Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

R.I.P. Joe Cocker



Από τον Γιάννη Πετρίδη

Ο John Robert Cocker έφυγε από την ζωή μετά από μια μακρόχρονη ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε.. Σύντομα θα συμπλήρωνε 50 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο τραγούδι. Χρονικό διάστημα που σίγουρα θα ζήλευαν αρκετοί από τους συναδέλφους του.

Ο Joe Cocker γεννήθηκε στις 20 Μαΐου του 1944 στη βιομηχανική πόλη του Σέφιλντ στη Βρετανία και από μικρός, παράλληλα με τη δουλειά του σε βενζινάδικο της γειτονιάς του, σπούδαζε σε τεχνική σχολή και στα 14 χρόνια του ανακάλυψε τον Ray Charles, τη φωνή του οποίου προσπάθησε με επιτυχία -είναι η αλήθεια- να μιμηθεί στα επόμενα χρόνια. Λίγο πριν, ο Lonnie Donegan και η μουσική skiffle που έπαιζε τον οδήγησαν να αγοράσει μια φτηνή ντραμς και να αρχίζει να παίζει συνοδεύοντας τους φίλους του που είχαν αγοράσει κιθάρες.

Οταν η τρέλα τού skiffle ξεπεράστηκε, ο Cocker στράφηκε στο ροκ και σε ονόματα όπως οι Little Richard και Gene Vincent, αλλά και στα μπλουζ του Muddy Waters, όπως και πολλοί άλλοι από τους μετέπειτα βρετανούς αστέρες τού ροκ.

Από τον Ray Charles εντύπωση του είχε κάνει το What'd Ι say και το πρώτο άλμπουμ τού Ray που αγόρασε ήταν το Yes indeed!, το οποίο κυριολεκτικά έλιωσε από τα πολλά παιξίματα.

Στα 15 του συμμετέχει ως ντράμερ στο πρώτο του συγκρότημα, που είχαν το όνομα The Cavaliers. Δύο χρόνια αργότερα το συγκρότημα αλλάζει το όνομά του σε Vance Arnold and the Avengers και ο Joe Cocker γίνεται ο τραγουδιστής τους και αρχίζουν τις περιοδείες συνοδεύοντας συγκροτήματα όπως οι Hollies και οι Rolling Stones.

Το όνομα Vance ήταν μία παραλλαγή του Vince (Everett), όνομα που χρησιμοποιούσε ο Elvis Presley στον ρόλο του στην ταινία Jailhouse rock, που ο Cocker δεν το είχε ακούσει σωστά, και του τραγουδιστή της μουσικής κάντρι Eddy Arnold.

Το 1965 εγκαταλείπει το βενζινάδικο και υπογράφει ως σόλο καλλιτέχνης στην εταιρεία Decca, για την οποία κυκλοφορεί το πρώτο του τραγούδι, που ήταν η ερμηνεία του στο Ι'll cry in stead των Beatles, στο οποίο παίζει κιθάρα ο Jimmy Page. Το τραγούδι θα είναι σκέτη αποτυχία και ο Cocker ύστερα από μία περιοδεία μαζί με το συγκρότημα των Manfred Mann θα επιστρέψει στα καθήκοντά του στο βενζινάδικο.

Η νέα του προσπάθεια στη μουσική ήταν η δημιουργία των Grease Band, στους οποίους έπαιζαν οι Henry McCullough κιθάρα και ο Chris Stainton, που θα γίνει ο βασικότερος συνεργάτης του στα επόμενα χρόνια, μπάσο.

Οι Grease Band, που έπαιζαν βρετανικό φανκ και διασκευές σε τραγούδια της Μοτάουν, θα κάνουν συνέχεια περιοδείες στις βόρειες πόλεις της Βρετανίας και ο Chris Stainton θα γράψει το πρώτο τραγούδι που θα προκαλέσει κάποιο ενδιαφέρον· είχε τον τίτλο Marjorine και ο Denny Cordell, μάνατζερ των Procol Harum, θα αναλάβει να τους βοηθήσει.

Η εμφάνιση της μπάντας στο φεστιβάλ τζαζ και μπλουζ του Winsdor θα προκαλέσει καλές εντυπώσεις και ο Joe Cocker θα ξαναδοκιμάσει την τύχη του κυκλοφορώντας άλλο ένα τραγούδι των Beatles, το With a little help from my friends, που θα γίνει Νο. 1 και θα τον καθιερώσει οριστικά.

Στο άλμπουμ, που θα έχει ως τίτλο την πρώτη μεγάλη επιτυχία του, θα συμμετάσχουν ονόματα όπως οι Stevie Winwood, Albert Lee και Jimmy Page, που αποδεικνύουν την εκτίμηση που του είχαν οι μουσικοί της εποχής.

Το 1969 στην περιοδεία του στην Αμερική θα γνωρίσει τον Leon Russell, ο οποίος θα του δώσει το τραγούδι Delta Lady και στη συνέχεια θα γίνει ο παραγωγός στο άλμπουμ του Joe Cocker, στο οποίο δύο από τα μέλη των Beatles θα γράψουν από ένα τραγούδι αποκλειστικά για τον Cocker, ο George το Something και ο Paul το She came in through the bathroom window. Οι Beatles αργότερα θα τα συμπεριλάβουν και στο άλμπουμ τους Abbey Road.

Το αποκορύφωμα της χρονιάς του 1969 για τον Cocker ήταν η εντυπωσιακή του εμφάνιση στο φεστιβάλ του Woodstock.

Ο Russell θα οργανώσει στη συνέχεια, μαζί και με το συγκρότημα Delaney & Bonnie, την περιοδεία Mad dogs and Englishmen, που πήρε αυτό το όνομα από το τραγούδι του Noel Coward, και το υλικό που θα προκύψει από αυτήν θα γίνει διπλό άλμπουμ και κινηματογραφική ταινία. Οι Αμερικανοί θα εντυπωσιαστούν από τη σκηνική του παρουσία και θα παρομοιάσουν τις παράξενες κινήσεις του στη σκηνή με αυτές του Frankestein, ήρωα του μυθιστορήματος της Mary Shelley, που στη συνέχεια οδήγησαν σε σειρά κινηματογραφικών ταινιών.

Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του στα επόμενα χρόνια θα είναι πετυχημένες διασκευές σε γνωστά τραγούδια από το παρελθόν, όπως τα The letter των Box Tops, You're so beautiful του Billy Preston, Cry me a river της Julie London και Feelin' alright των Traffic, στο οποίο χρησιμοποίησε στα φωνητικά τη Merry Clayton έναν χρόνο πριν αυτή ηχογραφήσει με τους Rolling Stones το Gimme shelter.

Αυτή η πετυχημένη περιοδεία θα αφήσει όμως άρρωστο τον Joe Cocker, ενώ θα κυκλοφορήσουν και φήμες ότι είχε πρόβλημα με το αλκοόλ. Ο Cocker θα εξαφανιστεί από το Λος Αντζελες και θα πάει κοντά στους γονείς του, στο Σέφιλντ.

Το 1972 θα επιστρέψει στις συναυλίες και θα κάνει άλλη μια πετυχημένη περιοδεία στην Αμερική με τη βοήθεια του Chris Stanton, αλλά τα προβλήματα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο έντονα και, εκτός από το αλκοόλ, ο Cocker θα συλληφθεί στην Αυστραλία και για κατοχή μαριχουάνας.

Στα υπόλοιπα χρόνια της δεκαετίας του '70 θα κυκλοφορήσει μερικά άλμπουμ χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, αφού τα προβλήματα από το αλκοόλ δεν του επέτρεπαν να τα προωθήσει με τον κατάλληλο τρόπο.

Το 1982 η συνεργασία του με την Jennifer Warnes για την κυκλοφορία του βασικού τραγουδιού της ταινίας An officer and a gentlemen θα οδηγήσει στη μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του με το Up where we belong, που θα φτάσει στην κορυφή αρκετών καταλόγων με τις επιτυχίες της εποχής, συμπεριλαμβανομένης και της Αμερικής.

Από τότε θα κάνει κατά καιρούς διάφορες εμφανίσεις σε συναυλίες, θα ηχογραφεί σε αρκετά σπάνια χρονικά διαστήματα κάποιο νέο άλμπουμ και βασικά θα περνάει τον περισσότερο χρόνο του στο κτήμα που έχει στο Κολοράντο.

Τα σημάδια από την καλλιτεχνική του πορεία θα μείνουν στον τρόπο ερμηνείας αρκετών μετέπειτα τραγουδιστών, που πάντα θα συγκινούνται από τις φωνές λευκών που εκφράζουν τον ήχο των μπλουζ.     


Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Χριστούγεννα στη Νέα Υόρκη

Δεν πήγα Χριστούγεννα στη Νέα Υόρκη. Πήγα κατακαλόκαιρο. Μέσα Ιουλίου.

Θα ήθελα όμως τώρα να ήμουν εκεί.

Αποφάσισα λοιπόν να ταξιδέψω μέσω των μαγικών φωτογραφιών που βλέπετε. Άλλωστε, όπως έχω ξαναγράψει θα ξαναπάω και ελπίζω να καταφέρω να δω τον Woody Allen να παίζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο το κλαρινέτο του.

Καλές Γιορτές !







Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Marina and the Diamonds - Happy

Τελικά έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα που αφορά τα "χριστουγεννιάτικα τραγούδια".

Τα καλύτερα. είναι αυτά που δεν είναι "χριστουγεννιάτικα".



Μάλλον το καταλάβατε, ότι το καινούργιο της "δικής μας", μου άρεσε πολύ.

Καλές γιορτές να έχουμε.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Δεν αντέχουμε άλλο

του Γεράσιμου Χαριτόπουλου

Ένα ακόμη φθινόπωρο μπήκε με ελλείψεις, όπως κάθε
σχολική χρονιά, καθηγητών και βιβλίων στα σχολεία, με μαθητικές
καταλήψεις, χάος και αψιμαχίες στα πανεπιστήμια. Εξ ου και η συζήτηση
για την Παιδεία στη χθεσινοβραδινή εκπομπή «Ανατροπή» του Γιάννη
Πρετεντέρη, μια εκπομπή που δεν βλέπω όπως αφήνω και την τηλεόραση
κλειστή, αλλά να που είχε ενδιαφέρον το θέμα.

Είδα λοιπόν καλεσμένους μαθητές να λένε, να
φωνάζουν, σε κάθε τόνο «δεν αντέχουμε άλλο». Αλλά κανείς από τους
προσκεκλημένους ενήλικες να μην ακούει πλην του κυβερνητικού εκπροσώπου
Άδωνη Γεωργιάδη, που περίμενε να τους ειρωνευτεί - να ειρωνευτεί δυο
δεκαεξάχρονα παιδιά. Είδα ανθρώπους να φωνάζουν αδιάλειπτα και
ακατάληπτα ο ένας στον άλλο, πρυτάνεις να νουθετούν μαθητές, ένας
εκπρόσωπος των καθηγητών να παλεύει με τον Γιάννη Πρετεντέρη και τον
Άδωνη Γεωργιάδη να μιλήσει, φωνές η μια πάνω στην άλλη να στήνουν ένα
σκηνικό γηπεδικό περισσότερο παρά συζήτησης, χωρίς ούτε για ένα λεπτό να
 μπει στο τραπέζι ένα από τα πολλά ζητήματα της Παιδείας στη χώρα, από
τα φροντιστήρια - είμαστε η μόνη χώρα που γνωρίζω όπου τα παιδιά
παρακολουθούν δυο σχολεία - μέχρι τα δηλητηριώδη πλοκάμια των κομμάτων
μέσα στα πανεπιστήμια που λέγονται «φοιτητικές παρατάξεις».

Σκεφτόμουν, παρακολουθώντας, ότι όσοι γνωστοί μου,
 άνθρωποι της διπλανής πόρτας, έχουν σήμερα παιδιά που βγαίνουν ή θα
βγουν από αυτό το σχολείο είτε τα στέλνουν απευθείας στο εξωτερικό
(Αγγλία συνήθως ή ΗΠΑ), όσοι εννοείται μπορούν και με αιματηρές
οικονομίες, είτε, μόλις τελειώσουν μια εδώ σχολή, για μεταπτυχιακά με
την προοπτική - με την ευχή τους - να μείνουν στην άλλη χώρα επί μακρόν
και να προκόψουν. Όπως ακριβώς συνέβαινε - να μια ακόμη σκέψη δύσκολη,
που προβληματίζει - και στην εποχή, προ εικοσιπενταετίας, που ήμουν ο
ίδιος μαθητής. Μόνο που πλέον δεν μιλάμε για φυγή, μετανάστευση. Αλλά
για μια κανονικότατη φυγάδευση παιδιών από τους γονείς τους μπας και τα
σώσουν από ένα απάλευτο τέλμα.

Δεν ξέρω αν κάτι απ' όλα αυτά πέρασε, προκειμένου
να προβληματίσει, από το μυαλό του συντονιστή της χτεσινής συζήτησης
Γιάννη Πρετεντέρη που ως επί το πλείστον τον έβλεπα να κάνει καλαμπούρια
 με τα οποία εν συνεχεία χαχάνιζε. Ή απασχόλησε τους καλεσμένους του
που, για όσο παρακολούθησα, προσπαθούσαν ο ένας να εκμηδενίσει τον λόγο
και τα επιχειρήματα του άλλου με μικρά διαλείμματα-«παραφωνίες» τις
φωνές απελπισίας των μαθητών. Ίσως σε κάποια άλλη εκπομπή...

Πηγή: http://www.parallaximag.gr/parallax-view/den-antehoyme-allo

Against the wind

Το "Against the Wind" είναι ένα τραγούδι του Bob Seger και της μπάντας του The Silver Bullet Band από το album του 1980 Against the Wind. Το "Against the Wind" έφτασε μέχρι το #5 του αμερικάνικου hit parade. Ο Glenn Frey των Eagles κάνει τα φωνητικά στο τραγούδι.



Σήμερα αισθάνομαι ότι πάω "κόντρα στον άνεμο" και κάπως έτσι το θυμήθηκα.

Χρόνια Πολλά στους Μηνάδες και στις Βικτωρίες. 

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Tracks of My Years

Μετά την Annie Lenox να ένας ακόμα αγαπημένος της νιότης μας που βγάζει άλμπουμ το 2014 με διασκευές σε δικά του αγαπημένα τραγούδια.
"Tracks of My Years" είναι ο τίτλος του δωδέκατου στούντιο άλμπουμ του Bryan Adams
Είναι μια επιλογή από τραγούδια που αντικατοπτρίζουν μια εποχή όπου το ροκ παιζόταν μαζί με την pop, την country και την R & B στα ραδιόφωνα και στα live clubs.
Το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης και ένα πρωτότυπο τραγούδι που γράφτηκε από τους Bryan Adams & Jim Vallance, που κυκλοφόρησε ως το πρώτο single του άλμπουμ.


Το tracklisting ακολουθεί: 

Original CD
No. Title Writer(s) Length
1. "Any Time At All"   Lennon-McCartney 2:34
2. "She Knows Me"   Bryan Adams, Jim Vallance 3:37
3. "I Can't Stop Loving You"   Don Gibson 3:39
4. "Kiss and Say Goodbye"   Winfred Lovett 3:10
5. "Lay Lady Lay"   Bob Dylan 3:34
6. "Rock and Roll Music"   Chuck Berry 2:34
7. "Down on the Corner"   John Fogerty 2:39
8. "Never My Love"   Don Addrisi, Dick Addrisi 3:17
9. "Sunny"   Bobby Hebb 3:31
10. "The Tracks of My Tears"   Robinson, Moore, Tarplin 2:56
11. "God Only Knows"   Brian Wilson, Tony Asher 3:30
Deluxe Edition Bonus Tracks
No. Title Writer(s) Length
12. "You've Been a Friend to Me"   Bryan Adams, Gretchen Peters 2:50
13. "Help Me Make It Through the Night"   Kris Kristofferson 2:40
14. "C'mon Everybody"   Eddie Cochran, Jerry Capehart 2:50
15. "Many Rivers to Cross"   Jimmy Cliff 4:09
16. "You Shook Me"   Willie Dixon, J.B. Lenoir 3:47

Πάρτε μια γεύση από το άλμπουμ:


Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Nostalgia

"Νοσταλγία" είναι ο τίτλος του έκτου στούντιο άλμπουμ της Annie Lennox, που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 21 Οκτωβρίου 2014, στις ΗΠΑ και στις 27 Οκτωβρίου στον υπόλοιπο κόσμο από την Island RecordsΤο άλμπουμ είναι μια συλλογή με διασκευές σε αγαπημένα τραγούδια της Lennox από τα νιάτα της.

Το track listing ακολουθεί:

Nostalgia – Standard edition
No. Title Writer(s) Length
1. "Memphis in June"   2:47
2. "Georgia on My Mind"  
3:55
3. "I Put a Spell on You"   3:32
4. "Summertime"   5:12
5. "I Cover The Waterfront"   2:59
6. "Strange Fruit"   2:46
7. "God Bless the Child"   3:03
8. "September in the Rain"   3:22
9. "You Belong to Me"  
2:53
10. "I Can Dream, Can't I?"   2:56
11. "The Nearness of You"  
2:32
12. "Mood Indigo"   5:34

 Ακούστε (και δείτε) το πρώτο single από το άλμπουμ.




Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Μπορεί ένα παιδί τριών ετών να χρησιμοποιεί μια γλώσσα προγραμματισμού παίζοντας;

Οι γλώσσες προγραμματισμού έγιναν... παιδικό παιχνίδι

Οι γλώσσες προγραμματισμού έγιναν... παιδικό παιχνίδι
Μπορεί ένα παιδί τριών ετών να χρησιμοποιεί μια γλώσσα προγραμματισμού παίζοντας; Όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο σε τόσο μικρές ηλικίες, ο Δρ. Θεοδόσης Σαπουνίδης κατάφερε να το κάνει πράξη, δημιουργώντας ένα «παιχνίδι», για το οποίο έλαβε διεθνή διάκριση.

Η δημιουργία του «Cubes Coding», που βασίστηκε στη διδακτορική διατριβή που εκπόνησε στο τμήμα Πληροφορικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) ο κ. Σαπουνίδης, κατάφερε να μπει στην ομάδα των νικητών που ξεχώρισαν ανάμεσα σε 611 προτάσεις από 77 χώρες.

«Είναι ένα παιχνίδι με κύβους, οι οποίοι περιέχουν ηλεκτρονικά κυκλώματα, που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, όταν αυτοί ενώνονται. Το παιδί καλείται να βάλει τους κύβους στη σωστή σειρά για να φτιάξει ένα πρόγραμμα που θα εκτελέσει το ρομπότ» εξηγεί ο κ. Σαπουνίδης, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Η διαδικασία αυτή "συστήνει" το παιδί με τις βασικές αρχές του προγραμματισμού και τα κάνει να αγαπήσουν την επιστήμη της Πληροφορικής, προκαλώντας το ενδιαφέρον και την περιέργειά τους» προσθέτει.

Η τεχνολογία αφορά ένα καθαρά γραφικό και ένα οπτικό σύστημα, που αποτελείται από 44 κύβους, οι οποίοι αναπαριστούν εντολές και παραμέτρους. Οι κύβοι των παραμέτρων προσαρμόζονται στις εντολές και αλλάζουν τη λειτουργία τους. Με αυτό το σύστημα, οι χρήστες μπορούν να ελέγξουν «τη συμπεριφορά ενός NXT Lego Ρομπότ».

Ο διαγωνισμός «Open Education Challenge» ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2014, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Το θέμα του διαγωνισμού ήταν η καινοτομία στην εκπαίδευση. Η Επιτροπή επέλεξε την Ομάδα του ΑΠΘ μεταξύ 600 ομάδων και την κατέταξε στις εννιά καλύτερες από τις συμμετέχουσες. Η κάθε μία από τις εννιά ομάδες κέρδισε το χρηματικό έπαθλο των 20.000 ευρώ, ως αρχικό κεφάλαιο και τη δυνατότητα να ταξιδέψουν τα μέλη της, σε διάστημα 12 εβδομάδων, στο Ελσίνκι, το Παρίσι, το Βερολίνο και το Λονδίνο για να παρουσιάσουν την ιδέα τους, να λάβουν συμβουλές από διακεκριμένους επενδυτές και ακαδημαϊκούς και να παρουσιάσουν τις ιδέες τους σε ανθρώπους που διαχειρίζονται επενδυτικά κεφάλαια.

Τα μέλη της ομάδας, με επικεφαλής τον κ. Σαπουνίδη, που συμμετείχαν στην κατάθεση της πρότασης «Cubes Coding» είναι ο Αναστάσιος Τσίμπλινας και η Δανάη Σκουρνέτου, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στη Φιλανδία.

Η βραβευμένη ιδέα θα παρουσιαστεί από τον κ. Σαπουνίδη, σήμερα, Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου (από 18.00 έως 20.30),στο 2ο Dev Fest που διοργανώνει το «Google Developers Group Thessaloniki» στο πλαίσιο της 79ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Μία γλώσσα πεθαίνει κάθε δύο εβδομάδες, λόγω ανάπτυξης

Όσο πιο πετυχημένη είναι μια χώρα οικονομικά και όσο ταχύτερα αναπτύσσεται, τόσο πιο γρήγορα χάνονται οι διάφορες γλώσσες που μιλιούνται στο εσωτερικό της. Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας βρετανικής επιστημονικής έρευνας, που συσχέτισε τον ρυθμό εξαφάνισης των ομιλουμένων γλωσσών με τον ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης.
Από τις περίπου 6.900 γνωστές γλώσσες της Γης, μία πεθαίνει κάθε περίπου δύο εβδομάδες, με ρυθμό ταχύτερο και από την εξαφάνιση των ειδών του πλανήτη μας. Η οικονομική ανάπτυξη, η άνοδος του Ακαθάριστου Οικονομικού Προϊόντος (ΑΕΠ) και η παγκοσμιοποίηση, σύμφωνα με τη νέα μελέτη, που χρησιμοποίησε τεχνικές της βιολογίας και της οικολογίας, είναι η κυριότερη αιτία γι' αυτή την εξέλιξη, που συνιστά πλέον φαινόμενο με παγκόσμια διάσταση.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Τατσούγια Αμάνο του Τμήματος Ζωολογίας του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών της Βρετανίας "Proceedings of Royal Society B", σύμφωνα με το BBC και το "Science", τόνισαν ότι οι γλώσσες που απειλούνται κατ' εξοχήν, μιλιούνται κυρίως από μειονότητες στις ανεπτυγμένες χώρες της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης και της Αυστραλίας και εκεί είναι που πρέπει να στραφεί πρωτίστως η προσοχή για την προστασία τους.
«Οι γλώσσες του πλανήτη χάνονται σήμερα με ταχύ ρυθμό. Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή κατάσταση», δήλωσε ο Αμάνο (που έχει ειδικευτεί στην εξαφάνιση των διαφόρων ειδών ζώων) και εκτίμησε ότι περίπου το ένα τέταρτο (25%) των γλωσσών της Γης βρίσκονται πλέον υπό απειλή εξαφάνισης.
Υπάρχουν γλώσσες, όπως η 'Ανω Τανάνα που την μιλούν το πολύ 25 άνθρωποι στην Αλάσκα, που κινδυνεύουν άμεσα να εξαφανιστούν για πάντα από προσώπου Γης. Στην Ευρώπη, γλώσσες όπως η Ούμε Σάμι στη βόρεια Σκανδιναβία, απειλούνται με παρόμοια μοίρα.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, «καθώς αναπτύσσεται η οικονομία, μία γλώσσα συχνά καταλήγει να κυριαρχήσει στην πολιτική και εκπαιδευτική σφαίρα της χώρας. Οι άνθρωποι αναγκάζονται να υιοθετήσουν την κυρίαρχη γλώσσα, αλλιώς κινδυνεύουν να αποκλειστούν οικονομικά και πολιτικά».
Αλλά και στις λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές, όπως στα Ιμαλάια και στους τροπικούς, υπάρχουν γλώσσες που δεν τις μιλάνε πάνω από οκτώ άνθρωποι συνολικά. Όσο ταχύτερα θα αναπτύσσεται μια χώρα σε αυτές τις περιοχές, επεσήμανε ο Αμάτο, τόσο οι γλώσσες αυτές, όπως ορισμένα είδη ζώων, θα αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο εξαφάνισης, γι' αυτό χρειάζεται να ληφθούν μέτρα διαφύλαξής τους. Εκτός από τις οικονομικές αιτίες, ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που ευθύνονται για την εξαφάνιση μιας γλώσσας, κυρίως ιστορικοί και πολιτικοί, εκτεταμένες ασθένειες κ.α.

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Πλημμυρίδα email, η νέα τυραννία των εργαζομένων

Αν ανήκετε κι εσείς σε αυτούς που τσεκάρουν τα email της δουλειάς τους ακόμη και τις ημέρες της αργίας, ίσως ζηλεύετε τους μακάριους εργαζομένους της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Daimler. Στην άδειά τους, οι εργαζόμενοι αυτοί ενεργοποιούν τη «ρύθμιση διακοπών» στο εταιρικό email τους. Ετσι, όποιος τους στείλει μήνυμα, λαμβάνει μια αυτόματη απάντηση που γράφει ότι ο εργαζόμενος απουσιάζει και δίνει τα στοιχεία του αντικαταστάτη του. Εν συνεχεία –ω του θαύματος!– το μήνυμα διαγράφεται, ελαφραίνοντας έτσι τον φάκελο των εισερχόμενων μηνυμάτων που θα πρέπει να ανοίξει ο εργαζόμενος στην επιστροφή του. «Το κάνουμε για να αφήσουμε τον κόσμο να ξεκουραστεί», είπε εκπρόσωπος της εταιρείας στο περιοδικό TIME. «Μετά γυρίζουν στη δουλειά πιο κεφάτοι».
Εταιρείες όπως η Volkswagen και η Deutsche Telekom έχουν υιοθετήσει πολιτικές για τον περιορισμό των μηνυμάτων που λαμβάνουν κάποιοι υπάλληλοι τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα. Αν αυτό συμβαίνει σε μια χώρα που έχει πάθος με την ακρίβεια και υψηλή παραγωγικότητα όπως η Γερμανία, μήπως το ίδιο θα έπρεπε να συμβεί και αλλού;
Σύμφωνα με υπολογισμούς του McKinsey Global Institute, οι εργαζόμενοι σε δουλειές γραφείου περνούν το 28% του χρόνου τους διαβάζοντας και απαντώντας σε email, ενώ ελέγχουν τα μηνύματά τους κατά μέσον όρο 74 φορές την ημέρα. Πολλές από αυτές τις φορές βρίσκονται στο σπίτι τους. Ερευνα μεταξύ εργαζομένων γραφείου που διαθέτουν smartphones έδειξε ότι οι περισσότεροι ήταν δεμένοι με ομφάλιο λώρο με το κινητό τους επί 13,5 ώρες την ημέρα, έως αργά το βράδυ. Οι εργαζόμενοι δεν κάνουν διάλειμμα ούτε στο δείπνο, στη διάρκεια του οποίου, όπως δείχνουν άλλες μελέτες, το 38% τσεκάρει τα μηνύματά του σε συνεχή βάση, ρίχνοντας ματιές στο κινητό κάτω από το τραπέζι. Η αγωνία πολλών εργαζομένων είναι ότι οι συνεργάτες ή προϊστάμενοι προσδοκούν άμεση απάντηση, ανεξαρτήτως ώρας.
O κανόνας «7 με 7»
Είναι λοιπόν ευγενής στόχος, τόσο για λόγους ανθρώπινης αξιοπρέπειας όσο και για λόγους δικαιοσύνης στον χώρο εργασίας, να μειωθεί ο όγκος των μηνυμάτων που στέλνονται μετά τις εργάσιμες ώρες. Είναι επίσης κάτι που δεν πρόκειται να γκρεμίσει τον ουρανό στο κεφάλι των εταιρειών.
Οι λίγες εταιρείες των ΗΠΑ και του Καναδά που μιμήθηκαν την Daimler είπαν ότι είναι εύκολα διαχειρίσιμο. H εταιρεία δημοσίων σχέσεων Edelman στο Τορόντο καθιέρωσε τον κανόνα «7 με 7». Οι υπάλληλοι δεν πρέπει να στέλνουν email πριν από τις 7 το πρωί και μετά τις 7 το βράδυ. Μπορούν να τσεκάρουν τα εισερχόμενα, αλλά να μη στέλνουν μηνύματα στους συνεργάτες τους.
Η εταιρεία Book Riot, που έχει υπαλλήλους σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, τους ζητάει να στέλνουν email όποτε μπορούν, αλλά να μην περιμένουν απάντηση μέχρι να ξεκινήσει το ωράριο εργασίας αυτού στον οποίο απευθύνονται. Οταν οι αγχωμένοι σύμβουλοι της Boston Consulting Group προσπάθησαν να οργανώσουν «ζώνες προβλεπόμενης ξεκούρασης», περιορίζοντας τα μηνύματα που αντάλλασσαν εκτός ωραρίου, οι συνολικές ώρες εργασίας τους μειώθηκαν κατά 11%, ενώ ο όγκος δουλειάς που έφερναν σε πέρας έμεινε ίδιος.
Η έρευνα της Τζένιφερ Ντιλ στο Κέντρο Δημιουργικής Διεύθυνσης αποκαλύπτει γιατί η μείωση των ηλεκτρονικών μηνυμάτων αυξάνει την παραγωγικότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί τα ατελείωτα email συχνά υποκρύπτουν άθλιο μάνατζμεντ. Οταν οι υπάλληλοι ρωτούν κάθε λεπτομέρεια μέσω email σημαίνει πως φοβούνται πάρα πολύ μήπως βρεθούν σε δύσκολη θέση ή χάσουν τη δουλειά τους αν στραβοπατήσουν.
Δεν είναι βέβαια όλα τα βραδινά email κατακριτέα. Οπως έδειξε η έρευνα της Ντιλ, οι εργαζόμενοι δεν θέλουν να υποχρεούνται να απαντήσουν στη 1 το πρωί, αλλά τους αρέσει να έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν κάποιες δουλειές από το γραφείο στο σπίτι. Επίσης δεν διαμαρτύρονται αν χρειαστεί να είναι διαθέσιμοι σε περίπτωση πραγματικής εργασιακής κρίσης.
Για να αλλάξει η νοοτροπία των επιχειρήσεων, ίσως το παράδειγμα πρέπει να προέλθει από πάνω. Αν ο προϊστάμενος στέλνει συχνά email στις 11 το βράδυ, τότε το μήνυμά του είναι ότι στην εταιρεία δουλεύουμε ώς τα μεσάνυχτα. Ισως όμως αξίζει να επανέλθουμε στο σύνθημα που κινητοποίησε τους εργαζομένους εδώ και παραπάνω από έναν αιώνα: «Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ύπνος, οκτώ ώρες ελεύθερος χρόνος».

Πηγή: CLIVE THOMPSON / INTERNATIONAL NEW YORK TIMES, Επιμέλεια: Καθημερινή

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Παγκόσμια ημέρα βινυλίου

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα βινυλίου ένα ντοκιμαντέρ του 1956 που μας δείχνει την πορεία κατασκευής ενός δίσκου βινυλίου εκείνες τις μέρες.



Μέρες βινυλίου ... πραγματικά.