Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Από το MediaBlog ...

Το Twitter στην κατρακύλα του

Thu, Jul 12, 2012

Με συνέπεια δελτίου ειδήσεων και ψυχολογία διαταραγμένης γραίας σε σκονισμένη λαϊκή συνοικία, το Twitter τροφοδοτεί την ειδησεογραφία Ιούλιο μήνα. Πότε ο Χειμωνάς, πότε ο Τατσόπουλος, πότε ο Μουρούτης, πότε η Βόζεμπεργκ, μέρα παρά μέρα, κάθε μέρα, αποδεικνύεται ότι η χολή είναι εξαγώγιμο προϊόν που μπορεί να μας σώσει απο την κρίση.
Σήμερα χρειάστηκε μόνο ένα tweet του δημοσιογράφου Σπύρου Γκουτζάνη και μία sur mesure απάντηση του Νίκου Χατζηνικολάου · έχουν προηγηθεί Άδωνις και Παπαδημούλης, Παπαδημούλης και Μουρούτης, η Βόζεμπεργκ και ο Νέρωνας στην Τροία, ο Άδωνις (ξανά) που ξέχασε κατά πού πέφτει ο Ισημερινός  και λογικά θα αργήσει η ελληνική πτέρυγα των social media να αντιληφθεί τις δυνατότητες των Μέσων, πέρα από το ακατάσχετο ξεγόφιασμα και την ανακύκλωση ύβρεων.
Ασχέτως ποιός και πώς εξυπηρετείται απ’ όλο αυτό το γλεντοκόπημα – στο Twitter, κυρίως – για την ώρα, μοιάζει να μη συμφέρει να επισημανθούν δυο τρία ξεχειλώματα της όλης ιστορίας.
Ξεχνιέται, ας πούμε, το γεγονός πως ό,τι ισχύει για την πραγματική ζωή και τους κανόνες που τη διέπουν, ισχύει και για τη διαδικτυακή.
Επί παραδείγματι, ναι, το Twitter, σου δίνει τη δυνατότητα να «ακολουθείς» ανθρώπους τους οποίους δεν γνώρισες ποτέ. Και ενδεχομένως δεν θα γνωρίσεις. Δεν αντάλλαξες ποτέ μαζί τους έστω μια καλημέρα. Σου δίνει και το θάρρος, εφ’ όσον το αντέχει και των ίδιων η περδικούλα να σχολιάσεις τα σχόλια τους. Μέχρι εκεί.
Πώς αλλιώς και πότε στην πραγματική ζωή θα πλάκωνες στα βρισίδια έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις ή και που γνωρίζεις;
Αυτά που συνήθως λες ψιθυριστά ακόμη και στο τηλέφωνο, ποιά «δύναμη» σε ωθεί να τα «ξεφωνίζεις» στα social media;
Αλήθεια, μιλάς τόσο πολύ και στην καθημερινότητα σου; Και μιλάς έτσι; Και το πιο σημαντικό: πότε βρίσκεις τον χρόνο για οτιδήποτε άλλο – για δουλειά, ας πούμε – αν έχεις το νου σου συνεχώς στο τι σου είπαν και τι θα πεις;
Οι συνήθεις αμετροεπείς θα επικαλεστούν το multitask του χαρακτήρα τους, την οξυδέρκεια τους και το εργαλείο δημοκρατίας, με το οποίο ξαφνικά βρέθηκαν στα χέρια. Δυστυχώς, καθημερινά, τους προδίδουν τα ορθογραφικά, συντακτικά και ιστορικά λάθη, η άγνοια χειρισμών στην επικοινωνία («έτσι είμαστε εμείς, αυθόρμητοι», θα δικαιολογηθούν και πάλι), το άγχος για ένα έξυπνο tweet και η ευκολία με την οποία από μία απλή συζήτηση μπορούν εύκολα να κατηφορίσουν στα υπόγεια του «φέρεσθαι».
Και δεν είναι μόνο αυτό. Δεν είναι καν το τέλος της αισθητικής – απ’ όλες τις απόψεις – και η αρχή των νομικών προβλημάτων. Γιατί, ναι, κάποια στιγμή, θα ξεφύγει το πράγμα τόσο πολύ, που θα έρθουν κι αυτά. (Κι ας μη βιαστούν κάποιοι να διακρίνουν «όριο» και «λογοκρισία». Η αυτοσυγκράτηση είναι ο καλύτερος δικηγόρος).
Είναι το πόσο «άλλος» εμφανίζεται κάποιος μέσα από τα social media. Πόσο γραβάτα στη Βουλή και πόσο τραμπούκος στο Twitter. Πόσο λεπτεπίλεπτος και σοφός στα βιβλία του και πόσο άξεστος στο Facebook. Πόσο δημοκράτης στις δημόσιες εμφανίσεις και πόσο καταδότης στο blog του.
Αλλά αυτό – από μία μεριά – είναι και θετικό;).

Πηγή: http://www.mediablog.gr/archives/14288

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Υπέροχη (για άλλη μια φορά)



Μια δεκαετία μετά το εντυπωσιακό ξεκίνημά της με βροχή από βραβεία και αστρονομικές πωλήσεις, η  Norah Jones , στο πέμπτο άλμπουμ, ανοίγει βήμα με ήχο και στιλ.
Ε, ναι, πέρασαν δέκα χρόνια. Από τότε που το 23χρονο συνεσταλμένο κορίτσι από το Τέξας, κόρη του Ινδού μουσικού Ραβί Σανκάρ - από τον οποίο ωστόσο ελάχιστα είχε να θυμηθεί στο μεγάλωμά της -, κυκλοφορούσε τον πρώτο της δίσκο, το κάντρι/τζαζ ‘ποίημα’΄Come Away With Me» και όλοι γύριζαν το κεφάλι να κοιτάξουν.

Εκτός από τα κεφάλια, μέτρησαν και οι αριθμοί (εκατομμύρια πούλησε) και τα βραβεία –πέντε Γκράμι,έτσι γι΄αρχή. Νόρα, ιστορία σαν βίπερ. Νόρα, ονειρεμένα.

Επιστροφή στο σήμερα, σε μια καινούργια Νόρα Τζόουνς. Μέσα στη δεκαετία που η ίδια η μουσική σκηνή μεταμορφώθηκε σε... κάτι άλλο, η Tζόουνς άνοιξε πόρτες που την οδήγησαν σε νέες προκλήσεις, την ώρα που  άλλους μουσικούς τούς οδηγούν σε μια ισορροπημένη ωριμότητα.

 Το κορίτσι μεγάλωσε και  στο «Little Broken Hearts»  έρχεται  και  συνεργάζεται με  τον πολύ κύριο Danger Mouse, (κατά κόσμον Μπράιαν Μπέρτον) με τον οποίο μάλιστα έχει ήδη παρελθόν και μια άλλη  ιστορία- Αυτή του  «Rome», - το Νουμερο Ένα στη λίστα με τα καλύτερά μου πέρσι (δείτε εδώ : http://mariamarkouli.blogspot.gr/2011_12_24_archive.html#!/2011/12/no1-blogovision-2011.html )

Και παράξενο δεν είναι που συναντά ξανά τον Μπέρτον (που ανακατεύεται κι αυτός παντού, αφού έχει ανακατέψει  από παλιά  πολύ τον κόσμο- πχ το «White Album» των Beatles με  το «Black Album» του Jay Z φτιάχνοντας  το «Grey Album» άνετα)

Και στη συνεργασία επάνω η  Νorah δείχνει έμπειρη και τολμηρή- και στο χέρι της είναι να πει τα πάντα. Τι εννοώ; Από τζαζ τραγούδι μιας άλλης εποχής ώς μια δολοφονική μπαλάντα - καλή ώρα το τραγούδι  «Miriam», όπου, εκείνη παίρνει τον ρόλο προδομένου εραστή και εξοντώνει τον αντίζηλο καθως  με πόνο και απειλές αποχαιρετά τη Μύριαμ: «Θα χαμογελάσω, όταν σου πάρω τη ζωή». Και  καλά κορίτσια, δεν υπάρχουν πια.

Το «Happy Pills» είναι γεμάτο ηχοχυμούς και πολλά «χρώματα» για να μπορεί παίξει. Στο Good Morning πειραματίζεται, στο Say Goodbye, αφήνει τα beats να πληθύνουν. Το «All a Dream», μου ακούγεται σα να βγήκε μόλις από τη «Ρώμη».  Με όλα αυτά, και τα δικά της (κινηματογραφικά, συνεργασίες απρόσμενες κλπ, κλπ) η Norah μπορεί και είναι μια από εκείνες τις εξωγήινες υπάρξεις της μουσικής βιομηχανίας, που δραπέτευσαν από τα δεσμά του συστήματος παίζοντας με τους δικούς του κανόνες. Μαγκιά. Και ωραία τραγούδια (προσέξτε το αυτό)

Και το video του Happy Pills επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω


Posted by