Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Ενας πανέξυπνος αλγόριθμος


Κι όμως, υπάρχει «πρόγραμμα» που γράφει μόνο του ομιλίες πολιτικών -Ενας πανέξυπνος αλγόριθμος

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΣΑΧΟΥΣΕΤΗΣ

Κι όμως, υπάρχει «πρόγραμμα» που γράφει μόνο του ομιλίες πολιτικών

Θα μπορούσαν ποτέ τα κείμενα των ομιλητών στην Βουλή να έχουν δμηιουργηθεί, όχι από ανθρώπινο χέρι, αλλά από κάποιον αλγόριθμο;
Οι πολιτικές ομιλίες που ακούγονται στο κοινοβούλιο, πολύ συχνά είναι δημιούργημα αξιόπιστων βοηθών και συμβούλων των πολιτικών. Γιατί ένας αλγόριθμος να μην μπορεί να κάνει την ίδια δουλειά;
Αυτό το ερώτημα γεννήθηκε στα μυαλά των επιστημόνων στο πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, οι οποίοι, με επικεφαλής τον Valentin Kassarnig, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα... εργοστάσιο παραγωγής πολιτικών ομιλιών.
Αλλωστε, συχνότατα ο πολιτικός λόγος είναι «ξύλινος», εμφανίζοντας πολύ συγκεκριμένα δομικά χαρακτηριστικά. Λέξεις και φράσεις «κλειδιά» χρησιμοποιούνται κατά κόρον, ενώ ακόμα και τα επιχειρήματα σε αρκετές περιπτώσεις είναι γνωστά, ανάλογα με την ιδεολογία και την πολιτική γραμμή κάθε κόμματος και πολιτικού.
Το αποτέλεσμα αυτού του πολύ δύσκολου εγχειρήματος, που προέκυψε από την ιδέα του κ. Kassarnig, ήταν εντυπωσιακό. Η ομάδα που συντέθηκε στο πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης κατάφερε να δημιουργήσει μια μηχανή τεχνητής νοημοσύνης, ικανή να γράψει πολιτικές ομιλίες που φαντάζουν... πραγματικές.
Η προσέγγιση ήταν αρκετά απλή στην αρχή, αλλά παρουσίασε δυσκολίες στην συνέχεια. Ο Kassarnig χρησιμοποίησε μια βάση δεδομένων από σχεδόν 4.000 τμήματα πολιτικού λόγου από 53 συζητήσεις στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, για να εκπαιδεύσει τον αλγόριθμο έτσι ώστε να μάθει πως να παράγει μηχανικά τις δικές του ομιλίες. Στις ομιλίες αυτές υπήρχαν περισσότερες από 50.000 προτάσεις, όπου καθεμία από αυτές είχε κατά μέσο όρο 23 λέξεις.
Σε επόμενο βήμα, οι επιστήμονες κατηγοριοποίησαν τις ομιλίες, ανάλογα με το κόμμα (Ρεπουμπλικάνοι ή Δημοκρατικοί), αλλά και ανάλογα με το αν είναι υπέρ ή κατά ενός συγκεκριμένου θέματος. Η δυσκολία ωστόσο, όπως είναι λογικό, ήταν στις λεπτομέρειες.
Ο Kassarnig, μετά από διάφορες σκέψεις γύρω από τον κατάλληλο τρόπο για την σύνθεση μιας ομιλίας, κατέληξε πως η πιο αποτελεσματική τεχνική είναι αυτή των «ν-στοιείων». Κατηγοριοποίησε όλα τα μέρη του λόγου και έπειτα δημιούργησε έναν αλγόριθμο που υπολόγιζε ποια είναι η πιθανότητα να βρεθεί μια λέξη (η μια φράση) μετά από τις «ν» προηγούμενες. Δηλαδή, γνωρίζοντας για παράδειγμα τις πρώτες 5 λέξεις μια πρότασης, υπολόγιζε ποια είναι η καταλληλότερη 6η λέξη.
«Ηταν ένας καλός τρόπος να ξεχωρίσουμε ποιες λέξεις ή φράσεις είναι πιθανότερο να εμφανιστούν, αν έχουμε κάποια αρχικά δεδομένα. Αυτή η ιδέα μας έδωσε αρκετές λύσεις» τόνισε σε συνέντευξη του αργότερα.
Ο αλγόριθμος λοιπόν λειτουργεί με τον εξής τρόπο:
  • Ο χρήστης του ορίζει τα αρχικά δεδομένα, όπως για παράδειγμα αν ο πολιτικός είναι Δημοκρατικός ή Ρεπουμπλικάνος.
  • Ο αλγόριθμος έχει αποθηκευμένη μια τεράστια βάση από φράσεις 5 λέξεων ώστε να ξεκινάει κάθε ομιλία, οπότε επιλέγει μια από αυτές ώστε να ξεκινήσει την ομιλία.
  • Το σύστημα υπολογίζει ποια είναι η καταλληλότερη λέξη για να διαδεχτεί τις 5 προηγούμενες και με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί, λέξη με λέξη, ολόκληρη την ομιλία.
Φυσικά, η διαδικασία δεν είναι τόσο απλή. Ο αλγόριθμος έχει δημιουργηθεί έτσι ώστε να μπορεί να «καταλαβαίνει» αν έχει καλύψει επαρκώς ένα συγκεκριμένο θέμα. Γνωρίζοντας τι έχει ήδη γράψει, χρησιμοποιεί λέξεις «κλειδιά» ώστε να δώσει σφαιρικότητα και να μην εμφανίσει επαναλήψεις.
Μετά από πολύ προσπάθεια και ατελείωτο προγραμματισμό, ο αλγόριθμος κατάφερε να γίνει αποτελεσματικός. Μάλιστα, ο Kassarnig δημοσιοποίησε κάποια από τα κείμενα που δημιούργησε η «έξυπνη» μηχανή του. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι τόσο γραμματικά και συντακτικά, αλλά και όσο αφορά το περιεχόμενο των ομιλιών, τα κείμενα ήταν ακριβή σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Ο επικεφαλής της προσπάθειας του πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης ωστόσο, τόνισε πως ένας τέτοιος αλγόριθμος, όσο αποτελεσματικός και να είναι, δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Αλλωστε, τα ψηφιακά του δημιουργήματα μπορεί ίσως να καλύπτουν κάποια βασικά ζητήματα, όμως ποτέ δεν θα μπορούσαν να συγκριθούν με ένα καλογραμμένο κείμενο, γραμμένο από ανθρώπινο χέρι.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

The Big Chill

Η ταινία The Big Chill βγήκε στις αίθουσες το 1983 με σκηνοθέτη τον Lawrence Kasdan και πρωταγωνιστές τους Tom Berenger, Glenn Close, Jeff Goldblum, William Hurt, Kevin Kline, Mary Kay Place, Meg Tilly, και JoBeth Williams.
Η υπόθεση εστιάζει σε μια παρέα συμφοιτητών από το κολλέγιο που συγκεντρώνεται πάλι μετά από 15 χρόνια όταν ένας από την παρέα, ο Alex, αυτοκτονεί. Ο Kevin Costner έπαιζε το ρόλο του Alex, αλλά όλες οι σκηνές του κόπηκαν στο μοντάζ.
Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ταινία είναι το soundtrack της που κινείται κυρίως στο χώρο της soul, και της R&B των δεκαετιών του 1960 και του 1970.
Το πλήρες soundtrack κυκλοφόρησε σε διπλό δίσκο βινυλίου (deluxe edition) και περιλαμβάνει τα παρακάτω τραγούδια:
Disc 1
  1. Marvin Gaye – "I Heard It Through The Grapevine" (Extended version)
  2. The Temptations – "My Girl"
  3. The Young Rascals – "Good Lovin'"
  4. The Miracles – "The Tracks of My Tears"
  5. Three Dog Night – "Joy to the World"
  6. The Temptations – "Ain't Too Proud to Beg"
  7. Aretha Franklin – "(You Make Me Feel Like A) Natural Woman"
  8. Smokey Robinson & The Miracles – "I Second That Emotion"
  9. Procol Harum – "A Whiter Shade of Pale"
  10. The Exciters – "Tell Him"
  11. Creedence Clearwater Revival – "Bad Moon Rising"
  12. Percy Sledge – "When a Man Loves a Woman"
  13. The Young Rascals – "In the Midnight Hour"
  14. The Spencer Davis Group – "Gimme Some Lovin'"
  15. The Band – "The Weight"
  16. The Beach Boys – "Wouldn't It Be Nice"
  17. Bert Kaempfert – "Strangers in the Night"
  18. The Rolling Stones – "You Can't Always Get What You Want" (Church version)
  19. "J. T. Lancer Theme"
Disc 2
  1. Four Tops – "It's the Same Old Song"
  2. Martha & The Vandellas – "Dancing in the Street"
  3. Marvin Gaye – "What's Going On"
  4. The Marvelettes – "Too Many Fish in the Sea"
  5. Marvin Gaye and Tammi Terrell – "Ain't Nothing Like the Real Thing"
  6. Jimmy Ruffin – "What Becomes of the Brokenhearted"
  7. Jr. Walker & The All Stars – "Shotgun"
  8. Doobie Brothers – "Take Me in Your Arms (Rock Me a Little While)"
  9. The Supremes – "Ask Any Girl"
  10. Lesley Gore – "You Don't Own Me"
  11. Spanky & Our Gang – "Like to Get to Know You"
  12. The Mamas and The Papas – "Monday, Monday"
  13. Moody Blues – "Nights in White Satin (The Night)"
  14. Joe Cocker – "Feeling Alright"
  15. Wayne Fontana & The Mindbenders – "Game of Love"
  16. James Brown – "I Got You (I Feel Good)"
  17. Blues Magoos – "(We Ain't Got) Nothin' Yet"
  18. The Zombies – "Time of the Season"
  19. Howard Tate – "Get It While You Can"



Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

The Sound(s) of Silence - από το protagon.gr

Το 1966 ήταν μια καλή χρονιά για τη ροκ. Τότε κυκλοφόρησε το «Revolver» των Beatles, το «Blonde on Βlonde» του Μπομπ Ντίλαν, το «Pet Sounds» των Beach Boys, το «A quick one» των Who και πολλά ακόμη. Αλλά αν το 1966 είναι μια χρονιά-ορόσημο, είναι επειδή τότε έγινε επιτυχία ένα κομμάτι που λατρεύτηκε από εκατομμύρια ανθρώπους και από πολλές γενιές: το «The Sound of Silence» των Πολ Σάιμον και Αρτ Γκαρφάνκελ.


Κατά έναν τρόπο ο «Ηχος της Σιωπής» κλείνει εφέτος τα 50 του χρόνια. Και όπως πολλοί θρύλοι, κρύβει από πίσω του μια ιστορία που συναγωνίζεται την αξία του. Γιατί ο Πολ Σάιμον είχε γράψει το κομμάτι δυο χρόνια νωρίτερα, το 1964, για να περιγράψει «με την απλότητα της μελωδίας και των στίχων την αποξένωση των νέων». Ο Σάιμον ήταν τότε 21 χρονών. Ο τίτλος που του έδωσε ήταν «The Sounds of Silence» (οι ήχοι, όχι ο ήχος), ενώ το μόνο όργανο που είχε χρησιμοποιήσει ήταν η ακουστική κιθάρα.



Αυτό, το πρώτο κομμάτι, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1964, αλλά το κοινό το αγνόησε εντελώς.

Αν είχε την τύχη μιας δεύτερης ευκαιρίας, αυτήν την οφείλει στον παραγωγό Τομ Γουίλσον. Αυτός άκουσε τυχαία το τραγούδι σε ραδιοφωνικό σταθμό της Βοστώνης και σκέφτηκε ότι θα είχε καλύτερη τύχη εάν το έντυνε με ηλεκτρικά όργανα και ντραμς. Το έκανε -και το έκανε εν αγνοία του ίδιου του Σάιμον. Ο στόχος του ήταν να ακουστεί «Ο Ηχος της Σιωπής» στους ήχους φολκ – ροκ που ήταν της μόδας εκείνη την εποχή. Οι μουσικοί που ανέλαβαν τη δουλειά ήταν οι ίδιοι που είχαν ηχογραφήσει το «Like a Rolling Stone» του Ντίλαν. Οταν άκουσε τη νέα εκδοχή, ο Γκαρφάνκελ πίστεψε ότι το τραγούδι θα συναντούσε και πάλι την αποτυχία. Εκανε λάθος. Το «The Sound of Silence» (αυτή τη φορά χωρίς «s») έφτασε στην κορυφή του αμερικανικού καταλόγου των επιτυχιών -εκθρονίζοντας το περίφημο «We Can Work It Out» των Beatles- τέτοιες μέρες πριν από μισό αιώνα, Ιανουάριο του 1966.



Κι έπειτα ήρθε το σινεμά. Ο Μάικλ Νίκολς χρησιμοποίησε το τραγούδι στην τελευταία σκηνή του «Πρωτάρη», ο Εμίλιο Εστεβέζ στην ταινία «Bobby», ο Τζακ Σνάιντερ για το «Watchmen». Και κοίτα σύμπτωση, το «Bobby» του Εστεβέζ ήταν μια ταινία για τη ζωή του Μπομπ Κένεντι, ο Σνάιντερ έντυσε με το τραγούδι την σκηνή της κηδείας του «Κωμικού», του τύπου που στην ταινία σκοτώνει έναν άλλον Κένεντι, τον Τζον. Και να φανταστεί κανείς ότι οι Πολ Σάιμον και Αρτ Καρφάνγκελ ορκιζόταν πως οι στίχοι του τραγουδιού δεν έκρυβαν καμία πολιτική νύξη. Αλλά μόνο την αγωνία της γενιάς τους. Τόσο που στη συναυλία στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης, το ντουέτο έπαιξε το τραγούδι μπροστά σε 500.000 κόσμο και πάλι με ακουστική κιθάρα.

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Lady Grinning Soul

Από όλα τα τραγούδια του David Bowie, αυτό που με συγκλονίζει περισσότερο κάθε φορά που το ακούω είναι αυτό:



Το "Lady Grinning Soul" είναι μια μπαλάντα που κλείνει το album Aladdin Sane, που κυκλοφόρησε το 1973. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που το άκουσα όταν μου δώρισαν μια συλλογή με ετερόκλητα τραγούδια σε ένα διπλό δίσκο βινυλίου του 1982. Είχα εντυπωσιαστεί από τη φοβερή φωνή του και αργότερα έμαθα πως στο συγκεκριμένο τραγούδι έχει πιάσει την υψηλότερη νότα που έχει τραγουδήσει ποτέ. Για την ιστορία, το τραγούδι έχει ακουστεί και στις ταινίες The Runaways (2010) και Diana Vreeland: The Eye Has to Travel (2012).

David Bowie R.I.P.

Καθώς πρόκειται σίγουρα για εμάς τους μουσικόφιλους για την πιο σημαντική απώλεια των τελευταίων χρόνων (ο Lemmy "έπαιζε" σε άλλη κατηγορία) βάζω δυο φωτογραφίες που τις έκλεψα από την πολύ καλή δουλειά που κάνει αυτή την ώρα ο Άρης ο Δημοκίδης (http://www.lifo.gr/articles/music_articles/86268).


Η πρώτη είναι από το μετρό του Λονδίνου σήμερα και η δεύτερη από το playlist του 9,84.  Νομίζω ότι τα λένε όλα.