Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2008

Μεσημεριανάδικα

Τη στήλη του Τάσου Θεοδωρόπουλου στο "Πρώτο Θέμα" (ΚΛΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΡΑΝΑ) τη διαβάζω σχεδόν κάθε Κυριακή. Δεν συμφωνώ πάντα με τις απόψεις του ούτε και με τον τρόπο που ενίοτε τις εκφράζει. Για το άρθρο του όμως που δημοσιεύτηκε στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας, του βγάζω το καπέλο.
Έτυχε να παρακολουθήσω τηλεόραση τα απογεύματα της προηγούμενης εβδομάδας. Ένιωσα θυμό και οργή βλέποντας τις Εθνικές μας Κατίνες να προσπαθούν (χωρίς να το καταφέρνουν) να κρατήσουν τα προσχήματα.
Δεν είδα το δελτίο του STAR το βράδυ. Άκουσα όμως, πως με μοναδικό θέμα το θάνατο του Νίκου Στεργιανόπουλου, κατάφερε να είναι πρώτο σε τηλεθέαση τη συγκεκριμένη ημέρα. Άραγε το κοινό έχει μερίδιο ευθύνης για αυτό που του προσφέρουν τα κανάλια; Κι αν ναι, σε ποιό βαθμό;
Και τέλος, αυτό το καθημερινό κυνήγι της τηλεθέασης και του ανταγωνισμού δικαιολογεί τα πάντα; Τι άλλο θα πρέπει να δούμε στις οθόνες μας για να αντιδράσουμε;

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρο το άρθρο του Τάσου Θεοδωρόπουλου:

Η κυρά μας η αλήτισσα

Ούτε πολλά λόγια σήμερα ούτε καν καλογραμμένα, γιατί άμα σε πιάσει ο θυμός δεν έχεις και πολλά περιθώρια. Όταν ήμουν μικρότερος γουστάριζα να κάνω παρέα αρκετές από αυτές τις κότες των πρωινάδικων, των μεσημεριανάδικων, των απογευματάδικων. Έβρισκα χαριτωμένη την πουτανιά τους, την ανοησία τους και την αδέξια προσπάθειά τους να βαφτίσουν τη βραδινή τους βίζιτα σε επαγγελματικό ραντεβού και την ατυχή γκαστριά τους σε δώρο μητρότητας. Μετά αυτές πολλαπλασιάστηκαν επικινδύνως, πήραν από κοντά και δυο - τρεις ξεπλυμένες αδερφές του χειρότερου είδους και επέκτειναν τα ενδιαφέροντά τους με την ταχύτητα μεταδιδόμενου λοιμώδους νοσήματος. Σε αυτό το σημείο μπαίνει ένα πολύ απλό ζήτημα. Αυτό της ηθικής.

Ζήτημα που όσον αφορά το ποιόν τους αρκετές φορές είχα ξεπεράσει οικειοθελώς διασκεδάζοντας με τα μαϊμουδίσματά τους. Κάποια στιγμή όμως απλώς γκώνεις, φτάνεις στο αμήν. Οι αλήτισσες τηλεκλώσες - πρώην τηλεπουτάνες – πρώην τηλεμαμές βάλανε πάλι την πλύνε βάλε μαύρη ζαρτιέρα τους κι ύστερα συνδέθηκαν ζωντανά με την πόρτα του σπιτιού του Νίκου Σεργιανόπουλου, ξύνοντας η μία τα μπούτια της αλληνής, μέχρι να βγει το φέρετρο. Επτά μαχαιρώματα και φρέσκια ημερομηνία σφαγής, που κολλούσε χάρμα με το κρεατί χρώμα του κομπινεζόν τους. Το χειρότερο απ’ όλα είναι πως όλες τους έχουν ήδη δικαιολογήσει στον μιαρό εαυτό τους τη στάση τους. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως στα μίτινγκ με τους συνεργάτες τους θα λέγανε: «Τι να κάνουμε, αγάπη μου, σκληρό πράγμα η τηλεόραση, αλλά πρέπει να βγει το θέμα. Κρίμα το παλικάρι που πέθανε».

Ναι, μαντάμ, προσέξτε μη σας φύγει ο πόντος. Κρίμα αυτός που πέθανε, αλλά όχι κρίμα για τη μάνα του και τους φίλους του και τους αγαπημένους του, που σας έβλεπαν σε ζωντανή σύνδεση μέχρι να βγει το φέρετρο του σφαγμένου. Κι επειδή ένας διάσημος, έστω και πεθαμένος, από μόνος του δεν φτουράει, βάλατε τα δημοσιογραφικά δουλικά σας που τα πληρώνετε 3 και 60 για να σας ξεβρομίζουν με τα άθλια ρεπορτάζ τους να τηλεφωνούν σε άλλους διάσημους συναδέλφους και γνωστούς του πεθαμένου για μια δήλωση. Που να σου δηλώσουν, μωρή, στη δική σου την κηδεία όσοι δεν είχες ονειρευτεί ποτέ σου τα αδήλωτά σου.

Τη Χρυσούλα Διαβάτη έπιασε κάποια στιγμή το αφτί μου που τους έβρισε και τους έκλεισε κατάμουτρα το τηλέφωνο, αλλά επειδή από τσίπα δεν υπήρχε περίσσευμα, ακόμα και αυτό, αντί να ντραπούν και να το κόψουν, το μετέδωσαν. Βάλε τον διάσημο να παίζει ακόμα και αν μας βρίζει. Δεν μας φτύνουν, ψιχαλίζει.

Ρωτούσε η μία αλήτισσα τα αλητάκια του πάνελ της: «Η σορός είναι ακόμα στο σπίτι;». Εννοώντας να περιμένουμε κι άλλο με την κάμερα ανοιχτή ή τζάμπα ο κόπος; Και άρχιζαν μετά τις αναλύσεις τους με όλο το βάθος της εγκεφαλικής τους μήτρας: «Προφητικός ο Νίκος, είχε δηλώσει πως τρία πράγματα φοβάται: τη φυλακή, τη μοναξιά και τον θάνατο. Και τα έπαθε και τα τρία». Ναι, γιατί εσύ, κουκλίτσα μου τηγανισμένη, που το Ηθών κόβει ράβει τον φάκελό σου μην πάρεις μαζί σου και κανέναν αθώο, δεν είσαι μόνη με τόσους πελάτες, ούτε θα πας από θάνατο, εφόσον σου έχουν ταριχεύσει πρόωρα μυαλό και συναίσθημα και ηθική, για να μπορείς να ασχημονείς και να αλητεύεις ακόμα και σαν μούμια, με περίσσια χάρη πάνω στα πεθαμένα ξένων ανθρώπων.

1 σχόλιο:

Frodo είπε...

Ας ξυπνησουμε απο τον βαθυ υπνο που εχουμε πεσει γιατι βλεπουμε οτι μας προσφερουν στο πιατο ...

ας αντιδρασουμε και ας κλεισουμε την τηλεοραση...

ας ακουσουμε λιγο ραδιοφωνο..

ας διαβασουμε και κανενα βιβλιο ...

ας παμε κανενα θεατρο ..

παντως οπως και να εχει :ΜΗΝ ΕΝΔΙΔΟΥΜΕ ΣΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΠΟΥΛΑΝΕ ....