Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Ζωή

Το διάβασα στην εισαγωγή του βιβλίου "Νύχτες με αχνό φεγγάρι" του Γιάννη Πιτσιώρα και μου άρεσε:
Μου 'λεγαν κάποτε ότι τη ζωή μας την κινεί η μοναξιά και δεν το πίστευα. Ο άνθρωπος είναι πλάσμα κοινωνικό, έλεγα. Ψέμα. Μια μικρή γυαλιστερή αυταπάτη. Η ψύχα της ψυχής μας είναι η μοναξιά και μόνο. Δε φιλιώνουμε πραγματικά με τους ανθρώπους μήτε συγγενεύουμε. Στο βάθος είμαστε πάντοτε όλοι ξένοι. Παράταιροι. Διαφορετικοί. Ζούμε μαζί τις παράλληλες μοναξιές μας. Κάπου παλεύουμε, κάπου νομίζουμε ότι κερδίζουμε, ότι βγαίνουμε νικητές. Αδύνατο. Παράλογο.
Φαντάζομαι ότι πολλοί διαφωνείτε, αλλά έτσι είναι αυτά. Να μην αναφερθώ στη γνωστή ρήση για τις απόψεις.

Καλή σεζόν!

Update 1/9/2016: Χωρίς να το καταλάβω όταν το έκανα, αυτή είναι η 500η ανάρτηση αυτού του blog. Μου άρεσε που αυτό έγινε σε μια ανάρτηση που δεν έχει σχέση με τη μουσική. Άντε, να είμαστε γεροί και να τα χιλιάσουμε!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια: