Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

The Peter Malick Group ft. Norah Jones

Χθες το απόγευμα έβλεπα σε ένα από τα ψηφιακά κανάλια της ΕΡΤ ένα οδοιπορικό στο Bronx για τη γέννηση του Hip Hop και αισθάνθηκα λίγο περίεργα. Ήταν η πρώτη φορά μετά από το ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη το καλοκαίρι, που έβλεπα κάτι για αυτή την υπέροχη πόλη στην τηλεόραση. Έβλεπα περιοχές στις οποίες περπάτησα, εικόνες από το (άθλιο) μετρό της Νέας Υόρκης, κάποιες γειτονιές των μαύρων που φαινόταν περίεργες ακόμη κι όταν τις έβλεπες από ψηλά (από το υπέργειο σ' εκείνα τα σημεία μετρό). Τέλος πάντων, είδα το ντοκυμαντέρ, είχε το ενδιαφέρον του -κυρίως για όσους τους ενδιαφέρει η μουσική- και μετά άλλαξα κανάλι.

Σήμερα το πρωί ψάχνοντας για κάτι άλλο στο YouTube έπεσα πάνω στην αγαπημένη μου Norah Jones να τραγουδάει για τη Νέα Υόρκη.

Πρόκειται για το ομώνυμο τραγούδι του album "New York City"  (The Peter Malick Group featuring Norah Jones). Το album ηχογραφήθηκε το 2000, αλλά κυκλοφόρησε 3 χρόνια αργότερα αφού η Jones είχε κυκλοφορήσει το πρώτο της album, Come Away With Me.   

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Sold Out

Όταν ξεφεύγω από τα μουσικά θέματα νοιώθω κάπως περίεργα, οπότε ας επιστρέψουμε σ' αυτά που μας αρέσουν.

Πολλές συναυλίες ακούγονται για το φετινό καλοκαίρι. Εγώ πάντως βάζω και στοίχημα για το ποια θα είναι η sold out συναυλία της Θεσσαλονίκης φέτος.

Moby στο Θέατρο Γης στις 23/6/11.



Αγαπημένος του ελληνικού κοινού, καλοκαίρι, Θέατρο Γης, ε δε θέλει και πολλά για να το περιμένουμε. Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.detoxevents.gr



Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Ψηφιακό Σχολείο (?)

Σας είχα ξαναμιλήσει για τις φήμες που ήθελαν το νέο (ψηφιακό) σχολείο της κ. Διαμαντοπούλου χωρίς μαθήματα Πληροφορικής στο Λύκειο. Διαβάστε εδώ την επιστολή της ΕΠΥ προς το Υπουργείο Παιδείας και εδώ την επιστολή της ΠΕΚΑΠ προς τον πρωθυπουργό της χώρας.

Την Τρίτη 15 Φεβρουαρίου θα υπάρξει μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας για το ίδιο θέμα, στο Υπουργείο Παιδείας.


Αν συμφωνείτε πως η Επιστήμη της Πληροφορικής είναι κάτι διαφορετικό από το "ξέρω να χειρίζομαι το Office και παίζω στα δάχτυλα μου το Facebook", συμμετέχετε με όποιο τρόπο μπορείτε στη διαμαρτυρία.

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

R.I.P. Gary Moore

Το 1984 ήμουνα 15 χρονών.

Διάβαζα τακτικά το Ποπ+Ροκ (όταν κυκλοφορούσε με καθυστέρηση ενός μήνα στην επαρχία παρακαλώ).
Στις δισκοκριτικές του περιοδικού οι διαφορετικές προτιμήσεις των συντακτών οδηγούσαν συχνά σε μάχες μεταξύ των αναγνωστών οι οποίοι με τα γράμματα τους (ναι γράφαμε γράμματα τότε) έκαναν την επίθεση τους σε όποιο συντάκτη "έθαβε" το αγαπημένο τους συγκρότημα ή καλλιτέχνη. Έτσι, διαβάζοντας τις δισκοκριτικές και λαμβάνοντας υπόψη το προσωπικό κριτήριο του καθενός κατευθυνόμασταν προς τα δισκοπωλεία για να αγοράσουμε τους δίσκους που είχαν 4 ή 5 αστεράκια.

Γιατί τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά;


Γιατί θυμάμαι σαν τώρα την ένταση που ένιωσα εκείνες τις μέρες όταν αγόρασα το live album του Gary Moore "We want Moore".  Καταρχήν γιατί περιείχε έναν επιπλέον δίσκο βινυλίου ως maxi single το οποίο όμως αν θυμάμαι καλά έπαιζε κι αυτό στις 33 και όχι στις 45 στροφές. Έπειτα, γιατί το άλμπουμ ήταν πραγματικά καλό. Δείτε αν θέλετε εδώ μια κριτική του Φώτη Μελέτη για το Rockway.gr.

Χθες, ο Gary Moore άφησε την τελευταία του πνοή σ' ένα ξενοδοχείο στην Ισπανία όπου βρισκόταν για διακοπές. Προφανώς αυτές τις ώρες τα λέει με το φιλαράκι του, τον Phil Lynott. RIP.

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

OST

Με αφορμή τον θάνατο του John Barry, σκέφτηκα πόσο σημαντικοί είναι αυτοί οι μεγάλοι κινηματογραφικοί συνθέτες και πόσο σημαντικό είναι το έργο που αφήνουν πίσω τους. Πάρτε για παράδειγμα το θέμα του James Bond. Είναι δυνατόν να το ακούσετε και να μην σας έρθει στο μυαλό η έναρξη των ταινιών του Βρετανού πράκτορα; Ή, δοκιμάστε να ακούσετε τον μεγάλο Ennio Morricone. Ακούστε αυτό:



και πείτε μου. Δεν σας έρχονται αυτόματα στο νου σκηνές από Γουέστερν;

Ή, αν θέλετε, ακούστε τον δικό μας Βαγγέλη Παπαθανασίου στην παρακάτω σύνθεση του.



Δεν βλέπετε αθλητές να τρέχουν και να αγωνίζονται για την πρώτη θέση;

Θέλω να πω, πως μερικά από αυτά τα θέματα έχουν "δεθεί" τόσο πολύ με τις σκηνές των ταινιών για τις οποίες γράφτηκαν που σου φέρνουν αυτόματα στο μυαλό τις αντίστοιχες εικόνες.

Θα μου πείτε το ίδιο πάνω κάτω γίνεται και με τις τηλεοπτικές σειρές ή τις διαφημίσεις. Με μια διαφορά. Σ' αυτές τις περιπτώσεις, τις περισσότερες φορές χρησιμοποιείται κάποιο υπάρχον τραγούδι ή μουσικό θέμα και δένεται με την συγκεκριμένη εικόνα (και πολλές φορές αυτό αρκεί για να κάνει το τραγούδι αυτό μια δεύτερη "καριέρα" στα charts ακόμη κι αν έχουν περάσει χρόνια από τότε που πρωτακούστηκε - θυμηθήτε τι έγινε στην Ελλάδα με το "I'd love to change the world" των Ten Years After όταν χρησιμοποιήθηκε από την Cosmote).

Όπως και να'χει, ελπίζω να υπάρξουν κι άλλοι μεγάλοι συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής όπως ο John Barry, o John Williams, o Ennio Morricone, o Henry Mancini ή o Elmer Bernstein που θα στοιχειώσουν το μυαλό μας με μουσικές αρμονικά δεμένες με κινηματογραφικές εικόνες.