Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Η Aretha Franklin και οι υπόλοιποι ήρωες


Διαβάζω με θλίψη τις ειδήσεις για την κατάσταση της υγείας της Aretha Franklin και θλίβομαι ακόμα περισσότερο αναλογιζόμενος ποιους χάσαμε τα τελευταία χρόνια.

David Bowie, Prince, Leonard Cohen, Glenn Frey, Lemmy ... για να αναφέρω μόνο τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες που μας άφησαν πρόσφατα.


Διαβάστε τι έγραφε ο Κώστας Ζουγρής τον Ιανουάριο του 2016:

Οι πρόσφατοι θάνατοι τριών σημαντικών καλλιτεχνών από τον χώρο της μουσικής όπως ήταν οι Lemmy, David Bowie και Glenn Frey, δυστυχώς ήλθαν να βεβαιώσουν ότι όλοι αυτοί που μας έκαναν συντροφιά για δεκαετίες με υπέροχα τραγούδια, δεν είναι αθάνατοι και πρέπει να παρακαλάμε να βρεθούν αντικαταστάτες τους.

Η μουσική πάντα βέβαια θα υπάρχει, όπως θα υπάρχουν και οι μουσικοί, η διαφορά είναι ότι αρκετοί από τους ηλικιωμένους τραγουδιστές  και μουσικούς που συνέχισαν σε μεγάλες ηλικίες να κάνουν καλά άλμπουμ σύντομα θα 'μας τελειώσουν' ,

Παλαιότερα.όποιος περνούσε τα 40, έπαιρνε σύνταξη, σαν τους ποδοσφαιριστές και δεν απασχολούσε το ευρύ κοινό, αλλά μόνο τους φανατικούς του φίλους.

Τώρα είχαμε τον David Bowie να φτάνει σε ηλικία 69 ετών στο Νο 1 Αγγλίας και Αμερικής, μόλις 2 μέρες πριν τον θάνατο του, θάνατος που παρέτεινε άλλη μία εβδομάδα στην κορυφή για το άλμπουμ του που θα ήταν οπωσδήποτε No 1.

Ο Leonard Cohen σε ηλικία 81 ετών κυκλοφόρησε ένα καλό άλμπουμ, όπως λίγο πριν και ο Dylan  που έχει περάσει τα 70 και συνεχίζει να πηγαίνει Νο 1, στην Βρετανία.

Η διαφορά τώρα σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι οι μουσικοί, εκτός λίγων εξαιρέσεων,  πεθαίνουν από φυσικά αίτια, προσέχουν την υγεία τους και έχουν απομακρυνθεί, από τις αιτίες που έστελναν στον άλλο κόσμο, τους περισσότερους πριν συμπληρώσουν τα 30.

Ένα άλλο στοιχείο που αποδεικνύει την αξία αυτών που κυριάρχησαν στο παρελθόν και είχαν απήχηση μέχρι την ημέρα του θανάτου τους, είναι η αποδοχή του κόσμου σε δίσκους που κυκλοφόρησαν πριν από 40 χρόνια.

 Όπως είναι τα πράγματα σήμερα, δύσκολα θα πιστέψουμε ότι θα συμβεί στο μέλλον το ίδιο με τους σημερινούς καλλιτέχνες.

Οι δίσκοι των Eagles και του Bowie με κάθε ευκαιρία επιστρέφουν στα τσαρτ, σε αντίθεση με τα μεγάλα αστέρια της εποχής που εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων δεν πουλάνε τον κατάλογο τους.
Πραγματικά δεν ξέρω αν θα αισθάνονται όπως αισθάνομαι εγώ σήμερα οι σημερινοί 20χρονοι όταν μετά από πολλά χρόνια (κτυπάω ξύλο) θα έρθουν αντιμέτωποι με το θάνατο των σημερινών ειδώλων τους (π.χ. Drake, Ariana Grande, κλπ).

Το σίγουρο είναι πως έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιότυπο "Τέλος Εποχής" (για να θυμηθώ και την υπέροχη ταινία του Αντώνη Κόκκινου από το 1994).

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

Ρόμπιν Γουίλιαμς ... έφυγε σαν σήμερα πριν από τέσσερα χρόνια


Ο σπουδαίος Ρόμπιν Γουίλιαμς αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του πριν από τέσσερα χρόνια, στις 11 Αυγούστου του 2014. Ο άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να γελάει, δεν ήθελε να τον δει κανείς να κλαίει. Μια βασανισμένη ψυχή της παρέας 

Ο Ρομπέν των λυγμών

«Πήγα στα δάση για να ζήσω με σκοπό… Να ζήσω βαθιά, να ρουφήξω το μεδούλι της ζωής. Να διώξω από πάνω μου ό,τι δεν ήτανε ζωή. Και να μην συνειδητοποιήσω πεθαίνοντας ότι δεν έχω ζήσει»: αυτό το απόσπασμα, από το έργο του Χένρι Ντέιβιντ Θορό «Ουόλντεν ή Η ζωή στα δάση» είχε διδάξει με όλο του το πάθος ο καθηγητής Τζον Κίτινγκ σε ένα αυστηρό σχολείο αρρένων στην ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» του Πίτερ Γουίαρ. Οι σημερινοί σαραντάρηδες ήταν κοντά στην εφηβεία όταν είδαν για πρώτη φορά στο σινεμά αυτή την ταινία. Ο έρωτάς τους για τον Ρόμπιν Γουίλιαμς που προέτρεπε τους μαθητές του-και ήταν σα να προτρέπει κι αυτούς τους ίδιους, τους έφηβους θεατές- να σηκωθούν όρθιοι πάνω στα θρανία τους και να «αδράξουν τη μέρα» (seize the day), ήταν κεραυνοβόλος. Το γιατί δεν τα πολυκατάφεραν τελικά να ρουφήξουν το μεδούλι της ζωής, είναι μια άλλη ιστορία. 


Για όσους μένουν στην επιφάνεια, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς είναι ο αστείος τύπος, ο έξω καρδιά, η ψυχή της παρέας. Αυτός που θα μπει σε ένα πάρτι και θα αρχίσει να λέει ανέκδοτα προτού καλά καλά κρεμάσει το παλτό του. Εκτός από την ξεκαρδιστική επιφάνεια αυτού του σπουδαίου ηθοποιού όμως, υπήρχε και το βάθος. Κι εκτός από τις κωμωδίες που γύρισε, τα stand-up που έκανε, τις συνεντεύξεις-σόου που έδινε άφηνοντας σύξυλο και άλαλο τον συνομιλητή του, υπάρχουν και μερικές υπέροχες ταινίες που μαρτυρούν την υπέρμετρη ευαισθησία και την εύθραυστη πλευρά του: «Ο βασιλιάς της μοναξιάς», «Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ», «Ξυπνήματα». Στην πρώτη υποδυόταν τον ψυχικά διαταραγμένο και στις άλλες δύο τον ψυχίατρο. Θεράπευε και θεραπευόταν. Υπάρχει και μία ακόμη ταινία του 1998, λιγότερο γνωστή: Το «Patch Adams» είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και σε έναν γιατρό που κατά τη διάρκεια των επισκέψεών του σε άρρωστα παιδάκια στο νοσοκομείο, θα έβαζε μία μύτη κλόουν, δύο μπατονέτες για κεραίες ή ό,τι άλλο είχε πρόχειρο, για να τα κάνει να γελάσουν. Και πάλι, θεράπευε και θεραπευόταν. 


Σήμερα, 11 Αυγούστου 2018, συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από την ημέρα που διαβάσαμε σοκαρισμένοι την είδηση της αυτοκτονίας του και ήμασταν σχεδόν σίγουροι ότι επρόκειτο για κακόγουστη ιντερνετική φάρσα. Τι είναι αυτό που μας συνδέει τόσο με αυτόν τον άνθρωπο; Ενα «ευχαριστώ» που μας έκανε να γελάμε; Ή ένα «συγγνώμη» που δεν καταλάβαμε πόσα έκρυβε από πίσω; Ο άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να γελάει, σόκαρε και συνεχίζει να σοκάρει με την απόφασή του να κάνει βαθιά υπόκλιση, να βγάλει τη μύτη του κλόουν και να κρεμάσει μια για πάντα το πλουμιστό του κοστούμι.

Υστερα από την είδηση της αυτοκτονίας, άρχισαν οι αναλύσεις για τα αίτια που τον οδήγησαν σε μια τέτοια απόφαση. Πώς ένας τόσο «αστείος» και «χαρούμενος» άνθρωπος μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο; Οι περισσότεροι συγχέουν το αστείος με το χαρούμενος. Αυτά τα δύο, δεν είναι συνώνυμα. Και ίσως μετά αυτόν τον συγκεκριμένο θάνατο, κάποιοι άρχισαν να κοιτάζουν πιο προσεκτικά πίσω από τις λέξεις και πίσω από τα στερεότυπα του τύπου «γελάω άρα περνάω τέλεια». Λένε πως το νευρολογικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε, που τον έκανε να χάνει σιγά σιγά το μυαλό και την ετοιμότητα να πετάξει την τέλεια ατάκα την κατάλληλη στιγμή, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αυξανόμενη απόγνωσή του.

Ο,τι και να λένε, ό,τι και να λέμε, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει στην ψυχή και στο μυαλό ενός ανθρώπου που περιφέρει τη φωτεινή επιγραφή του ξεκαρδιστικού τύπου. Η είδηση του δικού του θανάτου, είναι εξίσου αποκαρδιωτική με το γεγονός ότι ο κολλητός του φίλος από τα χρόνια της δραματικής σχολής, ο Κρίστοφερ Ριβ, ο άνθρωπος που υποδύθηκε τον παντοδύναμο Σούπερμαν, καθηλώθηκε ύστερα από ατύχημα σε αναπηρικό καρότσι και πέθανε πάνω σε αυτό.

Δεν χρειάζεται να τρέχουμε μέχρι το Χόλιγουντ. Ας κοιτάξουμε λίγο δίπλα μας.

«Δεν σε φοβάμαι…είσαι δυνατός εσύ, θα τα καταφέρεις! / Δεν είχα καταλάβει ότι ήσουν τόσο χάλια, φαινόσουν μια χαρά. Γελούσες, έκανες αστεία…»: σε έναν κόσμο που όταν δεν κλαίγεσαι, δεν διαλαλείς το πρόβλημά σου και δεν γυρίζεις ξυπόλητος στον δρόμο βγάζοντας άναρθρες κραυγές, θεωρείσαι «πολύ καλά και πολύ δυνατός»

Ομως ο εξωστρεφής άνθρωπος, μην μπορώντας να βρει βοήθεια στους άλλους επειδή ακριβώς θεωρούν ότι τα ‘χει όλα λυμένα, μπορεί κάποια στιγμή να στραφεί στον ίδιο του τον εαυτό. Είτε για να απομονωθεί, είτε για να αποχωρήσει. Ωραία θα ήταν να διαβάζαμε πιο προσεκτικά τα σημάδια γύρω μας και δίπλα μας. Ισως τότε να καταλαβαίναμε ότι η ψυχή της παρέας επιστρέφει κάθε βράδυ εξουθενωμένη από την υπερπροσπάθεια. Οτι ο πιο αστείος άνθρωπος, δεν είναι απαραίτητα και ο πιο χαρούμενος. Και ότι ο Ρόμπιν, σαν Ρομπέν των λυγμών, τους κρατούσε όλους για τον εαυτό του. Για να μην στενοχωρήσει κανέναν.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Φαράγγι Σαμαριάς

Το φαράγγι της Σαμαριάς το έχω περπατήσει 2 φορές. Και τις 2 φορές το απόλαυσα.


Σήμερα, η σελίδα Όμορφα Ταξίδια ανάρτησε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στο φαράγγι με το παρακάτω κείμενο. Ελπίζω να σας ταξιδέψει και να σας παρακινήσει να το επισκεφθείτε.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δυνατές εμπειρίες στο φαράγγι της Σαμαριάς!
Κείμενο – φωτογραφίες: Nicolas Economou Photography

Μια από τις πιο δυνατές εμπειρίες που μπορείς να βιώσεις επισκεπτόμενος την Κρήτη, είναι να διασχίσεις το Φαράγγι της Σαμαριάς. Γι΄αυτό και κάθε χρόνο τα “περπατούν” χιλιάδες Έλληνες και ξένοι τουρίστες καθώς η φήμη του έχει φτάσει στα πέρατα του κόσμου. Άλλωστε είναι το μακρύτερο φαράγγι της Ευρώπης και για πολλούς το πιο συναρπαστικό. 

Το Φαράγγι της Σαμαριάς είναι ένας από τους σημαντικότερους εθνικούς δρυμούς της χώρας μας και έχει ανακηρυχθεί μνημείο φυσικής ομορφιάς .

Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Χανίων και το μεγαλύτερο μέρος του υπάγεται στον δήμο Σφακίων. Το μήκος του φτάνει τα 18 χλμ. και το πλάτος του κυμαίνεται από τρία μέτρα στις διάσημες «Σιδερόπορτες» έως τα 150 μέτρα. Το φαράγγι είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της Κρήτης καθώς μεταξύ άλλων αποτελούσε καταφύγιο για τους ντόπιους, για να γλυτώσουν από τις διώξεις και τις σφαγές των κατακτητών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως το 1770, μετά την επανάσταση του Δασκαλογιάννη, μέσα στο φαράγγι κατέφυγαν χιλιάδες γυναικόπαιδα Σφακιανών.




Για να διασχίσετε το φαράγγι θα πρέπει να φτάσετε στη θέση Ξυλόσκαλο στο οροπέδιο του Ομαλού σε υψόμετρο 1200 μ. Για να φτάσετε εκεί θα πάρετε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ από τα Χανιά που απέχουν 42 χιλιόμετρα. Θα πρέπει να είστε εκεί αρκετά νωρίς το πρωί καθώς η διάρκεια της διαδρομής μέσα στο φαράγγι είναι από τέσσερις ώρες για τους γρήγορους και γυμνασμένους περιπατητές έως και οκτώ ώρες για τους πιο αργούς. Έξι ώρες είναι αρκετές ώστε να απολαύσει κανείς τη διαδρομή χωρίς υπερβολική βιασύνη. Τιμή εισιτηρίου στο φαράγγι ευρώ πέντε. Χαλάλι καθώς το φαράγγι είναι καλά οργανωμένο, με επαρκή σηματοδότηση, κατασκευές προστασίας των περιπατητών και αρκετά σημεία ξεκούρασης.
Στην αρχή η διαδρομή είναι κατηφορική καθώς κατεβαίνεις βαθιά μέσα στο φαράγγι, μέχρι να βρεις την κοίτη του ποταμού. Αυτό διαρκεί περίπου 40 λεπτά κι έπειτα βρίσκεσαι στη θέση «Νερούτσικο» από όπου πλέον η κλίση γίνεται πιο ομαλή.




Η διάσχιση του Φαραγγιού της Σαμαριάς, αποκαλύπτει ένα συνεχώς εναλλασσόμενο τοπίο, με πηγές, μικρές λιμνούλες, τις τεράστιες πέτρες που αποκαλύπτει η κοίτη του χειμάρρου, και πολλά δέντρα, πλατάνια, πεύκα, κυπαρίσσια. Αν είσαι τυχερός στη διαδρομή θα ανταμώσεις τα περιβόητα αγριοκάτσικα της Κρήτης, τα Κρι-Κρι. 








Ένα χιλιόμετρο περίπου μετά το Νερούτσικο βρίσκεται η πηγή Ρίζα Συκιάς και μετά από άλλο ένα μισάωρο περπάτημα φτάνεις στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου που είναι περιστοιχισμένη από τεράστια κυπαρίσσια.

Περίπου τέσσερα χιλιόμετρα μετά, συναντάς τον οικισμό της Σαμαριάς που εκκενώθηκε το 1962, όταν ανακηρύχθηκε το φαράγγι ως Εθνικός Δρυμός. Αρκετά παρακάτω βρίσκεται το στενότερο σημείο του φαραγγιού οι διάσημες Σιδερόπορτες ή Πόρτες. 

Μετά τις Πόρτες το τοπίο αρχίζει να γίνεται ηπιότερο, με την κοίτη να πλαταίνει. Στην έξοδο του φαραγγιού γίνεται ξανά έλεγχος των εισιτηρίων προκειμένου να διαπιστωθεί ότι κανείς δεν χάθηκε κατά τη διαδρομή.
Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής είναι και το πιο δύσκολο, μια και το φαράγγι είναι πλέον πίσω σου, η ζέστη δυνατή και η κούραση έχει αρχίσει να γίνεται αισθητή. Με τα πόδια, με λεωφορείο ή με ταξί θα φτάσεις στην πανέμορφη παραλία της Αγίας Ρουμέλης στο Λιβυκό Πέλαγος. Στην αρχαιότητα εκεί ήταν η πόλη Τάρρα. 




Αφού κάνεις το μπάνιο σου και ξεκούραστης, θα πάρεις το καράβι για τα Σφακιά και από εκεί με το ΚΤΕΛ θα επιστρέψεις στα Χανιά έχοντας βιώσει μια μοναδική εμπειρία που θα σε συνοδεύει σε όλη σου τη ζωή.

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

Whole Lotta Love

Το Whole Lotta Love είναι ένα εμβληματικό τραγούδι για μας που μεγαλώσαμε ακούγοντας rock.

Μόλις άκουσα λοιπόν ότι το νέο album του Alpha Blondy "Human Race" θα περιέχει μια reggae διασκευή του συγκεκριμένου κομματιού τσίνισα. Ωστόσο, η διασκευή είναι καλή και πραγματικά αξίζει να την ακούσετε, είτε είστε φαν της reggae, είτε όχι.

Οι νεότεροι που δεν ξέρουν ποιος είναι ο Alpha Blondy μπορούν να το ανακαλύψουν εδώ ενώ όσοι δεν ξέρουν καν το κομμάτι (και έχουν τη διάθεση να μάθουν την ιστορία του) ας ρίξουν μια ματιά εδώ και εδώ.

   

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

«Bohemian Rhapsody» Το νέο trailer μιας ταινίας που αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον

Οι ρίζες των Queen και η σχέση του Φρέντι Μέρκιουρι με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, βρίσκονται στο επίκεντρο του νέου τρέιλερ που δημοσιοποίησε η 20th Century Fox για το πολυαναμενόμενο φιλμ «Bohemian Rhapsody»,  στο οποίο ο Ραμί Μάλεκ ενσαρκώνει τον θρυλικό τραγουδιστή που έφυγε από τη ζωή το 1992 χτυπημένος από το AIDS. 


Στο τρέιλερ ο Φρέντι Μέρκιουρι (Μάλεκ) παρακολουθεί μια συναυλία των Smile -της μπάντας των Μπράιαν Μέι (Γκουίλιμ Λι) και Ρότζερ Τέιλορ (Μπεν Χάρντι) και τους προτείνει να γίνει τραγουδιστής τους. Μεταμορφώνονται σε Queen. Και όταν στην ηχογράφηση του εμβληματικού «Bohemian Rhapsody» ο Τέιλορ ξεσπάει, ο Μέρκιουρι του απαντά:

«Σε αυτήν την μπάντα υπάρχει χώρος μόνο για μία υστερική βασίλισσα (queen)»

H ταινία θα βγει στις αίθουσες στις 2 Νοεμβρίου. 

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

You Can't Judge a Book by the Cover

Ήρθε η ώρα των διακοπών και για μένα (επιτέλους), άρα μπορούμε να "ροκάρουμε" άφοβα.



Με αφορμή κάποια πράγματα που συμβαίνουν στην προσωπική μου ζωή (ναι, αυτή την off-line, non social networking ζωή), έψαξα ένα τραγούδι που έχει αυτόν τον καταπληκτικό τίτλο και τους παρακάτω στίχους (του Willie Dixon):

You can't judge an apple by looking at a tree
You can't judge honey by looking at the bee
You can't judge a daughter by looking at the mother
You can't judge a book by looking at the cover

Oh can't you see
Oh you misjudge me
I look like a farmer
But I'm a lover
You can't judge a book by looking at the cover

Oh come on in closer baby
Hear what else I got to say!
You got your radio turned down too low
Turn it up!

You can't judge sugar by looking at the cane
You can't judge a woman by looking at her man
You can't judge a sister by looking at her brother
You can't judge a book by looking at the cover

You can't judge a fish by looking in the pond
You can't judge right from looking at the wrong
You can't judge one by looking at the other
You can't judge a book by looking at the cover

Το "You Can't Judge a Book by the Cover" ηχογραφήθηκε το 1962 από τον Bo Diddley και είναι μία από τις τελευταίες επιτυχίες της μεγάλης του καριέρας. Το ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο κομμάτι είναι ότι αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα που λέει ότι όλα τα τραγούδια του Bo Diddley βασίζονται στον ίδιο ρυθμό (που έγινε γνωστός ως Bo Diddley beat).



Ένας μεγάλος αριθμός καλλιτεχνών διασκεύασε τα επόμενα χρόνια το τραγούδι. Πρώτοι απ' όλους οι Rolling Stones ενώ ακολούθησαν οι Yardbirds του Eric Clapton το 1963 και οι Syndicats το 1964.



Άλλες γνωστές εκτελέσεις του τραγουδιού (στα πιο πρόσφατα χρόνια) είναι αυτές των Cactus (το 1970) και των Strypes (το 2012). Τέλος, το τραγούδι ανοίγει το πρώτο προσωπικό album του (δικού μας) Ηλία Ζάϊκου "They Call Me EZ" (του 1989).   



Καλό καλοκαίρι, καλές διακοπές.

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Πριν από 37 χρόνια σε μια οικογενειακή μας εκδρομή στη Χαλκιδική ...

Ο πατέρας μου (ελπίζω να μας βλέπεις και να μας καμαρώνεις απο κει ψηλά) οδηγούσε και σιγοτραγουδούσε το "Woman in Love". Είχα μόλις αγοράσει την κασέτα (εταιρείας, δηλαδή γνήσια - για τους παλιούς) με το album "Guilty" της Barbara Streisand, την είχαμε βάλει στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου και οι υπέροχες μελωδίες των Bee Gees με τις φωνές της Barbara και του Barry Gibb μας συντρόφευαν σε όλο το ταξίδι. Παιδικές αναμνήσεις και ήχοι που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. 
Για την ιστορία, το “Woman in Love”, το οποίο περιλαμβάνεται στο 22ο album της τραγουδίστριας, με τίτλο “Guilty“, ανέβηκε αμέσως στην 1η θέση του αμερικανικού Billboard Hot 100 και παρέμεινε εκεί για τρεις εβδομάδες. Πέρα από την Αμερική, το κομμάτι κατέκτησε την  πρώτη θέση των charts της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και πολλών άλλων χωρών, όπως της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Σουηδίας, της Ιρλανδίας, της Νορβηγίας, του Καναδά και της Ισπανίας.


Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Στα 30 σταματάς να ακούς νέα μουσική ?


Με το που γινόμαστε 30 ετών, κάτι περίεργο συμβαίνει στα μουσικά μας γούστα. Η επιστήμη δίνει την εξήγηση

Μια νέα έρευνα δείχνει ότι σταματάμε να ακούμε νέα μουσική στην ηλικία των 30 ετών. Βασική αιτία γι’ αυτό είναι ότι αποκτάμε περισσότερες υποχρεώσεις, αλλά θα μπορούσαν να υπάρχουν και άλλοι λόγοι, όπως το γεγονός ότι δεν δεχόμαστε νέα μουσικά ακούσματα με τον ίδιο τρόπο. Για παράδειγμα, στις ηλικίες μεταξύ 12 και 22 ο ανθρώπινος εγκέφαλος αλλάζει διαρκώς και κατ’ επέκταση είμαστε πιο δεκτικοί σε νέα ακούσματα.
Είναι επίσης γεγονός ότι όσο μεγαλώνουμε τόσο περισσότερο αναπολούμε τη νιότη μας. Όλοι πιστεύαμε ότι θα μέναμε νέοι και ελεύθεροι για πάντα, για να ξυπνήσουμε μια μέρα και να μην καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν όλες αυτές οι «τρέντι» λέξεις και τα meme που χρησιμοποιούν οι έφηβοι.
Για πολλούς συμβαίνει νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Kι αυτό γιατί οι άνθρωποι σταματούν να ανακαλύπτουν νέα μουσική μόλις στα τριάντα τους, σύμφωνα με μια νέα έρευνα του Deezer που ρώτησε 1.000 Βρετανούς για τις μουσικές τους προτιμήσεις και συνήθειες.
Το 60% ανέφερε ότι ακούνε μόνο τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά, ενώ λίγο περισσότερο από το 25% δήλωσε ότι δεν ήθελε να δοκιμάσει νέα μουσικά ακούσματα πέραν των προτιμήσεων τους. Η ηλικία αιχμής για την ανακάλυψη νέας μουσικής είναι τα 24. Το 75% των ερωτηθέντων σ’αυτήν την ηλικία δήλωσε ότι ακούει 10 ή περισσότερα νέα κομμάτια κάθε εβδομάδα και το 64% δήλωσε ότι ανακαλύπτει κατά μέσο όρο πέντε νέους καλλιτέχνες κάθε μήνα. Μετά από αυτό όμως, φαίνεται ότι η ικανότητα μας να συμβαδίζουμε με τις τάσεις της μουσικής αρχίζει να εξασθενεί.
Ορισμένες από τις αιτίες γι’ αυτό είναι ο μεγάλος αριθμός επιλογών (19%), ο φόρτος εργασίας (16%) και οι οικογενειακές υποχρεώσεις (11%). Σχεδόν οι μισοί από τους ερωτηθέντες δήλωσαν ότι θα ήθελαν να έχουν περισσότερο χρόνο για να αφιερώσουν στην ανακάλυψη νέας μουσικής, οπότε για τουλάχιστον το 47% δεν οφείλεται σε έλλειψη ενδιαφέροντος.
Τα γούστα μας ωριμάζουν

Το 2015, το blog του Skynet & Ebert εξέτασε τα δεδομένα των χρηστών του Spotify και του Echo Nest. Κατά μέσο όρο οι έφηβοι προτιμούν την ποπ μουσική, αλλά αυτή η προτίμηση αρχίζει να εξασθενεί όσο τα γούστα μας «ωριμάζουν» από τα 30 και μετά και μέχρι την ηλικία των 33 ετών είναι πιθανό να μην ενδιαφερόμαστε για νέα είδη μουσικής.

Ένας ακόμα λόγος είναι ότι ακούμε τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά λόγω μουσικής νοσταλγίας. Η μουσική έχει την ιδιότητα να ανακαλεί μνήμες. Ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά όταν ήμασταν έφηβοι θα είναι πολύ δημοφιλές μεταξύ της ηλικιακής μας ομάδας μια δεκαετία αργότερα. Το «Creep» των Radiohead, για παράδειγμα, είναι το 164ο δημοφιλέστερο τραγούδι για τους άνδρες ηλικίας 38 ετών, αλλά δεν φτάνει καν στα κορυφαία 300 για όσους γεννήθηκαν 10 χρόνια αργότερα. Κι αυτό επειδή οι άνδρες που είναι τώρα 38 ήταν στην ακμή της εφηβείας τους όταν κυκλοφόρησε το 1993.
Τα χημικά του εγκεφάλου

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι τα αγαπημένα μας τραγούδια διεγείρουν τα νεύρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου απελευθερώνοντας ντοπαμίνη, σεροτονίνη, οξυτοκίνη και άλλα χημικά. Όσο περισσότερο μας αρέσει ένα τραγούδι τόσο περισσότερα από αυτά τα χημικά ρέουν στο σώμα μας. Αυτό συμβαίνει σε όλους, αλλά ειδικά κατά τη διάρκεια της εφηβείας είμαστε επιπλέον εξαιρετικά ευαίσθητοι, οπότε αν ακούσουμε ένα τραγούδι που πραγματικά μας αρέσει, είναι πιθανό να το κρατήσουμε μαζί μας για πάντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ενθουσιαζόμαστε με την μουσική και αργότερα στη ζωή μας, απλά η αντίδραση δεν είναι τόσο έντονη όσο στην εφηβεία που το μυαλό μας είναι «σφουγγάρι».

Ένας άλλος λόγος που ακούμε τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά θα μπορούσε να οφείλεται σε αυτό που ονομάζεται «φάση αναμονής». Ο ενθουσιασμός όταν ακούμε τα αγαπημένα μας τραγούδια οφείλεται όχι μόνο στις ορμονικές αντιδράσεις, αλλά και στο ότι ξέρουμε πότε έρχεται το «καλό». Για παράδειγμα, λίγο πριν την κορύφωση του τραγουδιού, ή πριν μια δραματική συγχορδία, ο εγκέφαλός μας αντιλαμβάνεται την ανταμοιβή και απελευθερώνει ντοπαμίνη. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, αρχίζουμε να χάνουμε το ίδιο συναίσθημα ευφορίας επειδή «χορταίνουμε» μουσικά.
Εάν δεν έχουμε ακούσει ένα τραγούδι για αρκετά χρόνια, η ευφορία μπορεί να επιστρέψει, ειδικά εάν το ακούσαμε για πρώτη φορά μεταξύ των ηλικιών 12 και 22. Αν έχεις επομένως τη διάθεση ν’ακούσεις μουσική από τα «νιάτα» σου, είναι πιθανώς επειδή είναι βαθιά χαραγμένη μέσα στην ψυχή σου.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

IBM Debater: Το πρώτο σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που κάνει διάλογο με τους ανθρώπους

Η αμερικανική εταιρεία ΙΒΜ παρουσίασε το πρώτο, στον κόσμο, σύστημα τεχνητής νοημοσύνης, το οποίο μπορεί να κάνει «ντιμπέιτ» με τους ανθρώπους για διάφορα θέματα.
Το IBM Debater, όπως ονομάστηκε, μπορεί να ανοίξει διάλογο για περίπου 100 διαφορετικά θέματα. Αφού κάνει μια τετράλεπτη εισαγωγή πάνω στο υπό συζήτηση θέμα, το «έξυπνο» μηχάνημα ακούει τα επιχειρήματα του ανθρώπου συνομιλητή του, τα αντικρούει με μια νέα τετράλεπτη τοποθέτηση και στο τέλος κάνει ένα «κλείσιμο», παρουσιάζοντας επί δύο λεπτά συνοπτικά τη δική του θέση.

Προ μηνός, η Google παρουσίασε το σύστημα Duplex που μπορεί να τηλεφωνήσει σ΄ ένα εστιατόριο και να κάνει μια κράτηση ή να κλείσει ένα ραντεβού σε κομμωτήριο. Συστήματα όπως το IBM Debater και το Google Duplex αποτελούν σημαντικά βήματα προόδου για τη δημιουργία υπολογιστών ικανών να πιάνουν με φυσικό τρόπο συζήτηση με ανθρώπους. Τόσο φυσικό που να μην καταλαβαίνει ο συνομιλητής ότι έχει να κάνει με μηχανή και όχι με άνθρωπο (αυτό, άλλωστε, είναι και το βασικό κριτήριο επιτυχίας, που, από τη δεκαετία του 1950, έχει θέσει για τις «έξυπνες» μηχανές ο Βρετανός πρωτοπόρος της πληροφορικής 'Αλαν Τιούρινγκ).
Η ΙΒΜ έκανε επίδειξη του νέου συστήματος στο Σαν Φρανσίσκο, με 'αντίπαλο' μία ισραηλινή πρωταθλήτρια φοιτητικών «ντιμπέιτ», τη Νόα Οβάντια. Το αντικείμενο του διαλόγου ανθρώπου-μηχανής ήταν κατά πόσο πρέπει να υπάρχουν κυβερνητικές επιδοτήσεις για την εξερεύνηση του διαστήματος (όχι ακριβώς το πιο εύκολο ή το πιο ενδιαφέρον θέμα για συζήτηση, αλλά αυτή ήταν η επιλογή της ΙΒΜ...).
Το IBM Debater επιχειρηματολόγησε υπέρ των επιδοτήσεων και η Οβάντια εναντίον. Ένα γρήγορο «γκάλοπ» μεταξύ όσων παρακολούθησαν το ντιμπέιτ, έδειξε ότι οι περισσότεροι θεώρησαν πως το μηχάνημα εμπλούτισε καλύτερα τον προβληματισμό τους πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα από ό,τι η συνομιλήτριά του.
Ακολούθησε ένα δεύτερο ντιμπέιτ της μηχανής με έναν άλλο Ισραηλινό, τον Νταν Ζαφρίτ, με θέμα αν θα πρέπει να αυξηθεί ή όχι η χρήση της τηλεϊατρικής (ο υπολογιστής ήταν υπέρ, ενώ ο άνθρωπος εναντίον).
Με βάση τις έως τώρα δοκιμές, όπως ανέφερε ο ερευνητής της ΙΒΜ Νόαμ Σλόνιμ, το σύστημα -που αναπτύσσεται εδώ και έξι χρόνια με επικεφαλής το ερευνητικό εργαστήριο της εταιρείας στη Χάιφα του Ισραήλ- έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Κατά καιρούς κάνει λάθη, ενώ τα καταφέρνει να κάνει διάλογο με νόημα πάνω σε αυτά τα 100 θέματα περίπου το 40% του χρόνου.

Κατά κάποιο τρόπο, το Debater αποτελεί το νέο φιλόδοξο πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης της ΙΒΜ μετά τον υπολογιστή Deep Blue που είχε νικήσει τον πρωταθλητή στο σκάκι Γκάρι Κασπάροβ το 1997 και τον υπολογιστή Watson που νίκησε τους πρωταθλητές του παιγνιδιού γνώσεων Jeopardy το 2011.

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

The Piano Has Been Drinking (Not Me)

Και μιας και πιάσαμε τον Tom Waits δείτε/ακούστε άλλο ένα κομμάτι του που μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση την πρώτη φορά που το άκουσα.


Ο πλήρης τίτλος του τραγουδιού είναι The Piano Has Been Drinking (Not Me) (An Evening with Pete King). Υπάρχει στο album του 1976 Small Change και σε μια extended live version στο compilation album του 1981 Bounced Checks.

Ο Pete King που αναφέρεται στον πλήρη τίτλο του τραγουδιού είναι ο ιδιοκτήτης του Ronnie Scott's Jazz Club στο οποίο εμφανιζόταν ο Tom Waits την περίοδο Μαΐου - Ιουνίου του 1976.

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Tom Traubert's Blues

Αύριο ξημερώνει μια ιδιαίτερη μέρα που ανάλογα με την έκβαση της μπορεί να διευκολύνει ή να δυσκολέψει τη ζωή μου τα επόμενα χρόνια.

Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο αλλά εδώ και δυο μέρες μου έχει κολλήσει αυτό το καταπληκτικό κομμάτι του Tom Waits.


To "Tom Traubert's Blues (Four Sheets to the Wind in Copenhagen)" (που πολλές φορές αναφέρεται και ως "Waltzing Matilda") είναι το τραγούδι που άνοιγε το τρίτο studio album του Tom Waits "Small Change" που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 1976.

Είναι μια σύνθεση του Waits που δανείζεται το ρεφρέν από ένα παραδοσιακό τραγούδι της Αυστραλίας, το "Waltzing Matilda" και οι στίχοι του αναφέρουν τις εμπειρίες του Tom Waits σε Los Angeles και Copenhagen σχετικά με τις καταχρήσεις και ιδιαίτερα με το αλκοόλ.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Snow Patrol - Wildness

Ώρα να ασχοληθούμε λίγο και με κάτι από τα καινούργια.

Το Wildness είναι το 7ο studio album των Snow Patrol. Το album κυκλοφόρησε στις 25 Μαΐου του 2018. Είναι το πρώτο album της μπάντας με τον Johnny McDaid ως πλήρες μέλος (μετά από τη συμμετοχή του στο Fallen Empires και στην περιοδεία του συγκροτήματος).

Μέχρι σήμερα έχουν βγει 4 singles από το album.

To "Don't Give In" κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου. 



Το "Life on Earth" κυκλοφόρησε στις 12 Απριλίου.



Το "What If This Is All the Love You Ever Get?" κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου.



Τέλος, το "Empress" βγήκε ως τέταρτο single στις 8 Μαΐου.



Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Mack the Knife

Χθες βρέθηκα στην πολύ όμορφη εκδήλωση των Φίλων της Νέας Παραλίας.


Είχε ζωντανή μουσική από τους Passa tempo και χορούς από την ομάδα Jitterbugs skg.

Ένα από τα τραγούδια που ακούστηκαν στη χθεσινή βραδιά ήταν το "Mack the Knife".




Το "Mack the Knife" γνώρισε την επιτυχία στην Αμερική το 1956 από τον Louis Armstrong. Ωστόσο, η ηχογράφηση του Bobby Darin  (που έγινε στα Fulton Studios στη Νέα Υόρκη στις 19 Δεκεμβρίου του 1958) είναι η πιο γνωστή εκτέλεση του τραγουδιού. 

Μερικές ακόμα από τις πιο γνωστές του εκτελέσεις είναι αυτές του Frank Sinatra, της Ella Fitzgerald, του Robbie Williams, του Tony Bennett, της Marianne Faithfull, του Nick Cave, των Westlife, και του Michael Bublé

Αξιοσημείωτες επίσης είναι και κάποιες instrumental versions του τραγουδιού όπως αυτή του Bill Haley & His Comets του 1959 ή του Tito Puente αργότερα.

Τέλος, το ρεφρέν του τραγουδιού "Haifisch" ("Shark") των Rammstein είναι εμπνευσμένο από το "Mack the Knife".

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Toto ... γιατί είναι τόσο δημοφιλείς ακόμη και σήμερα;



Πρώτα διαβάστε τα παρακάτω 2 άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο πρόσφατα.


Γιατί το Africa των Toto είναι το αγαπημένο τραγούδι του ίντερνετ, 35 χρόνια μετά την κυκλοφορία του.


Μετά δείτε τι έγραψε ο Βασίλης Λούκας πριν από περίπου ένα χρόνο:

Πριν από μερικές μέρες βρέθηκα σε ένα πάρτι πιτσιρικάδων και με το που μπήκαν οι Toto στο μενού της βραδιάς έγινε πανικός.

Οι Toto είναι ένα από τα λίγα συγκροτήματα που καταφέρνουν και δένουν τις γενιές μεταξύ τους. Η ιστορία συνεχίζεται για την ομάδα που συνδύασε την παρουσία της ιδιαίτερα με τη δεκαετία του 80.

Ξεκίνησαν στο τέλος των 70’s απογειώθηκαν το 1978 με το ανεπανάληπτο Hold the line και είναι γεγονός ότι καταφέρνουν να συγκινούν σήμερα τα παιδιά εκείνων που ερωτεύτηκαν για πρώτη φορά ακούγοντας τα τραγούδια τους.
Τους είχα δει πριν από μια δεκαετία στην Αθήνα όταν είχαν έρθει για την πρώτη εν Ελλάδι εμφάνιση τους και είχαμε μιλήσει για πολλά.
«Γονείς μαζί με τα παιδιά τους έρχονται να μας δουν. Δεκάχρονοι μαζί με  40ρηδες, άτομα κάθε ηλικίας που ανακάλυψαν τη μουσική μας όλα αυτά τα χρόνια…» μου είχαν πει γεμάτοι χαρά.
Τους είχα απολαύσει live στο γήπεδο του Softball στις Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις του Ελληνικού.
Τους είχα ξαναδεί πιο παλιά άλλη μια φορά σε ένα καταπληκτικό live τους στην Ευρώπη.
Όλα τα κομμάτια τους που σφράγισαν τα πάρτι των 80’s και των 90’s εξακολουθούν σήμερα να έχουν την τιμητική τους.
'Rosanna’, ‘I Won’t Hold You Back’, ‘99’, ‘Georgy Porgy’, ‘Pamela’, ‘Takin’ It Back’, ‘Out Of Love’, ‘I’ll Supply The Love’, ‘Hydra’ και οι τεράστιες επιτυχίες ‘Hold The Line’ και ‘Africa’ είναι μερικά μόνο από τα τραγούδια τους που όλοι γνωρίζουν.
Ο Bobby Kimball, είναι η φωνή που τραγουδά το κλασσικό Hold The Line και είναι ο άνθρωπος που κρατά ακόμη ψηλά τη σημαία τους. Ο Greg Phillinganes, είναι το νέο αίμα των Toto. Οι δύο τους μου είχαν πει πολλά για τη νέα προσπάθεια που καταβάλλει τα τελευταία χρόνια η ομάδα.
«Έχουμε τεράστιο ακροατήριο. Να φανταστείς ότι μόνο στην Αμερική βλέπεις παλαιούς και νέους ακροατές μαζί. Στην Ευρώπη πιστεύω ότι σε πολλά σημεία ισχύει κάτι παρόμοιο. Είναι καταπληκτικό να βλέπεις γονείς που φέρνουν μαζί τα παιδιά τους για να μας δουν επί σκηνής» μου είχαν πει και το θυμάμαι ακόμη.
Ο Bobby Kimball αναφερόμενος στο κλασσικό χιτ της μπάντας το τραγούδι Rosanna  μου είχε τονίσει ότι δεν έχει γραφτεί για την Ροζάνα Αρκέτ όπως νομίζουν πολλοί. «Την εποχή εκείνη που το κομμάτι έκανε απίστευτη τροχιά απλά η Ροζάνα Αρκέτ συζούσε με τον Steve Porcaro και είναι κάτι που διέδωσε μόνη της».
Αναφερόμενος στα live που κάνουν φανατικά εδώ και δεκαετίες σε όλα τα σημεία του πλανήτη υποστηρίζει : «Έχουμε παίξει ως μουσικοί σε χιλιάδες δίσκους. Έχουμε κάνει πολλά άλμπουμ. Αυτό που συμβαίνει μαζί μας είναι ξεχωριστό. Μας θυμούνται, μας ακούνε και μας αγαπούν ιδιαίτερα».
Μιλώντας για τη σύγχρονη μουσική τα μέλη των Toto θεωρούν ότι «απέχει αιώνες από την μουσική που φτιαχνόταν πριν από 20 και πριν από 30 χρόνια καθώς πλέον δεν ηχογραφείται τίποτα με φυσικό τρόπο αλλά όλα γίνονται με προγράμματα σε υπολογιστή».
Ρομαντικοί και συναισθηματικοί τύποι όλοι τους δεν ξεχνούν ποτέ το αδικοχαμένο μέλος τους, τον Jeff Porcaro, που έφυγε το 1992 από την παρέα τους.
«Ήταν ο υπέρτατος ντράμερ» λένε και το πιστεύουν όλοι τους και κάνουν ότι μπορούν για να συνεχίσουν επάξια το έργο του.
«Είναι ο καλύτερος ντράμερ στον κόσμο γι αυτό και σε κάθε σόου μας κάθε τραγούδι μας, μετά το θάνατο του, αποτελεί μια ένδειξη σεβασμού, ένα αφιέρωμα στον ιδρυτή μας. Ότι κι αν παίζουμε είναι αφιερωμένο σ΄εκείνον» εξομολογείται ο τραγουδιστής της παρέας που άκουσες μικρός σε εκείνο το πάρτι της ίδιας μπάντας που ακούνε τα παιδιά σου ακόμη και σήμερα και του ίδιου γκρουπ που θα ακούνε και τα εγγόνια σου.

Το γιατί θα το εξηγήσεις μόνος σου όταν ξαναβάλεις να ακούσεις όλα τα διαμάντια που έχουν κυκλοφορήσει και αφού κάνεις τις συγκρίσεις με το σκουπιδαριό που πλημμυρίζει τις λίστες των music radios δίπλα σου

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Free Bird

Είχα πολύ καιρό να το ακούσω και σήμερα, πηγαίνοντας στη δουλειά, το άκουσα στο ραδιόφωνο. Εμβληματικό κομμάτι από ένα από τα σούπερ γκρουπ εκείνης της εποχής.




Κυκλοφόρησε το 1973 (στο πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος) και από τότε έχει συμπεριληφθεί σε αρκετά Best Of ή Greatest Hits.

Στις live εμφανίσεις του συγκροτήματος έπαιζε το ρόλο του φινάλε της συναυλίας (με συνολική διάρκεια άνω των 14 λεπτών). Θεωρείται το signature song των Lynyrd Skynyrd και ειδικά για το σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας στο τέλος του κομματιού αναφέρεται ως το #3 τραγούδι στη λίστα Guitar World's 100 Greatest Guitar Solos.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Private Investigations

Πάμε τώρα σε ένα τραγούδι από το 1982 που έχει παίξει σημαντικό ρόλο πολλές φορές στη ζωή μου. Το Private Investigations των Dire Straits λειτουργεί πάνω μου ως ηρεμιστικό και καταφεύγω στην ακρόαση του ξανά και ξανά όταν είμαι πιεσμένος και θέλω να χαλαρώσω.


Περιέχεται στο album  Love over Gold που ήταν το 4ο studio album των Dire Straits.

Το "Private Investigations" έφτασε μέχρι το #2 στο UK Singles Chart ενώ το άλλο single που βγήκε από το album, το "Industrial Disease", γνώρισε την επιτυχία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού φτάνοντας μέχρι το #9 στο Billboard's Hot Mainstream Rock Tracks.
Το Love over Gold έγινε χρυσός δίσκος στις ΗΠΑ, πλατινένιος στη Γαλλία και τη Γερμανία και διπλά πλατινένιος σε Καναδά και Μεγάλη Βρετανία.

And what have you got at the end of the day?
What have you got to take away?
A bottle of whisky and a new set of lies
Blinds on the windows and a pain behind the eyes