Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Τιτιβίσματα

Η παρακάτω ανάρτηση έγινε από τον gone4sure τον Απρίλιο. Είχα πολύ καιρό να μπω στο blog του και όταν τη διάβασα, σήμερα το πρωί, ένιωσα πως έγραψε -με λίγα σχετικά λόγια- ακριβώς πως αισθάνομαι για το δημοφιλές κοινωνικό μέσο. Έχω την εντύπωση πως σημαντικό ρόλο σ' αυτή την ταύτιση απόψεων παίζει η ηλικία μας. Μπορεί και όχι, πάντως επειδή λέει με καλύτερο τρόπο αυτό που θα θελα να πω και εγώ εδώ και πολύ καιρό για το twitter, την αναδημοσιεύω. 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tweet είναι, tweet ήταν

Αναρτήθηκε από τον/την gone4sure στις 13/04/2013
sorry-marketers-you-re-doing-twitter-wrong-report--692a5ff817 
Το timeline μου στο tweeter είναι ταπεινό σε συχνότητα και εστιασμένο στην πλειονότητά του σε ένα μουσικόφιλο αλισβερίσι. Οι ακόλουθοί μου και αυτοί που ακολουθώ εγώ έχουν μία ευρύτερη μουσικοφιλική διάθεση που περιλαμβάνει όλα τα πλοκάμια της pop κουλτούρας. Οι περισσότεροι από αυτούς, είναι καλωδιωμένοι απότι έχω παρατηρήσει όλη μέρα και όταν δεν κατεβάζουν τηλεοπτικές σειρές, βρίσκονται σε κάποιο site με mems και gifs και άλλα μονοσύλλαβα της νέας εποχής, ή κατεβάζουν μουσική από καινούργια γκρουπάκια τα οποία είναι τόσο φρέσκα, τα περισσότερα, που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα ότι λειτουργούν ως groups…  Κατεβάζουν ταινίες –αυτές του Sundance και αυτές του Hollywood-, comics, οδηγίες για δημιουργικά τεστ περί χιπστεροσυνης – γενικά κατεβάζουν ό,τι μπορεί να κατεβεί από το internet. Το timeline μου στο tweeter είναι ένα αδηφάγο τέρας, καταπίνει αμάσητη πληροφορία της pop κουλτούρας και μοιάζει να μη χορταίνει ποτέ.
Έχει ένα αρκετά μεγάλο ζόρι η προσαρμογή μου στην επικοινωνία του tweeter: όχι όσον αφορά στην γρήγορη ατακαριστή πληροφορία των 140 χαρακτήρων, όσο στο ότι η πραγματική ουσία της ανταλλαγής πληροφορίας και εμπειριών στο tweeter παραμένει πάντα στο επίπεδο μιας διαρκούς, ρολαριστής ειδησεογραφίας που σχετίζεται με κάθε πιθανό και απίθανο στιγμιότυπο της καθημερινότητας: από το πώς αντιμετωπίζουν ένα ρατσιστικό επεισόδιο στο λεωφορείο, μέχρι τις κόπιτσες στο φόρεμα της Anne Hathaway στο κόκκινο χαλί του Auditorium και από το πόσο “σπέρνει” το καινούργιο album του Bonobo μέχρι μία καινούργια Κυριακίλα mix της Ακουαυτό. Η πληροφορία στο timeline μου σκρολάρεται με τόσο επίμονη μανία, που κάθε καινούργιο tweet καθιστά το αμέσως προηγούμενο παλιό. Στο timeline μου δεν προλαβαίνω να σκεφτώ για δεύτερη φορά το αν μου άρεσε το τάδε group που μου έστειλαν σε link να ρίξω μία ματιά, διότι το αμέσως επόμενο έχει εμφανιστεί σπαρταριστό.
Η αρχή της μοντέρνας επικοινωνίας είναι καθ’όλα σεβαστή και ευπρόσδεκτη. Καμία αμφιβολία. Αλλά αν πρόκειται να βιώνω τις πληροφορίες με αυτή την “πρίμα” διάθεση, αν πρόκειται να ακούω τη μουσική που μου αρέσει με τη μόνιμη αίσθηση της ουράς –άλλα τριάντα albums σε αναμονή που περιμένουν να ακουστούν και να επικοινωνηθούν στιγμιαία- αν πρόκειται να βλέπω τα επεισόδια της καλής καινούργιας σειράς του HBO με την ψυχή στο στόμα, αν πρόκειται να καταναλώνω περισσότερη ενέργεια στις διαδικασίες “κατεβάσματος” και “αρχειοθέτησης” παρά σε αυτή καθ’εαυτή την εμπειρία της μουσικής ή της θέασης, να μου λείπει: σωπαίνω το timeline μου, παρότι έχω μάθει να το αγαπώ στους λίγους μήνες που το έχω δημιουργήσει. Το σωπαίνω τουλάχιστον τόσο, όσο χρειάζεται μία εμπειρία να “κατεβεί” μέσα μου, όσο χρειάζεται για να γίνει η αίσθηση, αίσθημα. Και μετά πάλι με την απόχη καινούργια ερεθίσματα και νέες προκλήσεις.
Κάτι σαν απόρροια της Blogovision παρά σαν πρωτογενή μου ανάγκη να συμμετάσχω σε ένα ακόμη κοινωνικό medium, το tweeter έχει καταφέρει να μου δημιουργήσει την εντύπωση ότι όλα ακουμπάνε ελαφρά την επιδερμίδα – κανένα δεν εισχωρεί σε αυτή. Έχω εκπλαγεί από την αναλωσιμότητα σπουδαίων πληροφοριών –άλλοτε θα ήταν events- και αναρωτιέμαι αν και κατά πόσο καταγράφονται στο ψυχικό δυναμικό των συμμετεχόντων στο timeline μου. Για τους ανθρώπους του οποίου, μόνο τα καλύτερα έχω να πω.
Σκέφτομαι φωναχτά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: