνου στη σκηνή, αμέσως είχες την αίσθηση ότι κάτι «διαφορετικό» συμβαίνει εδώ, έξω από συμβατικά καλούπια, μέχρι τη θεαματική, φωτεινή είσοδο της Λυδίας μέσα από το κοινό, παίζοντας «δαιμονικά» το βιολί της. Η οποία αφού περιηγήθηκε παίζοντας ανάμεσα στους θεατές, ανέβηκε στη σκηνή για να ενωθεί με το βιολοντσέλο του Κωνσταντίνου και να αρχίσει η μουσική πανδαισία που μας συνεπήρε, με εναρκτήριο τραγούδι «Τα ματόκλαδά σου λάμπουν»… Στη φωτισμένη πια σκηνή, από άποψη θέασης, είχαμε την ευκαιρία να δούμε δυο «όμορφα νιάτα» με λαμπερά πρόσωπα, δυο καλλιτέχνες με χαριτωμένο, νεανικό στυλάκι, σε έναν επιτυχημένο συνδυασμό χιούμορ, ελευθερίας και στυλιστικής άποψης.
Από πλευράς ακούσματος… λυπούμαστε, αλλά ό,τι κι αν μεταφέρουμε είναι λίγο και αδυνατεί να αποδώσει τη ζωντανή απόλαυση των αισθήσεων! Η οποία απόλαυση επήλθε από ένα δυνατό συνταίριασμα πολλών παραγόντων, με επίκεντρο πάντα τη μαγεία της μουσικής, όπως αυτή προέκυψε από δύο «διαβολικά» έγχορδα. Που στα χέρια δύο σπουδαίων δεξιοτεχνών με δάχτυλα που πετούσαν- λες και δεν άγγιζαν τις χορδές, πήραν φωτιά και απογείωσαν τον ήχο στα ύψη! Πέραν όμως της δεδομένης δεξιοτεχνίας δύο μουσικών που παρά το νεαρό της ηλικίας τους, μετρούν ήδη μπόλικες περγαμηνές στα βιογραφικά τους, ένα στοιχείο που πραγματικά εντυπωσίασε ήταν ο σχεδόν απίστευτος συγχρονισμός μεταξύ τους, με ακρίβεια τόσο αξιοθαύμαστη, σαν να έπαιζε ένας άνθρωπος ταυτόχρονα τα δύο όργανα με… τέσσερα χέρια! Συντονιζόμενοι σχεδόν με την ανάσα και το βλέμμα, κάτι που προϋποθέτει ατέλειωτες ώρες κοινού παιξίματος, από δύο ανθρώπους σε τόσο στενή επαφή που γίνονται «ένα».
Το δεύτερο που εντυπωσίασε, πέραν της άρτιας εκτέλεσης, ήταν η φαντασία στις διασκευές και μείξεις ετερόκλητων τραγουδιών, όπου ένας συμβατικός νους δεν μπορεί να φανταστεί ας πούμε τον Χατζηδάκη σε συνδυασμό με ροκ ή πολύ περισσότερο τα… εκκλησιαστικά εγκώμια με χέβυ μέταλ! Ωστόσο η δημιουργική φαντασία των δύο καλλιτεχνών κατάφερε να τα συγκεράσει «διαβολικά» σε ένα μουσικό αποτέλεσμα υψηλής αισθητικής, με παρόντα τον εμβληματικό ήχο του πρωτότυπου και αποδοσμένον εξαιρετικά μέσα από έγχορδες ενορχηστρώσεις. Οι οποίες ενισχύθηκαν στο κομμάτι του ρυθμού με κρουστά και κυρίως με «μπότα» στα πόδια του Κωνσταντίνου, προσθέτοντας ένταση και δυναμικό, ρυθμικό τέμπο στα ακούσματα, ως καθοριστικό- γοητευτικό συνοδευτικό των μελωδιών. Θαυμάσαμε τον τρόπο που διασκευάστηκαν ευφάνταστα με ταλέντο, γνώση και σεβασμό, χαρακτηριστικά κομμάτια μεγάλων δημιουργών σαν «Τα ματόκλαδά σου λάμπουν», «Της αγάπης αίματα», «Τα καβουράκια», τραγούδια των Μ. Χατζηδάκη και Μ. Χιώτη, παραδοσιακά σαν το θρακιώτικο «Λιανοχορταρούδια»…
Ωστόσο η μουσική περιήγηση δεν αρκέστηκε στα «εγχώρια», μας ταξίδεψε από το ρόκ μέχρι την κλασική μουσική ( με έναν υπέροχο Βιβάλντι) και βέβαια σε δικές τους συνθέσεις που χαρακτηρίζονται από κάτι πολύ σημαντικό για έναν δημιουργό: έχουν διακριτή ταυτότητα και προσωπικό στίγμα, με έναν εξαιρετικό συνδυασμό ατμοσφαιρικής μελωδίας, εμπνευσμένης εκτέλεσης και ρυθμού, σαν το τραγούδι του «λυράρη που από την κορυφή του Ολύμπου παίζει για την μακρινή αγαπημένη του» ή σαν το απρόβλεπτο «Βίος και… αλητεία ενός πολιτικού» που συνοδεύτηκε στη σκηνή από «θεατράλε» πρόζα/ αφήγηση… Όλα τούτα σε ένα πρόγραμμα σοφά δομημένο από άποψη επιλογών, άρτια εκτελεσμένο σε καλλιτεχνικό επίπεδο και επιπλέον εξαιρετικά «σκηνοθετημένο», παρόλο που δεν διαβάσαμε πουθενά περί… σκηνοθεσίας.
Και ίσως το τελευταίο έκανε τη θεαματική διαφορά από παρόμοιες συναυλίες μικρών συμφωνικών σχημάτων που περιορίζονται σε άψογες μεν, αλλά στατικές και «στεγνές» μουσικές εκτελέσεις μέσα σε πλαίσια εντελώς συμβατικά. Διότι εν προκειμένω, δίπλα στη δεξιοτεχνία των εγχόρδων, τη φαντασία των διασκευών, τα υπέροχα ακούσματα, ήρθαν να προστεθούν η ευρηματικότητα και έντονη επικοινωνία που ολοκλήρωσαν την απόλαυση της βραδιάς. Ιδιαίτερα ο ομιλητικότατος Κωνσταντίνος, ήταν μια πραγματική αποκάλυψη όσον αφορά στη σκηνική του άνεση, την αμεσότητα επικοινωνίας, το πηγαίο χιούμορ, τις απολαυστικές ατάκες προλογίζοντας ή σχολιάζοντας τα κομμάτια και όχι μόνο, «παίρνοντας» από τα πρώτα λεπτά το κοινό μαζί του, σε μια διαρκή ανταλλαγή ενέργειας και ζωντάνιας εκατέρωθεν.
Ένας χαρισματικός, όχι μόνο μουσικός αλλά και περφόρμερ, μεταδίδοντας χειροπιαστά αυτό που λέμε «χαρά της τέχνης» με το πνεύμα ελευθερίας ενός αυθεντικού καλλιτέχνη, έξω από συμβάσεις ή στημένα καλούπια, με χιούμορ ευεργετικό και αθωότητα ενός μεγάλου παιδιού που όντως «παίζει», χωρίς ωστόσο να χάνει ποτέ την αίσθηση του μέτρου! Είπε πολλά χαριτωμένα, αλλά η ατάκα «Μπορείτε να μας βρείτε εύκολα στο διαδίκτυο… βέβαια χτυπώντας πρώτα το String θα σας βγάλει άλλα πράγματα, άσχετα με εμάς… εκείνα τα string είναι για άλλα όργανα!», έκανε το κοινό να ξεσπάσει σε αυθόρμητο γέλιο. Ή όταν ζητούσε να «σοβαρευτούμε», παίζοντας μια… κόρνα. Ή όταν «πείραζε» τη σιωπηλή Λυδία, η οποία δίπλα του ως ήρεμη δύναμη άφηνε το βιολί της να μιλήσει με στιγμές μουσικού παροξυσμού και η έντονη παρουσία της γέμιζε τη σκηνή αλλά και την πλατεία καταλυτικά, περιφερόμενη συχνά ανάμεσα στο κοινό. Αλλά και πάνω στη σκηνή, ελάχιστα παρέμεινε καθιστή, αντίθετα με ρυθμική κινησιολογία συνόδευε σταθερά το παίξιμό της, ενώ ο Κωνσταντίνος ζητούσε τη συμμετοχή μας σε φωνητικά… απειλώντας ότι «θα το πάμε μέχρι τις 2, αν δεν το καταφέρουμε!»
Το ελάχιστο που θα επισημαίναμε σε τεχνικό επίπεδο ήταν η ρύθμιση του ήχου, καθώς η ένταση του βιολοντσέλου συχνά κάλυπτε το βιολί στο ταυτόχρονο παίξιμο. Κατά τα άλλα, η σοβαρότερη ένστασή μας αφορά στο ότι… ΔΕΝ χορτάσαμε! Τα περίπου 80 λεπτά αποδείχθηκαν τελικά πολύ λίγα γι αυτό το θαυμάσιο βίωμα σε όλα τα επίπεδα και θέλαμε κι άλλο! Ένα θα πούμε: ΑΝ όλοι οι «δαίμονες» ήταν σαν τους συγκεκριμένους «έγχορδους», η… κόλαση θα ήταν μοναδικά παραδεισένια!
.
Τους ευχαριστούμε από καρδιάς και καρτερούμε γρήγορη επάνοδο!

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Stay



Το "Stay" είναι ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια doo-wop που ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά από τους Maurice Williams and the Zodiacs. Είναι μια σύνθεση του Williams και γράφτηκε το 1953 όταν ο Maurice Williams ήταν 15 χρονών.
Κυκλοφόρησε το 1960 και έφτασε στο νούμερο ένα των ΗΠΑ τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Η αρχική ηχογράφηση του "Stay" παραμένει ως το τραγούδι με την μικρότερη διάρκεια (1 λεπτό και 36 δευτερόλεπτα) που έφτασε στην κορυφή του Αμερικάνικου chart.
Τη δεκαετία του '80 το ξαναθυμηθήκαμε  λόγω της συμμετοχής του στο soundtrack του Dirty Dancing.
Δείτε (και κυρίως ακούστε) και κάποιες από τις πιο γνωστές διασκευές του:








Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

When a Man Loves a Woman


Το "When a Man Loves a Woman" είναι μια σύνθεση των Calvin Lewis και Andrew Wright και ηχογραφήθηκε το 1966 από τον Percy Sledge στο Norala Sound Studio του Sheffield, Alabama. Η επιτυχία δεν άργησε να έρθει και το τραγούδι έγινε #1 τόσο στο Billboard Hot 100 όσο και στο αντίστοιχο chart της R&B. Η Bette Midler το διασκεύασε το 1980 ενώ 11 χρόνια αργότερα -το 1991- ο Michael Bolton κατάφερε να το ξαναφέρει στην κορυφή με την δική του ερμηνεία.



Tο τραγούδι γνώρισε την επιτυχία και στη Μεγάλη Βρετανία, τόσο κατά την πρώτη του κυκλοφορία τον Απρίλιο του 1966  (έφτασε μέχρι το #4) όσο και 21 χρόνια αργότερα -το 1987- όταν χρησιμοποιήθηκε σε ένα διαφημιστικό των Levi's Jeans.

Όπως θα ξέρετε όσοι με διαβάζετε τακτικά, χρησιμοποιήθηκε επίσης και στο soundtrack της ταινίας "The Big Chill" (Δείτε εδώ τη σχετική ανάρτηση). 



Έχει διασκευαστεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Μερικά από τα ονόματα που το έχουν διασκευάσει κατά καιρούς ακολουθούν:
Esther Phillips (1966)
The Spencer Davis Group (1966)
Burton Cummings (1978)
Kenny Rogers (1996)
Jerry Butler
Jerry Lee Lewis
Art Garfunkel

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Πουλιά και ... ύπνος

Δεν σας έχω συνηθίσει σε τέτοιου είδους αναρτήσεις αλλά η παρακάτω είδηση μου έκανε κλικ.

Διαβάστε την:

Δόθηκε τελικά η απάντηση στο ερώτημα πώς αντιμετωπίζουν το ζήτημα του ύπνου τα πουλιά που ταξιδεύουν για ημέρες, εβδομάδες, ή και μήνες. Υπήρχε πάντα η υποψία από τους επιστήμονες ότι, στις μεγάλες πτήσεις τους, τα πτηνά κοιμούνται στον αέρα. Σύμφωνα λοιπόν  με τα πορίσματα μιας γερμανο-ελβετικής έρευνας η υποψία αυτή επιβεβαιώνεται.
Τα πτηνά φρεγάτες, στη συμπεριφορά των οποίων βασίστηκε η έρευνα,  που πετούν για καιρό πάνω από τους ωκεανούς σε αναζήτηση τροφής, κοιμούνται εν πτήσει με διάφορους τρόπους, είτε μόνο με το ένα εγκεφαλικό ημισφαίριο τη φορά (εναλλάξ), είτε πιο σπάνια και με τα δύο ταυτόχρονα, οπότε κάνουν πιο βαθύ ύπνο.
Για την καταγραφή των αλλαγών στον εγκέφαλο των πουλιών, οι επιστήμονες ανέπτυξαν μια μικρή συσκευή ηλεκτρομυογραφήματος. Τα πουλιά φρεγάτες ζουν στα νησιά Γκαλαπάγκος. Στο πλαίσιο της έρευνας καταγράφηκε το ταξίδι που έκαναν για δέκα μέρες σε αποστάσεις περίπου 3.000 χιλιομέτρων. Το GPS της συσκευής κατέγραφε τις πτήσεις τους, παράλληλα με την κατάσταση του εγκεφάλου τους και το κατά πόσο κοιμούνταν.
Μεταξύ άλλων, αποδείχθηκε ότι τα πουλιά, ακόμη κι όταν κοιμούνται και με τα δύο ημισφαίριά τους, δεν χάνουν τον αεροδυναμικό έλεγχό τους και έτσι δεν πέφτουν από τον ουρανό. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι τα πουλιά εν πτήσει όχι μόνο κοιμούνται, αλλά δεν αποκλείεται να βλέπουν και…όνειρα, αφού καταγράφηκαν στον εγκέφαλό τους φάσεις REM (γρήγορης κίνησης των κλειστών ματιών).
Και που πήγε το διεστραμμένο μυαλό μου μετά την ανάγνωση της είδησης; Μα φυσικά στην παρακάτω αριστουργηματική ταινία του μετρ που με έχει στοιχειώσει από τότε που την πρωτοείδα.

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

I Guess That's Why They Call It the Blues

Διάλεξα να σας πω Καλό Μήνα με ένα τραγούδι που εμένα τουλάχιστον με δροσίζει καθώς μου θυμίζει τις "χειμωνιάτικες" ντισκοτέκ της δεκαετίας του '80.


Το συγκεκριμένο τραγούδι κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1983 και υπήρχε στο allbum Too Low for Zero του Elton John. Έφτασε μέχρι το #5 στο UK chart και το #4 στο US chart όπου η επιτυχία σημειώθηκε 6 μήνες αργότερα από την αρχική του κυκλοφορία. Επίσης, ακούγεται στην ταινία Peter's Friends του 1992.
Σχετική επιτυχία γνώρισε και η live εκτέλεση του τραγουδιού από την Mary J. Blige και τον Elton John που την βρίσκει κανείς στο EP Mary J. Blige & Friends. Έχει διασκευαστεί επίσης από τον James Blunt στο album BBC Radio 2: Sounds of the 80s. 
Σημαντική λεπτομέρεια: Στην ηχογράφηση του τραγουδιού, φυσαρμόνικα παίζει ο Stevie Wonder.