Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Here to Eternity

Σήμερα ήταν μια περίεργη μέρα. Από τη μιά συνέβη κάτι καλό στα επαγγελματικά μου και από την άλλη νιώθω ανήμπορος να το χαρώ και να το ευχαριστηθώ. Λέτε να έχουμε εθιστεί τόσο πολύ στη μιζέρια και στη φτώχια που δεν μπορούμε να χαρούμε έστω και κάτι ελάχιστα θετικό που θα μας συμβεί; Μπορεί.
Γεγονός είναι πάντως πως έφυγε το χαμόγελο από τα χείλη μας και πως είμαστε καχύποπτοι στα πάντα. Α, και πως το λέει ο Αρκάς "τίποτα δεν μας εκπλήσσει" , τίποτα δεν μας ξαφνιάζει είτε θετικό, είτε αρνητικό.



Κι έχεις και το Star και το Ε να συνδέονται live με την κηδεία του Παντελίδη με drones που κόντεψαν να μας δείξουν μέχρι και το εσωτερικό του τάφου του. Περίεργη εποχή, ιδιαίτερη. Νομίζω ότι αν αντέξουμε και ζήσουμε θα έχουμε ενδιαφέρουσες ιστορίες να λέμε στα εγγόνια μας.

Και το κασετόφωνο συνεχίζει να παίζει Rod Stewart όπως θα 'λεγε και ένας παλιός καλός φίλος.

Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε!  

Δεν υπάρχουν σχόλια: