Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Joy to the World

Δύο περίπου βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, θεωρώ ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να σας μιλήσω για το νέο άλμπουμ των Pink Martini.

Το νέο, Χριστουγεννιάτικο άλμπουμ, των Pink Martini. Κυκλοφόρησε στις 16 Νοεμβρίου από την Heinz Records και νομίζω ότι είναι ένα πολύ καλό δώρο για αυτούς που αγαπάτε.

Το "Joy To The World " έχει πράγματι, Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Μόνο που αυτά προέρχονται σχεδόν από ολόκληρο τον κόσμο. Από γνωστά τραγούδια (όπως το “White Christmas” του Irving Berlin στα Αγγλικά αλλά και στα Γιαπωνέζικα ή το "Carol of the Bells" με τους στίχους όμως στα Ουκρανικά), μέχρι μια Εβραϊκή προσευχή (το “Elohai N’tzor”). Υπάρχει ακόμα ένα κινέζικο τραγούδι του 1946 για την Πρωτοχρονιά, μια διασκευή του “We Three kings”, εμπνευσμένη από τον Fela Kuti, η “Άγια Νύχτα” στα Γερμανικά και άλλα πολλά και ενδιαφέροντα.

Ολόκληρο το tracklist ακολουθεί:

1. White Christmas
2. White Christmas (part II) ft. Saori Yuki
3. Shchedryk (Ukrainian Bell Carol)
4. Santa Baby
5. Elohai, N’tzor
6. Little Drummer Boy
7. Congratulations – A Happy New Year Song
8. Do You Hear What I Hear?
9. La Vergine Degli Angeli
10. We Three Kings
11. A Snowglobe Christmas
12. Ocho Kandelikas (Eight Little Candles)

ΥΓ. Προσοχή! Αν είστε fan του συγκροτήματος, αποκτήστε το οπωσδήποτε. Αν όμως θέλετε ένα cd με τα "τυπικά" Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, προτιμήστε τη Mariah Carey ή (ακόμα καλύτερα) τον Frank Sinatra. Εδώ έχουμε να κάνουμε περισσότερο, με ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ των Pink Martini παρά με άλλο ένα cd με Χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

10 και 10 λεπτά

Τις Κυριακές εξακολουθώ και αγοράζω τουλάχιστον μία Κυριακάτικη εφημερίδα. Είναι παλιά συνήθεια που δεν κόβεται εύκολα. Μ' αρέσει να απολαμβάνω το καφεδάκι της Κυριακής (που είναι και το μόνο της εβδομάδας που το πίνω με πολύ αργούς ρυθμούς), ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα παρά να διαβάζω τα νέα στην οθόνη του υπολογιστή μου.

Τις τελευταίες Κυριακές παίρνω το ΒΗΜΑ μιας και δίνει κάποιες από τις ταινίες του αγαπημένου μου Woody Allen. Έτσι και την προηγούμενη Κυριακή. Μαζί με την εφημερίδα υπήρχε και το ένθετο περιοδικό ΒΗΜΑΜΕΝ. Έχει πλάκα με τα περιοδικά, όταν πλησιάζουν οι γιορτές, πως παραγεμίζονται με διαφημίσεις. Και τί διαφημίσεις να έχει ένα αντρικό περιοδικό; Ρολόγια και πάλι ρολόγια!

Το είχα διαβάσει παλιότερα σε ένα από εκείνα τα e-mails που ανταλλάσαμε μεταξύ μας με τα αναπάντητα ερωτήματα. Ένα από αυτά ήταν: "Γιατί τα ρολόγια σε όλες τις διαφημίσεις ρολογιών δείχνουν πάντα την ίδια ώρα;". Δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία τότε αλλά προχθές το συνειδητοποίησα. Η ώρα στις διαφημίσεις των ρολογιών (21 τέτοιες σελίδες είχε το τελευταίο ΒΗΜΑΜΕΝ) είναι πάντα 10 και 10 πρώτα λεπτά. (Άν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι με τους διαφημιστάδες μας, να πούμε ότι για την ακρίβεια η ώρα παίζει από 10 και 8 σε 10 και 12 πρώτα λεπτά).

Υπάρχει καμμιά εξήγηση γιατί συμβαίνει αυτό; Η γυναίκα μου λέει πως στις 10 και 10, οι δείκτες σχηματίζουν ένα εικονικό V που είναι το σήμα της νίκης (Victory), αλλά δεν μου φαίνεται και πολύ πειστικό. Ξέρει κανείς κάτι άλλο; Υπάρχει καποια φοβερή συνωμοσία γύρω από αυτό το 10 και 10 στο οποίο έχουν σταματήσει οι δείκτες σε όλα τα ρολόγια των διαφημίσεων; Κάθε απάντηση δεκτή.

ΥΓ. Για την εικονογράφηση αυτής της ανάρτησης αναζήτησα μέσω του Google εικόνες ρολογιών στο Internet. Για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι το Internet είναι δημοκρατικότερο μέσο μια και εκεί βρήκα και φωτογραφίες ρολογιών με άλλη ώρα. Η πλειοψηφία όμως τί ώρα έδειχνε; Φυσικά 10 και 10. Τι άλλο;

Η μουσική επένδυση της ανάρτησης δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική από αυτή.

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Scarlett

Είδα (με αρκετή καθυστέρηση) την ταινία "He's Just Not That Into You". Η ταινία είναι συμπαθητική, αν και άκρως προβλέψιμη.

Το θέμα είναι ότι μου (ξάνα)θύμησε πόσο υπέροχη είναι η Scarlett Johansson. Η οποία, εκτός από το ότι είναι πανέμορφη, ξέρει να παίζει κιόλας (πράγμα κομματάκι σπάνιο για όμορφες γκόμενες).

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το ότι την εμπιστεύθηκε ο Woody Allen, ουκ ολίγες φορές.

Ψάχνοντας λοιπόν, στο YouTube, έπεσα πάνω σ'αυτό το βιντεάκι με φωτογραφίες και σκηνές από ταινίες της.

Φοβερή δεν είναι;




ΥΓ. Η μουσική επένδυση του βίντεο είναι το  Be My Baby με την Vanessa Paradis.

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

25 χρόνια Microsoft Windows!

25 χρόνια Microsoft Windows!

Elton John and Leon Russel

Χωρίς πολλά λόγια από εμένα. Όλες οι πληροφορίες από τη Wikipedia.

The Union is a collaboration album by singer-songwriters Elton John and Leon Russell. It was released on 19 October 2010 in the US and on 25 October 2010 in the UK. Guest musicians include Brian Wilson, Neil Young, Booker T, Don Was, and Robert Randolph. This is Elton John's thirtieth studio album and his first studio release since 1979's Victim of Love without any of his regular band members. It is also his highest charting studio album on the Billboard 200 since 1976's Blue Moves, debuting at number 3.

Track listing

All songs by John/Taupin, except where noted.
  1. "If It Wasn't for Bad" (Leon Russell) – 3:43
  2. "Eight Hundred Dollar Shoes" – 3:23
  3. "Hey Ahab" – 5:39
  4. "Gone to Shiloh" – 4:50
  5. "Hearts Have Turned to Stone" (Leon Russell) – 3:47
  6. "Jimmie Rodgers' Dream" (Elton John, Bernie Taupin, T Bone Burnett) – 3:34
  7. "There's No Tomorrow" (Elton John, Leon Russell, James Timothy Shaw, T Bone Burnett) – 3:45
  8. "Monkey Suit" – 4:46
  9. "The Best Part of the Day" – 4:45
  10. "A Dream Come True" (Elton John, Leon Russell) – 5:07
  11. "I Should Have Sent Roses" (Leon Russell, Bernie Taupin) – 5:21
  12. "When Love is Dying" – 4:51
  13. "My Kind of Hell" (bonus track on iTunes Digital Deluxe LP, Deluxe CD and vinyl only) – 3:16
  14. "Mandalay Again" (bonus track on Deluxe CD and vinyl only) – 4:54
  15. "Never Too Old (To Hold Somebody)" – 4:58
  16. "In the Hands of Angels" (Leon Russell) – 4:43
Κι ένα μικρό δείγμα από το album.

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Αντί Διδακτορικού

Το Σάββατο που μας πέρασε, πήγα στο Θέατρο Σοφούλη για να δω το one-man stand-up comedy show του Δημήτρη Δημόπουλου "Αντί Διδακτορικού".

Μου άρεσε πολύ και ήθελα να σας το προτείνω, αλλά δυστυχώς ήταν μόνο για 4 μέρες (εγώ πήγα την προτελευταία μέρα) και άρα δεν θα μπορούσατε να πάτε.

Χάρηκα λοιπόν, όταν είδα πως ο Δημήτρης Δημόπουλος θα δώσει μια παράσταση στον Πειραιά (με ελεύθερη είσοδο) η οποία θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω διαδικτύου.

Αντιγράφω από την σελίδα της παράστασης στο Facebook:

Μετά από δύο σεζόν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και αρκετές παρουσιάσεις σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, ο πιο επιτυχημένος ελληνικός σταντ-απ μονόλογος κλείνει τον κύκλο παραστάσεων του με μία ζωντανή διαδικτυακή αναμετάδοση μέσω www.tvxs.gr και www.neolaia.gr από τον πολιτιστικό πολυχώρο PassPort στον Πειραιά. ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΣΟΔΟ στις 25 Νοεμβρίου 2010 στο χώρο πολιτισμού PassPort Καραΐσκου 119, πλατεία Κοραή, Πειραιάς ώρα έναρξης: 21:30 τηλέφωνο κρατήσεων: 6981982591
 
Καλή διασκέδαση!

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

(Ψηφιακές) Μέρες Βινυλίου part 24

Gene McDaniels - Tower Of Strength (1961) 

Σύνθεση: Burt Bacharach, Hal David

 

Το "Tower Of Strength", ήταν μία από τις μεγάλες επιτυχίες του Gene McDaniels, που γεννήθηκε στο Kansas City και από 13 ετών συμμετείχε σε ένα από τα συγκροτήματα μουσικής γκόσπελ της γειτονιάς του, παίζοντας σαξόφωνο (USA 5, UK 49).
Ο McDaniels είχε 6 Top 40 hits στο Billboard Hot 100 chart. Εκτός από το "Tower of Strength" την ίδια χρονιά, έκανε επιτυχία και το  "A Hundred Pounds of Clay", που έφτασε μέχρι το #3.

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

The Four Seasons

Σας έχω μιλήσει κι άλλη φορά για την παράσταση που είδα στο Broadway το καλοκαίρι. Καθώς έψαχνα για άλλη μια φορά τη λίστα με τα καλύτερα τραγούδια του προηγούμενου αιώνα έπεσα πάνω σε αυτό.



Είπα λοιπόν να δω, πόσες επιτυχίες είχε ο Frankie Valli με τους Four Seasons. Τα τραγούδια που βλέπετε παρακάτω είναι αυτά που κατάφεραν να σκαρφαλώσουν στο Billboard σε θέσεις πάνω από το Νο 30.

Σημειωτέον, ότι δεν περιλαμβάνονται τραγούδια από τη solo καριέρα του Frankie Valli, μετά το 1975, όπως το "My Eyes Adored You" που ήταν και η αφορμή γι'αυτή την ανάρτηση. Καθόλου άσχημα θα έλεγα, για ένα group που όπως λέει και η wikipedia, μπήκε στο Rock and Roll Hall of Fame το 1990, και ανήκει στα best-selling musical groups of all time, έχοντας πουλήσει 175 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο.
    Και επειδή βρήκα και ένα βίντεο (διάρκειας 9 περίπου λεπτών) με τις καλύτερες στιγμές του μιούζικαλ "Jersey Boys" (της παράστασης που σας έλεγα πιο πάνω), αν θέλετε, ρίξτε μια ματιά.

    Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

    Smoke! Smoke! Smoke! (That Cigarette)

    Από τη Δευτέρα βρίσκομαι σε μια διαδικασία αποτοξίνωσης από το τσιγάρο.

    Δεν σκέφτομαι να το κόψω (είμαι καπνιστής τα τελευταία 25 χρόνια) απλά θέλω να το μειώσω (δραστικά). Σήμερα, Παρασκευή έκανα 1 τσιγάρο ήδη και μου μένουν άλλα 2 για το υπόλοιπο της μέρας.
    Το μυαλό μου όμως είναι συνέχεια εκεί. Ακούω και το τραγουδάκι του Tex Williams και δεν κρατιέμαι!



    Για την ιστορία, το Smoke! Smoke! Smoke! ήταν το πιο εμπορικό τραγούδι στο χώρο της μουσικής country για το 1947 και ήταν αυτό που έφερε στην επικαιρότητα τον Τex Williams.

    Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

    (Ψηφιακές) Μέρες Βινυλίου part 23

    Personality - Lloyd Price (1959)
    Σύνθεση: Harold Logan, Lloyd Price

    Το ύφος του Fats Domino ήταν που επηρέασε το στυλ που επέλεξε να ακολουθήσει ο Lloyd Price στην πολύ επιτυχημένη καριέρα του. Ήταν πιτσιρικάς όταν πήρε μία φράση ενός διάσημου στην εποχή του disc jockey και την έκανε τραγούδι, το Lawdy Miss Clawdy! (USA 2, UK 9)

    Από εδώ.


    Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

    You will meet a tall dark stranger

    Είδα χθες την τελευταία ταινία του Woody Allen "Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό άντρα".

    Μου άρεσε. Δεν είναι αριστούργημα αλλά είναι από αυτές τις ταινίες που οι φίλοι του Woody Allen λατρεύουν, και οι εχθροί του τις απεχθάνονται. Ήρωες με τις κλασικές νευρώσεις του σκηνοθέτη, αποτυχημένοι γάμοι, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και γενικά όλα αυτά τα στοιχεία που με κάνουν να αγαπώ τις ταινίες του.

    Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι πως όπως και σε μια προηγούμενη ταινία του (το "Whatever Works"), ασχολείται ιδιαίτερα με τις νευρώσεις των ανθρώπων της "τρίτης ηλικίας", πράγμα που δεν το έβλεπες στις πρώτες του ταινίες. Φυσικό επόμενο βέβαια μια και μεγαλώνει και ο ίδιος, και άρα τον απασχολούν άλλα πράγματα από αυτά που τον απασχολούσαν στο ξεκίνημα του.

    Τέλος, μου άρεσε που διαδραματίζεται στο Λονδίνο, το οποίο πολύ θα ήθελα να ξαναεπισκεφθώ σύντομα.
    Αν είστε φαν του Woody Allen δείτε την οπωσδήποτε. Αν όχι, δοκιμάστε κάτι άλλο.

    Καλό Σαββατοκύριακο.

    Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

    (Ψηφιακές) Μέρες Βινυλίου part 22

    Το ακούτε κάθε φορά που στήνεστε να δείτε το "Ράδιο Αρβύλα".

    Το "Sugar Baby Love", ηχογραφήθηκε το 1973 και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1974 (Συνθέτες οι Wayne Bickerton και Tony Waddington). Το τραγούδι ήταν η μοναδική Νο 1 επιτυχία του συγκροτήματος, και έμεινε στην κορυφή του Βρετανικού τσαρτ για 4 βδομάδες τον Μάιο του 1974.

    Είναι μέσα στη λίστα με τα 2000 τραγούδια του προηγούμενου αιώνα.

    Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

    Νέο Σχολείο (και τα ΙΕΚ)

    Και μια και πιάσαμε τα της Παιδείας, δείτε και μια ερώτηση που κατατέθηκε στη Βουλή προς  την Υπουργό Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

    «Απλήρωτοι παραμένουν εδώ και 3 χρόνια οι ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί όλων των ειδικοτήτων στα δημόσια ΙΕΚ της χώρας. Ο Οργανισμός Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΟΕΕΚ), ως αρμόδιος για την οργάνωση και λειτουργία των δημοσίων ΙΕΚ, εδώ και τρία  χρόνια κάθε μήνα δίνει υποσχέσεις στους καθηγητές των δημόσιων ΙΕΚ, ότι θα πληρωθούν και δεν θα χάσουν τα λεφτά τους. Το οφειλόμενο ποσό του ΟΕΕΚ προς τους εργαζομένους αγγίζει διψήφιο αριθμό   εκατ. Ευρώ. Το θέμα αφορά περισσότερους από 7.000 καθηγητές των δημόσιων ΙΕΚ και μάλιστα η πλειοψηφία των καθηγητών, κυρίως από την επαρχία, έχει τα ΙΕΚ ως μοναδική δουλειά ενώ οι καθηγητές που εργάζονται παράλληλα και στα σχολεία αποτελούν μόνο το 30% του συνόλου. Ο θεσμός των δημόσιων ΙΕΚ, απαιτεί την στήριξη της πολιτείας και την αναβάθμιση του. Η συμπεριφορά όμως της κυβέρνησης δεν συμβάλλει στην κατεύθυνση αυτή, αντίθετα τον υποβαθμίζει ως θεσμό, αφού εκτός από την μείωση του αριθμού των Δημόσιων ΙΕΚ,  αφήνει  απλήρωτους τους καθηγητές για πολύ μεγάλο  χρονικό διάστημα.

          Κατόπιν αυτών και με δεδομένο ότι η εργασία στην ΠΔΣ, σε ΚΕΕ και σε ΙΕΚ για πολλούς εκπαιδευτικούς αποτελεί τη μοναδική πηγή εσόδων, καταλαβαίνει κανείς την δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονται αυτή τη στιγμή.

    ΕΡΩΤΑΤΑΙ 
    η κα Υπουργός, 
    1.) Για ποιους λόγους υπάρχει αυτή καθυστέρηση; 2.) Προτίθεται η κυβέρνηση να προβεί άμεσα στην εξεύρεση των απαραίτητων κονδυλίων; Και 3) Σε ποιο σχεδιασμό έχει προβεί η κυβέρνηση ώστε να εξασφαλίσει την τακτική πληρωμή των καθηγητών των δημόσιων ΙΕΚ μετά την καταβολή των δεδουλευμένων»;
    Αυτά προς το παρόν για το μέλλον της Παιδείας και της επαγγελματικής κατάρτισης στη χώρα μας.
    Σας υπόσχομαι ότι το επόμενο post δεν θα 'χει σχέση με αυτά και ότι θα είναι καθαρά "μουσικό". Άντε, καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε.

    Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

    Ψηφιακό Σχολείο (χωρίς μαθήματα Πληροφορικής)

    Με αφορμή το σημερινό post του Ίνδικτου αλλά και τις διάφορες φήμες που ακούγονται για το ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (όπως το οραματίζεται η Διαμαντοπούλου) σας παραθέτω μια επιστολή της ΕΠΥ προς το ΥΠΔΒΜΘ.

    Σας υπενθυμίζω ότι η υπουργός Παιδείας έχει αναφερθεί πολλές φορές στις αλλαγές στο χώρο της εκπαίδευσης και ιδιαίτερα του Λυκείου, τονίζοντας κάθε φορά τη χρήση ψηφιακών μέσων στην τάξη. Για παράδειγμα, (στο απόσπασμα που έχει και ο Ίνδικτος στο blog του) το υπουργείο αναφέρει:

    το Νέο Σχολείο είναι πρώτα απ’ όλα ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ
    ΧΩΡΙΣ…ΤΟΙΧΟΥΣ! Ένα σχολείο ανοικτό στις ιδέες, και στην
    κοινωνία, στην γνώση και το μέλλον, που αξιοποιεί κάθε σύγχρονο
    εργαλείο. Ο διαδραστικός πίνακας, το ηλεκτρονικό βιβλίο, το
    ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, ο προσωπικός μαθητικός
    υπολογιστής…
    Χθές λοιπόν, η ΕΠΥ έστειλε μια ανοικτή επιστολή προς το Υπουργείο Παιδείας που σας την παραθέτω αυτούσια:

    Αθήνα, 18 Οκτωβρίου 2010


    Ανοικτή επιστολή προς
    το Υπουργείο Παιδείας Δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων,


    Αξιότιμοι κύριοι,


    Πριν από μερικές ημέρες διέρρευσε σε ορισμένα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, ένα κείμενο-πρόταση για την εφαρμογή του νέου Λυκείου και τις ώρες ανά μάθημα σε αυτό. Το γραφείο τύπου του Υπουργείου Παιδείας (ΥΠΔΒΜΘ) διευκρίνισε ότι το κείμενο αποτελεί πρόταση μιας (άγνωστης) επιτροπής (όχι θεσμοθετημένης) και όχι απόφαση του Υπουργείου, ενώ τόνισε ότι οι προτάσεις για το νέο Λύκειο, είναι υπό διαμόρφωση και θα δοθούν προς διαβούλευση εντός του Οκτωβρίου. Ωστόσο, η μη ύπαρξη μαθημάτων Πληροφορικής στην πρόταση της επιτροπής, δημιουργεί νέα δεδομένα για τον κλάδο της Πληροφορικής, τόσο σε επίπεδο δευτεροβάθμιας όσο και σε επίπεδο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
    Το 1997, μετά από μία συντονισμένη προσπάθεια, ύστερα από πρωτοβουλία της ΕΠΥ προστέθηκαν στο πρόγραμμα σπουδών του ενιαίου Λυκείου αρκετά μαθήματα Πληροφορικής, τα οποία ενσωματώθηκαν στο ωρολόγιο πρόγραμμα τα επόμενα σχολικά έτη. Από αυτά, το μάθημα Ανάπτυξη Εφαρμογών σε Προγραμματιστικό Περιβάλλον (ΑΕΠΠ) αποτελεί ένα υποχρεωτικό μάθημα του κύκλου πληροφορικής και υπηρεσιών της τεχνολογικής κατεύθυνσης του ενιαίου Λυκείου (Γ΄ Λυκείου), ενώ τα υπόλοιπα είναι μαθήματα επιλογής.
    Ειδικότερα, το μάθημα ΑΕΠΠ, αποτελεί ένα μάθημα αλγοριθμικής επίλυσης προβλημάτων, το οποίο προσεγγίζεται και εργαστηριακά. Το μάθημα δίνει έμφαση στην ενίσχυση της ορθολογικής και αλγοριθμικής πτυχής της σκέψης και έκφρασης των μαθητών ως αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας τους και ως εργαλείο για την επίλυση προβλημάτων. Η αλγοριθμική σκέψη θεωρείται όλο και περισσότερο πολιτισμικό χαρακτηριστικό, όπως η έκφραση, η συλλογικότητα και η δημοκρατία.
    Το μάθημα είναι άρρηκτα δεμένο με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αφού πολλά τμήματα Πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι. εκτός των τμημάτων Πληροφορικής, διδάσκουν προγραμματισμό στο Α’ εξάμηνο. Αυτά τα τμήματα είναι φανερό ότι θα χάσουν το γνωσιακό υπόβαθρο που μέχρι τώρα ήταν δεδομένο. Μια φυσική συνέπεια των παραπάνω θα ήταν σε μια επόμενη (όπως η τωρινή) αλλαγή του συστήματος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση το μάθημα να αποτελέσει πρόκριμα για την εισαγωγή σε σχολές και τμήματα Πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι. με ιδιαίτερη βαρύτητα. Αντί αυτού διαπιστώνουμε την ολοκληρωτική εξαφάνιση της Πληροφορικής από το πρόγραμμα του Λυκείου. Αυτό πραγματικά κάποιος πρέπει να το χρεωθεί και να το εξηγήσει.
    Γενικότερα και σύμφωνα με διεθνείς έρευνες μέσα από τα μαθήματα πληροφορικής οι μαθητές εμπλέκονται σε υψηλού επιπέδου νοητικές διεργασίες όταν ασχολούνται με διερευνητικές διαθεματικές δραστηριότητες όπως: ο σχεδιασμός και η δημιουργία ρομπότ, η κατασκευή δικτυακών τόπων, η δημιουργία κινούμενης εικόνας και προσομοιώσεων, η επίλυση πραγματικών προβλημάτων κ.α. Τα μαθήματα Πληροφορικής του Λυκείου είχαν αυτούς τους στόχους μαζί με άλλους που σχετίζονται με την κοινωνική διάσταση της Πληροφορικής, την ασφάλεια και την ανάκτηση πληροφορίας.
    Συμπερασματικά με την επιστολή αυτή, οι φορείς που την υπογράφουν έχουν ως σκοπό:
    • Να καταδείξουν την αντίφαση στις ενέργειες του Υπουργείου ανάμεσα στα έργα (ψηφιακό σχολείο) και στα λόγια (πρόταση απάλειψης των μαθημάτων Πληροφορικής από το Λύκειο).
    • Να επισημάνουν ότι, αποτελεί επιστημονική πλάνη η ταύτιση της χρήσης της Πληροφορικής που έχει πλέον ενσωματωθεί στην καθημερινή ζωή της νεολαίας, με τη γνώση των βασικών αρχών της επιστήμης της Πληροφορικής που πρέπει να αποτελεί αντικείμενο της Β’/θμιας εκπαίδευσης, όπως συμβαίνει με όλες τις βασικές επιστήμες.
    • Να στρέψουν την προσοχή των μελών ΔΕΠ και ΕΠ των τριτοβάθμιων ιδρυμάτων για τις αδυναμίες που παρουσιάζει η πρόταση που διέρρευσε, η οποία διαμορφώνει μια κατάσταση που θα οδηγήσει τόσο τα τμήματα Πληροφορικής, όσο και δεκάδες τμήματα που διδάσκουν σχετικά μαθήματα στην αναθεώρηση και του δικού τους αναλυτικού προγράμματος.
    • Να ζητήσουν από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο να πάρει θέση στις προτάσεις της «επιτροπής» ενεργοποιώντας τις δικές του επιστημονικές επιτροπές.
    • Να στηρίξουν την προσπάθεια της Πανελλήνιας Ένωσης Καθηγητών Πληροφορικής (ΠΕΚΑΠ), αυτή τη στιγμή που ο κλάδος στο χώρο της Παιδείας χειμάζεται.




    Ο πρόεδρος της ΕΠΥ


    Νέστωρ Ιωαννίδης

    Ο πρόεδρος της προσωρινής Δ.Ε. του e-TEE


    Μανόλης Γιαμπουράς

    Ο πρόεδρος της ΕΜηΠΕΕ


    Δρ. Οδυσσέας Ι. Πυροβολάκης

    Τα σχόλια ... δικά σας.

    Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

    Ben L'Oncle Soul - Soulman

    Τελικά το κόλλημα μου με τη soul είναι μόνιμο.
    Ειδικά όταν έχεις να κάνεις με έναν καλλιτέχνη που διασκεύασε τόσο καταπληκτικά το "Seven Nation Army" (ψάξτε το).
    Εδώ, σε ένα ακόμη υπέροχο κομμάτι.

    Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

    Βιβλίο για τους δίσκους βινυλίου από τον Λουκά Στεφανίδη

    Φωτο


    Με τον τίτλο "Περί Αυθεντικότητας Δίσκων Βινυλίου" κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις δίσκων μουσικής και βιβλίων Ανάκρουσις ο πρώτος τόμος μιας σειράς βιβλίων τα οποία θα είναι αφιερωμένα στους δίσκους βινυλίου. Ο συγκεκριμένος τόμος καλύπτει την χρυσή περίοδο της δισκογραφίας από τη δεκαετία του 1950 στη δεκαετία του 1980 και αναφέρεται στην μεγαλύτερη δισκογραφική εταιρία, την EMI. Σκοπός του βιβλίου αυτού είναι να βοηθήσει τον φιλόμουσο-συλλέκτη ο οποίος θεωρεί την ακρόαση της μουσικής και την αναπαραγωγή της ως μία πολύ σοβαρή υπόθεση, έχει ήδη προβεί σε μια σημαντική επένδυση για αγορά κάποιου συστήματος αναπαραγωγής της μουσικής και επίσης διαθέτει μια δισκοθήκη την οποία επιθυμεί να εμπλουτίσει. Σύμφωνα με το σχετικό δελτίο τύπου, “αποτελεί έναν οδηγό του φιλόμουσου-συλλέκτη στο πανέμορφο ταξίδι της απέραντης θάλασσας της δισκογραφίας και της συλλογής δίσκων μουσικής. Έρχεται για να ρίξει άπλετο φως και να του αποκαλύψει τα μυστικά που κρύβουν οι δίσκοι αυτοί έτσι ώστε να εμπλουτίσει τις γνώσεις που διαθέτει και να τον μυήσει στην τέχνη της αγοράς και συλλογής δίσκων. Να του δώσει όλα εκείνα τα απαραίτητα εφόδια που θα τον διευκολύνουν για να μπορεί να αξιολογεί την ποιότητά τους, να ξέρει, τελικά, τι δίσκους έχει ήδη στη δισκοθήκη του και τι θα είναι αυτοί που θα αποκτήσει.” Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με την Ανάκρουσις στο τηλέφωνο 2310-773.001
    info: Αnakrousis, τηλ.: 2310-773.001, http://www.anakrousis.gr/

    Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

    Καταστρέψτε τις σελίδες σας!

    Αν βαρεθήκατε στο γραφείο, πάτε στη διεύθυνση:

    http://erkie.github.com/

    Στη συνέχεια, ανοίξτε τους σελιδοδείκτες σας και σύρετε εκεί το πράσινο πλαίσιο. Θα πρέπει να μπει ένας σελιδοδείκτης με όνομα Kick Ass.

    Πάτε τώρα σε μια οποιαδήποτε σελίδα.

    Επιλέξτε από τους σελιδοδείκτες το Kick ass.


    Είστε έτοιμοι για την καταστροφή.


    Κινείστε με τα βελάκια και πυροβολείτε με το space bar.


    Have Fun!

    R.I.P. Solomon Burke

    Legendary US soul singer Solomon Burke has died today (October 10) at Amsterdam's Schiphol airport aged 70.

    The self-proclaimed King of Rock & Soul had been due to perform at a club in the city on Tuesday. He leaves 21 children and 90 grandchildren.


    Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

    Moby-It's Raining Again

    Το τραγούδι ταιριάζει με τον κωλόκαιρο που έχει φορτωθεί πάνω από τα κεφάλια μας τις τελευταίες μέρες.

    Μου αρέσει και ο Moby και δεν νομίζω να έχω ποστάρει Moby μέχρι τώρα στο blog.

    Οπότε, ... καλό ΠΣΚ

    ΥΓ. Χρόνια Πολλά στις δίδυμες Άννα και Μαρία.

    Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

    Steve Miller Band vs. Weezer

    Το έχω στο μυαλό μου εδώ και μερικές μέρες και είπα να το μοιραστώ μαζί σας (γι' αυτό άλλωστε δεν είναι τα blogs; - αυτοψυχοθεραπεία).
    Το ένα τραγούδι κυκλοφόρησε το 1973.



    Το άλλο κυκλοφόρησε το 2005.



    Γιατί λοιπόν όποτε ακούω το ένα μου έρχεται στο νου το άλλο, δεν ξέρω. Μήπως είναι το Wolf-whistling που λέει και η wikipedia, ο τρόπος παιξίματος της κιθάρας ή ο ρυθμός τους;

    Πάντως δείτε σε παράθεση τα δύο βιντεάκια από το 2:23 και μετά και θα με θυμηθήτε.


    Α, και καλό ΠΣΚ.

    Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

    New York travel story

    Επέστρεψα από Νέα Υόρκη στη Θεσσαλονίκη στις 30 Ιουλίου. Έχει πάει 23 Σεπτεμβρίου και ακόμη δεν κάθησα να γράψω τις εντυπώσεις μου. Χθες, το πήρα απόφαση. Θα αφήσω ό,τι άλλο έχω και θα κάτσω μια ωρίτσα να τις γράψω.

    Εδώ είμαστε λοιπόν. Φύγαμε από Θεσσαλονίκη στις 19/7 με την Swiss, με ενδιάμεσο σταθμό τη Ζυρίχη. Το ταξίδι μας ήταν άνετο και οι ώρες πέρασαν σχετικά γρήγορα. Στην πτήση από Ζυρίχη για Νέα Υόρκη ταξιδεύαμε με ένα μεγάλο αεροσκάφος με αρκετά άνετες θέσεις και με όλα τα "κομφόρ" (Υπήρχε ένα multimedia software στο οποίο είχες πρόσβαση από την θέση σου και μπορούσες να επιλέξεις να δεις ταινίες, πρόσφατες μάλιστα, να ακούσεις μουσική επιλέγοντας από ένα αρκετά μεγάλο πλήθος cd, ή να παίξεις παιχνίδια).
    Οι διατυπώσεις στο JFK τέλειωσαν γρήγορα και με ένα ταξάκι φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας. Ήμουν περίεργος για την επίδραση του περιβόητου jet lag στον οργανισμό μου. Ε, είναι αλήθεια. Κοιμήθηκα στις 4 το απόγευμα (για κάνα δυο ώρες υποτίθεται) και ξύπνησα στις 6 το πρωί.

    Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να αγοράσουμε έναν αντάπτορα από το κοντινότερο Radio Shack για να μπορούμε να φορτίζουμε τις συσκευές μας στις αμερικάνικου τύπου πρίζες. Είχα προνοήσει και είχα προμηθευτεί και ένα πολύμπριζο και έτσι με έναν αντάπτορα μπορούσαμε να φορτίζουμε τα κινητά μας, τη φωτογραφική, τη βιντεοκάμερα κλπ.

    Η πρώτη μέρα ήταν αναγνωριστική. Κατηφορίσαμε την 7η λεωφόρο (πάνω της ήταν το ξενοδοχείο μας) και κατευθυνθήκαμε προς Times Square, Bryant Park, Rockefeller Center και γενικά την περιοχή μεταξύ της 5ης 6ης και 7ης λεωφόρου. Το απόγευμα πήραμε το Μετρό και κατεβήκαμε στο Village, μια πολύ όμορφη περιοχή με πολλά μαγαζάκια και υπέροχα κτίρια και φάγαμε στο πολύ καλό ιταλικό εστιατόριο Lupa.

    Τη δεύτερη κατευθυνθήκαμε προς το Central Park για να καταλήξουμε στο Metropolitan Museum (το ΜΕΤ όπως το λένε οι Νεοϋορκέζοι). Το μουσείο είναι πραγματικά τεράστιο, έχει πάρα πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα και για να το γυρίσεις όλο χρειάζεσαι τουλάχιστον 5 ώρες. Εμείς επιλέξαμε να δούμε κυρίως τα Αιγυπτιακά εκθέματα και ένα κομμάτι με πίνακες του Van Gogh και άλλων εξπρεσιονιστών ζωγράφων των αρχών του 20ου αιώνα. Επειδή όμως θέλαμε κι άλλη τέχνη, ανηφορίσαμε προς το Guggenheim Museum. Εκεί, όλα τα λεφτά είναι το κυκλικό κτίριο που στεγάζει το μουσείο και φυσικά τα εκθέματα είναι λίγο πιο μοντέρνα (πρωτοπορειακά θα έλεγε κάποιος). Μετά από αυτό το overdose καλλιτεχνίας είπαμε να κάνουμε επιτέλους κι αυτό που κάθε τουρίστας που επισκέπτεται την Νέα Υόρκη, κάνει. Να ανεβούμε στον 86ο όροφο του Empire State Building και να δούμε την πόλη από ψηλά.

    Η θέα είναι πραγματικά μοναδική και το μέγεθος της πόλης (και των κτιρίων της) σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πόσο μικρός είσαι.

    Η τρίτη μέρα είχε και πάλι μουσεία στο πρόγραμμα. American Museum of Natural History για αρχή και MoMA (Museum of Modern Art) στη συνέχεια. Μετά προπαθήσαμε να κάτσουμε στην ουρά για φθηνά εισιτήρια του Broadway αλλά το μετανιώσαμε (γιατί η ουρά ήταν τεράστια) και αποφασίσαμε να πάμε στο Top of the Rock για άλλη μια εμπειρία της θέας της πόλης από ψηλά, αυτή τη φορά κατά τη δύση του ηλίου με τα εκατομμύρια φωτάκια που αρχίζουν να ανάβουν στην πόλη. Εκπληκτικό! To παρατηρητήριο του Top of the Rock είναι ακόμη πιο ψηλά από το Empire State Building και βλέπεις και το ίδιο το Empire μπροστά σου. Τελειώσαμε τη μέρα μας με ένα cocktail στο Hard Rock Cafe της Times Square.

    Η τέταρτη μέρα ήταν αφιερωμένη στο άγαλμα της Ελευθερίας. Πήραμε λοιπόν το μετρό για το νότιο άκρο του Μανχάταν και στηθήκαμε στην ουρά για τα καραβάκια. Η ουρά λοιπόν ήταν απίστευτη. Δεν είχα καμμιά διάθεση να στηθώ για 2-3 ώρες εκεί. Ευτυχώς (και αυτό είναι συμβουλή για όποιον σκοπεύει να πάει στη Νέα Υόρκη) είχαμε προαγοράσει από το Internet τo New York City Pass που σου δίνει πρόσβαση στα βασικότερα αξιοθέατα σε χαμηλότερη τιμή. Ε, εκτός από το ότι γλυτώνεις κάποια χρήματα, έχεις και προτεραιότητα στις ουρές. Έτσι, μεταφερθήκαμε στην ειδική σειρά για τους κατόχους του City Pass, η οποία είχε φυσικά και αυτή κόσμο αλλά καμμιά σχέση με την κανονική. Η διαδρομή προς το νησάκι ήταν περίπου 20 λεπτά και αφού πήραμε τις ανάλογες φωτογραφίες επιστρέψαμε στο Μανχάταν (με μία ενδιάμεση στάση στο πολύ όμορφο Ellis Island). Επισκεφθήκαμε τη Wall Street και στη συνέχεια πήγαμε στην περιοχή του World Trade Center όπου και μπήκαμε στο μικρό memorial site της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001. Εκεί, οι γερανοί και οι μπουλντόζες δουλεύουν καθημερινά για την ανέγερση ενός μεγάλου μνημείου που θα ανοίξει τις πύλες του για το κοινό 10 χρόνια ακριβώς μετά την τρομοκρατική επίθεση. Στη συνέχεια πήραμε το μετρό και επισκεφθήκαμε το Sex Museum. Το μουσείο είναι πολύ καλό αρκεί να είστε άνθρωποι χωρίς προκαταλήψεις και ταμπού. Εκεί κοντά είναι και ένα πολύ ωραίο roof garden στον 20ο όροφο (το 230 Fifth Bar) όπου και ήπιαμε το ποτάκι μας συντροφιά με τους γύρω ουρανοξύστες.

    Πέμπτη μέρα στη Νέα Υόρκη κάναμε ίσως την καλύτερη βόλτα της ζωής μας. Πήραμε το μετρό, κατεβήκαμε στο Brooklyn και περπατήσαμε προς τα πίσω όλη τη γέφυρα του Brooklyn που οδηγεί στο Μανχάταν. Είναι μια πολύ όμορφη διαδρομή πάνω από τον East River και αν την κάνεις με κατεύθυνση το Μανχάταν έχεις την καλύτερη θέα. Βγαίνοντας στο νησί, περιπλανηθήκαμε στην Chinatown (εκεί φάγαμε εκπληκτικό κινέζικο στο XO Kitchen) και στην Little Italy για να καταλήξουμε στο Soho και στην Tribeca. Στη συνέχεια μετρό για Columbus Circle όπου κάναμε κράτηση για το βράδυ στο Dizzy's Club του Lincoln Center.
    Εδώ θέλω να σταθώ λίγο γιατί είδαμε έναν εκπληκτικό μουσικό της jazz, τον Monty Alexander. Ο τύπος έχει βγάλει καμμιά 50αριά δίσκους μέχρι τώρα και συνεχίζει ακάθεκτος. Δείτε το άρθρο της wikipedia καθώς και την προσωπική του ιστοσελίδα (http://montyalexander.com/index.html) και θα καταλάβετε.



    Εμείς τον είδαμε μαζί με τους Harlem-Kingston Express (που είναι οι Bobby Thomas, Obed Calvaire, Hassan Shakur, Karl Wright & Hoova Simpson) και με τη συνοδεία ενός καταπληκτικού κιθαρίστα από το Ισραήλ που δυστυχώς δε συγκράτησα το όνομα του.

    Η έκτη μας μέρα ήταν Κυριακή. Άρα εκκλησία! Και τι εκκλησία. Είχαμε κλείσει από πριν ένα tour στο Harlem που περιελάμβανε και παρακολούθηση της λειτουργίας σε μια από τις εκκλησίες των μαύρων με gospel. Ήταν μοναδική εμπειρία. Το καταπληκτικό ήταν η συμμετοχή του "εκκλησιάσματος", το οποίο χόρευε και φώναζε μαζί με την χορωδία.

    Επιστρέψαμε στο κέντρο με το λεωφορείο και μια και μας έπιασε βροχή μπήκαμε στο μουσείο με τα κέρινα ομοιώματα της Madame Tussaud. Επειδή έχω επισκεφθεί και το αντίστοιχο μουσείο του Λονδίνου, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Αυτό που μου άρεσε όμως ήταν η προβολή μιας μικρού μήκους έκδοσης της ταινίας "Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων" σε αίθουσα 4D. Τι είναι η αίθουσα 4D; Είναι ουσιαστικά 3D κινηματογράφος, μόνο που υπάρχει ένα σύστημα σε κάθε κάθισμα και όταν για παράδειγμα υπάρχει μια σκηνή όπου φυσάει αέρας, σου έρχεται στο πρόσωπο σου αέρας ή (το κορυφαίο) σε κάποια σκηνή κάποιος πετάει ένα ποτήρι γεμάτο νερό προς την κάμερα και γίνεσαι μούσκεμα (καλό ε;). Για φαγητό πήγαμε στο Victor's Cafe με πολύ καλή κουβανέζικη κουζίνα, το οποίο είχε (μάλλον λόγω Κυριακής) και ένα live με τρεις μουσικούς που έπαιζαν γνωστές latin μελωδίες.

    Έβδομη μέρα και ήρθε η ώρα του Ζωολογικού κήπου του Bronx. O Bronx Zoo είναι ένας από τους μεγαλύτερους ζωολογικούς κήπους της Αμερικής με ζώα που ουσιαστικά ζουν στο φυσικό τους περιβάλλον. Πολύ περπάτημα, πολλές φωτογραφίες και πολλά παιδάκια να κοιτούν με θαυμασμό (ίσως και με λίγο φόβο) τα ζώα. Εκεί φάγαμε σχεδόν όλη μας τη μέρα και το απόγευμα αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το αεροπλανοφόρο - μουσείο Intrepid αλλά δυστυχώς δεν το προλάβαμε ανοιχτό. Οπότε, πίσω στο ξενοδοχείο και το βράδυ φαγητό στο Dallas BBQ της Times Square.
    Οι δύο επόμενες μέρες ήταν αφιερωμένες σε βόλτες στο κέντρο μια και είχαμε ήδη δει όσα μας ενδιέφεραν και έτσι, κάναμε βόλτες στην 5η λεωφόρο, ψωνίσαμε ρούχα και γυαλιά ηλίου (σε εκπληκτικές τιμές) από το Century 21, ήπιαμε το καφεδάκι μας στο Bryant Park, επισκεφθήκαμε το Grand Central Terminal (εντυπωσιακό!), πήγαμε στο κτίριο του ΟΗΕ στην 1η λεωφόρο και πήραμε cup cakes από το Magnolia Bakery
    (Το Magnolia Bakery έπαιζε πολύ στο Sex and the City. Ήταν το μαγαζί απ' όπου τα μεγαλοκόριτσα μας προμηθευόντουσαν κεϊκάκια και τα πήγαιναν η μια στο σπίτι της άλλης για πρωϊνό).
    Α, ξέχασα. Το βράδυ δώσαμε 65 δολλάρια το άτομο για να δούμε μια παράσταση του Broadway. Είδαμε το Jersey Boys και ήταν πραγματικά πολύ καλό. Άξιζε τα λεφτά του και με το παραπάνω. Γρήγορες εναλλαγές σκηνικών, καλοί ηθοποιοί και πάνω απ' όλα πολλή και καλή μουσική με τα τραγούδια του Frankie Valli και των Four Seasons.

    Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τελευταία μας μέρα στη Νέα Υόρκη. Αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα με άμαξα στο Central Park, και ο (Τούρκος) οδηγός μας, μας είπε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά μ' αυτό το υπέροχο πάρκο. Είδαμε και το Dakota Building έξω από το οποίο δολοφονήθηκε ο John Lennon και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να πάρουμε τα πράγματα μας. Η πτήση για Ζυρίχη ήταν καλή και όπως σας έχω ήδη πει, στη Ζυρίχη είχαμε μια αναμονή 10 περίπου ωρών, οπότε βγήκαμε από το αεροδρόμιο και κάναμε μια μεγάλη βόλτα στην πόλη.   

    Το ταξίδι αυτό ήταν για μένα ένα όνειρο ζωής. Πέρασα καταπληκτικά, είδα μέρη που μου ήταν γνώριμα από τις άπειρες αμερικάνικες ταινίες που έχω δει στη ζωή μου και αν και το όνειρο μου (να συναντήσω στον δρόμο τον Γούντι Άλλεν) δεν εκπληρώθηκε, δεν πειράζει. Την επόμενη φορά :-))

    Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

    Sledgehammer

    Το πρωί, ερχόμενος στη δουλειά, άκουσα σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό το Sledgehammer του Peter Gabriel. Είχα πολύ καιρό να το ακούσω και θυμήθηκα τον χαμό που είχε γίνει το 1986 όταν κυκλοφόρησε το βίντεο κλιπ του τραγουδιού. Μπορεί την τεχνική του stop motion (εδώ μπορείτε να μάθετε περισσότερα) να την βλέπουμε πλέον σε βιντεάκια που φτιάχνει ο κάθε απλός χρήστης υπολογιστή και ανεβάζει στο YouTube, ωστόσο το συγκεκριμένο βίντεο κλιπ εξακολουθεί να παραμένει ένα εξαίρετο δείγμα της συγκεκριμένης τεχνικής και βλέπεται ακόμη και σήμερα ευχάριστα (αν και έχουν περάσει 24 χρόνια).

    Οι νεότεροι πιθανόν να μην το καταλαβαίνουν γι' αυτό παραθέτω και το σχετικό λήμα της wikipedia:
    "Sledgehammer" spawned a widely popular and influential music video directed by Stephen R. Johnson. Aardman Animations and the Brothers Quay provided claymation, pixilation, and stop motion animation that gave life to images in the song. The video ended with a large group of extras jerkily rotating around Gabriel, among them: Gabriel's daughters Anna and Melanie, the animators themselves, and director Stephen Johnson's girlfriend. Also included were six women who posed as the back-up singers of the song. Gabriel lay under a sheet of glass for 16 hours while filming the video one frame at a time.
    In 1987, it won nine MTV Video Music Awards, a record which still stands as of 2010. It ranked at number four on MTV's 100 Greatest Music Videos Ever Made (1999). MTV later announced that "Sledgehammer" is the most played music video in the history of the station. "Sledgehammer" has also been declared to be MTV's number one animated video of all time.
    The video was also voted number seven on TMF's Ultimate 50 Videos You Must See - first aired 24 June 2006. It ranked at number 2 on VH1's "Top 20 Videos of the 80's" as well as being named the #1 "Amazing Moment in Music" on the Australian TV show 20 to 1 in 2007.
    The portion of the song featuring the synthesized flute solo was realized in the video by first one and then two oven-ready turkeys, headless and featherless, animated using stop-motion. These were animated by Nick Park (of Wallace and Gromit fame) who, at that time was refining his work in plasticine animation. The video won Best British Video at the 1987 Brit Awards. Also, the video was nominated for the Best Music Video category for the first annual Soul Train Music Awards in that same year.

    Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

    Ζυρίχη - φωτογραφίες

    Σας χρωστάω ακόμα ένα post για τη Νέα Υόρκη αλλά δεν έχω βρει ακόμα τον χρόνο για να το ετοιμάσω, οπότε είπα να βάλω μερικές φωτογραφίες από την πανέμορφη πόλη της Ζυρίχης.

    Η Ζυρίχη ήταν ο ενδιάμεσος σταθμός μας στο ταξίδι για τη Νέα Υόρκη (Θεσσαλονίκη - Ζυρίχη, Ζυρίχη - Νέα Υόρκη) και ειδικά στην επιστροφή μας, είχαμε περίπου 10 ώρες αναμονή εκεί. Έτσι, βγήκαμε από το αεροδρόμιο, πήραμε το μετρό και βολτάραμε στο κέντρο της πόλης.


    Είναι πραγματικά μια πολύ όμορφη πόλη και μας φάνηκε ακόμα ομορφότερη μιας και επιστρέφαμε από μια Νέα Υόρκη με πολύ θόρυβο, γρήγορες ταχύτητες και πολύ ζέστη.


    Στη Ζυρίχη, τέλος Ιουλίου, η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 20 βαθμούς Κελσίου, η μέρα ήταν ηλιόλουστη και η κυκλοφορία στους δρόμους θύμιζε επαρχιακή πόλη.

    Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

    R.I.P. Δημήτρης Καμπερίδης

    Να ευχηθώ κι εγώ από αυτή τη γωνιά Καλό Ταξίδι σ'έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε μέσα από τους ρόλους του. Δεν ξέρω αν αυτή την ευγένεια που έβγαζε στο παίξιμο του, την είχε και στην προσωπική του ζωή, πάντως λυπήθηκα πολύ που έφυγε γιατί θεωρώ ότι είχε να δώσει πολλά ακόμη. Θα τον θυμόμαστε με αγάπη ως τον πατέρα που πιθανόν θα θέλαμε να είχαμε.

    Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

    Cee Lo Green - FUCK YOU oo oo oo



    Για να πάει καλά η εβδομάδα χρειάζεται και κάνα μπινελίκωμα.
    Από τα καλά καινούργια τραγούδια.

    Enjoy it!!

    Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

    Νέα Υόρκη - φωτορεπορτάζ

    Οι εντυπώσεις από τη Νέα Υόρκη σε επόμενο post.
    Προς το παρόν, μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα εκεί (με τις λεζάντες τους).

    Ελληνικό εστιατόριο στο κέντρο του Manhattan (λίγο πιο πάνω από την Times Square)
    Οι λιμουζίνες είναι παντού (και νοικιάζονται σε όχι και τόσο απαγορευτικές τιμές)
    Το Radio City (όχι αυτό της Θεσσαλονίκης :))
    Πάνω από την Times Square το μαγαζί των m & m' s
    Οι ουρές είναι παντού και μεγάλες (εδώ για να ανέβεις στα ανοιχτά λεωφορεία που κάνουν διάφορα tour της πόλης) 
    Το υπέροχο Bryant Park, μια όαση ανάμεσα στους ουρανοξύστες
    Η εντυπωσιακή δημόσια βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης (ξέρω, ξέρω, την έχετε δει σε ταινίες)
    Φωτογράφιση για διαφημιστική καμπάνια στο κέντρο της πόλης. Το πόσα συνεργεία (τηλεοπτικά, κινηματογραφικά κλπ) κυκλοφορούν κάθε μέρα στην πόλη είναι πραγματικά απίστευτο
    H θέα από το Empire State Building
    To Manhattan όπως φαίνεται από τη γέφυρα του Brooklyn
    Το δέντρο των ευχών στον εξωτερικό χώρο του μουσείου ΜΟΜΑ. Ένα έργο της Yoko Ono (Μία από τις ευχές πάνω του έγραφε: "Εύχομαι η Yoko Ono να μην ασχοληθεί ποτέ ξανά με την τέχνη")
    Ο χώρος μνήμης για την 11η Σεπτεμβρίου (κοντά στην περιοχή του World Trade Center που είναι ένα τεράστιο εργοτάξιο) και διάφορα προσωπικά αντικείμενα των ανθρώπων που χάθηκαν, καρφιτσωμένα σε μια μικρογραφία του Αγάλματος της Ελευθερίας.
    Back to 80's
    Gospel και Brodway (είδα το Jersey Boys, μια παράσταση με θέμα την ιστορία του Frankie Valli και των Four Seasons)
    Γλυπτό έξω από το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών
    Πίσω, το πολυκατάστημα Saks στη 5η Λεωφόρο και μπροστά ο περιβάλλων χώρος του Rockfeller Center
    Η Times Square το βράδυ
    Tα συντριβανάκια στην Colombus Circle
    Μία από τις λίμνες του Central Park (το οποίο είναι πραγματικά ΤΕΡΑΣΤΙΟ)
    Φωτογραφίες από το εσωτερικό και το εξωτερικό του Lincoln Center όπου είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα πολύ καλό μουσικό της Jazz (αλλά αυτά θα τα πούμε σε άλλο post)
    Και φυσικά οι "Μέρες Βινυλίου" (με το παλιό template) σε ένα iPad μέσα στο Apple Store της Νέας Υόρκης.