Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Steve Miller Band vs. Weezer

Το έχω στο μυαλό μου εδώ και μερικές μέρες και είπα να το μοιραστώ μαζί σας (γι' αυτό άλλωστε δεν είναι τα blogs; - αυτοψυχοθεραπεία).
Το ένα τραγούδι κυκλοφόρησε το 1973.



Το άλλο κυκλοφόρησε το 2005.



Γιατί λοιπόν όποτε ακούω το ένα μου έρχεται στο νου το άλλο, δεν ξέρω. Μήπως είναι το Wolf-whistling που λέει και η wikipedia, ο τρόπος παιξίματος της κιθάρας ή ο ρυθμός τους;

Πάντως δείτε σε παράθεση τα δύο βιντεάκια από το 2:23 και μετά και θα με θυμηθήτε.


Α, και καλό ΠΣΚ.

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

New York travel story

Επέστρεψα από Νέα Υόρκη στη Θεσσαλονίκη στις 30 Ιουλίου. Έχει πάει 23 Σεπτεμβρίου και ακόμη δεν κάθησα να γράψω τις εντυπώσεις μου. Χθες, το πήρα απόφαση. Θα αφήσω ό,τι άλλο έχω και θα κάτσω μια ωρίτσα να τις γράψω.

Εδώ είμαστε λοιπόν. Φύγαμε από Θεσσαλονίκη στις 19/7 με την Swiss, με ενδιάμεσο σταθμό τη Ζυρίχη. Το ταξίδι μας ήταν άνετο και οι ώρες πέρασαν σχετικά γρήγορα. Στην πτήση από Ζυρίχη για Νέα Υόρκη ταξιδεύαμε με ένα μεγάλο αεροσκάφος με αρκετά άνετες θέσεις και με όλα τα "κομφόρ" (Υπήρχε ένα multimedia software στο οποίο είχες πρόσβαση από την θέση σου και μπορούσες να επιλέξεις να δεις ταινίες, πρόσφατες μάλιστα, να ακούσεις μουσική επιλέγοντας από ένα αρκετά μεγάλο πλήθος cd, ή να παίξεις παιχνίδια).
Οι διατυπώσεις στο JFK τέλειωσαν γρήγορα και με ένα ταξάκι φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας. Ήμουν περίεργος για την επίδραση του περιβόητου jet lag στον οργανισμό μου. Ε, είναι αλήθεια. Κοιμήθηκα στις 4 το απόγευμα (για κάνα δυο ώρες υποτίθεται) και ξύπνησα στις 6 το πρωί.

Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να αγοράσουμε έναν αντάπτορα από το κοντινότερο Radio Shack για να μπορούμε να φορτίζουμε τις συσκευές μας στις αμερικάνικου τύπου πρίζες. Είχα προνοήσει και είχα προμηθευτεί και ένα πολύμπριζο και έτσι με έναν αντάπτορα μπορούσαμε να φορτίζουμε τα κινητά μας, τη φωτογραφική, τη βιντεοκάμερα κλπ.

Η πρώτη μέρα ήταν αναγνωριστική. Κατηφορίσαμε την 7η λεωφόρο (πάνω της ήταν το ξενοδοχείο μας) και κατευθυνθήκαμε προς Times Square, Bryant Park, Rockefeller Center και γενικά την περιοχή μεταξύ της 5ης 6ης και 7ης λεωφόρου. Το απόγευμα πήραμε το Μετρό και κατεβήκαμε στο Village, μια πολύ όμορφη περιοχή με πολλά μαγαζάκια και υπέροχα κτίρια και φάγαμε στο πολύ καλό ιταλικό εστιατόριο Lupa.

Τη δεύτερη κατευθυνθήκαμε προς το Central Park για να καταλήξουμε στο Metropolitan Museum (το ΜΕΤ όπως το λένε οι Νεοϋορκέζοι). Το μουσείο είναι πραγματικά τεράστιο, έχει πάρα πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα και για να το γυρίσεις όλο χρειάζεσαι τουλάχιστον 5 ώρες. Εμείς επιλέξαμε να δούμε κυρίως τα Αιγυπτιακά εκθέματα και ένα κομμάτι με πίνακες του Van Gogh και άλλων εξπρεσιονιστών ζωγράφων των αρχών του 20ου αιώνα. Επειδή όμως θέλαμε κι άλλη τέχνη, ανηφορίσαμε προς το Guggenheim Museum. Εκεί, όλα τα λεφτά είναι το κυκλικό κτίριο που στεγάζει το μουσείο και φυσικά τα εκθέματα είναι λίγο πιο μοντέρνα (πρωτοπορειακά θα έλεγε κάποιος). Μετά από αυτό το overdose καλλιτεχνίας είπαμε να κάνουμε επιτέλους κι αυτό που κάθε τουρίστας που επισκέπτεται την Νέα Υόρκη, κάνει. Να ανεβούμε στον 86ο όροφο του Empire State Building και να δούμε την πόλη από ψηλά.

Η θέα είναι πραγματικά μοναδική και το μέγεθος της πόλης (και των κτιρίων της) σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πόσο μικρός είσαι.

Η τρίτη μέρα είχε και πάλι μουσεία στο πρόγραμμα. American Museum of Natural History για αρχή και MoMA (Museum of Modern Art) στη συνέχεια. Μετά προπαθήσαμε να κάτσουμε στην ουρά για φθηνά εισιτήρια του Broadway αλλά το μετανιώσαμε (γιατί η ουρά ήταν τεράστια) και αποφασίσαμε να πάμε στο Top of the Rock για άλλη μια εμπειρία της θέας της πόλης από ψηλά, αυτή τη φορά κατά τη δύση του ηλίου με τα εκατομμύρια φωτάκια που αρχίζουν να ανάβουν στην πόλη. Εκπληκτικό! To παρατηρητήριο του Top of the Rock είναι ακόμη πιο ψηλά από το Empire State Building και βλέπεις και το ίδιο το Empire μπροστά σου. Τελειώσαμε τη μέρα μας με ένα cocktail στο Hard Rock Cafe της Times Square.

Η τέταρτη μέρα ήταν αφιερωμένη στο άγαλμα της Ελευθερίας. Πήραμε λοιπόν το μετρό για το νότιο άκρο του Μανχάταν και στηθήκαμε στην ουρά για τα καραβάκια. Η ουρά λοιπόν ήταν απίστευτη. Δεν είχα καμμιά διάθεση να στηθώ για 2-3 ώρες εκεί. Ευτυχώς (και αυτό είναι συμβουλή για όποιον σκοπεύει να πάει στη Νέα Υόρκη) είχαμε προαγοράσει από το Internet τo New York City Pass που σου δίνει πρόσβαση στα βασικότερα αξιοθέατα σε χαμηλότερη τιμή. Ε, εκτός από το ότι γλυτώνεις κάποια χρήματα, έχεις και προτεραιότητα στις ουρές. Έτσι, μεταφερθήκαμε στην ειδική σειρά για τους κατόχους του City Pass, η οποία είχε φυσικά και αυτή κόσμο αλλά καμμιά σχέση με την κανονική. Η διαδρομή προς το νησάκι ήταν περίπου 20 λεπτά και αφού πήραμε τις ανάλογες φωτογραφίες επιστρέψαμε στο Μανχάταν (με μία ενδιάμεση στάση στο πολύ όμορφο Ellis Island). Επισκεφθήκαμε τη Wall Street και στη συνέχεια πήγαμε στην περιοχή του World Trade Center όπου και μπήκαμε στο μικρό memorial site της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001. Εκεί, οι γερανοί και οι μπουλντόζες δουλεύουν καθημερινά για την ανέγερση ενός μεγάλου μνημείου που θα ανοίξει τις πύλες του για το κοινό 10 χρόνια ακριβώς μετά την τρομοκρατική επίθεση. Στη συνέχεια πήραμε το μετρό και επισκεφθήκαμε το Sex Museum. Το μουσείο είναι πολύ καλό αρκεί να είστε άνθρωποι χωρίς προκαταλήψεις και ταμπού. Εκεί κοντά είναι και ένα πολύ ωραίο roof garden στον 20ο όροφο (το 230 Fifth Bar) όπου και ήπιαμε το ποτάκι μας συντροφιά με τους γύρω ουρανοξύστες.

Πέμπτη μέρα στη Νέα Υόρκη κάναμε ίσως την καλύτερη βόλτα της ζωής μας. Πήραμε το μετρό, κατεβήκαμε στο Brooklyn και περπατήσαμε προς τα πίσω όλη τη γέφυρα του Brooklyn που οδηγεί στο Μανχάταν. Είναι μια πολύ όμορφη διαδρομή πάνω από τον East River και αν την κάνεις με κατεύθυνση το Μανχάταν έχεις την καλύτερη θέα. Βγαίνοντας στο νησί, περιπλανηθήκαμε στην Chinatown (εκεί φάγαμε εκπληκτικό κινέζικο στο XO Kitchen) και στην Little Italy για να καταλήξουμε στο Soho και στην Tribeca. Στη συνέχεια μετρό για Columbus Circle όπου κάναμε κράτηση για το βράδυ στο Dizzy's Club του Lincoln Center.
Εδώ θέλω να σταθώ λίγο γιατί είδαμε έναν εκπληκτικό μουσικό της jazz, τον Monty Alexander. Ο τύπος έχει βγάλει καμμιά 50αριά δίσκους μέχρι τώρα και συνεχίζει ακάθεκτος. Δείτε το άρθρο της wikipedia καθώς και την προσωπική του ιστοσελίδα (http://montyalexander.com/index.html) και θα καταλάβετε.



Εμείς τον είδαμε μαζί με τους Harlem-Kingston Express (που είναι οι Bobby Thomas, Obed Calvaire, Hassan Shakur, Karl Wright & Hoova Simpson) και με τη συνοδεία ενός καταπληκτικού κιθαρίστα από το Ισραήλ που δυστυχώς δε συγκράτησα το όνομα του.

Η έκτη μας μέρα ήταν Κυριακή. Άρα εκκλησία! Και τι εκκλησία. Είχαμε κλείσει από πριν ένα tour στο Harlem που περιελάμβανε και παρακολούθηση της λειτουργίας σε μια από τις εκκλησίες των μαύρων με gospel. Ήταν μοναδική εμπειρία. Το καταπληκτικό ήταν η συμμετοχή του "εκκλησιάσματος", το οποίο χόρευε και φώναζε μαζί με την χορωδία.

Επιστρέψαμε στο κέντρο με το λεωφορείο και μια και μας έπιασε βροχή μπήκαμε στο μουσείο με τα κέρινα ομοιώματα της Madame Tussaud. Επειδή έχω επισκεφθεί και το αντίστοιχο μουσείο του Λονδίνου, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Αυτό που μου άρεσε όμως ήταν η προβολή μιας μικρού μήκους έκδοσης της ταινίας "Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων" σε αίθουσα 4D. Τι είναι η αίθουσα 4D; Είναι ουσιαστικά 3D κινηματογράφος, μόνο που υπάρχει ένα σύστημα σε κάθε κάθισμα και όταν για παράδειγμα υπάρχει μια σκηνή όπου φυσάει αέρας, σου έρχεται στο πρόσωπο σου αέρας ή (το κορυφαίο) σε κάποια σκηνή κάποιος πετάει ένα ποτήρι γεμάτο νερό προς την κάμερα και γίνεσαι μούσκεμα (καλό ε;). Για φαγητό πήγαμε στο Victor's Cafe με πολύ καλή κουβανέζικη κουζίνα, το οποίο είχε (μάλλον λόγω Κυριακής) και ένα live με τρεις μουσικούς που έπαιζαν γνωστές latin μελωδίες.

Έβδομη μέρα και ήρθε η ώρα του Ζωολογικού κήπου του Bronx. O Bronx Zoo είναι ένας από τους μεγαλύτερους ζωολογικούς κήπους της Αμερικής με ζώα που ουσιαστικά ζουν στο φυσικό τους περιβάλλον. Πολύ περπάτημα, πολλές φωτογραφίες και πολλά παιδάκια να κοιτούν με θαυμασμό (ίσως και με λίγο φόβο) τα ζώα. Εκεί φάγαμε σχεδόν όλη μας τη μέρα και το απόγευμα αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το αεροπλανοφόρο - μουσείο Intrepid αλλά δυστυχώς δεν το προλάβαμε ανοιχτό. Οπότε, πίσω στο ξενοδοχείο και το βράδυ φαγητό στο Dallas BBQ της Times Square.
Οι δύο επόμενες μέρες ήταν αφιερωμένες σε βόλτες στο κέντρο μια και είχαμε ήδη δει όσα μας ενδιέφεραν και έτσι, κάναμε βόλτες στην 5η λεωφόρο, ψωνίσαμε ρούχα και γυαλιά ηλίου (σε εκπληκτικές τιμές) από το Century 21, ήπιαμε το καφεδάκι μας στο Bryant Park, επισκεφθήκαμε το Grand Central Terminal (εντυπωσιακό!), πήγαμε στο κτίριο του ΟΗΕ στην 1η λεωφόρο και πήραμε cup cakes από το Magnolia Bakery
(Το Magnolia Bakery έπαιζε πολύ στο Sex and the City. Ήταν το μαγαζί απ' όπου τα μεγαλοκόριτσα μας προμηθευόντουσαν κεϊκάκια και τα πήγαιναν η μια στο σπίτι της άλλης για πρωϊνό).
Α, ξέχασα. Το βράδυ δώσαμε 65 δολλάρια το άτομο για να δούμε μια παράσταση του Broadway. Είδαμε το Jersey Boys και ήταν πραγματικά πολύ καλό. Άξιζε τα λεφτά του και με το παραπάνω. Γρήγορες εναλλαγές σκηνικών, καλοί ηθοποιοί και πάνω απ' όλα πολλή και καλή μουσική με τα τραγούδια του Frankie Valli και των Four Seasons.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τελευταία μας μέρα στη Νέα Υόρκη. Αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα με άμαξα στο Central Park, και ο (Τούρκος) οδηγός μας, μας είπε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά μ' αυτό το υπέροχο πάρκο. Είδαμε και το Dakota Building έξω από το οποίο δολοφονήθηκε ο John Lennon και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να πάρουμε τα πράγματα μας. Η πτήση για Ζυρίχη ήταν καλή και όπως σας έχω ήδη πει, στη Ζυρίχη είχαμε μια αναμονή 10 περίπου ωρών, οπότε βγήκαμε από το αεροδρόμιο και κάναμε μια μεγάλη βόλτα στην πόλη.   

Το ταξίδι αυτό ήταν για μένα ένα όνειρο ζωής. Πέρασα καταπληκτικά, είδα μέρη που μου ήταν γνώριμα από τις άπειρες αμερικάνικες ταινίες που έχω δει στη ζωή μου και αν και το όνειρο μου (να συναντήσω στον δρόμο τον Γούντι Άλλεν) δεν εκπληρώθηκε, δεν πειράζει. Την επόμενη φορά :-))

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Sledgehammer

Το πρωί, ερχόμενος στη δουλειά, άκουσα σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό το Sledgehammer του Peter Gabriel. Είχα πολύ καιρό να το ακούσω και θυμήθηκα τον χαμό που είχε γίνει το 1986 όταν κυκλοφόρησε το βίντεο κλιπ του τραγουδιού. Μπορεί την τεχνική του stop motion (εδώ μπορείτε να μάθετε περισσότερα) να την βλέπουμε πλέον σε βιντεάκια που φτιάχνει ο κάθε απλός χρήστης υπολογιστή και ανεβάζει στο YouTube, ωστόσο το συγκεκριμένο βίντεο κλιπ εξακολουθεί να παραμένει ένα εξαίρετο δείγμα της συγκεκριμένης τεχνικής και βλέπεται ακόμη και σήμερα ευχάριστα (αν και έχουν περάσει 24 χρόνια).

Οι νεότεροι πιθανόν να μην το καταλαβαίνουν γι' αυτό παραθέτω και το σχετικό λήμα της wikipedia:
"Sledgehammer" spawned a widely popular and influential music video directed by Stephen R. Johnson. Aardman Animations and the Brothers Quay provided claymation, pixilation, and stop motion animation that gave life to images in the song. The video ended with a large group of extras jerkily rotating around Gabriel, among them: Gabriel's daughters Anna and Melanie, the animators themselves, and director Stephen Johnson's girlfriend. Also included were six women who posed as the back-up singers of the song. Gabriel lay under a sheet of glass for 16 hours while filming the video one frame at a time.
In 1987, it won nine MTV Video Music Awards, a record which still stands as of 2010. It ranked at number four on MTV's 100 Greatest Music Videos Ever Made (1999). MTV later announced that "Sledgehammer" is the most played music video in the history of the station. "Sledgehammer" has also been declared to be MTV's number one animated video of all time.
The video was also voted number seven on TMF's Ultimate 50 Videos You Must See - first aired 24 June 2006. It ranked at number 2 on VH1's "Top 20 Videos of the 80's" as well as being named the #1 "Amazing Moment in Music" on the Australian TV show 20 to 1 in 2007.
The portion of the song featuring the synthesized flute solo was realized in the video by first one and then two oven-ready turkeys, headless and featherless, animated using stop-motion. These were animated by Nick Park (of Wallace and Gromit fame) who, at that time was refining his work in plasticine animation. The video won Best British Video at the 1987 Brit Awards. Also, the video was nominated for the Best Music Video category for the first annual Soul Train Music Awards in that same year.

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Ζυρίχη - φωτογραφίες

Σας χρωστάω ακόμα ένα post για τη Νέα Υόρκη αλλά δεν έχω βρει ακόμα τον χρόνο για να το ετοιμάσω, οπότε είπα να βάλω μερικές φωτογραφίες από την πανέμορφη πόλη της Ζυρίχης.

Η Ζυρίχη ήταν ο ενδιάμεσος σταθμός μας στο ταξίδι για τη Νέα Υόρκη (Θεσσαλονίκη - Ζυρίχη, Ζυρίχη - Νέα Υόρκη) και ειδικά στην επιστροφή μας, είχαμε περίπου 10 ώρες αναμονή εκεί. Έτσι, βγήκαμε από το αεροδρόμιο, πήραμε το μετρό και βολτάραμε στο κέντρο της πόλης.


Είναι πραγματικά μια πολύ όμορφη πόλη και μας φάνηκε ακόμα ομορφότερη μιας και επιστρέφαμε από μια Νέα Υόρκη με πολύ θόρυβο, γρήγορες ταχύτητες και πολύ ζέστη.


Στη Ζυρίχη, τέλος Ιουλίου, η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 20 βαθμούς Κελσίου, η μέρα ήταν ηλιόλουστη και η κυκλοφορία στους δρόμους θύμιζε επαρχιακή πόλη.

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

R.I.P. Δημήτρης Καμπερίδης

Να ευχηθώ κι εγώ από αυτή τη γωνιά Καλό Ταξίδι σ'έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε μέσα από τους ρόλους του. Δεν ξέρω αν αυτή την ευγένεια που έβγαζε στο παίξιμο του, την είχε και στην προσωπική του ζωή, πάντως λυπήθηκα πολύ που έφυγε γιατί θεωρώ ότι είχε να δώσει πολλά ακόμη. Θα τον θυμόμαστε με αγάπη ως τον πατέρα που πιθανόν θα θέλαμε να είχαμε.

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Cee Lo Green - FUCK YOU oo oo oo



Για να πάει καλά η εβδομάδα χρειάζεται και κάνα μπινελίκωμα.
Από τα καλά καινούργια τραγούδια.

Enjoy it!!

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Νέα Υόρκη - φωτορεπορτάζ

Οι εντυπώσεις από τη Νέα Υόρκη σε επόμενο post.
Προς το παρόν, μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα εκεί (με τις λεζάντες τους).

Ελληνικό εστιατόριο στο κέντρο του Manhattan (λίγο πιο πάνω από την Times Square)
Οι λιμουζίνες είναι παντού (και νοικιάζονται σε όχι και τόσο απαγορευτικές τιμές)
Το Radio City (όχι αυτό της Θεσσαλονίκης :))
Πάνω από την Times Square το μαγαζί των m & m' s
Οι ουρές είναι παντού και μεγάλες (εδώ για να ανέβεις στα ανοιχτά λεωφορεία που κάνουν διάφορα tour της πόλης) 
Το υπέροχο Bryant Park, μια όαση ανάμεσα στους ουρανοξύστες
Η εντυπωσιακή δημόσια βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης (ξέρω, ξέρω, την έχετε δει σε ταινίες)
Φωτογράφιση για διαφημιστική καμπάνια στο κέντρο της πόλης. Το πόσα συνεργεία (τηλεοπτικά, κινηματογραφικά κλπ) κυκλοφορούν κάθε μέρα στην πόλη είναι πραγματικά απίστευτο
H θέα από το Empire State Building
To Manhattan όπως φαίνεται από τη γέφυρα του Brooklyn
Το δέντρο των ευχών στον εξωτερικό χώρο του μουσείου ΜΟΜΑ. Ένα έργο της Yoko Ono (Μία από τις ευχές πάνω του έγραφε: "Εύχομαι η Yoko Ono να μην ασχοληθεί ποτέ ξανά με την τέχνη")
Ο χώρος μνήμης για την 11η Σεπτεμβρίου (κοντά στην περιοχή του World Trade Center που είναι ένα τεράστιο εργοτάξιο) και διάφορα προσωπικά αντικείμενα των ανθρώπων που χάθηκαν, καρφιτσωμένα σε μια μικρογραφία του Αγάλματος της Ελευθερίας.
Back to 80's
Gospel και Brodway (είδα το Jersey Boys, μια παράσταση με θέμα την ιστορία του Frankie Valli και των Four Seasons)
Γλυπτό έξω από το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών
Πίσω, το πολυκατάστημα Saks στη 5η Λεωφόρο και μπροστά ο περιβάλλων χώρος του Rockfeller Center
Η Times Square το βράδυ
Tα συντριβανάκια στην Colombus Circle
Μία από τις λίμνες του Central Park (το οποίο είναι πραγματικά ΤΕΡΑΣΤΙΟ)
Φωτογραφίες από το εσωτερικό και το εξωτερικό του Lincoln Center όπου είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα πολύ καλό μουσικό της Jazz (αλλά αυτά θα τα πούμε σε άλλο post)
Και φυσικά οι "Μέρες Βινυλίου" (με το παλιό template) σε ένα iPad μέσα στο Apple Store της Νέας Υόρκης.