Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

«Μίλα μου βρώμικα» Soundtrack – Επεισόδιο 20

Μερικά από τα τραγούδια που ακούστηκαν στο 20ο επεισόδιο ακολουθούν:



Amy Macdonald - Don't Tell Me That It's Over

ΥΓ. Το επεισόδιο το είδα λίγο αποσπασματικά οπότε είναι πιθανό να μου ξέφυγαν αρκετά τραγούδια. Αν μπορείτε, βοηθήστε.  

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Satellite Heart - Anya Marina



Όταν το πρωτάκουσα, δεν μου άρεσε. Σήμερα το πρωί έβαλα να παίζουν κάποια τραγουδάκια από τα καινούργια, ως μουσική υπόκρουση για τις δουλειές που είχα να κάνω στον υπολογιστή μου. Και το πρόσεξα! Πιθανόν να πρέπει να το προσέξετε και εσείς.

Καλημέρα.

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Rene Aubry στη Θεσσαλονίκη

Ήταν 1995 όταν μια φίλη μου (φοιτήτρια τότε) μου έδωσε να ακούσω ένα cd του  Rene Aubry. 
Δεν τον ήξερα. Άλλα ενθουσιάστηκα. Μουσική που συνδέει αρμονικά την κλασική μουσική με σύγχρονες ενορχηστρώσεις με new age, γαλλική ποπ και ethnic και ροκ επιρροές.


Την Πέμπτη 6 Μαίου θα είμαι στο Principal για να τον δω ζωντανά.



Πληροφορίες:

Πεμπτη 6 Mαίου
Rene Aubry
Principal Club Theatre
Τιμή εισιτηρίου:
Προπωληση:30 ευρώ
Ταμειο:35ευρω
Ιντερνετ:25ευρω

 

Doors open: 21.30
Rene Aubry on Stage: 22:15 


Προπώληση εισιτηρίων:
Iανος/ Metropolis / Stereodisc
Online Sales: www.reneaubry.eventbrite.com

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

5 cents του ευρώ, η λέξη

 
Τη λύση για να σωθεί η Ελλάδα από το χρέος της προτείνει μια γερμανίδα συγγραφέας και ιστορικός.

   Ο λόγος για την Λεονόρα Ζέελινγκ η οποία ξεσηκώθηκε μετά τα επιτιμητικά δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου για την Ελλάδα. Όπως γράφει η Ντόιτσε Βέλε η Ζέελινγκ ζήτησε να επιβληθεί ένας έκτακτος, πολιτιστικός φόρος για τη δημοσιονομική διάσωση της Ελλάδας.
 
Σύμφωνα με το δημοσίευμα η κ. Ζέελινγκ δεν είναι κάποια από τους γνωστούς χειριστές ελληνικών θεμάτων στη Γερμανία. Πλην όμως, έχει διδάξει σε γερμανικά και γαλλικά πανεπιστήμια ιστορία των μαθηματικών και της φυσικής, έχει εκδώσει λογοτεχνία, γνωρίζει - από πολλά ταξίδια της την τελευταία δεκαετία - την Ελλάδα και τώρα ξεσπάθωσε, εκδίδοντας ένα βιβλιαράκι.
 
Το πόνημά της, που εκδόθηκε από το μικρό εκδοτικό οίκο της Στουτγάρδης «Αρύκανδα» (όπως ονομαζόταν η αρχαία πόλη της Λυκίας), είναι γραμμένο σε μορφή αγόρευσης προς τους πολίτες και φέρει τον τίτλο: «5 σεντ, ώστε να σώσουμε την Ελλάδα». Πρόκειται δε, σύμφωνα με το δημοσίευμα , «για μια άνευ όρων θερμή συνηγορία υπέρ της Ελλάδος από γερμανική γραφίδα».
 
Αφορμή για τη δημόσια τοποθέτηση της Γερμανίδας συγγραφέως αποτέλεσε ο ενοχλητικός - σύμφωνα με την ίδια - τόνος των δημοσιευμάτων για την Ελλάδα. Άλλωστε, το ζήτημα για την κ. Ζέελινγκ δεν είναι να επισημανθούν οι αδυναμίες της ελληνικής δημοσιονομικής πολιτικής αλλά να βρεθούν πάση θυσία λόγοι, ώστε να σωθεί η Ελλάδα, την οποία θεωρεί πολύτιμη ως κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
 
Για το λόγο αυτό, η κ. Ζέελινγκ πρότεινε την επιβολή - σε ευρωπαϊκό επίπεδο - ενός μηδαμινού, συμβολικού πολιτιστικού φόρου: όποιος χρησιμοποιεί σήμερα ελληνικές λέξεις να πληρώνει πέντε «ευτελή» λεπτά του ευρώ για κάθε μία από αυτές. Δηλαδή, μόλις ο Γερμανός πει Idee, μόλις ο Γάλλος προφέρει ide ή ο Άγγλος ξεστομίσει idea, να κατακυρώνονται αμέσως 5 σεντ στον ελληνικό δημόσιο κορβανά. Το ίδιο για τις λέξεις ψυχή και ψυχανάλυση, δημοκρατία και πολιτική, μουσείο, Ευρώπη και ευρώ και πάει λέγοντας.
 
Με πάθος και εμμονή αλλά και έκδηλη χαρά η κ. Ζέελινγκ υπολογίζει τα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια που θα έμπαιναν στον άδειο ελληνικό ‘μπεζαχτά’. Μάλιστα, είναι απόλυτα πεπεισμένη ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί οφείλουν αυτόν το φόρο στην Ελλάδα, χωρίς τα πνευματικά και επιστημονικά επιτεύγματα της οποίας δε θα υπήρχε σήμερα ούτε ευρωπαϊκός πολιτισμός, ούτε ευρωπαϊκή τεχνολογία, ούτε τα αεροπλάνα θα κινούνταν, ούτε τα πλοία θα έσχιζαν τα πελάγη.
 
Το δεύτερο ζητούμενο της Γερμανίδας συγγραφέως είναι να συμμαζευτούν οι γερμανικές γραφίδες, που με τόσο δασκαλίστικο ύφος έσπευσαν να καταδικάσουν την ελληνική πρακτική και την ελληνική νοοτροπία. Για το λόγο αυτό, υπενθύμισε πως δίπλα στην αφελώς απροκάλυπτη ελληνική διαφθορά - τη «δημοκρατική διαφθορά», όπως την αποκαλεί - βρίσκεται η μεγαλόσχημη και υποκριτική διαφθορά της γερμανικής οικονομίας αλλά και της πολιτικής.
 
Για το λόγο αυτό, η κ. Ζέελινγκ έκανε τη σύγκριση των αποδοχών ενός Έλληνα δημόσιου υπαλλήλου, μαζί με τις περικοπές του 10%, με το υψηλότερο επίδομα που - υπό ορισμένες προϋποθέσεις - παίρνει ο Γερμανός άνεργος, πρότεινε τη μείωση των ελληνικών αγορών γερμανικών όπλων κατά 50% και άλλα πολλά. Σύμφωνα μάλιστα με τη Ντόιτσε Βέλε η Λεονόρα Ζέελινγκ, τα έκανε όλα αυτά διότι απλά «είναι μια μορφωμένη Γερμανίδα που της πάτησαν τον κάλο, επειδή της προσέβαλαν την Ελλάδα».

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Greeklish


Η


Όταν πήγαινα στην έκτη δημοτικού (πίσω στο 1991) ο δάσκαλος που είχα μας είχε πει ότι θα έρθει μια εποχή που θα γράφουμε τα ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες και μας είχε γράψει κατ'αυτόν τον τρόπο μια πρόταση στον πίνακα. Τότε μου είχε φανεί υπερβολικό και εξωπραγματικό αυτό και είχα πει αποκλείεται να γράψουμε ποτέ έτσι! Πόσο προφητικός ήταν! Τότε μάλιστα δεν υπήρχε ούτε το ίντερνετ ούτε οι υπολογιστές όπως τους γνωρίζουμε σήμερα.

Όταν το 1999-2000 γνώρισα το ίντερνετ εξοικιώθηκα και εγώ με την γραφή αυτή. Απλά έγραφα τις λέξεις αντί με ελληνικούς χαρακτήρες με λατινικούς, μένοντας πιστή στην ηχητική απόδοσή τους. Για το θήτα αρχικά χρησιμοποιούσα το 8 για να είναι οπτικά όσο πιο κοντά θα μπορούσε στην ελληνική λέξη και να μην υπάρχει σύγχυση στο "th"= τη με το "th"=θ. Στην πορεία όμως έμαθα και συνήθισα το θήτα να το γράφω με τον δεύτερο τρόπο. Ομοίως για το ωμέγα πατούσα το "w" κ.ο.κ.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά αντιλαμβάνομαι ότι ακόμα και τα greeklish έχουν εξελιχθεί και δεν είναι όπως τα είχα γνωρίσει. Βλέποντας σχόλια μαθητών μου σε διάφορες φωτογραφίες στο Facebook πραγματικά πλέον είναι πολύ δύσκολο να διαβάσεις τι γράφουν. Αφαιρούν εντελώς τα φωνήεντα από τις λέξεις, για το σίγμα αντί για "s" χρησιμοποιούν το "c", στις μονοσύλλαβες λέξεις βάζουν μόνο το πρώτο γράμμα κλπ.

Μερικά μικρά παραδείγματα:

" e kl dn c eipa k tpt" = "ε καλά δεν σου είπα και τίποτα"

"k gw cgpw azelfh pcixh mmm" = "κι εγώ σ'αγαπώ αδελφή ψυχή μου"

"9ec n c paro ena tetio ct gene9lia mac? " = "θέλεις να σου πάρω ένα τέτοιο στα γενέθλιά μας;" (γιατί τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει το 9=θ αντί του 8=θ που οπτικά είναι πιο κοντά μου είναι πραγματικά ανεξήγητο!)

Και αυτά ήταν από τα σχετικά εύκολα!!

Όλα τα παραπάνω είναι σκέψεις που κάνω εδώ και πολύ καιρό και ήθελα να τα αναρτήσω για να συζητήσουμε αυτά τα σημεία με όλους εσάς. Πραγματικά με ενδιαφέρει η άποψή σας και ελπίζω να βγει μια εποικοδομητική συζήτηση από αυτό το post!
Αφήστε σχόλια στο blog της και όχι εδώ.

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Να μην το πιούμε ξεροσφύρι!

Το ότι είναι ποινικό αδίκημα, να υπάρχει το σχέδιο ενός φυτού σε ένα προϊόν, δεν το ήξερα!
Αλλά σ'αυτή τη ζωή, "όσο ζεις μαθαίνεις".

Νομίζω ότι θα πρέπει να κινηθεί η ανάλογη διαδικασία και για τους μαλλιάδες της διαφήμισης της Amstel.

Τσάι… με σήμα την κάνναβη!

«Μίλα μου βρώμικα» Soundtrack – Επεισόδιο 19

Ωραίο ήταν και το 19ο επεισόδιο. Μερικά από τα τραγούδια που ακούστηκαν, ακολουθούν:



(Διασκευή (και τι διασκευή!!)) Al Bano & Romina Power - Felicita

Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Παιδεία, Υπουργείο και εκπαιδευτικοί.

Άλλη μια φορά, οι εκπαιδευτικοί απειλούν με απεργία ακόμη και κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών Εξετάσεων.



Με την ευκαιρία, αναδημοσιεύω ένα ενδιαφέρον άρθρο του Χρήστου Κάτσικα (από το www.alfavita.gr):

Κάποιοι πριμοδοτούν εμφύλιους στους εκπαιδευτικούς


«Επί κυμάτων σφοδράς εποχής βαδίζουμε»
Κική Δημουλά


            Το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι φανερό ότι κάποιοι φροντίζουν να στρέψουν τους διάφορους κλάδους των εκπαιδευτικών τον έναν εναντίον του άλλου. Ο στόχος είναι προφανής: να ξεφύγουν, μέσα από το προπέτασμα καπνού, οι πραγματικά υπεύθυνοι για την κατάσταση στην εκπαίδευση αλλά κυρίως για τις ρυθμίσεις που ακολουθούν και που θα χειροτερεύσουν την κατάσταση στην ήδη ρημαγμένη εκπαιδευτική γη.
            Ρίχνουν «αθώες» προτάσεις για καθηγητές που μπορούν να εργαστούν στις τελευταίες τάξεις των  Δημοτικών σχολείων, νηπιαγωγούς που μπορούν να εργαστούν στις πρώτες. Πατάνε πάνω στην αυξημένη ανεργία των ειδικοτήτων των εκπαιδευτικών, λιπαίνουν την αφέλεια και την κοινωνική στραβωμάρα, «γαργαλάνε» τις χαμηλές συνειδήσεις, πριμοδοτούν αντιλήψεις του τύπου «για τη δική μου καλύβα που καίγεται φταίει του διπλανού που δεν καίγεται ακόμη»… Οι ίδιοι που ευθύνονται για την αδιοριστία και την ανεργία, για τους χιλιάδες ωρομίσθιους των 300 ευρώ, οι ίδιοι που ετοιμάζουν προσλήψεις με το σταγονόμετρο, αυτοί που με το πιστοποιητικό «Παιδαγωγικής Επάρκειας» ετοιμάζονται να αποσυνδέσουν το πτυχίο από το επάγγελμα, αυτοί που έκαναν άνω κάτω τις ειδικότητες και τις αναθέσεις, ΤΩΡΑ, χέρι χέρι με τους µάγιστρους και τους διανοούμενους της αυλής και της οθόνης, αυτή τη γνωστή διασταύρωση τιτλούχων, εµπορευµατούχων και μηχανορράφων, ρίχνουν το σπόρο για πολλούς μικρούς εμφύλιους που θα διασπάσουν την εκπαιδευτική κοινότητα, θα την τραυματίσουν θανάσιμα και θα την καταστήσουν αδύναμη να αντιμετωπίσει το νέο εργασιακό μεσαίωνα που ετοιμάζουν.

            Και κάποιοι εκπαιδευτικοί πέφτουν στην παγίδα. Και είναι έτοιμοι να χάψουν το παραμύθι. Πως δήθεν για την ανεργία των φιλολόγων, των μαθηματικών, των φυσικών κλπ δεν φταίει η πολιτική των ελάχιστων διορισμών, δεν φταίει η ανεργία, αλλά φταίνε οι δάσκαλοι «που επιμένουν να κάνουν αυτοί μάθημα στις απαιτητικές τάξεις των δημοτικών σχολείων»…Για την ανεργία των καθηγητών της Πληροφορικής φταίνε «οι μαθηματικοί που άρπαξαν πολλές θέσεις». Για την ανεργία των φιλολόγων φταίνε οι συνάδελφοί τους των Ξενόγλωσσων μαθημάτων «που τους άρπαξαν το μάθημα της ιστορίας». Έτσι για τα προβλήματα των πτυχιούχων των Πανεπιστημίων φταίνε οι πτυχιούχοι των ΤΕΙ που «θέλουν να τους πάρουν τα εργασιακά δικαιώματα» και για τα προβλήματα των πτυχιούχων των ΤΕΙ «φταίνε οι πτυχιούχοι των Πανεπιστημίων που δεν τους αφήνουν να έχουν επαγγελματικά δικαιώματα»…

            Λίγα χρόνια πριν κάποιοι προσπάθησαν να μετατρέψουν την αγανάκτηση των εκπαιδευτικών για τους χαμηλούς μισθούς σε αίτημα των καθηγητών του Λυκείου να παίρνουν περισσότερα από τους καθηγητές του Γυμνασίου.
             Προσοχή! Αν οι αντιλήψεις αυτές κυριαρχήσουν τότε είναι σίγουρο ότι αφενός καμιά ευκαιρία για δουλειά δεν θα ανοίξει για τους εκπαιδευτικούς, αφετέρου, την ώρα που θα κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους θα αφήνουν ανοιχτά πόρτες και παράθυρα για να περάσει ο οδοστρωτήρας από πάνω τους.

"....Ο πόλεμος βασίζεται στην εξαπάτηση. Αν ο εχθρός σου ξεκουράζεται, μην τον αφήσεις σε ησυχία. Αν οι δυνάμεις του είναι ενωμένες, διάσπασέ τες. Κάνε επίθεση, όταν είναι απροετοίμαστος.Να εμφανίζεσαι εκεί που δεν σε περιμένει... (Σουν Τζου, Η τέχνη του πολέμου )


            Ξέρω ότι οι σκέψεις αυτές δεν είναι σήμερα δημοφιλείς σε κάποιους εκπαιδευτικούς που βλέπουν όσο βλέπουν τα μάτια τους ενώ περισσότερο από ποτέ οφείλουν να βλέπουν με το μυαλό τους. Οφείλουν να αναρωτηθούν: Πόσοι και πόσο θα κερδίσουν αν αλλάξουν τα «σύνορα» στις βαθμίδες και τις ειδικότητες όταν ο εργοδότης επιβάλλει δραστική μείωση προσλήψεων τέτοια που θα ισοδυναμεί ουσιαστικά με το τέλος των προσλήψεων; Πόσοι και πόσο θα ωφεληθούν όταν ο εργοδότης επιβάλλει ελαστικοποίηση της εργασίας, μόνιμη μείωση των μισθών, αύξηση του ωραρίου και στο τέλος κατάργηση της μονιμότητας αρχίζοντας από τους νεοεισερχόμενους; Ποιοι και με πια ενότητα «ψυχής και σώματος» θα μπορέσουν να αποτρέψουν τότε την καταιγίδα;
 Όσοι παραμένουν ξύπνιοι για να μπορούν να ονειρεύονται ΑΝΑΣΤΑΣΗ, μέρες που είναι, των ΖΩΝΤΑΝΩΝ, ξέρουν καλά ότι τα προβλήματα δεν είναι εκπαιδευτικά. Είναι πολιτικά και οικονομικά που αντανακλώνται στην εκπαίδευση.

Κι όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν, χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, δεν έχει παρά να υποβληθεί στη βάσανο να κάνει λίγο πίσω ή λίγο μπρος και να δει τα πράγματα όπως έχουν, όπως φτιάχτηκαν κι όπως προοιωνίζονται για αύριο. Δύσκολα πράγματα, αλλά απολύτως αναγκαία.

Χρήστος Κάτσικας

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Τα Μεγάλα Ροκ Συγκροτήματα Δε Διαλύονται Ποτέ

Το Κέντρο Πολιτισμού Σταυρούπολης παρουσιάζει το έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου, «Τα Μεγάλα Ροκ Συγκροτήματα Δε Διαλύονται Ποτέ», σε σκηνοθεσία Πέμυς Ζούνη.


Υπόθεση
Χρόνια πριν, πάνω στην τρέλα της νιότης τους έξι κοπέλες είχαν δημιουργήσει ένα ροκ συγκρότημα με στόχο να γίνουν μεγάλα αστέρια! Κάτι όμως, δεν πήγε καλά…. Τώρα, οι έξι γυναίκες- πλέον- εκείνου του γκρουπ ξανασυναντιούνται. Η Αφροδίτη, η Βίκυ, η Αλεξάνδρα, η Αλίκη, η Ελένη, όλες γύρω στα 35 και ανάμεσα τους και η κ. Ζέτα με αρχές (και κάτι παραπάνω…) Αλτσχάιμερ, δίνουν ραντεβού σε ένα σπίτι στην Αθήνα. Θέλουν να κάνουν ένα δυνατό “come back”. Ήδη το βλέπουν μπροστά τους το σκηνικό…Θα γίνουν οι θηλυκοί Rolling Stones!
Επειδή όμως πάντα η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία, τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά απ’ ό,τι θα περίμεναν…
Η συνάντηση αυτή αποδεικνύεται ότι αποτελεί μια πολύ καλή αφορμή για να βγούνε στη φόρα τα…άπλυτα. Κόντρες, αλληλοκατηγορίες και ένα γεγονός που τις ‘ταρακουνάει’, τις κάνει να σκεφτούν ότι «μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα που έχουν ξεφύγει από τις αριθμητικές σου - ένα κρακ που δεν το είχες υπολογίσει».

«6 +»
Η ομάδα «6 +», αποτελείται από αποφοίτους της σχολής «Βασίλη Διαμαντόπουλου». Η επικεφαλής της σχολής Πέμυ Ζούνη στάθηκε στο πλευρό τους και ανέλαβε τη σκηνοθεσία του έργου που επέλεξαν για τα πρώτα τους βήματα. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση γεμάτη γέλιο, ένταση, αλλά και φορτισμένες στιγμές. Μια παράσταση με φρεσκάδα νεανική, αλλά και επαγγελματική συνέπεια.
Τα ίδια τα παιδιά ανέλαβαν όλες τις λεπτομέρειες που απαιτούνται. Από τους ρόλους, μέχρι τα…εισιτήρια! Αποφάσισαν μάλιστα να εμφανιστούν όχι κάπου κεντρικά, αλλά στο πολύ όμορφο θεατράκι του δήμου Σταυρούπολης. Εκεί προσκαλούν το κοινό, κάθε Πέμπττη με Δευτέρα, όλο τον Απρίλιο…

Ταυτότητα παράστασης
Σκηνοθεσία: Πέμη Ζούνη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μιχάλης Συριόπουλος
Φωτισμοί: Γιώργος Ματουσίδης
Σκηνικά: Χριστίνα Καραογλάνη
Κοστούμια: Κατερίνα Καραογλάνη
Κινησιολογία: Έφη Δρόσου
Βίντεο: Ανθή Τσιρούκη
Φωτογραφία: Πηνελόπη Συλιγνάκη
Μουσική επιμέλεια: Μιχάλης Συριόπουλος
Διανομή (Με αλφαβητική σειρά):
Αγγέλα Βαγιωνά (Ελένη)
Κατερίνα Γραμμενίδου (Βίκυ)
Ηλιάνα Δημόνη (Αλίκη)
Αθηνά Σαραβέλου (Ζέτα)
Κλειώ Τσελούδη (Αλεξάνδρα)
Αναστασία Χαριτίδου (Αφροδίτη)
Πρεμιέρα: Πέμπτη 8 Απριλίου 2010
Ημέρες παραραστάσεων: Πέμπτη - Δευτέρα μέχρι τις 26 Απριλίου.
Ώρα: 21.00
Χώρος: Κέντρο Πολιτισμού Σταυρούπολης «Χρήστος Τσακίρης» (Δημοτικό Θέατρο), Λαγκαδά 221
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (γενική είσοδος) και 10 ευρώ (φοιτητικό/ομαδικό)

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Θα ήθελα να σας ξαναδώ!

Στη θέση της Ευγενίας Μανωλίδου

Κοροϊδέψτε με, γελάστε, ειρωνευτείτε με. Εγώ θα το πω όπως το σκέφτομαι. Τον ζήλεψα! Ναι, τον ζήλεψα απόλυτα! Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Ήταν στην εκπομπή «Ελλάδα έχεις ταλέντο». Ένας κύριος από τους χιλιάδες που συναντάς στους δρόμους, στις στάσεις των λεωφορείων, στη σειρά του σούπερ μάρκετ με το καροτσάκι γεμάτο. Κοντός, χοντρός, φαλακρός. Μάλλον όχι, είχε μια γλύκα οπότε θα τον έλεγες: κοντούλη, χοντρούλη, φαλακρούλη.


Βγήκε λοιπόν πάνω στη σκηνή με στολή μπαλαρίνας ροζ κι άρχισε να χορεύει. Η επιτροπή πρωτοστατούσης της Ευγενίας Μανωλίδου έσπευσε να εκφράσει την αποδοκιμασία και δυσανασχέτησή της...Σε ελεύθερη μετάφραση κάτι σαν- είστε ότι πιο γελοίο έχω δει- και cresento -δεν θα ήθελα να σας ξαναδώ στη σκηνή. «Σας κατανοώ» απάντησε εκείνος με το πιο γλυκό χαμόγελο που μπορεί να έχει άνθρωπος, «Για μένα ήταν το πιο περίεργο θέαμα που έχω δει» είπε άλλος της επιτροπής «Και εσάς κατανοώ απόλυτα» απάντησε ξανά με το ίδιο συγκαταβατικό, καλοκάγαθο χαμόγελο. Μετά υποκλίθηκε ως μπαλαρίνα και αποχώρησε. Τον λάτρεψα!


Πριν χρόνια, σε μια συνέντευξη που πήρα από τη λατρεμένη μου συγγραφέα, Ιωάννα Καρυστιάνη, μου είχε πει μια φράση συγκλονιστική «η ζωή δεν είναι πρόβα»…Γι αυτό ζήλεψα τον κύριο μπαλαρίνα. Κατείχε το κλειδί της ζωής. Έκανε το κέφι του, α-πό-λυ-τα! Πόσες ευκαιρίες θάχεις στη ζωή; Πόσες ζωές σου αναλογούν να κάνεις αυτό που θες, όταν δεν ενοχλείς τους άλλους; Και ποιος ακριβώς καθορίζει το γελοίο από το μη γελοίο; Ποιος δικαιούται να στερήσει μια μεγάλη τζούρα ελευθερίας και αποενοχοποίησης από έναν άνθρωπο;


Πολλές φορές επισκέπτομαι δημόσιες υπηρεσίες. Παρακολουθώ εκείνα τα ζόμπι του Δημοσίου μέσα στα μούτρα, τη μίρλα, την κατήφεια, τα νεύρα. Εκείνα που από τη μέρα που διορίζονται, μετράνε πόσες μέρες τους μένουν μέχρι τη σύνταξη. Σπαταλούν ζωή, φτύνουν στιγμές, ξευτελίζουν ώρες, χρόνια, ανατολές και δύσεις… Καμιά επιτροπή δεν θα τους πει «είστε το πιο γελοίο θέαμα που έχω δει!» Ποιος καθορίζει το πρέπον και το μη πρέπον στη ζωή; Σε ποιόν γιατρό θα πούμε «είσαι το πιο γελοίο θέαμα που έχω δει» όταν χώνει το φακελάκι στο τσεπάκι και χτυπάει ενθαρρυντικά τον συγγενή στην πλάτη; Από ποια επιτροπή θα κριθούν όλα αυτά τα θλιβερά τραβεστί πλάσματα, (με την έννοια που υπερπροβάλλουν τα κάλλη τους), που κατακλύζουν την TV με ντεκολτέ αβυσσαλέα και σαχλοκουβέντες του κερατά που μιλάνε ακατάπαυστα και κρίνουν; «Είσαι το πιο γελοίο θέαμα που έχω δει».


Οι φιλάνθρωπες κυρίες που το ρούχο τους για την εκδήλωση στοιχίζει πιο πολύ από την συνδρομή στην εκδήλωση και που καταπίνουν την αναξιοπρέπεια και το κέρατο με το κουτάλι έναντι Louboutin… «Είσαι το πιο γελοίο θέαμα που έχω δει».

Παρακολουθούσα τα σκέρτσα και τις μεγαλοστομίες της Ευγενίας Μανωλίδου και σκεφτόμουν, την πρώτη φορά που τη συνάντησα, σε μια συναυλία κλασικής μουσικής. Μαέστρος. Στάθηκε με τη μπαγκέτα της στο χέρι… Τι κορμοστασιά, τι κίνηση, τι καταπληκτικό σινιόν χτένισμα! Έμεινα ξερή! Τηλεφώνησα στο Διευθυντή του περιοδικού που συνεργαζόμουν «Πρέπει να της πάρουμε συνέντευξη! Είναι θεϊκό πλάσμα. Στάσου να δω πώς τη λένε –Ευγενία Μανωλίδου-. Σου λέει τίποτα;» Μετά από χρόνια την είδα στο «παιχνίδι της αλήθειας» και στη γνωστή διαδρομή πολλών χαρισματικών ανθρώπων που καμιά φορά αντί να κοιτάνε μπροστά αρχίζουν και κοιτάνε τον κόσμο που χτυπάει παλαμάκια στο περπάτημά τους. Άλλοι κρατάνε πια την μπαγκέτα στο χέρι. Χορεύεις στο ρυθμό της αναγνωρισιμότητος. Πρόστυχος χορός, επικίνδυνος...


Τι έγινε εκείνη η μαέστρος; Που χάθηκε; Κι αν δικαιούται να τσαλαβουτάει στα ελαφριά και στα σοβαρά και στα φτηνά και στ΄ακριβά γιατί είναι τόσο κάθετη με τον κύριο ροζ μπαλαρίνα; Γιατί το να ρωτάς «έχετε κάνει παρτούζα με τη μάνα σας και τον πατέρα σας;» είναι λιγότερο γελοίο από το να ντυθεί ένας κύριος μπαλαρίνα; Ποιος καθορίζει στη ζωή το γελοίο από το μη γελοίο; Πώς ορίζετε η αισθητική; Ποιος καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού;


Λατρεμένε άγνωστε Κύριε Ροζ μπαλαρίνα, έμαθα ότι σας συνόδεψε η μητέρα σας στο «Ελλάδα έχεις ταλέντο» και συγκινήθηκα… Ξέρετε πόσες μαμάδες επιμένουν στα παιδιά τους να γίνουν, για παράδειγμα, πολιτικοί σαν τους μπαμπάδες τους ή τους θείους τους ενώ δεν κάνουν; Ξέρετε πόσες μαμάδες φιμώνουν επιθυμίες και όνειρα; Πόσες τραβούν τα παιδιά στη δυστυχία προκειμένου να συμβαδίζουν με τον μέσο όρο ηθικής και μ*λ*κίας.


Λατρεμένε άγνωστε Κύριε Ροζ μπαλαρίνα, είστε το πιο αισιόδοξο, ανατρεπτικό μήνυμα που πήρα τον τελευταίο καιρό. Η ζωή λατρεμένε Κύριε μπαλαρίνα και αξιαγάπητη μαμά συνοδός του Κυρίου μπαλαρίνα, δεν είναι πρόβα. You did it your way!


Θα ήθελα να σας ξαναδώ!

της Ρέας Βιτάλη (από το www.protagon.gr)

R.I.P. Μάνος Ξυδούς

Άλλος ένας που "φεύγει" νωρίς.

Δεν έχει σημασία αν μας άρεσαν ή όχι οι "Πυξ Λαξ", σημασία έχει ότι ο Ξυδούς έγραψε κι αυτός τη δική του ιστορία στην ελληνική μουσική.

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Από ανακοπή καρδιάς έφυγε ο Ξυδούς

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

R.I.P. Malcolm McLaren

Από το http://www.mic.gr

Πέθανε ο Malcolm McLaren


Malclom McLaren
Πέθανε στις 8 Απριλίου από Mesothelioma, μια σπάνια μορφή καρκίνου, ο πολυπράγμων λονδρέζος Malcolm McLaren σε ηλικία 64 ετών.
Το 1971 με την σύντροφό του Vivienne Westwood άνοιξαν στο Λονδίνο τη μπουτίκ Let It Rock που αργότερα μετονομάστηκε δις. Πρώτα σε Τoo Fast To Live Too Young To Die και μετά σε SEX. "Έντυσαν" τους New York Dolls τους οποίους και μανατζάρισε o Malcolm αλλά οι Dolls αποδείχτηκαν απλή πρόβα γι'αυτό που ακολούθησε.
To 1975 o MacLaren ανέλαβε κάποιους The Strand για τους οποίους ανακάλυψε έναν τραγουδιστή που λεγόταν Johnny Rotten. Με διάφορα επικοινωνιακά τεχνάσματα τους έκανε πρώτη είδηση και τα υπόλοιπα ήρθαν μόνα τους. Μιλάω βέβαια για τους Sex Pistols.
Το 1980 έφτιαξε τους Bow Wow Wow με μέλη των Adam & the Ants και την 13χρονη τραγουδίστρια Annabella Lwin, στους οποίους επίσης κράτησε και το ρόλο του μάνατζερ.
Το 1982 έβγαλε το σινγκλ "Buffalo Gals", ακολούθησε το "Double Dutch" και το άλμπουμ "Duck Rock" στο οποίο συμμετείχαν οι Thomas Dolby και μέλη των Art of Noise. Το στυλ του ήταν ένα κοκτέιλ από αφρικάνικα, λάτιν, electro και hip-hop. Στο δεύτερο δίσκο του "Fans" έκανε στροφή στην όπερα ενώ στο πέμπτο άλμπουμ "Paris" συμμετείχαν με φωνητικά οι Catherine Deneuve και Francoise Hardy.
Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία και έκανε διαλέξεις σε συνέδρια μανατζαρέων γιατί πάνω απ'όλα ήταν ένας πετυχημένος μάνατζερ.

«Μίλα μου βρώμικα» Soundtrack – Επεισόδιο 18

Λίγα σχετικά τραγούδια είχε το 18ο επεισόδιο. Μερικά από αυτά που ακούστηκαν, ακολουθούν:



Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Skye Edwards (ex-Morcheeba) - Clock To Stop



Επιστρέψαμε όλοι;

Ελπίζω να περάσατε καλά. Ας αρχίσουμε από τώρα να ετοιμαζόμαστε για το καλοκαίρι.


Ακούστε και το τραγουδάκι της Skye. Είναι ένα από τα καλά τραγούδια που κυκλοφόρησαν τελευταία και νομίζω πως θα έπρεπε να ακουστεί περισσότερο.

Καλή επιστροφή στη ρουτίνα της δουλειάς. Αλήθεια, πότε είναι η επόμενη αργία;