Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

14η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής

EuropeanMusicDay2013_logo
Πιστή στο ετήσιο ραντεβού της μας έρχεται και πάλι η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής για 14η συνεχόμενη φορά.
Χιλιάδες κυριολεκτικά μουσικοί, συγκροτήματα, χορωδίες και ορχήστρες συμμετέχουν και πάλι σε events που θα λάβουν χώρα σε ουκ ολίγες πόλεις στην Ελλάδα (Αθήνα -σε διάφορους δήμους, Αγρίνιο, Αμαλιάδα, Βέροια, Βόλος, Διδυμότειχο, Δομοκός, Δράμα, Έδεσσα, Ηράκλειο, Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Κομοτηνή, Κύθηρα, Κως, Λάρισα, Λειβαδιά, Νάξος, Ξάνθη, Πάρος, Πρέβεζα, Σαλαμίνα, Σαντορίνη Σέρρες και Φιλιππιάδα) μεταξύ 19 και 24 Ιουνίου (με επίκεντρο το τριήμερο 19-21 Ιουνίου) σε πλατείες, πεζόδρομους, μπαρς, μουσεία, ωδεία, συναυλιακούς χώρους, κλπ και φυσικά δωρεάν.
Μπορείτε να δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα όλων των εκδηλώσεων σε όλες τις πόλεις μέσω issuu παρακάτω (ή να το κατεβάσετε σε pdf από εδώ) αλλά και να ακούσετε και το επίσημο σποτάκι. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε επίσης και στο site της Ευρωπαϊκής Γιορτής Της Μουσικής.

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

The Music Never Stopped

Για να ξεφύγουμε λίγο από την ΕΡΤ και τα σχετικά, θα ήθελα να γράψω δυο λόγια για μια προπέρσινη ταινία που αξίζει να δείτε (τουλάχιστον όσοι αγαπάτε τη μουσική με τον τρόπο που την αγαπάω εγώ).

Η ταινία The Music Never Stopped  (2011) του Jim Kohlberg, βασίστηκε στo κείμενο που υπάρχει στο βιβλίο An Anthropologist on Mars: Seven Paradoxical Tales (1995) του Oliver Sacks με τίτλο The Last Hippie.




 Η ταινία αφηγείται την σχέση πατέρα-γιου μεταξύ του Henry Sawyer (J.K. Simmons) και του γιου του, Gabriel (Lou Taylor Pucci), ο οποίος πάσχει από όγκο στον εγκέφαλο που τον αποτρέπει από τη διαμόρφωση νέων αναμνήσεων. Ο Henry, ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε άλλο πρέπει να συνδεθεί με τον γιο του μέσω της μουσικής.

Ακούγεται δύσκολο ή ψυχοπλακωτικό αλλά δεν είναι. Η ταινία κυλάει αργά μεν αλλά νομίζω ότι σε αποζημιώνει όταν σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι η μουσική εκτός από κοινή γλώσσα όλων των ανθρώπων έχει και θεραπευτική δύναμη.  




 

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

Να κι ένα κείμενο για την ΕΡΤ με το οποίο συμφωνώ απόλυτα.



Γράφει ο Γιώργος Φραντζεσκάκης:

Ναι, αυτή πρέπει να είναι η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που κλειδώνεις ένα λουκέτο και ανοίγεις ένα κουτί.

Το κουτί της Πανδώρας.

Το διαρρήξαμε όλοι μαζί και ξαμολήσαμε επιτέλους το λύκο που κρύβαμε μέσα μας.

Ένας φίλος που εκτιμώ, γιατί είναι σκεπτικιστής, φιλοπερίεργος και βγάζει σπυράκια με τις “αυθεντίες” γράφει στο facebook:



“Πω, πω, πόσο λυπάμαι που δεν θα δουλεύω για να πληρώνω άλλη μία προσωπική υπόθεση των άλλων, όπως το να βλέπουν τηλεόραση”.



Άνθρωποι που δηλώνουν υπέρμαχοι της κοινής λογικής αυτοθυσιάζονται σε έναν αγώνα που δεν είναι δικός τους.

Ξαφνικά, όλα τα κακά της ελληνικής κοινωνίας έγιναν μια μαύρη πέτρα με το όνομα ΕΡΤ.

Τα συμπιέσαμε σε μια σεμνή, ανιμιστική τελετή και τα πετάξαμε στη θάλασσα. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...



Η ΕΡΤ είχε πολλές αμαρτίες να πληρώσει.

Όλοι έχουμε μια γενική εικόνα για το Δημόσιο, τις κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις και το φαύλο κράτος, αλλά ο καθένας από μας γνωρίζει καλύτερα, μόνον “τα του οίκου του”.

Ο δικός μου οίκος ήταν η ΕΡΤ. Για δεκαπέντε χρόνια, από το 1998 μέχρι απόψε.



Όλα αυτά τα χρόνια έβλεπα ανεπάγγελτους να μπαινοβγαίνουν και να στρογγυλοκάθονται σε καρέκλες με ταμπελάκια που έγραφαν “ειδικός σύμβουλος προέδρου”, “σύμβουλος επικοινωνίας”, “προσωπικό ειδικών θέσεων”.

Να παίρνουν τα τριπλάσια από μένα και να εμφανίζονται κάθε πρώτη και δεκαπέντε στην ουρά του λογιστηρίου, για τις πληρωμές.

Κάποτε οι πληρωμές έγιναν ηλεκτρονικές και ανάσαναν τα πάρκινγκ του ραδιομεγάρου που βαρυγκομούσαν δυο φορές το μήνα.



Το πιο σύντομο ανέκδοτο της εταιρείας ήταν μία λέξη: “Γενικός”.

Απίθανοι τύποι, γενικώς άσχετοι με οτιδήποτε έχει να κάνει με την τηλεόραση (εκτός ίσως από το τηλεκοντρόλ - τον καλύτερο φίλο του τεμπέλη) αναλάμβαναν βαριά καθήκοντα σε βραχύβιες αποστολές που κρατούσαν, το πολύ, ένα - δυο χρόνια.

Μετά, τσέπωναν την αποζημίωσή τους (γιατί είχαν φροντίσει να υπογράψουν πολυετή συμβόλαια με ρήτρες) και τους αντικαθιστούσε ο νέος “Γενικός”.

Ο νέος “Πρόεδρος”. Ο νέος “Προϊστάμενος”.



Την ίδια στιγμή, υπάλληλοι με προσόντα και φιλότιμο παραγκωνίζονταν σε σημείο που, μοιραία, έχαναν κάθε διάθεση δημιουργίας.

Και η τηλεόραση χρειάζεται δημιουργική ένταση.

Ακόμα κι αν είσαι αυτός που κουβαλάει τις μπαλαντέζες.



Το ξεστόμισα κι εγώ πολλές φορές: “Αυτό το μπουρδέλο πρέπει να κλείσει”.

Το όνειρό μου για δημιουργία ξεθύμανε γρήγορα, όταν, ύστερα από ένα βραβευμένο ντοκιμαντέρ που έπαιζε κάθε χρόνο σε επανάληψη, από το ’99 μέχρι φέτος, ανταμείφθηκα με σιωπηρές απορρίψεις σε όλες τις επόμενες προτάσεις.

Οι “συνάδελφοί μου” δεν είχαν ούτε την τσίπα να μου στείλουν μια αρνητική απάντηση - όπως επιβάλλει ο νόμος και το πρωτόκολλο...



Όμως, ο θυμός μου για την αναξιοκρατία της ΕΡΤ δεν φτάνει για να συσκοτίσει την κρίση μου.

Είμαι περήφανος γι’ αυτό και θα μου το επιτρέψετε.

Όπως θα μου επιτρέψετε και την επόμενη φράση: εγώ και πολλοί συνάδελφοί μου, δώσαμε καθημερινές, χαμένες μάχες για να γίνει η ΕΡΤ αυτό που θα έπρεπε να είναι από την αρχή: ένα ποιοτικό μέσο ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού.



Και η αλήθεια είναι ότι, όσο κι αν προσπαθεί να το απαξιώσει ο Bravissimos Κεδίκογλου, σε ένα βαθμό ήταν.



-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που στήριξε τους μικρομηκάδες για να κάνουν ταινίες και ανέδειξε κάποιους από αυτούς σε σημαντικούς δημιουργούς.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που έπαιζε τον “Εξάντα”.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που λειτούργησε ένα ραδιόφωνο χωρίς playlist υποβολιμαίο από τις εταιρείες που έσπρωχναν τον τελευταίο σκυλά στις “ιδιωτικές συχνότητες”.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που έβλεπαν οι Ελληνες ομογενείς στα πέρατα της γης και “ζούσαν λίγη από Ελλάδα”.

-Η ΕΡΤ ήταν αυτή που στήριξε τη συμφωνική μουσική, που διατηρούσε τα μουσικά σύνολα, που έδινε συναυλίες και βήμα σε νέους καλλιτέχνες.



“Από κεκτημένη ταχύτητα” θα μου πείτε. Συμφωνώ.

Αν ήταν στο χέρι του κάθε Κεδίκογλου, θα τη φορτώναμε με “Σουλεϊμάν” για να φέρνει λεφτά.

Το παρελθόν του, ως κριτής στο “Bravissimo” με τη Ρούλα Κορομηλά, μιλάει από μόνο του.

Σήμερα όμως έχει άλλη αποστολή: να απαλλάξει τον δύσμοιρο φορολογούμενο από το δυσβάσταχτο χαράτσι των 4 ευρώ το μήνα! Να γίνει κερδοφόρα.

Όπως πρέπει να γίνουν κερδοφόρες οι δημόσιες συγκοινωνίες, τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια. Ή αλλιώς, λουκέτο σε όλα!



Παρόλα αυτά, είμαι πραγματιστής.

Καταλαβαίνω γιατί η κυβέρνηση, όταν ακόμα και οι παραδοσιακοί της ιδιώτες - σύμμαχοι “την κάνουν γυριστή” αλλοιθωρίζοντας προς τις μη παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, χρειάζεται να βγάλει από το παιχνίδι μια ΕΡΤ ημιεπαναστατημένη και να την αντικαταστήσει με μια ΥΕΝΕΔ που θα στελεχώσει με τρομοκρατημένους υπαλλήλους των 400 ευρώ “κι αν σ’ αρέσει, μεγάλε, αλλιώς όξω απ’ την παράγκα”.

Η μακιαβελλική λογική του σκοπού που αγιάζει τα μέσα, αυτό επιτάσσει.



Εκείνο που με ξεπερνάει είναι η χολή των συνανθρώπων μας.

Και η απύθμενη βλακεία που την υποστηρίζει.

Ξαφνικά, όλοι οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ έγιναν “κηφήνες”, “κομματόσκυλα” και άχρηστοι”.



“Η δουλειές των εργαζομένων στην ΕΡΤ είναι όσο χρήσημες ειναι μια πεντικιουριστ σε ενα υποβρύχιο...” ποστάρει κάποιος στο Twitter, επιχαίροντας για την εξυπνάδα του (η ορθογραφία κρατημένη ως έχει, για να πάρετε μια ιδέα της ποιότητας του επιχειρήματος).



Κάποιος άλλος καγχάζει για τη δίκαιη τιμωρία μας: “Κλάψτε τώρα μαζί με το ενάμισι εκατομμύριο άνεργους ιδιωτικούς υπαλλήλους”.

Η λογική του “να ψοφήσει ο γάιδαρος του γείτονα” στο απόλυτο ζενίθ της.

Και του “διαίρει και βασίλευε”.

Από αυτή την άποψη, η νέα τάξη πραγμάτων τα κατάφερε μια χαρά.



Τα σκυλιά, όταν ερεθίζονται από κάποιον που περνάει έξω από το φράχτη, εξαγριώνονται τόσο πολύ που, καθώς δεν μπορούν να τον δαγκώσουν, χιμάνε το ένα ενάντια στο άλλο.

Σκυλιά μας έκαναν, εξαγριωμένα και δαρμένα.



Και στο φόντο, ο Κεδίκογλου να υποδαυλίζει το αδελφικό μίσος: “Η ΕΡΤ κλείνει γιατί είναι διεφθαρμένη, γιατί κοστίζει πολλά, γιατί λειτουργεί με αδιαφανείς διαδικασίες”.

Όλο το έργο των διορισμένων στελεχών της διοίκησης, αυτών που μας φόρεσαν καπέλο οι κυβερνήσεις, είναι τώρα δικό μας έγκλημα.

Εκεί που μας χρωστούσανε, μας παίρνουν και το βόδι...



Ήθελα αύριο - μεθαύριο να γράψω για μια από τις πολλές πλάνες του καπιταλισμού, αλλά με πρόλαβαν τα γεγονότα.

Ήθελα να γράψω ότι κάποια πράγματα, όταν έχουν δημόσιο χαρακτήρα, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι κερδοφόρα.



Οι δημόσιες συγκοινωνίες δεν πρέπει να είναι κερδοφόρες.

Τα νοσοκομεία δεν πρέπει να είναι κερδοφόρα.

Όλα τα οχήματα πολιτισμού δεν πρέπει να είναι κερδοφόρα.

Διαφορετικά, γιατί πληρώνουμε φόρους;

Για να πηγαίνουν τα καράβια, καταχείμωνο στην άγονη γραμμή με επιβάτες τρεις γιαγιάδες, για να περιθάλπονται αυτοί που δεν έχουν ασφάλιση, για να προσφέρεται φωνή και βήμα σε όσα δεν θα γίνουν ποτέ σουξέ και best seller.

Και η ΕΡΤ έπρεπε να είναι μια τέτοια περίπτωση.

Ένα μέσο που θα πολεμάει στα ίσα τους βόθρους της υποκουλτούρας χωρίς να πάσχει από το σύνδρομο του επιχειρηματία.

Γι’ αυτό πληρώναμε το χαράτσι (έτσι το ονόμασε ο κ. Κεδίκογλου για να κάνει τις απαραίτητες, πονηρές συσχετίσεις με τη φοροεπιδρομή που μας γονατίζει) των τεσσάρων ολόκληρων ευρώ το μήνα.

Ένας καφές, για μια άλλη λογική στα media...

Αν θέλατε εξυγίανση, ας μας ρωτούσατε.

Το ζητήσαμε, το καταθέσαμε επίσημα και το πρωτοκολλήσαμε επανειλημμένως:

-Να μη φεύγουν οι παραγωγές έξω από την ΕΡΤ.

-Να ελεγχθούν όλες οι δαπάνες, από ανεξάρτητες δικαστικές αρχές.

-Και να πάνε, κατ’ αρχήν, στο διάολο οι 27 “ειδικοί σύμβουλοι” που κοστίζουν στην εταιρεία όσο όλοι συμβασιούχοι δημοσιογράφοι μαζί.

Αντ’ αυτού, θα πάει στο διάολο η ΕΡΤ.

Και μαζί της, η τελευταία ελπίδα για μια ραδιοτηλεόραση που δεν θα είναι υποχείριο του μάρκετινγκ και της προπαγάνδας του κεφαλαίου.

Ναι, του κεφαλαίου.

Δεν δικαιούνται να το λένε με το όνομά του μόνον οι Κομμουνιστές...

Το τελευταίο μου post στο facebook έλεγε αυτό:

"Κανάλια με 6% θεαματικότητα, γιατί πρέπει να υφίστανται;" λέει ο δικαιωμένος από το λουκέτο στην ΕΡΤ.

Οι ποιητικές συλλογές πουλάνε πεντακόσια αντίτυπα. Ακόμα κι εκείνες που μεθαύριο θα πάρουν το Νόμπελ.

To "50 αποχρώσεις του γκρι" πούλησε εβδομήντα εκατομμύρια.

Να βάλουμε λουκέτο και στην ποίηση. Φύρα είναι. Όλοι μαζί, μπροστά, για μια softporn κοινωνία.


Και πολύ μας είναι.

Τίτλοι τέλους.


Υ.Γ.

Ευχαριστώ τους συναδέλφους μου στην ΕΡΤ που μου έδειξαν, όταν είχα αρχίσει να το αμφισβητώ σοβαρά, ότι μπορεί κάποιος να ανακαλύπτει διαμάντια μέσα στο βούρκο.

Είναι ένα μάθημα που το χρειαζόμουν.

Πηγή: http://www.eyedoll.gr

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Περί Ελληνικής Ιντερνετικής Δημοσιογραφίας: Το Κενό Χάσκει ... από το georgakopoulos.org


Πριν από λίγες ημέρες ο τόπος βούηξε με φήμες για μια επικείμενη μαγνητική καταιγίδα η οποία, όπως έλεγε το Ίντερνετ και η τηλεόραση, θα έπληττε ειδικά την Ελλάδα. Την ημέρα της υποτιθέμενης καταιγίδας έστειλα ένα email στον blogger Νικηφόρο, που επιμελείται το Blue Dot, για να γράψει ένα σχετικό post. Τι είναι αυτή η μαγνητική καταιγίδα; Τι σημαίνει; Γιατί συμβαίνει; Τι θα προκαλέσει; Ο κόσμος έπρεπε να ξέρει.
Λίγα λεπτά αργότερα ο Νικηφόρος μου απάντησε προβληματισμένος ότι, ψάχνοντας στα ίντερνετς, στα συνήθη έγκυρα και έγκριτα διεθνή μέρη, δεν έβρισκε τίποτα για καμία καταιγίδα, και ειδικά απολύτως τίποτα σχετικό με την Ελλάδα. Στο ελληνικό ίντερνετ, δε, αναφερόταν μόνο μια πηγή για την "είδηση": Ένας  επιστήμονας από το Δημόκριτο, ο οποίος είχε δώσει συνέντευξη στην έγκριτη εφημερίδα Espresso μια εβδομάδα νωρίτερα.
Την "είδηση" αναπαρήγαγαν, μεταξύ άλλων: Η Ημερησία, το iefimerida, το News24, η Lifo και πολλά άλλα sites.

Με δυο απλές αναζητήσεις στο Google και ένα τηλέφωνο που πήρε ο Νικηφόρος στο Δημόκριτο διαπιστώσαμε ότι ο κύριος που έδωσε τη συνέντευξη στην Espresso είναι από αυτούς που πιστεύουν στους αεροψεκασμούς, ότι δεν έχει καμία σχέση με το Δημόκριτο, και ότι δεν υπάρχει καμία μαγνητική καταιγίδα πουθενά. Οπότε γράψαμε αυτό το post.  Λίγο αργότερα έβγαλε και το ΑΠΕ ένα άρθρο στο οποίο κανονικοί επιστήμονες διέψευδαν την υποτιθέμενη καταιγίδα.
Τα ίδια sites αναπαρήγαγαν και την είδηση του ΑΠΕ χωρίς κανένα πρόβλημα, σα να μην τρέχει τίποτα: Η Ημερησία, το iefimerida, το News24, η Lifo.
Ήταν ένα ακόμα κρούσμα επιπόλαιης ιντερνετικής "δημοσιογραφίας", όχι το πρώτο, και οπωσδήποτε όχι το τελευταίο. Τις προάλλες πολλά Μέσα αναπαρήγαγαν μια φωτογραφία από μαραθώνιο του 2010 στην Κωνσταντινούπολη αναφέροντας ότι απεικονίζει πορεία διαμαρτυρίας από αυτές που γίνονταν τις προηγούμενες ημέρες στην πόλη (εδώ η Αυγή). Πριν από λίγες εβδομάδες κάποια Μέσα σκότωσαν το λάθος Δημήτρη Μπουραντά, ενώ πριν από λίγες ημέρες είδα σε δημοσίευμα για την παραίτηση του Ευρωβουλευτή Κρίτωνα Αρσένη τη φωτογραφία ενός άλλου Αρσένη.
Αυτά τα λάθη συμβαίνουν συνέχεια, υπάρχουν παντού. Συνέβαιναν πάντα, βεβαίως. Εδώ καλή δημοσιογραφία δεν έχουμε, όλοι το ΑΠΕ αναδημοσιεύουν, και το μόνο παραδοσιακό μέσο που έχει διατηρήσει έστω κι ένα ίχνος σοβαρότητας είναι η εφημερίδα με τις πιο ενδιαφέρουσες απόψεις.  Και ποιος μπορεί να ξεχάσει την κάλυψη μιας ανύπαρκτης επίσκεψης Ερντογάν στον Καραμανλή από άλλες εφημερίδες, παλιότερα. Αλλά τώρα, στο ασθμαίνον και αυτοτροφοδοτούμενο ίντερνετς, συμβαίνουν αναπόφευκτα συχνότερα.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό.
Το χειρότερο είναι ότι δεν έχει σημασία.
Για τις παραπάνω κοτσάνες υπάρχουν δικαιολογίες, αλλά δεν υπάρχουν συνέπειες. Τέτοια λάθη γίνονται συνέχεια, επειδή άπειροι και/ή κακοπληρωμένοι συντάκτες αναγκάζονται να κυνηγάνε κάποιον ιλιγγιώδη αριθμό posts την ημέρα για να συνεχίσουν να μπορούν να πληρώνουν τον ΟΑΕΕ, κι αυτό δεν έχει καμία σημασία. Κανένας διαφημιστής δεν πρόκειται να τραβήξει τα banners του από ένα site επειδή δημοσίευσε μια ανύπαρκτη είδηση. Τα pageviews δεν θα πέσουν. Ο κόσμος δεν θα σταματήσει να μπαίνει. Κατά μία έννοια, το τι γράφει μέσα το κείμενο, οποιοδήποτε κείμενο, στη δομή των σημερινών ειδησεογραφικών sites δεν έχει καμία σημασία. Αρκεί να υπάρχουν τα keywords για το SEO και ο ιδιοκτήτης να έχει πάει για φαΐ με τα αφεντικά των μήντια σοψ, κι όλα καλά. Οι ειδήσεις θα μπορούσαν να έχουν μέσα lorem ipsum κείμενα. Κανείς δε νοιάζεται.
Κι αυτό είναι φυσιολογικό. Στη δημοσιογραφία, όπως και στην πολιτική, δεν μπορείς να περιμένεις από τον καταναλωτή (τον αναγνώστη, τον πολίτη) να επιβάλλει το σωστό. Ό,τι του δώσεις να διαβάσει θα το διαβάσει, κι όποιον του βάλεις να ψηφίσει, θα τον ψηφίσει. Η μόνη ελπίδα για να βελτιωθεί η ποιότητα (και στην περίπτωση της πολιτικής, και σ' αυτή της δημοσιογραφίας), είναι να του δώσεις και μια σωστή επιλογή, και την ευχέρεια να την επιλέξει. Όταν ακόμα και τα υποτιθέμενα πιο σοβαρά ειδησεογραφικά sites της ελληνικής γλώσσας αναπαράγουν άκριτα ψέματα και μπαρούφες εύκολα να τις αναγνωρίσει κανείς με μια απλή αναζήτηση στο Google, ο κόσμος αυτά θα διαβάσει και, ναι, η αξιοπιστία όλων, ίσως και ολόκληρου του ίντερνετς, θα συνεχίσει να φθείρεται στα μάτια του, κανένας δεν θα πιστεύει αυτά που διαβάζει ποτέ, όλοι θα παραμένουν ανενημέρωτοι και γεμάτοι απορίες, αλλά ταυτόχρονα θα συνεχίσει κάτι άλλο να ισχύει:
Το κενό για ένα ψηφιακό μέσο που δεν θα γράφει μπαρούφες θα παραμένει ανοιχτό. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έρθει κάποιος να το γεμίσει.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε από το Θοδωρή Γεωργακόπουλο. Μπορείς να το διαβάσεις ολόκληρο εδώ: http://www.georgakopoulos.org/2013/06/magnetic-storm-journalism/#ixzz2VGERuqW4