Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

Louisiana Red

Την Παρασκευή πήγα στο Ξυλουργείο του Μύλου για να δω τον Louisiana Red με τους Blues Wire. Ο τύπος δεν παίζεται. Είναι 76 χρονών, με προβλήματα όρασης, υποβαστάζεται για να περπατήσει κι όμως όταν πιάνει την κιθάρα του και κάθεται μπροστά από το μικρόφωνο γίνεται άλλος άνθρωπος. Φοβερή ενέργεια και πραγματική αγάπη για αυτό που κάνει. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω πώς αυτό ακριβώς που κάνει είναι που τον κρατάει ζωντανό.
Η φωτογραφία είναι από το live της Παρσκευής ενώ το βιντεάκι από μια παλιότερη εμφάνιση του στην Καλαμπάκα. Φαίνεται πως μας αγαπάει πολύ εμάς τους Έλληνες αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια περνάει πάντα τις μέρες των γενεθλίων του στην Ελλάδα.

Ήδη στη χώρα μας υπάρχει άλμπουμ του με τον Στέλιο Βαμβακάρη και ένα με τον Ζωρζ Πιλαλι.


Η μουσική του δραστηριότητα αρχίζει στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’40, όταν πιτσιρικάς παίζει φυσαρμόνικα και κιθάρα στους δρόμους για πενταροδεκάρες. Το 1948 γνωρίζει τον Muddy Waters ο οποίος γοητεύεται από τον πεισματάρη δωδεκάχρονο ορφανό και του μαθαίνει όλα όσα ξέρει, περιθάλποντας τον σαν το πνευματικό του παιδί.Σήμερα, ο Louisiana Red είναι ο μοναδικός μουσικός στα δεδομένα του μπλουζ, που παίζει σλαιντ κιθάρα, όπως ακριβώς και ο Muddy.

Καταλυτικές υπήρξαν επίσης και οι συνεργασίες του με τον John Lee Hooker και τον Jimmy Red. Στη δεκαετία του ’50 αρχίζει να ηχογραφεί με το ψευδώνυμο Crying Red ή Playboy Fyller. Στη συνέχεια υιοθετεί το Louisiana Red, είτε λόγω της Ινδιάνικης καταγωγής του, είτε εξαιτίας της σοσιαλιστικής του ιδεολογίας και δράσης στο κίνημα των Black Muslims και του REX. Ike, στις αρχές της δεκαετίας του ’60.
Φεστιβάλ και περιοδείες με τους Albert King, Johnny Winter, Rory Gallagher, Eric Burdon, με τον οποίο και συμπρωταγωγιστεί στην ταινία “Comeback” και η τελική δικαίωση με το βραβείο W.C.Handy σαν ο καλύτερος παραδοσιακός καλλιτέχνης του μπλουζ.



ΥΓ. Για τους Blues Wire δεν θα πω πολλά. Μου θυμίζουν τα φοιτητικά μου χρόνια (απίστευτες βραδιές στο "Παρλαράμα") και τους θαυμάζω για την επιμονή τους και την αγάπη τους σε ένα είδος μουσικής που πολλοί στη χώρα μας θεωρούν ξεπερασμένο. Ο Ηλίας Ζάικος είναι από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να έχουν πολλά περισσότερα στη ζωή τους κι όμως επέλεξε να υπηρετεί τα Blues και το κάνει με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια. Να είναι καλά.

1 σχόλιο:

dimitris είπε...

kserei kaneis pios exei kanei ti diaskeuh sto mamy blue sto antistixo epeisodio kai an kserei kapios apo to episodio 18 pio einai to ispaniko trgoudi sti skini me to mixanaki. exo faei to topo