Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Λευκές κόλλες σε μαύρο μέλλον

Πληθαίνουν οι μαθητές, κυρίως από τα λαϊκά στρώματα (γόνοι αγροτών, εργατών, μικροϋπαλλήλων κ.λπ.), που γυρίζουν την πλάτη στη σχολική εκπαίδευση, η οποία δεν μπορεί πλέον να τους προσφέρει επαγγελματικές προοπτικές

Του Χρήστου Κάτσικα

Κάθε χρόνο, τόσο τα υψηλά ποσοστά χαμηλών βαθμολογιών που καταγράφονται στις πανελλαδικές εξετάσεις, όπου περίπου το 1/3 των εξετασθέντων γράφουν κάτω από τη βάση, όσο και τα βαθμολογικά «ναυάγια» (χιλιάδες εξετασθέντες δίνουν σχεδόν λευκή κόλλα) πριμοδοτούν την ανάπτυξη μιας δημόσιας συζήτησης γύρω από την εξήγηση του φαινομένου. Ωστόσο, τα τελευταία 2-3 χρόνια η συζήτηση για τις επιδόσεις των μαθητών έχει «πάρει φωτιά» καθώς ένα μεγάλο τμήμα εκπαιδευτικών επισημαίνει ότι υπάρχει μια ποιοτική διαφορά σε σχέση με το κοντινό παρελθόν.

Οι εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν ότι έχουν πληθύνει οι «μαθητές των τελευταίων θρανίων», δηλαδή τα παιδιά εκείνα που νωρίς έχουν εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια, ενώ από την άλλη είναι φανερή διά γυμνού οφθαλμού η συρρίκνωση της ομάδας των μαθητών που πασχίζει για καλά σχολικά αποτελέσματα. Δεν είναι λίγοι μάλιστα εκείνοι που υποστηρίζουν ότι, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, που συνδέονται με την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της στις οικογένειες των μαθητών και στην υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, το ελληνικό σχολείο τείνει να μεταλλαχθεί σε μια «βιομηχανία» ενός ιδιόμορφου αναλφαβητισμού.

Παράλληλα την ίδια ώρα έχει ανοίξει ένα μεγάλο, αγεφύρωτο χάσμα. Χάσμα στις βαθμολογίες, χάσμα στις προσδοκίες! «Αλογα κούρσας» και «ουραγοί»! Παράδοξο και πρωτότυπο; Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια αυτή η κατάσταση παγιώνεται. Τι συμβαίνει; Σαν να αντανακλά η ίδια η κοινωνία πάνω στην κίνηση των βάσεων. Μια κοινωνία όπου οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Και στη μέση, σμπαραλιασμένα τα μεσαία στρώματα.

Δίπλα στα όλο και λιγότερα «άλογα κούρσας» με τα 18άρια και τα 19άρια που τινάζουν τις επιδόσεις στον αέρα, διαμορφώνονται οι «ουραγοί», μια μεγάλη ομάδα (ίσως η μεγαλύτερη μετά τη Μεταπολίτευση) παιδιών, κυρίως από τα λαϊκά στρώματα (γόνοι αγροτών, εργατών, μικροϋπαλλήλων κ.λπ.) οι οποίοι έχουν γυρίσει την πλάτη στη σχολική εκπαίδευση σαν απάντηση στο γεγονός ότι η τελευταία δεν έχει πλέον να τους προσφέρει αυτό που απλόχερα, στο πεδίο των επαγγελματικών προοπτικών, πρόσφερε στο παρελθόν.

Πριν από περίπου 30 χρόνια, την ακαδημαϊκή χρονιά 1981/82, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της συντριπτικής πλειονότητας των φοιτητών/τριών που απάντησαν στην ερώτηση «νομίζετε ότι στη σημερινή ελληνική κοινωνία τα άτομα έχουν τη δυνατότητα να μεταπηδούν σε μια κοινωνική τάξη ανώτερη από αυτή στην οποία βρίσκονται οι γονείς τους;» η καταφατική απάντηση συγκέντρωσε συνολικά το 95% των φοιτητών/τριών. Στην ερώτηση «με ποιους τρόπους επιτυγχάνεται η κοινωνική άνοδος στη σημερινή ελληνική κοινωνία;» φοιτητές και φοιτήτριες θεωρούσαν την περίοδο αυτή τη μόρφωση κύριο μέσο κοινωνικής ανόδου, εννοώντας βέβαια ότι οι πανεπιστημιακές σπουδές, ειδικότερα, συντελούν στην κοινωνική άνοδο.

Πρόκειται, βέβαια, για πεποίθηση που «χρωστούσε» τα οικοδομικά υλικά του σχηματισμού της σε εκείνη την περίοδο (και ακόμη προγενέστερα) στην οποία, πράγματι, η εκπαίδευση διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην ένταξη εκατοντάδων χιλιάδων νέων από όλα τα κοινωνικά στρώματα στις πολλαπλές νέες θέσεις εργασίας που «αναφύονταν» κατά χιλιάδες. Οι πανεπιστημιακοί τίτλοι και τα διπλώματα αποκτούν την ίδια περίοδο τη λειτουργία που είχαν παλαιότερα οι «τίτλοι ευγενείας» για την κατάληψη μιας ευνοημένης επαγγελματικής θέσης και φυσικά μαγνητίζουν, ιδιαίτερα, εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που προσπαθούν να «σπρώξουν» τα παιδιά τους -μέσω της εκπαίδευσης- στην «άλλη» πλευρά του λόφου, εκεί όπου απουσιάζουν η χειρωνακτική εργασία, η ανασφάλεια και τα χαμηλά εισοδήματα. Η εκπαίδευση για τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες της εποχής ήταν μια επένδυση για τα παιδιά τους προστατευμένη από τον πληθωρισμό που φλόγιζε την ελπίδα να τα δουν να περάσουν στην άλλη όχθη, στα μεσαία και ανώτερα στρώματα. «Να φύγει», «να σπουδάσει», «να γίνει δάσκαλος, γιατρός, καθηγητής, δημόσιος υπάλληλος», «χορτάρι να βοσκήσω, αλλά να σπουδάσει». Η ιδεολογία της κοινωνικής ανόδου αποκτά αυτή την περίοδο μια άνευ προηγουμένου εμβέλεια.

Είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα, σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει σημαντικά. Μιλάμε για ανατροπή στις καταστάσεις, στα δεδομένα και στις πεποιθήσεις. Το «κλειδί του παραδείσου», το πανεπιστήμιο, που την προηγούμενη περίοδο πρόβαλε σαν το σκαλοπάτι που έπρεπε ν” ανέβουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών για να «αποκατασταθούν-εξασφαλιστούν», δεν υπάρχει πια. Τα πτυχία έχουν χάσει την αποτελεσματικότητα που είχαν στο παρελθόν ως μέσα επαγγελματικής προώθησης καθώς η ολοένα και αυξανόμενη ανεργία «σαρώνει» όλων των ειδών τους τίτλους, ιδιαίτερα όταν δεν συνοδεύονται από υψηλή καταγωγή, «δίκτυο σχέσεων-γνωριμιών» και «κληρονομικά δικαιώματα». Ακόμη παραπέρα. Σε αντίθεση με το παρελθόν όχι μόνο το παιδί μιας εργατικής ή αγροτικής οικογένειας με το πτυχίο της φιλολογίας ή κάποιου τμήματος του Παντείου ή της Νομικής δεν έχει εγγυημένη επαγγελματική προοπτική, αλλά και το παιδί μιας οικογένειας εκπαιδευτικών ή δημοσίων υπαλλήλων ή μικροεμπόρων με το πτυχίο στο χέρι είναι πιθανόν να έχει καθοδική κοινωνική κινητικότητα, να βρεθεί, δηλαδή, σε χειρότερη θέση επαγγελματικά, κοινωνικά, οικονομικά από τους γονείς του οι οποίοι είχαν πετύχει ανοδική κοινωνική τροχιά στην προηγούμενη γενιά.

Είναι απαραίτητο να σημειώσουμε εδώ ότι αυτή η πραγματικότητα σημαίνει και την αναίρεση οποιασδήποτε εγγυημένης δυνατότητας ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας μέσα από την πρόσβαση στον εκπαιδευτικό μηχανισμό, γεγονός που οδηγεί στη σταδιακή διάλυση των παραδοσιακών αντιλήψεων που συγκροτούνταν γύρω από τον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Ακυρώνεται έτσι ένα ολόκληρο φάσμα κοινωνικών προσδοκιών, συγκροτημένο εδώ και αρκετές δεκαετίες για τη δυνατότητα εργασιακής απασχόλησης μέσα από την πρόσβαση στην εκπαίδευση και τα διαπιστευτήριά της. Οι προσδοκίες, βέβαια, αυτές την τελευταία 15ετία δέχθηκαν απανωτά χτυπήματα από την εργασιακή αβεβαιότητα, την ετεροαπασχόληση, την υποαπασχόληση, τη μισθολογική υποβάθμιση.

Κάτι για το τέλος, για να μην ξεχνιόμαστε. Η μπαταρία που φόρτιζε την πρώτη μεταπολιτευτική δεκαετία τη σχέση με το σχολείο και τη γνώση των παιδιών από τα λαϊκά στρώματα είχε δύο πόλους: Ο ένας πόλος συνδεόταν με το γεγονός ότι η Αριστερά είχε διεισδύσει βαθιά στη νεολαία και μαζί είχε διεισδύσει και η καλή της σχέση με τα «γράμματα». Ενα μεγάλο τμήμα των μαθητών της περιόδου εκείνης, όσοι κατάφερναν και ξέφευγαν από τους φανερούς και ενισχυμένους ταξικούς φραγμούς, θεωρούσαν τη γνώση δύναμη ανατροπής που συνδεόταν με ένα νήμα με τα «πληθωριστικά» όνειρα για αλλαγή του κόσμου. Γι” αυτό ένα μεγάλο τμήμα τους θριάμβευε σχολικά. Ο άλλος πόλος συνδεόταν με το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί τίτλοι οδηγούσαν κατευθείαν σε εργασία. Αυτό πριμοδοτούσε τις προσδοκίες καθώς «άναβε» το πράσινο φως για «επαγγελματική αποκατάσταση» σε ένα τοπίο κοινωνικής κινητικότητας.

Σήμερα; Οι αριστερές ιδέες εδώ και χρόνια είναι ακόμη αδύναμες μέσα στη νεολαία και μαζί η εμπιστοσύνη για τη γνώση. Την ίδια στιγμή η διευρυμένη ανεργία των πτυχιούχων και το «βάθος» των μισθών αφοπλίζουν τις διαθέσεις και σβήνουν τις προσδοκίες.

………………………………………………………………………………………………………………………………..

Πώς εκτιμούν οι εκπαιδευτικοί σήμερα τις επιδόσεις των μαθητών τους σε σύγκριση με το κοντινό παρελθόν

Αυξάνεται ή μειώνεται ο αριθμός των μαθητών που δεν καταβάλλουν καμιά προσπάθεια σε σχέση με πριν από λίγα χρόνια; 87% 11% 2%

Αυξάνεται ή μειώνεται η ομάδα των μαθητών με υψηλές επιδόσεις σε σχέση με πριν από λίγα χρόνια; 19% 76% 5%

Οι προσδοκίες των μαθητών για εκπαιδευτικές και επαγγελματικές προοπτικές είναι αυξημένες ή μειωμένες σε σχέση με πριν από λίγα χρόνια; 3% 95% 2%

……………………………………………………………………………………………………………………………………….. 

Ερευνα του Χρήστου Κάτσικα: Αναπαραστάσεις 514 καθηγητών για τις επιδόσεις και τις προσδοκίες των μαθητών τους σε σχέση με το κοντινό παρελθόν (Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από 2/11/2012 έως 20/12/2012 σε 515 καθηγητές Γυμνασίων, Λυκείων και ΕΠΑΛ σε Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη, Αλιμο, Πειραιά, Ηλιούπολη, Περιστέρι, Αιγάλεω, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Ηράκλειο (Κρήτη), Δράμα, Κέρκυρα, Βέροια.

Πηγή: http://www.efsyn.gr/?p=19179

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Μέρες Βινυλίου ... και στα ελληνικά!

Το ελληνικό ρεπερτόριο δεν είναι το φόρτε μου και το έχετε καταλάβει όσοι με διαβάζετε καιρό. Επειδή όμως υπάρχουν και "ελληνικές μέρες βινυλίου" αναδημοσιεύω εδώ ένα άρθρο του Δημήτρη Ν. Μανιάτη από τα "Νέα". Νομίζω ότι θα βοηθήσει κάποιους να θυμηθούν ...

«Ρεσιτάλ», 37 χρόνια μετά

Η ιστορική σύμπραξη Μαρινέλλας και Κώστα Χατζή αναβιώνει στο Παλλάς

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2013
Ηταν αρχές του 1975. Η Μαρινέλλα τραγουδάει στη Νεράιδα της Παραλίας με Κοντολάζο και Ελένη Ροδά και ενώ η Ελλάδα ψάχνει την περπατησιά της από τον γύψο και τα τραύματα της επταετίας, η μεγάλη τραγουδίστρια δοκιμάζει κάτι καινούργιο. Στον δίσκο «Μαρινέλλα για πάντα» ερμηνεύει δύο τραγούδια του ιδιαίτερου τραγουδοποιού Κώστα Χατζή, «Κι ύστερα» και «Πάλι ύπνος δεν με πιάνει», τα οποία κάνουν επιτυχία και με έναν τρόπο στρώνουν το χαλί για μια πρωτότυπη και ιστορική στροφή που κάνει η ίδια έναν χρόνο μετά με το «προξενιό» του παραγωγού της Φίλιππου Παπαθεοδώρου (ο παραγωγός έχει τώρα και την καλλιτεχνική επιμέλεια των παραστάσεων στο Παλλάς).
Σημειώστε εδώ πως εκείνη την χρονιά (το 1976) η Μαρινέλλα είναι ήδη δύο χρόνια παντρεμένη με τον σταρ Τόλη Βοσκόπουλο κι έχει οριστικοποιήσει τη σόλο καριέρα της με μεγάλες επιτυχίες του ελαφρολαϊκού είδους έχοντας αφήσει μια για πάντα πίσω της τα σκληρά πάλκα και τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Την περίοδο λοιπόν που δεσπόζουν τα κέντρα της Παραλίας, έχουν πάρει το πάνω χέρι οι μαέστροι στα μεγάλα προγράμματα, έχουν μεγαλώσει οι αίθουσες και πέφτουν τόνοι γαριφάλων, ταυτόχρονα ανθεί ο μικρόκοσμος των μπουάτ της Πλάκας ενώ έχει ήδη ηχογραφήσει η Ρεμπέτικη Κομπανία που αποτελεί και την πρώτη συλλογική απόπειρα αναβίωσης του ρεμπέτικου, σφυρηλατώντας την τρίτη τάση στη νεολαία.
Σε αυτό το κλίμα, το 1976, η Μαρινέλλα, αποφασίζει κάτι παράξενο, πάντοτε με τη σύμπραξη του παραγωγού της. Αφήνει την Παραλία με τα μπαλέτα, τους μαέστρους, τα μεγάλα νυχτοκάματα και κάνει στάση στη μεταπολιτευτική Πλάκα. Εδώ ο παράξενος καλλιτέχνης Κώστας Χατζής κάνει ήδη επιτυχία στην μπουάτ Σκορπιός και βέβαια έρχεται από έναν άλλο κόσμο από εκείνον της Μαρινέλλας.
Ευαίσθητος, κοινωνικά κριτικός (χωρίς όμως εξόφθαλμη πολιτικοποίηση, όπως η φορτισμένη εποχή το υπαγόρευε) έχει ήδη αποτυπώσει το δικό του μουσικό στίγμα. Εναν υπόγειο λυρισμό, μια προσπάθεια να μιλήσει για την αγάπη και τον έρωτα με οικουμενικό τρόπο και όχι εξατομικευμένα, έναν ήπιο μανιχαϊσμό που θέτει τον δυτικό κόσμο προ των ευθυνών του για την κοινωνική αδικία (και της φυλής του, των Ρομά).
Μαρινέλλα και Χατζής παίρνουν από κοινού μια απόφαση και εδώ ας μην ξεχνάμε πως η εταιρεία Philips που έχει τον τελικό λόγο επιχειρεί με την πρωτότυπη σύμπραξη να μετατοπίσει το μουσικό κλίμα από το πεδίο του πολιτικού τραγουδιού σε μια πιο λυρική - εσωστρεφή έκφραση συνταιριάζοντας δύο διαφορετικούς κόσμους.
Επειτα από έξι μήνες πρόβας, στις 28 Μαρτίου 1976, ο ηχολήπτης Γιάννης Σμυρναίος (που θα έχει και την επιμέλεια του ήχου στο Παλλάς για τις τωρινές παραστάσεις) με κινητό στούντιο ηχογραφεί την παράσταση των Μαρινέλλα - Χατζή στην μπουάτ Σκορπιός. Για την ακρίβεια, αποτυπώνει μια μοναδική στιγμή όπου οι δύο καλλιτέχνες ερμηνεύουν τραγούδια που έγραψε ο Χατζής (στιχουργός στα περισσότερα η Σώτια Τσώτου) μπροστά στους θαμώνες της πλακιώτικης μπουάτ.

Τριπλός δίσκος
Ο δίσκος «Ρεσιτάλ» έκανε αμέσως μεγάλη επιτυχία (ξεπέρασε τις 500.000), σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή και βρήκε απήχηση σε ευρέα στρώματα – ταυτόχρονα είναι ένα από τα πιο άρτια ηχογραφημένα live της ελληνικής δισκογραφίας. Το στοιχείο του αυθορμητισμού και της συγκίνησης του κοινού είναι εμφανές ακούγοντας και σήμερα τον τριπλό δίσκο του 1976.

Πηγή: http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4783775

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Δίκη blogme: 7 χρόνια για το αυτονόητο

Το αναδημοσιεύω και εγώ, γιατί ήμουν εδώ όταν συνέβη και θεωρώ επίσης ότι ήταν μια υπόθεση "εξαιρετικά κρίσιμη ως προς τη σημασία της για την προοπτική του Ίντερνετ και για τα κοινωνικά δικαιώματα στην Ελλάδα".
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δίκη blogme: 7 χρόνια για το αυτονόητο


blogging image
Αθωώθηκε σήμερα, 23/1/2013, από το Α’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών ο Αντώνης Τσιπρόπουλος, έπειτα από 7 χρόνια ταλαιπωρίας για μια υπόθεση χαζή ως προς την ουσία της αλλά εξαιρετικά κρίσιμη ως προς τη σημασία της για την προοπτική του Ίντερνετ και για τα κοινωνικά δικαιώματα στην Ελλάδα.
Το www.blogme.gr ήταν ένας κατάλογος που συγκέντρωνε και κατηγοριοποιούσε  blog στον ελλαδικό χώρο. Μια χρήσιμη υπηρεσία που διείδε την έκρηξη του blogging και επιχειρούσε να τη διευκολύνει και να την επιταχύνει.
Ο γνωστός τηλεβιβλιοπώλης Λιακόπουλος, εκ Θεσσαλονίκης, ανακάλυψε ότι ένα από τα 300 blogs που περιελάμβανε ο κατάλογος του blog.me τον σατύριζε με σχόλια και σκίτσα. Μη μπορώντας να εντοπίσει τον ιδιοκτήτη του blog, στράφηκε εναντίον του Αντώνη Τσιπρόπουλου, διαχειριστή του blogme.
Τη σκυτάλη πήρε η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, η οποία επιδεικνύοντας υπερβάλλοντα ζήλο εντόπισε τον διαχειριστή του blogme (ευκολότατο, καθώς είχε ανηρτημένα στην ιστοσελίδα τηλέφωνο και διεύθυνση – τόσο ύποπτος), έκανε έφοδο στο σπίτι του, κατάσχεσε το σκληρό του δίσκο και  συνέλαβε τον Τσιπρόπουλο. Ακολούθησαν κράτηση, αυτόφωρο, παραπομπή σε τακτική δικάσιμο με τις κατηγορίες της συκοφαντικής δυσφήμησης και της παράβασης του νόμου περί ασέμνων. Η δίκη αναβλήθηκε αρκετές φορές, για να εκδικαστεί τελικά σήμερα. Εν τω μεταξύ ο Λιακόπουλος είχε αποσύρει τη μήνυσή του για συκοφαντική δυσφήμηση, αλλά η δεύτερη κατηγορία είχε κινηθεί  αυτεπαγγέλτως και βάσει αυτής έγινε η εκδίκαση της υπόθεσης.
Παρά την απολύτως ειλικρινή και ευνοϊκή υπέρ του κατηγορούμενου κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας από την υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος στη Θεσσαλονίκη, και τις καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης, του υπογράφοντος και της Κορίνας Πατέλη, επίκουρης καθηγήτριας Επικοινωνίας και Μέσων στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Λεμεσσού, η εισαγγελέας επέμεινε στην κατηγορία και ζήτησε την καταδίκη του Τσιπρόπουλου. Στην αγόρευσή της, η οποία έβριθε ανακριβειών και τρομολαγνείας περί την πορνογραφία στο διαδίκτυο, μη έχοντας άλλα στοιχεία  περιορίστηκε στο να προσβάλει βάναυσα τον κατηγορούμενο παρουσιάζοντάς τον ως αμόρφωτο και τεχνικά ανεπαρκή. «Όσο αθώο είναι το διαδίκτυο όπως το παρουσίασαν οι μάρτυρες, τόσο ένοχο είναι», ήταν το αποκορύφωμα της μνημειώδους αγόρευσής της.
Η αγόρευση του συνήγορου υπεράσπισης Φώτη Σταματόπουλου ήταν καταλυτική: Επικαλέστηκε την Ευρωπαϊκή Οδηγία για το Ηλεκτρονικό Εμπόριο και το ελληνικό Προεδρικό Διάταγμα 131/03, όπου προβλέπεται ρητά ότι ο διαχειριστής διαδικτυακού μέσου που παρέχει υπηρεσία της Κοινωνίας της Πληροφορίας δεν υποχρεούται να διεξάγει γενικό έλεγχο για παράνομο περιεχόμενο στις ιστοσελίδες τρίτων στις οποίες ενδεχομένως παραπέμπει, αλλά και την ειδική ελληνική νομοθεσία που αίρει την ευθύνη των εφημεριδοπωλών για πορνογραφικά κείμενα που διακινούν,   και κατέρριψε πλήρως τη σαθρή αλλά επικίνδυνη πρόταση της εισαγγελέα. Σαθρή γιατί δεν είχε κανένα έρεισμα, αλλά επικίνδυνη γιατί πατούσε στο θυμικό και στην ενδεχόμενη άγνοια των δικαστών, καθώς και στη φοβία για το διαδίκτυο σε συνδυασμό με την πορνογραφία (διαδεδομένο κλισέ).
Έπειτα από διαβούλευση που κράτησε λίγο περισσότερο του αναμενομένου, το δικαστήριο απέρριψε την πρόταση της εισαγγελέα και κήρυξε τον Αντώνη Τσιπρόπουλο αθώο.


Μερικά παραλειπόμενα:
* Υπήρξα μάρτυρας στη δίκη του blogme με τρεις τρόπους: α. Μάρτυρας υπεράσπισης με τη νομική έννοια. β. Μάρτυρας με τη θρησκευτική έννοια. Γιατί μόνο μαρτυρικό μπορεί να χαρακτηριστεί το να καλείσαι 7, 8, 9 φορές (χάθηκε το μέτρημα), και η δίκη να αναβάλλεται πότε λόγω υπέρβασης του ωραρίου, πότε λόγω απουσίας του μηνυτή, πότε λόγω απουσίας του μάρτυρα κατηγορίας, πότε λόγω απεργίας των δικηγόρων, slow down των δικαστών ή των δικαστικών υπαλλήλων. γ. Μάρτυρας με τη δημοσιογραφική έννοια. Αυτόπτης!
* Το δικαστήριο κινδύνεψε ακόμα μία φορά να μη γίνει. Εν προκειμένω υπήρξε ειδοποίηση για τοποθέτηση βόμβας, γεγονός που καθυστέρησε την έναρξη της διαδικασίας. Φτάνοντας κάπως αργοπορημένος, είπα στον κατηγορούμενο: «Καλά, Αντώνη, δεν ήταν ανάγκη να το κάνεις για μένα αυτό. Θα προλάβαινα έτσι κι αλλιώς».
* Ο Αντώνης Τσιπρόπουλος, πέρα από την ψυχική ταλαιπωρία, εξαιτίας όλης αυτής της περιπέτειας έχασε τη δουλειά του. Του πήραν το σκληρό δίσκο με όλα τα δεδομένα της εργασίας του, αναγκάστηκε να κλείσει το blogme, λούφαξε, έχασε το κέφι του για δουλειά. Αυτά όλα δεν ξεπληρώνονται με ένα «αθώος», ούτε βέβαια και με ένα «συγνώμη, κάναμε λάθος», το οποίο εξάλλου κανένας δεν έσπευσε να του πει.
* Ο Αντώνης υπήρξε, με τις μικρές του δυνάμεις, ένας πιονιέρος του blogging στην Ελλάδα. Αλλού θα του λέγανε κι ένα μπράβο. Στην Ελλάδα, το σύστημα σε αντιμετωπίζει αλλιώς: «Πιονιέρος; Ύποπτα πράγματα». Η πρωτοπορία καταστέλλεται.
* Κρυφός ήρωας πίσω απ’ αυτή τη δίκη ήταν ο συνήγορος υπεράσπισης Φώτης Σταματόπουλος, ο οποίος έσπευσε εθελοντικά να βοηθήσει, κατανοώντας την ευρύτερη σημασία της υπόθεσης. Με επιστημονική ακρίβεια, με τεχνική υπερεπάρκεια και, κυρίως, με πλήρη αίσθηση του ευρύτερου διακυβεύματος.
* Επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά (τουλάχιστον σε επίπεδο εισαγγελικής αρχής) η αδυναμία του δικαστικού σώματος να αντιμετωπίσει με επάρκεια θέματα που άπτονται των τεχνολογιών αιχμής. Σεμινάρια; Ειδικό σώμα για θέματα τεχνολογίας; Ας το ψάξουν.

Κι ένα τελευταίο. Την πατήσαμε – για μία ακόμη φορά. Υποτιμήσαμε την υπόθεση. Μας παγίδευσε το αυτονόητο. Πιστέψαμε ότι ο συγκεκριμένος φάκελος θα πήγαινε στο αρχείο. Δεν πήγε. Πιστέψαμε ότι η αθώωση του Τσιπρόπουλου θα ήταν περίπατος. Δεν ήταν. Πιστέψαμε ότι κάποια στιγμή οι αναβολές θα τελείωναν και η δίκη θα γινόταν σε εύλογο χρονικό διάστημα. Δεν συνέβη. Κι όταν έφτασε η ώρα να διεξαχθεί η δίκη, πιστέψαμε ότι θα αναβαλλόταν για μία ακόμη φορά. Και τότε ήταν που η δίκη πραγματοποιήθηκε, και η εισαγγελέας μάς έπιασε στον ύπνο κι έπειτα μας λαχτάρισε με την ιεροεξεταστική πρότασή της. Αλλά τέλος πάντων, υπάρχει εντέλει (κάποια) ελπίς.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σχόλια και παρατηρήσεις στην αρχική ανάρτηση δηλαδή εδώ.