Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Παύση


«Κάπου εδώ τελειώνουν οι Μέρες Βινυλίου για άλλη μια φορά. Φίλοι και φίλες μείνετε στον Ακρόαμα 97,5. Ακολουθεί ο Τάσος Αθανασιάδης με τις Νυχτερινές Ιστορίες του. Από τον Λάκη Παυλίδη, ευχές για ένα ευχάριστο βράδυ». Ο Λάκης έκλεισε το μικρόφωνο και ανέβασε λίγο την ένταση αφού ο δίσκος των Rolling Stones απ’όπου ήδη ακούγονταν το Satisfaction ήταν πολύ χαμηλά γραμμένος. Ο Τάσος με τους δίσκους και τις κασέτες του ήταν έτοιμος να αναλάβει να ξεπροβοδίσει τη μέρα με ροκ ακούσματα από τις προηγούμενες κυρίως δεκαετίες. «Τι τίτλο έχεις σήμερα;» τον ρώτησε ο Λάκης. «Τα ουρί του παραδείσου» του απάντησε αυτός περήφανος για την πρωτοτυπία του.
Είχε περάσει ήδη ένας χρόνος από τότε που οι δυο φίλοι αποφάσισαν να ασχοληθούν με το ραδιόφωνο αναλαμβάνοντας τη βραδινή ζώνη ενός μικρού επαρχιακού σταθμού που μέχρι εκείνη την ώρα – 8 το βράδυ – έπαιζε αποκλειστικά ελληνική μουσική. Ο Λάκης είχε πείσει τον ιδιοκτήτη του σταθμού πως χρειάζεται μια εκπομπή που θα παίζει ξένη ροκ μουσική τρεις φορές την εβδομάδα στο σταθμό του και στη συνέχεια ανακοίνωσε την πρόθεση του στον Τάσο. Εκείνος, μανιακός συλλέκτης δίσκων κλασσικού ροκ και όχι μόνο, ενθουσιάστηκε με την ιδέα και αποφάσισε στα γρήγορα πως θα μπορούσε να συνεχίζει ο ίδιος μετά την εκπομπή του Λάκη με μουσική για εκπαιδευμένους ακροατές για άλλο ένα δίωρο. Κάπως έτσι ο «Ρυθμός 102 FM» κάλυψε τη βραδινή του ζώνη για τρεις μέρες της εβδομάδας – Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή. Για μισθό ούτε λόγος βέβαια, το ραδιόφωνο ήταν κάτι σαν χόμπι που τρεφόταν κυρίως λόγω της κοινής τους αγάπης για τη ξένη μουσική και έτσι δεν σκέφτηκαν ποτέ να ζητήσουν χρήματα για αυτό. Άλλωστε ο σταθμός ήταν ήδη προβληματικός και οι λιγοστές διαφημίσεις μετά βίας τον κρατούσαν στη ζωή.
Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να κάνουν ήταν να βρουν τίτλο για τις εκπομπές τους. Ο Λάκης τον είχε ήδη βρει. «Μέρες Βινυλίου», ένας συνδυασμός από τις «Μέρες Ραδιοφώνου» την αγαπημένη του ταινία του Γούντι Άλλεν και τους δίσκους βινυλίου που φανατικά υποστήριζε ακόμη και τώρα που ουσιαστικά είχαν χαθεί από την αγορά αφού τα CD Player είχαν από καιρό αντικαταστήσει τα πικάπ. Ο Τάσος προβληματίστηκε αρκετές μέρες μέχρι να καταλήξει στις «Νυχτερινές Ιστορίες». Ωστόσο επειδή δεν θεωρούσε ιδιαίτερα πρωτότυπο τον τίτλο σκέφτηκε κάτι διαφορετικό. «Ο τίτλος θα αλλάζει σε κάθε εκπομπή» ανακοίνωσε στο Λάκη «κάθε μέρα και κάτι άλλο ανάλογα με το περιεχόμενο της εκπομπής». «Μα, θα βρίσκεις κάθε φορά κάτι καινούργιο;» του απάντησε αυτός. «Μην ανησυχείς η φαντασία μου είναι τεράστια» του ανταπέδωσε ο Τάσος.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Πανεπιστήμιο χωρίς τοίχους ... ένα άρθρο στην Καθημερινή

Κι ενώ μόλις χθες το πρωί έγραφα το προηγούμενο post, ένα άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή, μου έδωσε ακόμη περισσότερη τροφή για σκέψη.
Διαβάστε το:


Του Πασχου Mανδραβελη

Δεν είναι τυχαίο ότι το Πανεπιστήμιο της Κρήτης έκανε πρώτο το μεγάλο βήμα στην ψηφιακή εποχή, ένα βήμα που έχει ως αποτέλεσμα την αποδέσμευση της γνώσης από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τη διάχυσή της σε όλο τον πληθυσμό. Το εν λόγω πανεπιστήμιο ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’80 με πανεπιστημιακούς που ήρθαν από το εξωτερικό και παρά τις αγκυλώσεις που φορτώθηκε από το υπάρχον σύστημα της ανώτατης εκπαίδευσης πρωτοπορεί στα πάντα. Φυσικό κι επόμενο ήταν να ξεκινήσει να προσφέρει βιντεοσκοπημένες τις διαλέξεις πολλών μαθημάτων σε όσους έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Το «πανεπιστήμιο χωρίς τοίχους», που ξεκίνησε στις ΗΠΑ, γίνεται πλέον πραγματικότητα και στη χώρα μας.
Το θέμα είναι ότι για να υπάρξει πανεπιστήμιο χωρίς τοίχους, πρέπει να υπάρξει κατ’ αρχήν πανεπιστήμιο. Σήμερα η κατάσταση είναι απελπιστική. Οι πρυτάνεις αγωνίζονται για τις καρέκλες τους, οι φοιτητοπατέρες για τα προνόμιά τους, υπάρχει μια ισχυρή συντηρητική παράταξη (ανεξαρτήτως πολιτικού ή ιδεολογικού προσήμου) στα ελληνικά ΑΕΙ που διαρκώς υποβαθμίζει τα ελληνικά πανεπιστήμια αντί να τα αναβαθμίζει.
Οργάνωση
Ολα τ’ άλλα μπορούμε να τα βρούμε: η τεχνολογία υπάρχει, το Διαδίκτυο έχει μπει στα περισσότερα σπίτια, τα πανεπιστήμια έχουν υπολογιστές και μπορούμε να εξασφαλίσουμε και χρήματα από το ΕΣΠΑ. Αυτό που λείπει είναι η οργάνωση. Να παραχθεί και ψηφιοποιηθεί και να οργανωθεί η πληροφορία πάνω στην οποία θα χτιστεί το οιονεί πανεπιστήμιο. Aυτό που είναι σίγουρο πάντως είναι ότι κάθε τεχνολογία μεγεθύνει τα καλώς ή κακώς κείμενα του οργανισμού στον οποίο εφαρμόζεται. Σήμερα, που κάθε φοιτητής έχει τον υπολογιστή του και κάθε πανεπιστήμιο το δίκτυό του, το μόνο που καταφέραμε είναι να ψηφιοποιήσουμε το μπάχαλο που υπάρχει στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Tο ευτύχημα με αυτές τις νέες τεχνολογίες είναι ότι μπορεί μεν η χώρα ή και τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα να χάνουν κι αυτό το τρένο, οι πολίτες της όμως μπορούν να το προλάβουν. Tα δίκτυα υπολογιστών έχουν καταργήσει τη γεωγραφία. Aν κάποιος, δηλαδή, θέλει να ειδικευτεί στις κοινωνικές επιπτώσεις των νέων τεχνολογιών (στα αγγλικά) δεν έχει παρά να πληκτρολογήσει μια διεύθυνση ξένου πανεπιστημίου. Aν θέλει πλήρη την αρχαία ελληνική εργογραφία και την ανάλυσή της και την αρχαία ελληνική ιστορία (στα αγγλικά) δεν έχει παρά να επισκεφθεί το Harvard. Tο τελευταίο ειδικά μπορεί να ενοχλεί την εθνική μας υπερηφάνεια, αλλά τι να κάνουμε; Οσο η ακαδημαϊκή μας κοινότητα ασχολείται με τις παραγράφους του νέου νόμου, όσο δεν παράγεται και δεν επεξεργάζεται γνώση στα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, τόσο πιο καλή θα φαντάζει η επιλογή του ξένου AEI, έστω και εικονικού. Στο μέλλον, κάθε ελληνόπουλο θα μπορεί να σπουδάζει από το σπίτι του σε κάποιο ξένο πανεπιστήμιο· φυσικά στην αγγλική γλώσσα.
Πνευματική ιδιοκτησία
Tο «κάθε ελληνόπουλο» είναι σχήμα λόγου. Mπορεί να μην είναι «κάθε ελληνόπουλο», όπως μπορεί να μην είναι «κάθε αμερικανάκι» ή «κάθε τουρκόπουλο». Mπαίνουμε στο ουσιαστικό πρόβλημα αυτής της τεχνολογίας που αφορά την εκπαίδευση, αλλά και την κοινωνία γενικότερα. H τεχνολογία αυτή καταργεί μεν τα γεωγραφικά σύνορα, μπορεί όμως να ορθώσει κοινωνικά σύνορα. Υπάρχει το «πρόβλημα της πνευματικής ιδιοκτησίας».
Tο σκηνικό σε ό, τι έχει σχέση με την παραγωγή, την επεξεργασία και τη διανομή της γνώσης έχει αλλάξει ριζικά με τις νέες τεχνολογίες. Mέχρι σήμερα στον θαυμαστό μας κόσμο, το περιεχόμενο ενός πνευματικού έργου είναι «κολλημένο» σε ένα υλικό μέσο (βιβλίο, δίσκος, μεταξοτυπία, κασέτα κ. λπ.), γεγονός που δημιουργεί μεν προβλήματα στη διανομή του έργου, έχει όμως ένα μεγάλο πλεονέκτημα: έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια αγορά πνευματικών έργων. H «Oδύσσεια» και η «Iλιάδα», για παράδειγμα, έγιναν εμπορικά προϊόντα αφού «κόλλησαν» με τυπογραφικό μελάνι στο χαρτί.
H βιομηχανική κοινωνία είχε βρει ένα modus vivendi με τα πνευματικά έργα. Για να προστατεύσει τους δημιουργούς έχει αναπτύξει ένα πολύπλοκο σύστημα κατοχύρωσης της πνευματικής ιδιοκτησίας. Παράλληλα, όμως, έχει φτιάξει δικλίδες, ώστε όλοι να γίνουν μέτοχοι της γνώσης με κάποιο τρόπο. Eίχε δηλαδή από τη μια μεριά το βιβλίο στο εμπόριο, αλλά το περιεχόμενο του βιβλίου ήταν διαθέσιμο και εκτός εμπορίου, στις δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες. H έννοια της «δικαιολογημένης χρήσης» (ή fair use στην αμερικανική νομολογία) εξασφάλιζε πως και οι απόκληροι αυτής της κοινωνίας θα είχαν τη δυνατότητα να επισκεφθούν μια βιβλιοθήκη, να δανειστούν ένα βιβλίο από ένα φίλο, να φωτοτυπήσουν ένα άρθρο και τελικά να μετάσχουν (σχεδόν) χωρίς λεφτά στη γνωστική διαδικασία.
Tα τελευταία χρόνια όμως το σκηνικό έχει αλλάξει. Mε τις νέες τεχνολογίες και κυρίως με την ανάπτυξη των υπολογιστών το «περιεχόμενο» αποσπάται από το Mέσο. H πληροφορία γίνεται «άυλη», ψηφιακή. Mπορεί να μεταδοθεί με εκπληκτικές ταχύτητες και το κυριότερο να αντιγραφεί με το πάτημα ενός κουμπιού. Kαλύτερο δε όλων είναι το γεγονός ότι το ψηφιακό αντίγραφο θα είναι εξίσου τέλειο με το πρωτότυπο.
Tι μεγαλύτερη ευκαιρία για την εκπαίδευση λοιπόν; H γνωστική διαδικασία απελευθερώνεται από τα γεωγραφικά και υλικά δεσμά του παρελθόντος, τα εμπόδια εκκίνησης αφαιρούνται κι ένα παιδί από την Ξάνθη αποκτά ίδιες ευκαιρίες πρόσβασης στη γνώση με κάποιον που ζει στην Aθήνα.
Και προβλήματα
Aυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Aπό την άλλη, όμως, έχουν εμφανιστεί ουσιαστικά προβλήματα.
1. H εύκολη και τέλεια αντιγραφή σημαίνει εύκολη και τέλεια «πειρατεία».
2. Δεν μπορούν να υπάρξουν ηλεκτρονικές δανειστικές βιβλιοθήκες. Kάθε δανεισμός σημαίνει αναπαραγωγή του έργου.
3. Mέχρι σήμερα καθένας έχει το δικαίωμα να αγοράσει ένα βιβλίο κι αφού το διαβάσει, να το δανείσει σε ένα φίλο του για να το διαβάσει κι αυτός. Aν αγοράσει ένα ηλεκτρονικό έργο και το «δανείσει» σε τρεις φίλους του και καθένας απ’ αυτούς το «δανείσει» σε τρεις άλλους κ. ο. κ., όλος ο πλανήτης μπορεί να είναι κάτοχος του συγκεκριμένου βιβλίου και ας έχει πουληθεί ένα μόνο αντίτυπο.
Tεχνολογική λύση προς το παρόν γι’ αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχει. Oι τεχνολογικές λύσεις που δόθηκαν στον «συγγενή κλάδο» στη βιομηχανία λογισμικού (κλειδώματα κ. λπ.) δημιούργησαν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα έλυσαν.
Πνευματικά άδικη
«Αν η φύση έχει κάνει ένα πράγμα λιγότερο επιδεκτικό από όλα τα άλλα στο δικαίωμα αποκλειστικής ιδιοκτησίας, αυτό είναι η ενέργεια της σκέψης, αυτό που αποκαλείται ιδέα (...) H φύση έκανε τις ιδέες σαν τη φωτιά, επεκτάσιμες σε όλο τον χώρο, χωρίς να χάνουν τη δύναμή τους σε κανένα σημείο, και σαν τον αέρα τον οποίο αναπνέουμε,
ο οποίος είναι αδύνατον να γίνει αποκλειστική ιδιοκτησία κανενός. Oι εφευρέσεις λοιπόν δεν μπορούν από τη φύση τους να γίνουν ιδιοκτησία κανενός».
Τομας Tζεφερσον
Αμερικανός διανοητής και πολιτικός, 1743 - 1826
Η γνώση για λίγους;
Στο πρόβλημα της πνευματικής ιδιοκτησίας οι μεγάλες επιχειρήσεις των Μέσων προωθούν μια νομοθετική λύση εις βάρος προηγούμενων δικαιωμάτων που είχαμε όλοι. Ο,τι δικαιώματα έχουν σήμερα οι πολίτες στη γνώση πρέπει να τα ξεχάσουν. Δανειστικές βιβλιοθήκες τέλος. Aπλή έστω πρόσβαση σε ένα πνευματικό έργο σημαίνει αυτόματα αγορά του. «Φωτοτυπίες άρθρων» για εκπαιδευτικούς σκοπούς απαγορεύονται. Οποιος θέλει να διαβάσει κάτι, πρώτα περνάει από το ταμείο και μετά βλέπει.
Tι σημαίνει όμως πρακτικά η ιδιωτικοποίηση της γνώσης μέχρι το τελευταίο γράμμα, μέχρι το τελευταίο bit; Σημαίνει τέλος στην πράξη της δημόσιας εκπαίδευσης. Σημαίνει παγίωση της κοινωνίας των δύο τρίτων. Σημαίνει ότι οι απόκληροι θα μείνουν απόκληροι και οι έχοντες παραμένουν κατέχοντες. Σημαίνει ότι όσοι δεν έχουν τα κεφάλαια να ενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία ως επιχειρηματίες, δεν θα έχουν τα μέσα να ενταχθούν ούτε ως εξειδικευμένοι εργάτες. Παράνοια.
Γραφειοκρατία
Βεβαίως, αυτή η λύση μακροπρόθεσμα δεν θα δουλέψει. Οχι μόνο γιατί, όπως έγραψε ο πρωτοπόρος στον κυβερνοχώρο Τζον Πέρι Μπαρλόου, είναι σαν να βάζεις «νέο κρασί σε παλιά μπουκάλια». Κυρίως, διότι αυτή η βιομηχανία πνευματικής ιδιοκτησίας που χτίζουν τώρα οι νομοθέτες δημιουργεί πολλή γραφειοκρατία και πολλούς ενδιάμεσους, κάτι που ακυρώνει την αμεσότητα του νέου μέσου, δηλαδή του Διαδικτύου. Τα λιγότερο προστατευμένα έργα γίνονται ευκολότερα γνωστά και οι ίδιοι οι παραγωγοί πνευματικών έργων προτιμούν μικρότερη προστασία και μεγαλύτερη αποδοχή από το κοινό.
Kεντρικό στοιχείο της κοινωνίας που έρχεται θα είναι η εκπαίδευση: «Oι αναλφάβητοι του 21ου αιώνα δεν θα είναι εκείνοι που δεν θα μπορούν να διαβάζουν, αλλά εκείνοι που δεν θα μπορούν να εκπαιδεύονται και να επανεκπαιδεύονται και να επανεκπαιδεύονται» (Αλβιν Tόφλερ). Tο μεγαλύτερο κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας θα γίνεται ηλεκτρονικά. Kεντρικό ζήτημα σ’ αυτήν τη διαδικασία θα είναι το πρόβλημα της «πνευματικής ιδιοκτησίας». H τεχνολογία δημιουργεί τις ευκαιρίες, αλλά οι επιλογές είναι πολιτικές. Kι εμείς στην Eλλάδα έχουμε –και εδώ– πολλή δουλειά να κάνουμε και να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις, κυρίως για την εκπαιδευτική μας υποδομή και κατά συνέπεια και για το κοινωνικό μας σπίτι.
Διαβάστε
- Lawrence Lessig, «Free Culture: How Big Media Uses Technology and The Law to Lock Down Culture and Control Creativity», εκδ. Penguin (διατίθεται και δωρεάν από το www.lessig.org)

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Too much data ... too little time

Έχω καιρό να ποστάρω κάτι γιατί πολύ απλά δεν έχω χρόνο. Οι προτεραιότητες μου έχουν αλλάξει και ο χρόνος που μου μένει για κάτι διασκεδαστικό (όπως ήταν και είναι το blogging για μένα) είναι πολύ λίγος.
Αυτό με έβαλε σε σκέψεις σχετικά με το πόσα πράγματα έχουν ενδιαφέρον και θα μπορούσε κάποιος να ασχοληθεί με αυτά, σε συνάρτηση με τον χρόνο που μπορεί να σπαταλήσει για να κάνει κάτι τέτοιο. Έχουμε όλοι (δισ)εκατομμύρια bytes στους Η/Υ μας που είναι αμφίβολο αν τα χρειαζόμαστε ή ακόμα ακόμα αν θα έχουμε το χρόνο να ασχοληθούμε με αυτά στο υπόλοιπο της ζωής μας. Πάρτε για παράδειγμα τα τραγούδια που έχουμε αποθηκευμένα στο σκληρό μας δίσκο (σε ποιόν από όλους, θα έλεγα εγώ). Αν βάλετε κάτω τη μέση διάρκεια ενός τραγουδιού που είναι περίπου 3,5 λεπτά και την πολλαπλασιάσετε με τον αριθμό των τραγουδιών που έχετε αποθηκευμένα, έχετε σκεφτεί ποτέ πόσο χρόνο θα θέλατε για να ακούσετε αυτά τα τραγούδια έστω και μόνο μία φορά; Για να μη βάλω στο λογαριασμό τις ταινίες που έχουμε είτε σε DVD, είτε σε DivX, τα βιβλία που έχουμε στην βιβλιοθήκη μας αλλά και αυτά που βρίσκουμε σε μορφή e-book αναρτημένα στο διαδίκτυο, τα κείμενα που ποστάρονται καθημερινά στα διάφορα blogs, τις ειδήσεις που μας ενδιαφέρουν στα portals,  τις αναρτήσεις των "φίλων" μας στο facebook και στο twitter...ουφ σταματάω εδώ.
Ένας τεράστιος αριθμός δεδομένων (data) που πρέπει να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μας, να φιλτράρει τις πληροφορίες που προκύπτουν και κάποια στιγμή (ίσως) να τις απορροφήσει. "Too much data ... too little time", λοιπόν. Και επειδή δε μου'ρχεται κάτι καλύτερο ως μουσική επένδυση ίσως είναι προτιμότερη η έκφραση "So many men ... So little time". Στη θέση του men βάλτε ότι σας αρέσει :))

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Jobs vs Ritchie



Από το Facebook (μου άρεσε και επειδή συμφωνώ απόλυτα, το βάζω και εδώ)

Without Steve Jobs (February 24, 1955 – October 5, 2011) we would have:
No iProducts
No over expensive laptops

Without Dennis Ritchie (September 9, 1941 – October 12, 2011) we would have:
No Windows
No Unix
No C
No Programs
A large setback in computing
No Generic-text Languages.
We would all read in Binary..

They died in the same year and the same month but it seems only few notice the death of Dennis Ritchie compared to Steve Jobs.

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

(Η καταπληκτική) Norah Jones

Η Norah Jones γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1979. Είναι κόρη του γνωστού μουσικού Ravi Shankar (κάτι που με είχε εντυπωσιάσει αρκετά όταν το έμαθα).


Το 2002, κυκλοφόρησε το πρώτο της album Come Away With Me, που πούλησε πάνω από 20 εκατομμύρια αντίτυπα. Τα επόμενα studio albums ήταν το Feels Like Home, που κυκλοφόρησε το 2004, το Not Too Late, του 2007, και το The Fall, του 2009.

Έχει κερδίσει 9 Grammy Awards και κατέχει την 60η θέση στη λίστα του Billboard για τους πιο πετυχημένους καλλιτέχνες της δεκαετίας 2000–2009.


Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία της είναι το

Featuring (Norah Jones)

που κυκλοφόρησε το 2010 και περιλαμβάνει ντουέτα της με θρυλικούς καλλιτέχνες όπως τον Ray Charles, τον Willie Nelson, και την Dolly Parton, καθώς και νέα ονόματα όπως τους OutKast και τους Foo Fighters



Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Footloose

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Let the Music Do the Talking

"Let the Music Do the Talking" is a song recorded by The Joe Perry Project in 1980 and later re-recorded by the re-united Aerosmith in 1985. It was written by Joe Perry.

Overview

After guitarist Joe Perry left Aerosmith in 1979, he formed his solo project, aptly titled The Joe Perry Project. He released his first album, Let the Music Do the Talking in 1980. The song was included as the first song and title track of the record.
In 1984, Joe Perry and Brad Whitford rejoined Aerosmith. Aerosmith recorded the album Done with Mirrors in 1985. Lead singer Steven Tyler and the other band members were quite impressed with Perry's "Let the Music Do the Talking" and decided to include it on the album. The song was re-recorded by Aerosmith with new lyrics sung by Steven Tyler, and the running time was reduced by about a minute. The song was issued as a single shortly after the album's release. It became the album's most successful single, peaking at #18 on the Mainstream Rock Tracks chart.
During the solo of the song, there is a chord progression that sounds similar to the main riff in the song "Draw the Line," the title track from Aerosmith's 1977 album.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Μουσικόραμα

Μόλις το διάβασα είπα "Θέλω κι εγώ να γράψω κάτι για το Μουσικόραμα". Μέχρι λοιπόν να το κάνω, διαβάστε το κείμενο του Βαγγέλη Ρίσσου όπως δημοσιεύεται στο σάιτ της LIFO.
Ηταν κάτι σαν soundtrack για μήνες ολόκληρους.
Η εκπομπή "Μουσικόραμα" ήταν ουσιαστικά ένας κόσμος ολόκληρος, και οι αντιγραμμένες κασσέτες της αδερφής μου κάτι σαν θησαυρός. Σ'αυτές έβρισκα συχνά τα τραγούδια της εκπομπής ή και άλλα που ακουγόταν στις ντίσκο που έβγαιναν τα βράδυα. Τότε οι ντίσκο στην πόλη που έμενα είχαν τα πιο ωραία ονόματα και η αδερφή μου με τις φίλες της προσπαθούσαν να φτιάξουν τις φράντζες τους σαν αυτή της Sandra. Εκτός τα ρεφρέν, σπάνια ήξεραν τους υπόλοιπους στίχους των τραγουδιών. Ακόμη πιο συχνά μπέρδευαν τα συγκροτήματα τις εποχής με τους τίτλους από τα τραγούδια, και τότε ήταν αυτές οι στιγμές που αισθανόμουν περήφανος, γιατί με φώναζαν να τους βοηθήσω. Χαιρόμουν και μόνο αυτά τα λίγα λεπτά που οι παρέες με τα μεγαλύτερα παιδια, την χαίτη και το σκουλαρίκι κρίκο, θα χρειαζόταν την βοήθεια μου, και έτσι θα ήμουν έστω για λίγο, μέρος τις παρέας που ζήλευα χωρίς κάποιο απαραίτητα λόγο, ίσως επειδή ντύνονταν σαν video clip και τα βράδυα έβγαιναν μόνοι τους έξω.
Το μουσικόραμα έπαιζε κάθε Παρασκευή. Ηταν η μοναδική μέρα που έπρεπε να πάρω λεωφορείο το απόγευμα, και έτσι έχανα πάντα την αρχή. Θυμάμαι ακόμη την μέρα που έδειξε το "I Do What I Do"του John Taylor, γιατί είχα στενοχωρηθεί που δεν πρόλαβα να το δω από την αρχή, και αυτό ήταν η αφορμή τις επόμενες Παρασκευές να πηγαίνω στο σπίτι της θείας μου, που ήταν πιο κοντά στην στάση του λεωφορείου με την λογική να χάνω όσο λιγότερο γίνεται. Ήταν η περίοδος που οι Duran Duran είχαν χωρίσει τα κορίτσια σε δύο στρατόπεδα. Στο στρατόπεδο Duran και το στρατόπεδο Wham!. Η ξαδέρφη μου είχε φτιάξει το πιο ωραίο βιβλίο γι'αυτούς, γεμάτο με αποκόμματα από περιοδικά, στίχους, φωτογραφίες και πληροφορίες για κάθε τους κίνηση.
 
 
Η συγκεκριμένη κασσέτα ήταν  μία συλλογή με τον τίτλο "Super Dance" - 28 αυθεντικές επιτυχίες - ξεκινούσε με αυτό το τραγούδι και θυμάμαι επίσης ότι είχε το Samurai από Michael Cretu το οποίο ήταν κάτι σαν σταθμός για τα πάρτυ της εποχής. Το κασσετόφωνο μας το είχαμε για κάποιο λόγο στο τελευταίο ράφι ενός ψηλού έπιπλου και χρειαζόμουν πάντα καρέκλα για να το βάλω να παίξει. Όταν την έβαζα στο walkman, θυμάμαι την γύριζα με ένα στυλό για να  μην τελειώσουν οι μπαταρίες. Τότε όλα αυτά τα τραγούδια σαν το "The Power Of Love" των Frankie Goes To Hollywood" (που επίσης είχε η ίδια κασσέτα), η παρέα της αδερφής μου τα έλεγε μπλουζ και ακόμη και αν δεν ξέραν τους στίχους, ήταν σίγουροι πως μιλάνε για αγάπη ή χωρισμό λόγω του ρυθμού και έτσι πάντα υπήρχε κάτι στενάχωρο να συζητήσουν αν τα άκουγαν. Κάτι που είχε πάντα να κάνει με ένα αγόρι που δεν τους μίλησε, ή που δεν κοίταξε πολύ ωρα.  Σαν αυτά που γράφαν στο λεύκωμα της που ποτέ δεν πέταξε, γεμάτο με αυτοκόλλητα και στίχους εκείνων των τραγουδιών. Το ψευδώνυμο της αδερφής μου εκεί, ήταν Duran Duran.
 

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Parthenogenesis

Το ένα τραγούδι είναι καινούργιο. Ανήκει στους Fruit Bats ένα folk-rock συγκρότημα και περιέχεται στο άλμπουμ Tripper  του 2011.


Το άλλο είναι ένα τραγούδι από το μακρινό 1959. Τραγουδά η April Stevens και εκείνα τα περίεργα χρόνια προκάλεσε μια μικρή αναστάτωση για σεξουαλική υπαινικτικότητα του.


Εγώ είμαι περίεργος ή η μουσική τους μοιάζει επικίνδυνα; Αλλά πάλι ποιος είπε ότι υπάρχει παρθενογένεση στη μουσική (ή στο θέατρο, στο σινεμά, κλπ κλπ);

Καλό σας ΣΚ! 

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

James@Λευκός Πύργος

Χθες το απογευματάκι λοιπόν, ξεκινώ από το σπίτι μου για μια βόλτα στην παραλία. Κατεβαίνω με το αυτοκίνητο ακούγοντας Imagine 89,7. Ξαφνικά ακούω τον Χρήστο Μητρέντση να λέει πως οι James βρίσκονται στον Λευκό Πύργο για μια δωρεάν εμφάνιση για το κοινό της Θεσσαλονίκης. Βρίσκω να παρκάρω και κατευθύνομαι προς τα εκεί. Και τι βλέπω; Τον Tim Booth μαζί με έναν κιθαρίστα και έναν τρομπονίστα να παίζουν κάτω από τον Λευκό Πύργο και καμμιά εκατοστή άτομα να βγάζουν φωτογραφίες και να χορεύουν. Και έπειτα από λίγο να ξεκινάει όλο αυτό το τσούρμο μαζί για να καταλήξουμε στον "Ξαρχάκο".



Τι ακριβώς είχε συμβεί, μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά εδώ.

Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιες απίστευτες συμπεριφορές από συγκροτήματα που έρχονται στη Θεσσαλονίκη και γι'αυτό θα πρέπει να τους πούμε ένα μεγάλο μπράβο. Δεν θα είμαι στο Ιβανώφειο σήμερα, αλλά όσοι πάτε είμαι σίγουρος ότι θα περάσετε πολύ καλά. 
 

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Μαρία Ρεζάν

Οι νεώτεροι δεν την ξέρετε.

Εμείς οι παλιότεροι έχουμε συνδέσει πολλές από τις αναμνήσεις μας μπροστά σε ένα ραδιόφωνο, με την χαρακτηριστική φωνή της.

Ήθελα εδώ και καιρό να κάνω μια ανάρτηση για τη Μαρία Ρεζάν. Δεν ξέρω όμως τι να πρωτογράψω. Θα προτιμήσω να σας δώσω ένα link από το Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ από την εκπομπή "Ιχνηλάτες" που προβλήθηκε το 2002, όσο ήταν ακόμη εν ζωή.


Σε κάποιο σημείο (προς το τέλος) ο δημοσιογράφος την ρωτά:
- Τηλεόραση βλέπετε;  "Όσο μπορώ λιγότερο", απαντά εκείνη.
- Σας αρέσει; "Καθόλου".
 
Αντιγράφω τις πληροφορίες που υπάρχουν για την ίδια στην Βικιπαίδεια:

Η Μαρία Ρεζάν (Αθήνα Μάιος 1921 - 2004) ήταν ελληνίδα δημοσιογράφος που έγινε γνωστή από τη σταδιοδρομία της σε διάφορες εφημερίδες αλλά και στο ραδιόφωνο, κυρίως από την εκπομπή της στην ΕΡΤ "Μια ώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα".

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1921 από γονείς μικρασιάτες, εβραϊκής καταγωγής, τον Ιάκωβο Μισραχή, δέκατο παιδί οικογένειας της Σμύρνης και την Μαρί-Ντουντού Πολίτη, επίσης από τη Σμύρνη. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ρεζάν Μισραχή, το οποίο άλλαξε σε Μαρία Ρεζάν όταν βαπτίστηκε χριστιανή, πολλά χρόνια αργότερα, προκειμένου να παντρευτεί τον Αντρέα Ιωσήφ, υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ της δεύτερης κυβέρνησης Πλαστήρα. Μαζί του απέκτησε τέσσερα παιδιά, ενώ διαχειριζόταν επιτυχώς και το βιβλιοπωλείο "International" στην οδό Αμερικής. Ο χωρισμός της από τον Ιωσήφ και η υποτίμηση της δραχμής από τον Μαρκεζίνη (που κατέστρεψε οικονομικά το "International") την οδήγησαν σε αναζήτηση άλλων επαγγελματικών διεξόδων. Έτσι η δημοσιογραφική της καριέρα ξεκίνησε το 1959, στην εφημερίδα "Ελευθερία", όμως αργότερα εργάστηκε και γι' άλλες εφημερίδες, όπως το Βήμα και την Καθημερινή. Στην περίοδο της δικτατορίας αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε σε μεγάλα περιοδικά, όπως τα "L' Express" και "Le Point", ενώ γύρισε στην Ελλάδα το 1978. Στο Παρίσι γνώρισε τόσο τον Ανδρέα Παπανδρέου όσο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, με τον οποίο και συνδέθηκε φιλικά. Η εκπομπή της "Μια ώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα" ξεκίνησε να μεταδίδεται το 1980 από το Πρώτο Πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας, το οποίο στη μακρά πορεία του συνάντησε, εκτός από επιτυχία και αρκετές αντιδράσεις, με αποτέλεσμα να διακοπεί δύο φορές πριν την οριστική διακοπή του το 1984. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 εξελέγη στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, ούσα η πρώτη γυναίκα σε αυτό το αξίωμα. Το 1999 εκδόθηκε η αυτοβιογραφία της με τίτλο "Με νοσταλγία... για μια ζωή έτσι, χωρίς πρόγραμμα", η οποία έκανε επιτυχία, και στην οποία αφηγείται περιστατικά που αφορούν αφενός τη ζωή της και αφετέρου την πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας τον 20ο αιώνα. Πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 2004, στο νοσοκομείο "Ερρίκος Ντυνάν" στην Αθήνα, ενώ η κηδεία της έγινε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών στις 7 Ιανουαρίου 2004, σε τάφο που παραχώρησε ο Δήμος Αθηναίων.

Αποσπάσματα από συνεντεύξεις της

  •     Mαρία Pεζάν: Σκεφτήκατε ποτέ να διαλυθεί η EPT και να αρχίσει από την αρχή;

Μάνος Χατζιδάκις
: Kι αυτό θα το εισηγούμην αλλά ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει πια, χωρίς την E.P.T. Θα πεθάνουν αν δεν τους δώσεις εκείνο, για το οποίο θα μπορούν να διαμαρτύρονται. H EPT είναι πολύτιμη γιατί δίδει στον ελληνικό λαό την ευκαιρία να διαμαρτύρεται και να λέει «τι αίσχος που είναι η EPT». H αντιπολίτευση διαμαρτύρεται, γιατί δεν της δίνουν περισσότερο χρόνο, οι άλλοι γιατί δεν τους δίνουν περισσότερη «Δυναστεία», οι άλλοι γιατί υπάρχει η «Δυναστεία» και όλοι είναι ευχαριστημένοι. H EPT είναι ένα απαραίτητο φάρμακο, για να ζούμε με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας.  
  •     Μαρία Ρεζάν: Πάτε καμιά φορά να μιλήσετε στα ευρήματά σας; Eχετε διάλογο μαζί τους;

Μανόλης Ανδρόνικος
: Kοιτάξτε... μ’ αυτήν την ερώτησή σας, καταλαβαίνω κυρία Pεζάν, πώς καταφέρνετε και παίρνετε αυτές τις συνεντεύξεις. Πραγματικά, ένα βράδυ ολόκληρο, έχω κάνει διάλογο με τα πρώτα πέντε μικρά κεφαλάκια που βρήκα. Όταν τα βρήκα, έπεσα να κοιμηθώ αλλά ήταν αδύνατον και σηκώθηκα μόνος μου, τα έβαλα μπροστά μου και όλη τη νύχτα μιλούσα μαζί τους.

Τέλος, διαβάστε ένα παλιότερο post του Άρη Δημοκίδη με αποσπάσματα από έντεκα συνεντεύξεις της.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Set the fire to the third bar

Το "Set the Fire to the Third Bar" είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των Snow Patrol. Υπάρχει μέσα στο τέταρτο άλμπουμ του συγκροτήματος Eyes Open που κυκλοφόρησε το 2006, και συμμετέχει στα φωνητικά η καταπληκτική Martha Wainwright.

Το τραγούδι ακούγεται και στο trailer της ταινίας Dear John που προβλήθηκε πέρισυ. Αυτός ήταν μάλλον και ο λόγος που επανεμφανίστηκε στο Billboard Hot 100 chart, τέσσερα χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία.



Το video γυρίστηκε στη Μεγάλη Βρετανία από τον σκηνοθέτη Paul McGuigan που αργότερα σκηνοθέτησε και το video του "Signal Fire".



Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Little Eva

Η Eva Narcissus Boyd, γεννήθηκε στο Belhaven της Βόριας Καρολίνας στις 29 Ιουνίου του 1943. Σε νεαρή ηλικία μετακινήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης όπου και δούλευε ως καθαρίστρια κάνοντας ταυτότοχρονα και την babysitter για να κερδίζει κάποια έξτρα χρήματα. Η ιστορία λέει πως ο γνωστός συνθέτης της εποχής Gerry Goffin με την γυναίκα του Carole King επέστρεφαν ένα βράδυ στο σπίτι τους, όταν άκουσαν την babysitter τους να τραγουδάει κάποιο τραγούδι στα παιδιά τους. Τους άρεσε τόσο πολύ η χρειά της φωνής της αλλά και ο τρόπος που χόρευε, που αποφάσισαν να ηχογραφήσουν το κομμάτι στο οποίο δούλευαν εκείνο τον καιρό, με την ίδια. Έτσι "γεννήθηκε" η Little Eva και το κομμάτι  "The Loco-Motion" (λέγεται ότι ο δίσκος προοριζόταν για να ηχογραφηθεί από την Dee Dee Sharp).




Το τραγούδι πούλησε πάνω από ένα εκατομμύρια κόπιες το 1962 στις ΗΠΑ. Είναι αξιοσημείωτο, ότι το "The Loco-Motion" εμφανίστηκε στο Αμερικανικό Top 5 τρεις φορές – μία σε κάθε δεκαετία: με την  Little Eva το 1962 (U.S. #1), με τους Grand Funk Railroad το 1974 (U.S. #1), και με την Kylie Minogue το 1988 (U.S. #3).

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Billy Joel


Ο William Martin "Billy" Joel γεννήθηκε στις 9 Μαϊου του 1949. Η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήταν το (καταπληκτικό) "Piano Man", το 1973. Ακολούθησαν πολλά μεγάλα τραγούδια (στις δεκαετίες του '70 , '80 και '90) καταφέρνοντας να έχει 33 Top 40 τραγούδια στις ΗΠΑ, που ήταν όλα δικές του συνθέσεις.
Έχει πουλήσει πάνω από 150 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο και φυσικά είναι μέλος του Rock and Roll Hall of Fame (από το 1999). Το 2008, το περιοδικό Billboard  τον κατεταξε 23ο σε μια λίστα των 100 πιο πετυχημένων καλλιτεχνών στα τσαρτς των ΗΠΑ.


Όποιος ενδιαφέρεται για τη δισκογραφία του μπορεί να την βρει εδώ, εγώ όμως θα πρότεινα να βρείτε το άλμπουμ "Greatest Hits - Volume I & Volume II" που κυκλοφόρησε το 1985 και το οποίο περιλαμβάνει τραγούδια από το 1973 ως και το 1985 (σε χρονολογική σειρά). Ουσιαστικά, εδώ είναι μαζεμένα όλα τα μεγάλα τραγούδια του (το "Volume III" κυκλοφόρησε το 1997 και περιλαμβάνει τραγούδια από το 1983 ως και το 1997).



Το tracklist του διπλού βινυλίου που έχω κι εγώ, είναι το παρακάτω:

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

76η ΔΕΘ

Το διασκεδαστικότερο (και ίσως και το πιο ενδιαφέρον) πράγμα που είδα στη φετινή (76η) ΔΕΘ.



Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Hail! Hail! Rock 'n' Roll

Μιας και αναφέρθηκα σε τραγούδι που αναφέρει στους στίχους του μεγάλα ονόματα του Rock 'n' Roll ας αναφερθώ και σε ένα ακόμα τραγούδι που επαναλαμβάνει αρκετές φορές τα παρακάτω:


Little Richard
Chuck Berry
Bo Diddley
Fats Domino
Here come Elvis
Gene Vincent
Buddy Holly
And Jerry Lee

Πρόκεται για το  "Hail! Hail! Rock 'n' Roll" του Garland Jeffreys που κυκλοφόρησε το 1992.
Με τον ίδιο τίτλο, υπάρχει ένα ντοκιμαντέρ του Taylor Hackford που αφορά 2 συναυλίες που δώθηκαν το 1986 για να γιορτάσουν τα 60α γενέθλια του  Chuck Berry . Το soundrack που περιλαμβάνει 13 τραγούδια του, κυκλοφόρησε το 1987 και συμμετέχουν σ' αυτό πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες.


Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Πόσο απογοητευτικό μπορεί να είναι;

 Πόσο απογοητευτικό μπορεί να είναι;

Το beach bar που όλο το καλοκαίρι έπαιζε lounge και chill out μουσικές και που το εκτιμούσες (και για τη μουσική του), να έχει βάλει το προσωπικό να μαζεύει τις ξαπλώστρες υπό τους ήχους του Σώτη Βολάνη (και άλλων τέτοιων ποιοτικών καλλιτεχνών).

Συνέβη χθες το απόγευμα και ήμουν αυτόπτης (και αυτήκοος) μάρτυρας.