Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Let the Music Do the Talking

"Let the Music Do the Talking" is a song recorded by The Joe Perry Project in 1980 and later re-recorded by the re-united Aerosmith in 1985. It was written by Joe Perry.

Overview

After guitarist Joe Perry left Aerosmith in 1979, he formed his solo project, aptly titled The Joe Perry Project. He released his first album, Let the Music Do the Talking in 1980. The song was included as the first song and title track of the record.
In 1984, Joe Perry and Brad Whitford rejoined Aerosmith. Aerosmith recorded the album Done with Mirrors in 1985. Lead singer Steven Tyler and the other band members were quite impressed with Perry's "Let the Music Do the Talking" and decided to include it on the album. The song was re-recorded by Aerosmith with new lyrics sung by Steven Tyler, and the running time was reduced by about a minute. The song was issued as a single shortly after the album's release. It became the album's most successful single, peaking at #18 on the Mainstream Rock Tracks chart.
During the solo of the song, there is a chord progression that sounds similar to the main riff in the song "Draw the Line," the title track from Aerosmith's 1977 album.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Μουσικόραμα

Μόλις το διάβασα είπα "Θέλω κι εγώ να γράψω κάτι για το Μουσικόραμα". Μέχρι λοιπόν να το κάνω, διαβάστε το κείμενο του Βαγγέλη Ρίσσου όπως δημοσιεύεται στο σάιτ της LIFO.
Ηταν κάτι σαν soundtrack για μήνες ολόκληρους.
Η εκπομπή "Μουσικόραμα" ήταν ουσιαστικά ένας κόσμος ολόκληρος, και οι αντιγραμμένες κασσέτες της αδερφής μου κάτι σαν θησαυρός. Σ'αυτές έβρισκα συχνά τα τραγούδια της εκπομπής ή και άλλα που ακουγόταν στις ντίσκο που έβγαιναν τα βράδυα. Τότε οι ντίσκο στην πόλη που έμενα είχαν τα πιο ωραία ονόματα και η αδερφή μου με τις φίλες της προσπαθούσαν να φτιάξουν τις φράντζες τους σαν αυτή της Sandra. Εκτός τα ρεφρέν, σπάνια ήξεραν τους υπόλοιπους στίχους των τραγουδιών. Ακόμη πιο συχνά μπέρδευαν τα συγκροτήματα τις εποχής με τους τίτλους από τα τραγούδια, και τότε ήταν αυτές οι στιγμές που αισθανόμουν περήφανος, γιατί με φώναζαν να τους βοηθήσω. Χαιρόμουν και μόνο αυτά τα λίγα λεπτά που οι παρέες με τα μεγαλύτερα παιδια, την χαίτη και το σκουλαρίκι κρίκο, θα χρειαζόταν την βοήθεια μου, και έτσι θα ήμουν έστω για λίγο, μέρος τις παρέας που ζήλευα χωρίς κάποιο απαραίτητα λόγο, ίσως επειδή ντύνονταν σαν video clip και τα βράδυα έβγαιναν μόνοι τους έξω.
Το μουσικόραμα έπαιζε κάθε Παρασκευή. Ηταν η μοναδική μέρα που έπρεπε να πάρω λεωφορείο το απόγευμα, και έτσι έχανα πάντα την αρχή. Θυμάμαι ακόμη την μέρα που έδειξε το "I Do What I Do"του John Taylor, γιατί είχα στενοχωρηθεί που δεν πρόλαβα να το δω από την αρχή, και αυτό ήταν η αφορμή τις επόμενες Παρασκευές να πηγαίνω στο σπίτι της θείας μου, που ήταν πιο κοντά στην στάση του λεωφορείου με την λογική να χάνω όσο λιγότερο γίνεται. Ήταν η περίοδος που οι Duran Duran είχαν χωρίσει τα κορίτσια σε δύο στρατόπεδα. Στο στρατόπεδο Duran και το στρατόπεδο Wham!. Η ξαδέρφη μου είχε φτιάξει το πιο ωραίο βιβλίο γι'αυτούς, γεμάτο με αποκόμματα από περιοδικά, στίχους, φωτογραφίες και πληροφορίες για κάθε τους κίνηση.
 
 
Η συγκεκριμένη κασσέτα ήταν  μία συλλογή με τον τίτλο "Super Dance" - 28 αυθεντικές επιτυχίες - ξεκινούσε με αυτό το τραγούδι και θυμάμαι επίσης ότι είχε το Samurai από Michael Cretu το οποίο ήταν κάτι σαν σταθμός για τα πάρτυ της εποχής. Το κασσετόφωνο μας το είχαμε για κάποιο λόγο στο τελευταίο ράφι ενός ψηλού έπιπλου και χρειαζόμουν πάντα καρέκλα για να το βάλω να παίξει. Όταν την έβαζα στο walkman, θυμάμαι την γύριζα με ένα στυλό για να  μην τελειώσουν οι μπαταρίες. Τότε όλα αυτά τα τραγούδια σαν το "The Power Of Love" των Frankie Goes To Hollywood" (που επίσης είχε η ίδια κασσέτα), η παρέα της αδερφής μου τα έλεγε μπλουζ και ακόμη και αν δεν ξέραν τους στίχους, ήταν σίγουροι πως μιλάνε για αγάπη ή χωρισμό λόγω του ρυθμού και έτσι πάντα υπήρχε κάτι στενάχωρο να συζητήσουν αν τα άκουγαν. Κάτι που είχε πάντα να κάνει με ένα αγόρι που δεν τους μίλησε, ή που δεν κοίταξε πολύ ωρα.  Σαν αυτά που γράφαν στο λεύκωμα της που ποτέ δεν πέταξε, γεμάτο με αυτοκόλλητα και στίχους εκείνων των τραγουδιών. Το ψευδώνυμο της αδερφής μου εκεί, ήταν Duran Duran.
 

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Parthenogenesis

Το ένα τραγούδι είναι καινούργιο. Ανήκει στους Fruit Bats ένα folk-rock συγκρότημα και περιέχεται στο άλμπουμ Tripper  του 2011.


Το άλλο είναι ένα τραγούδι από το μακρινό 1959. Τραγουδά η April Stevens και εκείνα τα περίεργα χρόνια προκάλεσε μια μικρή αναστάτωση για σεξουαλική υπαινικτικότητα του.


Εγώ είμαι περίεργος ή η μουσική τους μοιάζει επικίνδυνα; Αλλά πάλι ποιος είπε ότι υπάρχει παρθενογένεση στη μουσική (ή στο θέατρο, στο σινεμά, κλπ κλπ);

Καλό σας ΣΚ! 

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

James@Λευκός Πύργος

Χθες το απογευματάκι λοιπόν, ξεκινώ από το σπίτι μου για μια βόλτα στην παραλία. Κατεβαίνω με το αυτοκίνητο ακούγοντας Imagine 89,7. Ξαφνικά ακούω τον Χρήστο Μητρέντση να λέει πως οι James βρίσκονται στον Λευκό Πύργο για μια δωρεάν εμφάνιση για το κοινό της Θεσσαλονίκης. Βρίσκω να παρκάρω και κατευθύνομαι προς τα εκεί. Και τι βλέπω; Τον Tim Booth μαζί με έναν κιθαρίστα και έναν τρομπονίστα να παίζουν κάτω από τον Λευκό Πύργο και καμμιά εκατοστή άτομα να βγάζουν φωτογραφίες και να χορεύουν. Και έπειτα από λίγο να ξεκινάει όλο αυτό το τσούρμο μαζί για να καταλήξουμε στον "Ξαρχάκο".



Τι ακριβώς είχε συμβεί, μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά εδώ.

Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιες απίστευτες συμπεριφορές από συγκροτήματα που έρχονται στη Θεσσαλονίκη και γι'αυτό θα πρέπει να τους πούμε ένα μεγάλο μπράβο. Δεν θα είμαι στο Ιβανώφειο σήμερα, αλλά όσοι πάτε είμαι σίγουρος ότι θα περάσετε πολύ καλά.