Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Κι αν είμαι ροκ ...

Σήμερα ξύπνησα με αυτό το τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου καρφωμένο στο μυαλό μου.


Ήταν 1980 όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος  «Για μια μέρα ζωής» του Βασίλη, που περιείχε το συγκεκριμένο κομμάτι. Οι στίχοι είναι της Δώρας Σιτζάνη και η μουσική του μεγάλου μας Μάνου Λοΐζου.

Βλέποντας τι ακούνε σήμερα οι νέοι στο  Spotify και στο iTunes αλλά και στους παλιούς κλασικούς καταλόγους επιτυχιών (Billboard) όπου βέβαια και αυτοί έχουν αλλάξει τον τρόπο μέτρησης της δημοφιλίας των κομματιών (συνυπολογίζοντας ψηφιακές πωλήσεις και κλικαρίσματα στο YouTube), αναρωτιέσαι που πήγε όλη αυτή η "κουλτούρα" του ροκ.

Εντάξει, μεγαλώσαμε και μαζί με μας μεγάλωσε και το ροκ, ξέφτισε, και δεν είναι πια τόσο ελκυστικό στα νέα παιδιά. Συγκροτήματα υπάρχουν πολλά, νέοι μουσικοί καθημερινά "πειράζουν" δημιουργικά τα αριστουργήματα των προηγούμενων δεκαετιών αλλά κάτι λείπει. Η ροκ attitude δεν περνάει πια σε μεγάλες μάζες της νεολαίας και όλοι περιμένουμε ένα νέο supergroup όπως αυτά του παρελθόντος που θα εξελίξει και θα απογειώσει και πάλι τη ροκ μουσική.

Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό στις μέρες μας και σίγουρα αυτό που ζητάμε δεν είναι η αναβίωση του είδους με τη μορφή της "μόδας" κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές και στο χώρο της μουσικής.

Πάντως -για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι- δείτε τι έγραφε πριν 3 χρόνια η Ναντίν Ξυθάλη στο pillowfights.gr. Νομίζω ότι τα λέει αρκετά καλά.

Μεγαλωμένη στα Εξάρχεια, μια ζωή μες στην νταρκίλα και τα μαύρα, ορκισμένη ροκού απ’ τα 15 μου, παρευρισκόμενη σε οποιαδήποτε συναυλία γινόταν στην πόλη μας και τρελά ερωτευμένη με τον Marilyn Manson. Ναι, ήταν λίγο ανατριχιαστικό αυτό το τελευταίο γι’ αυτό και στα κρυφά γλυκοκοιτούσα τον Axl Rose. Νομίζω πως αυτές οι λεπτομέρειες αρκούν για να μπορέσω με περισσή ευκολία και άνεση να αναλύσω την κοσμοθεωρία του ροκ.
 Το ροκ, δεν είναι απλά ένα ακόμα είδος μουσικής, είναι ολόκληρος τρόπος ζωής, είναι ιδεολογία. Δεν είναι σαν τα σκυλάδικα, πάμε στα μπουζούκια πετάμε και κανένα γαρύφαλλο κι αυτό ήταν όλο. Το ροκ είναι κουλτούρα, είναι επανάσταση. Δεν είναι μόνο η γνωστή φράση «Sex, Drugs ‘n’ Rock & Roll». Είναι νεότητα πνεύματος και τρόπος έκφρασης.
Αν μη τι άλλο, θα μπορούσε κανείς να πει πως το ροκ είναι αναρχία. Και θα συμφωνήσω. Είναι κάτι ασυμβίβαστο, κάτι που δεν μπαίνει σε καλούπια και δε χωράει σε «πρέπει» και καθωσπρεπισμούς, είναι ένα μόνιμο μεθύσι. Από εκείνα που δεν υπολογίζεις τις πράξεις σου και έχεις σαν δικαιολογία το αλκοόλ που ρέει στις φλέβες σου. Εν ολίγοις, είναι μια μόνιμη ταχυπαλμία.
Το ροκ είναι ένας μόνιμος πόλεμος, μια διαμάχη με τους υπολοίπους. Όχι τόσο για να αλλάξουν οι άλλοι και να υποστηρίξουν το «σκληρό» στρατόπεδο, όσο για να μην αλλάξουν εκείνοι οι ροκ τύποι. Ασχέτως αν στην πορεία άλλαξαν όλοι και όλα…
Βλέπεις, κάποτε ένας ροκάς φαινόταν από χιλιόμετρα μακριά. Θέλεις λίγο το μακρύ μαλλί, λίγο η μπλούζα «Metallica» ή «Maiden», λίγο το κολλητό τζιν, λίγο οι αρβύλες, λίγο το αμάνικο τζιν γιλέκο με άπειρες καρφιτσωμένες κονκάρδες συγκροτημάτων, ξεχώριζε απ’ το πλήθος.
Ο Σαββόπουλος είχε πει ότι η Μπέλλου ήταν ροκ. Και ήταν. Όπως και οι περισσότεροι παλιοί ρεμπέτες ήταν ροκ κι ας μην άκουγαν ποτέ τους ούτε Stones ούτε Zeppelin.
Ροκ σημαίνει πολλά: σημαίνει αυθεντικότητα, σημαίνει ελευθερία.
Ο πραγματικός ροκ τύπος είναι αυτός που πρώτα απ’ όλα είναι ο εαυτός του. Είναι αληθινός. Δεν το παίζει, δεν προσποιείται, δεν αντιγράφει. Γι’ αυτό άλλωστε και ξεχωρίζει. Το «δήθεν» δεν είναι ροκ! Ούτε το κόμπλεξ είναι ροκ. Ούτε το καλάμι είναι ροκ. Γενικά ο ροκ τύπος δεν ξέρει από σύνδρομα ούτε ανωτερότητας ούτε κατωτερότητας. Ροκ είναι αυτός που έχει κάνει την προσωπική του επανάσταση. Ζει και αναπνέει απελευθερωμένος.
Ροκ είναι αυτός που ονειρεύεται, που ελπίζει, που προσπαθεί, που αγωνίζεται. Όχι μόνο για την πάρτη του, για όλους. Είναι ειλικρινής, είναι φίλος, πραγματικός. Ροκ είναι αυτός που θα ερωτευτεί και που θα δακρύσει. Ούτε θα ντραπεί ούτε θα το κρύψει. Έχει ευαισθησίες και αυτές αντικατοπτρίζονται στην μουσική του. Ροκ είναι αυτός που έχει άποψη, έχει ιδεολογία. Όχι στα λόγια, στην πράξη. Ζει αυτά που υπερασπίζεται, δεν τα λέει για να τα πει ούτε τα γράφει μόνο για να τα παίξει. Ο ροκ τύπος δε βολεύεται, δεν ησυχάζει, δεν επαναπαύεται. Ροκ είναι αυτός που δε συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το όνειρό του. Όποιο και αν είναι αυτό.
Όταν ακούς τη λέξη «ροκ», σίγουρα το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι το όνομα κάποιου ξένου συγκροτήματος, μια μεγάλη συναυλία, πολύ αλκοόλ κι ένα σωρό μαυροφορεμένοι. Βλέπεις, εύκολα ξεχνάμε ότι και η Ελλάδα έχει βγάλει πολύ μεγάλους ροκ μουσικούς. Πώς μπορεί κανείς να ξεχάσει τον έναν και μοναδικό «πρίγκιπα του ροκ», Παύλο Σιδηρόπουλο; Σε λίγες μέρες κλείνουν 25 χρόνια απ’ τη μέρα που η μαγευτική αυτή φωνή έφυγε και το ροκ έμεινε φτωχό δίχως την παρουσία του. Ίσως κανείς να μην τον αντικατέστησε ποτέ πλήρως, το ροκ το ελληνικό, όμως, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και για καλή μας τύχη ανθίζει, ίσως όχι όπως θα του άρμοζε, αλλά τουλάχιστον συνεχίζει και υπάρχει.
Είναι το μεγαλύτερο μουσικό κίνημα της νεολαίας; Είναι η μεγαλύτερη επανάσταση του 20ου αιώνα; Είναι και όλα αυτά και τίποτα απ’ αυτά. Στον καθένα μέσα του, το Ροκ σημαίνει και κάτι άλλο. Έχει συνδεθεί με παρέες, με κραιπάλες, με έρωτες χαμένους και μη. Έχει συντροφεύσει σε μοναχικές βραδιές αλλά και σε νεανικές τρέλες. Σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστός, ανίκητος, αλλά και ευάλωτος, ανασφαλής. Σε κάνει διαφορετικό. Το Ροκ είναι προκλητικό, βρώμικο, αντιδραστικό, αλλά και ποιητικό, ρομαντικό, ευαίσθητο.
Το ροκ δεν ήταν απλά ένα είδος μουσικής. Ήταν ένα κίνημα. Ήταν και είναι ένα κομμάτι ιστορίας από μόνο του. Γι’ αυτό εξάλλου αγαπήθηκε τόσο. Και όλοι όσοι απλά ακούμε ή παίζουμε ροκ έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα, μέχρι να καταφέρουμε να υποστηρίξουμε ουσιαστικά όλα όσα αυτή η φιλοσοφία πραγματικά πρεσβεύει.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Μικρός Πρίγκηπας που δεν έγινε ποτέ Βασιλιάς γιατί ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο

Αναδημοσίευση από το blog https://christospanos.com/


Άκουσα πρώτη φορά για τον Prince το 1982 από (που αλλού;) την εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη στο ραδιόφωνο. Είχε κυκλοφορήσει τότε το πέμπτο άλμπουμ του το περίφημο «1999». Είχα εντυπωσιαστεί από μια φράση του Πετρίδη που ήταν από τότε μεγάλος φαν του Prince. Είχε πει ότι «τηρουμένων των αναλογιών ο Prince είναι για την εποχή μας ότι ήταν ο Μότσαρτ για τη δική του εποχή», εννοώντας ότι ένας τόσο νέος σε ηλικία καλλιτέχνης παρήγαγε ακατάπαυστα τόση σπουδαία μουσική σε τόσο μικρό διάστημα. Έπειτα από τόσες δεκαετίες νομίζω ότι εκ του αποτελέσματος η εκτίμηση εκείνη (όσο βλάσφημη κι αν ακούγεται ενδεχομένως) δικαιώνεται απόλυτα. Ο Prince όχι μόνο μας χάρισε απίστευτη μουσική αλλά κυριολεκτικά άλλαξε γύρω του το μουσικό σύμπαν. Η επίδραση που έχει ασκήσει σε όλους ανεξαίρετα τους σημερινούς μουσικούς, ιδιαίτερα στο χώρο του R n’ B αλλά και στην ποπ, το ραπ, το ροκ. Αρκεί ν’ ακούσει κανείς σημερινούς δίσκους, όπως το εξαιρετικό «Black Messiah» του D’Angelo για να δει ολοφάνερα την επιρροή του ιδιοφυούς νάνου από τη Μινεάπολη.
Τι να πρωτοθυμηθώ από τον Prince (όλως ενδεικτικός κατάλογος):
Τις εκπληκτικές ζωντανές του εμφανίσεις. Όπως άκουσα και το βρήκα πολύ πετυχημένο: ήταν μια μικροσκοπική φιγούρα, που πάνω στη σκηνή μεταμορφωνόταν σε ένα μεγαλόπρεπο γίγαντα, που έκανε ότι ήθελε κυριολεκτικά. Από τις αμέτρητες εκπληκτικές συναυλίες του έχει μείνει στην ιστορία εκείνη στο ημίχρονο του τελικού του Super Bowl του 2007, όταν παρά τις … ικεσίες των διοργανωτών περί του αντιθέτου ανέβηκε στη σκηνή υπό καταρρακτώδη βροχή και κεραυνούς να πέφτουν ολόγυρα και έδωσε τα ρέστα του αψηφώντας τα στοιχεία της φύσης.
Την «αυλή του». Γύρω του και από τα στούντιο Paisley Park, που ο ίδιος δημιούργησε στην συνήθως παγωμένη και θαμμένη κάτω από το χιόνι Μινεάπολη,  ξεπήδησε μια στρατιά περισσότερο ή λιγότερο γνωστών μουσικών και συγκροτημάτων, που έγραψαν ιστορία στο χώρο της μαύρης μουσικής αλλά και πιο πέρα. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος: Alexander O’Neal, Vanity, Sheila E., Jimmy Jam, Terry Lewis, Sheena Easton, Jill Jones, Eric Leeds, το σούπερ συγκρότημα των Time και η αδυναμία μου το μυστηριώδες τζαζ-φανκ συγκρότημα Madhouse, που ποτέ δεν αποκαλύφθηκε η ταυτότητά τους και τα κομμάτια των δίσκων τους είχαν για τίτλους απλά αριθμούς. Ακόμη κοντά στον Prince βρήκαν σε δύσκολες γι’ αυτούς εποχές καλλιτεχνική στέγη θρύλοι όπως ο μέγιστος George Clinton και η τρομερή Mavis Staples. Η ιστορία του Paisley Park Studio νομίζω ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα γυριστεί ταινία καθώς δεν έλειψαν εκεί μέσα οι μηχανορραφίες, οι βεντετισμοί και οι ίντριγκες.
Το απαράμιλλο γούστο του στις γυναίκες. Αν και ο ίδιος έδινε συχνά την αίσθηση του ανδρόγυνου, περιτριγυριζόταν από πανέμορφες γυναικείες παρουσίες, πολλές από τις οποίες ήταν και εξαιρετικές μουσικοί, όπως η πασίγνωστη σαξοφωνίστρια Candy Dulfer.  Στις συναυλίες, στα εξώφυλλα των δίσκων, στα βιντεοκλιπ, στις ταινίες, οι κυρίες που εμφανίζονται είναι όλες ανεξαιρέτως «πέντε αστέρων».
Το εξωφρενικό γούστο του στα ρούχα. Όπως και ο David Bowie, είχε το μαγικό χάρισμα οτιδήποτε φορούσε πάνω του να ταιριάζει απόλυτα, ακόμη και αν ήταν αντικειμενικά απαράδεκτο. Από τους καλλιτέχνες που δημιούργησαν μόδα και στυλ προωθώντας τα στα άκρα με διάθεση πάντα ευφάνταστη, παιχνιδιάρικη και πολύχρωμη.
Την τάση του για σύμβολα, συντομογραφίες και  υπονοούμενα. Υπάρχουν τραγούδια του που για να διαβάσεις τους στίχους πρέπει να αποκρυπτογραφήσεις τα διάφορα «ιερογλυφικά» δικής του εμπνεύσεως  που παρεμβάλλονται ανάμεσα στις λέξεις.
Τους στίχους του. Είναι φυσικά απέραντο το πεδίο της στιχουργικής του και όχι όλο εξαιρετικής ποιότητας.  Σε κάθε περίπτωση όμως τραγούδια με πολύ δυνατούς στίχους, τραγούδια με έντονη, απροκάλυπτη σεξουαλικότητα και ερωτισμό (Diamonds And Pearls), τραγούδια με βαρυσήμαντα πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα (Sign O’The Times), αλλά και απλά πανέμορφα ποπ/σόουλ/φανκ κομψοτεχνήματα.  Σε κάθε περίπτωση εδώ και πολλά χρόνια, όταν έχω κέφια και τραγουδάω (δυστυχώς αυτό συμβαίνει όλο και πιο αραιά) έτσι χωρίς να υπάρχει αφορμή πιάνω τον εαυτό μου ασυναίσθητα να ψιθυρίζει στίχους από το “Purple Rain”, το “Kiss”, το “Raspberry Beret”, το “When The Doves Cry”, το “Another Lover”, το “Little Red Corvette”, το “Controversy”, το “Under The Cherry Moon” το “Sign O’ The Times” …
Τα καπρίτσια του γύρω από το όνομά του. Με αφορμή τη διαμάχη του με την πρώτη του δισκογραφική εταιρεία (Warner), από τον εναγκαλισμό της οποίας ήθελε να απαλλαγεί (στο τέλος γύρισε ξανά σ’αυτή…) άρχισε μια ολόκληρη ιστορία για το όνομά του. Στην αρχή δήλωσε ότι θέλει επισήμως να τον λένε «Ο καλλιτέχνης που ήταν προηγουμένως γνωστός ως Prince» (μοιάζει λίγο με την ιστορία της FYROM μου φαίνεται). Μετά αντικατέστησε το όνομά του με ένα σύμβολο δικής του επινόησης κ.ο.κ. Φοβεροί βεντετισμοί που θα έμοιαζαν γελοίοι αν τους έκανε άλλος, στον Prince όμως πήγαιναν γάντι.
Τη μαγεία της μουσικής του. Έπαιζε 27 όργανα. Ήταν απίστευτος κιθαρίστας. Συνέθετε με χαρακτηριστική άνεση τραγούδια και μουσική σχεδόν όλων των ειδών. Μουσική παιχνιδιάρικη, ιντριγκαδόρικη, χορευτική, μελωδική, ερωτική, πειραματική, οτιδήποτε μπορεί κανείς να σκεφθεί. Πληθώρα τραγουδιών του έγιναν πασίγνωστα από άλλους καλλιτέχνες όπως το “I Feel For You” της Chaka Khan και το “Nothing Compares To You” της Sinead O’Connor.
O Prince λοιπόν την … έκανε. Όμως δεν έχουμε ξεμπερδέψει μαζί του. Τα όσα άφησε πίσω του θα καθορίζουν τη μουσική για τα επόμενα τουλάχιστον πενήντα χρόνια. Η μακριά σκιά του τρομερού αυτού κοντοπίθαρου θα εξακολουθήσει να μας «καταδυναστεύει» ευχάριστα.

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Today's music

Χωρίς αξιολογική σειρά, έφτιαξα μια λίστα με τραγούδια που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2018 και μου αρέσουν. Κάποια από αυτά έγιναν επιτυχίες, κάποια άλλα είναι αρκετά καινούργια για να ξέρουμε αν θα γίνουν και κάποια, απλά μου άρεσαν και ελπίζω να αρέσουν και σε σας. Enjoy!































































Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Μουσική εναντίον Ψυχικών Διαταραχών


Η μουσική μπορεί να συμβάλει στη θεραπεία συγκεκριμένων ψυχικών ασθενειών και ψυχοσωματικών διαταραχών, εκτιμούν αμερικανοί και σκωτσέζοι επιστήμονες, οι οποίοι ζητούν από τους ασθενείς τους να ακούνε συγκεκριμένα μουσικά κομμάτια.

Π.χ., ο Μπετόβεν θεωρείται κατάλληλος για την αντιμετώπιση κρίσεων πανικού, οι Ρink Floyd για την κατάθλιψη, ενώ η τζαζ γενικά θεωρείται το πλέον «θεραπευτικό» είδος μουσικής.

Επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης χρησιμοποιεί ένα μείγμα ψυχολογίας και ακουστικής μηχανικής προκειμένου να εξακριβώσει κατά πόσον η μουσική μπορεί να κρύβει τη λύση πολλών ψυχολογικών παθήσεων. Αναλύουν τους στίχους, τους τόνους, ακόμη και αυτούς που κρύβονται πίσω από διάσημα ροκ και ποπ τραγούδια.

«Η επίδραση ενός κομματιού μουσικής σε έναν άνθρωπο ξεπερνά κατά πολύ αυτό που πιστεύουμε, ότι απλώς ένα γρήγορο τέμπο μπορεί να ανεβάσει τη διάθεση, ενώ ένα πιο αργό μπορεί να μας ρίξει» εξηγεί ο επικεφαλής της μελέτης Ντον Νοξ, προσθέτοντας ότι «η μουσική εκφράζει συναίσθημα μέσα από πολλούς παράγοντες, όπως ο τόνος, η δομή και τα άλλα χαρακτηριστικά ενός κομματιού, ενώ και οι στίχοι μπορεί να έχουν μεγάλη επίδραση».

Έτσι η μουσική συγκροτημάτων όπως οι Ρink Floyd (και ειδικά τα άλμπουμ τους «Wish Υou Were Ηere» και «Τhe Dark Side Οf Τhe Μoon»), το άλμπουμ «Cold Τurkey» του Τζον Λένον και το κομμάτι «What Α Wonderful World» του Λούις Αρμστρονγκ θεωρούνται «ανεβαστικά» της διάθεσης. Αντιθέτως, τα «Αnother Οne Βites Τhe Dust» των Queen, «Εverybody Ηurts» των RΕΜ και «Cigarettes and Αlcohol» των Οasis αποδείχθηκε ότι χάλασαν την διάθεση των εθελοντών.


Στόχος των σκωτσέζων επιστημόνων είναι να αναπτύξουν ένα μαθηματικό μοντέλο που να εξηγεί την ικανότητα της μουσικής να προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα. Ετσι μπορούν να φτιάξουν προγράμματα στο κομπιούτερ τα οποία θα αναγνωρίζουν τις μουσικές εκείνες που είναι ικανές να επηρεάσουν τα συναισθήματα.

Στις ΗΠΑ επιστήμονες του Πανεπιστημίου Τεμπλ της Φιλαδέλφειας μελέτησαν τον εγκέφαλο 184 εθελοντών την ώρα που εκείνοι άκουγαν συγκεκριμένα είδη μουσικής. Διαπίστωσαν ότι κάθε μουσικό κομμάτι ή κλασικός συνθέτης είχε και διαφορετική επίδραση στην κυκλοφορία του αίματος, στη διάθεση και στις νευ ρικές λειτουργίες.

«Η χρήση της γλώσσας της μουσικής επάνω στον άνθρωπο επηρεάζει άμεσα όλες τις λειτουργίες του, ψυχικές ή σωματικές» υποστηρίζει η μουσικοθεραπεύτρια Σιμόνα Νιρενστάιν-Κατζ, προσθέτοντας ότι «σκοπός μας είναι να καταφέρουμε να ταιριάξουμε διάφορα είδη μουσικής επάνω σε συγκεκριμένες ψυχικές διαταραχέςώστε κατόπιν να τις θεραπεύσουμε».

Λ.χ., οι μουσικές συνθέσεις των Βιβάλντι, Πάχελμπελ, Χέντελ και Μπαχ είναι κατάλληλες για την αντιμετώπιση του στρες επειδή διαθέτουν ένα μουσικό τέμπο (το λεγόμενο και andante) όσο και ο ρυθμός της καρδιάς μας σε ηρεμία, δηλαδή 65-70 χτύπους το λεπτό. Επίσης υπάρχει και το λεγόμενο «Μozart effect» («Η επίδραση Μότσαρτ») σύμφωνα με το οποίο η σονάτα «Κ. 448 Για δύο πιάνα» του αυστριακού μουσουργού βελτιώνει την ικανότητα επεξεργασίας προβλημάτων που σχετίζονται με ανώτερες γνωστικές λειτουργίες, ελαττώνει τον απαιτούμενο χρόνο εκμάθησης, μειώνει τα λάθη κατά τη διάρκεια της εργασίας και βελτιώνει τη δημιουργικότητα και τη διαύγεια.

Freya Ridings

Έκανα επίτηδες την προηγούμενη ανάρτηση με το Lost Without You της Freya Ridings, χωρίς λόγια, για να επικεντρωθείτε στο κομμάτι.


Ας πούμε λοιπόν τώρα λίγα λόγια για την Freya Ridings η οποία μεγάλωσε στο Λονδίνο και είναι η κόρη του ηθοποιού (και μουσικού) Richard Ridings. Έχει κάνει μουσικές σπουδές (από την ηλικία των 16 ετών) στο φημισμένο BRIT School του Λονδίνου.

Έχει κυκλοφορήσει δύο (live) albums μέχρι σήμερα. To  Live at St Pancras Old Church (2017) στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και το Lost Without You και το Live at Omeara (2018) το οποίο υπάρχει ολόκληρο στο YouTube και μπορείτε να το δείτε και εδώ.


Η Freya το 2017 έκανε το supporting act στους Tears for Fears, Tash Sultana και Lewis Capaldi. Το Lost Without You κυκλοφόρησε στις 3 Νοεμβρίου του 2017 και πήγε μέχρι το #64 στο UK Singles Chart.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Αρχή του τέλους; Ο Γούντι Αλεν κάνει διάλειμμα μετά από 44 χρόνια

Ο Γούντι Αλεν μετρά πάνω από μισό αιώνα δημιουργίας στον κινηματογράφο. Πέρα από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του και τα κληροδοτήματά του στην Εβδομη Τέχνη –ταινίες αξέχαστες ή ακόμα και εμβληματικές, από τον «Νευρικό Εραστή», τον «Ειρηνοποιό» και το «Μανχάταν» των 70s, ως το «Radio Days» των 80s, το «Ακαταμάχητη Αφροδίτη» των 90s και το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» της δεκαετίας μας– έχει δημιουργήσει και έναν κινηματογραφικό θεσμό: επί 44 χρόνια, κάθε χρόνο, παρουσιάζει στα σινεμά μια ταινία. 


Η ερώτηση «θα πάμε να δούμε την ταινία του Γούντι Αλεν;» είναι ετήσια και οικουμενική· όλος ο κόσμος περιμένει να δει το νέο δημιούργημα του ανεξάντλητου μυαλού του Γούντι. Και όμως. Όπως όλα δείχνουν, θα υπάρξει ένα ημερολογιακό έτος που θα κυλήσει χωρίς κάποια νέα ταινία του 82χρονου πια σκηνοθέτη. 


Η 48η ταινία μεγάλου μήκους του Αλεν, το «A Rainy Day in New York», αναμένεται να βγει στους κινηματογράφους από την Amazon πριν από το τέλος αυτής της χρονιάς. Στη συνέχεια όμως, ο Αμερικανός κινηματογραφιστής δεν έχει κάτι προγραμματισμένο. 

Το μόνο που υπάρχει στη βάση δεδομένων IMDb είναι ένα πρότζεκτ για το 2020 χωρίς τίτλο. «Ο Γούντι αγαπά να δουλεύει. Ποτέ δεν κάνει διακοπές. Αλλά θα μείνει εκτός μέχρι να βρει έναν υποστηρικτή», ανέφερε ο ιστότοπος Six Site. Οι εκπρόσωποι του Άλεν διαψεύδουν οποιοδήποτε πρόβλημα στη χρηματοδότηση του σχεδίου για το 2020. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία αναφορά για το 2019. 


Ο ρυθμός του Άλεν στην κινηματογραφική παραγωγή είναι κάτι μοναδικό. Ο σκηνοθέτης έχει γράψει, σκηνοθετήσει και κυκλοφορήσει μια νέα ταινία κάθε χρόνο για τα τελευταία 44 χρόνια και όλα έδειχναν ότι αυτό το απίστευτο σερί θα συνεχιζόταν. Το 2016 υπέγραψε μια συμφωνία διανομής πέντε ταινιών με την Amazon. 


Ηδη έχει κυκλοφορήσει το «Wonder Wheel» ενώ το «A Rainy Day in New York» θα κυκλοφορήσει μέσα στην χρονιά.


Τον περασμένο Ιανουάριο, ωστόσο, δημιουργήθηκαν αμφιβολίες για το κατά πόσον η συμφωνία θα τηρηθεί υπό το φως των ισχυρισμών για σεξουαλική κακοποίηση που έκανε η υιοθετημένη κόρη του, Ντίλαν Φάροου. «Η Amazon δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να διακόψει τους δεσμούς με τον σκηνοθέτη, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μια μεγάλη αποζημίωση», δήλωσαν πηγές που επικαλείται ο Guardian. 


Το κλίμα γύρω από τον Γούντι Αλεν έχει αλλάξει προς το χειρότερο, μολονότι ο ίδιος επιμένει ότι ουδέποτε κακοποίησε την κόρη της παλαιάς συντρόφου του, Μία Φάροου και αποδίδει τις καταγγελίες σε πλύση εγκεφάλου που υπέστη η Ντίλαν από την οργισμένη για τον χωρισμό μητέρα της. Αστέρια του τελευταίου του φιλμ έχουν ήδη δεσμευθεί να δώσουν τις αμοιβές τους στη διάθεση φιλανθρωπικών οργανώσεων για θύματα σεξουαλικής κακοποίησης ενώ άλλοι ηθοποιοί που πρωταγωνίστησαν σε ταινίες του, έχουν υποσχεθεί ότι δεν θα ξανασυνεργαστούν μαζί του. 

Το βάρος του κινήματος #MeToo έχει επηρεάσει τον Γούντι Αλεν. Dεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι αυτό το φαινομενικά αθώο διάλειμμα του σκηνοθέτη θα αποτελέσει την αρχή του κινηματογραφικού του τέλους…

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Η Aretha Franklin και οι υπόλοιποι ήρωες


Διαβάζω με θλίψη τις ειδήσεις για την κατάσταση της υγείας της Aretha Franklin και θλίβομαι ακόμα περισσότερο αναλογιζόμενος ποιους χάσαμε τα τελευταία χρόνια.

David Bowie, Prince, Leonard Cohen, Glenn Frey, Lemmy ... για να αναφέρω μόνο τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες που μας άφησαν πρόσφατα.


Διαβάστε τι έγραφε ο Κώστας Ζουγρής τον Ιανουάριο του 2016:

Οι πρόσφατοι θάνατοι τριών σημαντικών καλλιτεχνών από τον χώρο της μουσικής όπως ήταν οι Lemmy, David Bowie και Glenn Frey, δυστυχώς ήλθαν να βεβαιώσουν ότι όλοι αυτοί που μας έκαναν συντροφιά για δεκαετίες με υπέροχα τραγούδια, δεν είναι αθάνατοι και πρέπει να παρακαλάμε να βρεθούν αντικαταστάτες τους.

Η μουσική πάντα βέβαια θα υπάρχει, όπως θα υπάρχουν και οι μουσικοί, η διαφορά είναι ότι αρκετοί από τους ηλικιωμένους τραγουδιστές  και μουσικούς που συνέχισαν σε μεγάλες ηλικίες να κάνουν καλά άλμπουμ σύντομα θα 'μας τελειώσουν' ,

Παλαιότερα.όποιος περνούσε τα 40, έπαιρνε σύνταξη, σαν τους ποδοσφαιριστές και δεν απασχολούσε το ευρύ κοινό, αλλά μόνο τους φανατικούς του φίλους.

Τώρα είχαμε τον David Bowie να φτάνει σε ηλικία 69 ετών στο Νο 1 Αγγλίας και Αμερικής, μόλις 2 μέρες πριν τον θάνατο του, θάνατος που παρέτεινε άλλη μία εβδομάδα στην κορυφή για το άλμπουμ του που θα ήταν οπωσδήποτε No 1.

Ο Leonard Cohen σε ηλικία 81 ετών κυκλοφόρησε ένα καλό άλμπουμ, όπως λίγο πριν και ο Dylan  που έχει περάσει τα 70 και συνεχίζει να πηγαίνει Νο 1, στην Βρετανία.

Η διαφορά τώρα σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι οι μουσικοί, εκτός λίγων εξαιρέσεων,  πεθαίνουν από φυσικά αίτια, προσέχουν την υγεία τους και έχουν απομακρυνθεί, από τις αιτίες που έστελναν στον άλλο κόσμο, τους περισσότερους πριν συμπληρώσουν τα 30.

Ένα άλλο στοιχείο που αποδεικνύει την αξία αυτών που κυριάρχησαν στο παρελθόν και είχαν απήχηση μέχρι την ημέρα του θανάτου τους, είναι η αποδοχή του κόσμου σε δίσκους που κυκλοφόρησαν πριν από 40 χρόνια.

 Όπως είναι τα πράγματα σήμερα, δύσκολα θα πιστέψουμε ότι θα συμβεί στο μέλλον το ίδιο με τους σημερινούς καλλιτέχνες.

Οι δίσκοι των Eagles και του Bowie με κάθε ευκαιρία επιστρέφουν στα τσαρτ, σε αντίθεση με τα μεγάλα αστέρια της εποχής που εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων δεν πουλάνε τον κατάλογο τους.
Πραγματικά δεν ξέρω αν θα αισθάνονται όπως αισθάνομαι εγώ σήμερα οι σημερινοί 20χρονοι όταν μετά από πολλά χρόνια (κτυπάω ξύλο) θα έρθουν αντιμέτωποι με το θάνατο των σημερινών ειδώλων τους (π.χ. Drake, Ariana Grande, κλπ).

Το σίγουρο είναι πως έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιότυπο "Τέλος Εποχής" (για να θυμηθώ και την υπέροχη ταινία του Αντώνη Κόκκινου από το 1994).

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

Ρόμπιν Γουίλιαμς ... έφυγε σαν σήμερα πριν από τέσσερα χρόνια


Ο σπουδαίος Ρόμπιν Γουίλιαμς αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του πριν από τέσσερα χρόνια, στις 11 Αυγούστου του 2014. Ο άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να γελάει, δεν ήθελε να τον δει κανείς να κλαίει. Μια βασανισμένη ψυχή της παρέας 

Ο Ρομπέν των λυγμών

«Πήγα στα δάση για να ζήσω με σκοπό… Να ζήσω βαθιά, να ρουφήξω το μεδούλι της ζωής. Να διώξω από πάνω μου ό,τι δεν ήτανε ζωή. Και να μην συνειδητοποιήσω πεθαίνοντας ότι δεν έχω ζήσει»: αυτό το απόσπασμα, από το έργο του Χένρι Ντέιβιντ Θορό «Ουόλντεν ή Η ζωή στα δάση» είχε διδάξει με όλο του το πάθος ο καθηγητής Τζον Κίτινγκ σε ένα αυστηρό σχολείο αρρένων στην ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» του Πίτερ Γουίαρ. Οι σημερινοί σαραντάρηδες ήταν κοντά στην εφηβεία όταν είδαν για πρώτη φορά στο σινεμά αυτή την ταινία. Ο έρωτάς τους για τον Ρόμπιν Γουίλιαμς που προέτρεπε τους μαθητές του-και ήταν σα να προτρέπει κι αυτούς τους ίδιους, τους έφηβους θεατές- να σηκωθούν όρθιοι πάνω στα θρανία τους και να «αδράξουν τη μέρα» (seize the day), ήταν κεραυνοβόλος. Το γιατί δεν τα πολυκατάφεραν τελικά να ρουφήξουν το μεδούλι της ζωής, είναι μια άλλη ιστορία. 


Για όσους μένουν στην επιφάνεια, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς είναι ο αστείος τύπος, ο έξω καρδιά, η ψυχή της παρέας. Αυτός που θα μπει σε ένα πάρτι και θα αρχίσει να λέει ανέκδοτα προτού καλά καλά κρεμάσει το παλτό του. Εκτός από την ξεκαρδιστική επιφάνεια αυτού του σπουδαίου ηθοποιού όμως, υπήρχε και το βάθος. Κι εκτός από τις κωμωδίες που γύρισε, τα stand-up που έκανε, τις συνεντεύξεις-σόου που έδινε άφηνοντας σύξυλο και άλαλο τον συνομιλητή του, υπάρχουν και μερικές υπέροχες ταινίες που μαρτυρούν την υπέρμετρη ευαισθησία και την εύθραυστη πλευρά του: «Ο βασιλιάς της μοναξιάς», «Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ», «Ξυπνήματα». Στην πρώτη υποδυόταν τον ψυχικά διαταραγμένο και στις άλλες δύο τον ψυχίατρο. Θεράπευε και θεραπευόταν. Υπάρχει και μία ακόμη ταινία του 1998, λιγότερο γνωστή: Το «Patch Adams» είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και σε έναν γιατρό που κατά τη διάρκεια των επισκέψεών του σε άρρωστα παιδάκια στο νοσοκομείο, θα έβαζε μία μύτη κλόουν, δύο μπατονέτες για κεραίες ή ό,τι άλλο είχε πρόχειρο, για να τα κάνει να γελάσουν. Και πάλι, θεράπευε και θεραπευόταν. 


Σήμερα, 11 Αυγούστου 2018, συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από την ημέρα που διαβάσαμε σοκαρισμένοι την είδηση της αυτοκτονίας του και ήμασταν σχεδόν σίγουροι ότι επρόκειτο για κακόγουστη ιντερνετική φάρσα. Τι είναι αυτό που μας συνδέει τόσο με αυτόν τον άνθρωπο; Ενα «ευχαριστώ» που μας έκανε να γελάμε; Ή ένα «συγγνώμη» που δεν καταλάβαμε πόσα έκρυβε από πίσω; Ο άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να γελάει, σόκαρε και συνεχίζει να σοκάρει με την απόφασή του να κάνει βαθιά υπόκλιση, να βγάλει τη μύτη του κλόουν και να κρεμάσει μια για πάντα το πλουμιστό του κοστούμι.

Υστερα από την είδηση της αυτοκτονίας, άρχισαν οι αναλύσεις για τα αίτια που τον οδήγησαν σε μια τέτοια απόφαση. Πώς ένας τόσο «αστείος» και «χαρούμενος» άνθρωπος μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο; Οι περισσότεροι συγχέουν το αστείος με το χαρούμενος. Αυτά τα δύο, δεν είναι συνώνυμα. Και ίσως μετά αυτόν τον συγκεκριμένο θάνατο, κάποιοι άρχισαν να κοιτάζουν πιο προσεκτικά πίσω από τις λέξεις και πίσω από τα στερεότυπα του τύπου «γελάω άρα περνάω τέλεια». Λένε πως το νευρολογικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε, που τον έκανε να χάνει σιγά σιγά το μυαλό και την ετοιμότητα να πετάξει την τέλεια ατάκα την κατάλληλη στιγμή, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αυξανόμενη απόγνωσή του.

Ο,τι και να λένε, ό,τι και να λέμε, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει στην ψυχή και στο μυαλό ενός ανθρώπου που περιφέρει τη φωτεινή επιγραφή του ξεκαρδιστικού τύπου. Η είδηση του δικού του θανάτου, είναι εξίσου αποκαρδιωτική με το γεγονός ότι ο κολλητός του φίλος από τα χρόνια της δραματικής σχολής, ο Κρίστοφερ Ριβ, ο άνθρωπος που υποδύθηκε τον παντοδύναμο Σούπερμαν, καθηλώθηκε ύστερα από ατύχημα σε αναπηρικό καρότσι και πέθανε πάνω σε αυτό.

Δεν χρειάζεται να τρέχουμε μέχρι το Χόλιγουντ. Ας κοιτάξουμε λίγο δίπλα μας.

«Δεν σε φοβάμαι…είσαι δυνατός εσύ, θα τα καταφέρεις! / Δεν είχα καταλάβει ότι ήσουν τόσο χάλια, φαινόσουν μια χαρά. Γελούσες, έκανες αστεία…»: σε έναν κόσμο που όταν δεν κλαίγεσαι, δεν διαλαλείς το πρόβλημά σου και δεν γυρίζεις ξυπόλητος στον δρόμο βγάζοντας άναρθρες κραυγές, θεωρείσαι «πολύ καλά και πολύ δυνατός»

Ομως ο εξωστρεφής άνθρωπος, μην μπορώντας να βρει βοήθεια στους άλλους επειδή ακριβώς θεωρούν ότι τα ‘χει όλα λυμένα, μπορεί κάποια στιγμή να στραφεί στον ίδιο του τον εαυτό. Είτε για να απομονωθεί, είτε για να αποχωρήσει. Ωραία θα ήταν να διαβάζαμε πιο προσεκτικά τα σημάδια γύρω μας και δίπλα μας. Ισως τότε να καταλαβαίναμε ότι η ψυχή της παρέας επιστρέφει κάθε βράδυ εξουθενωμένη από την υπερπροσπάθεια. Οτι ο πιο αστείος άνθρωπος, δεν είναι απαραίτητα και ο πιο χαρούμενος. Και ότι ο Ρόμπιν, σαν Ρομπέν των λυγμών, τους κρατούσε όλους για τον εαυτό του. Για να μην στενοχωρήσει κανέναν.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Φαράγγι Σαμαριάς

Το φαράγγι της Σαμαριάς το έχω περπατήσει 2 φορές. Και τις 2 φορές το απόλαυσα.


Σήμερα, η σελίδα Όμορφα Ταξίδια ανάρτησε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στο φαράγγι με το παρακάτω κείμενο. Ελπίζω να σας ταξιδέψει και να σας παρακινήσει να το επισκεφθείτε.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δυνατές εμπειρίες στο φαράγγι της Σαμαριάς!
Κείμενο – φωτογραφίες: Nicolas Economou Photography

Μια από τις πιο δυνατές εμπειρίες που μπορείς να βιώσεις επισκεπτόμενος την Κρήτη, είναι να διασχίσεις το Φαράγγι της Σαμαριάς. Γι΄αυτό και κάθε χρόνο τα “περπατούν” χιλιάδες Έλληνες και ξένοι τουρίστες καθώς η φήμη του έχει φτάσει στα πέρατα του κόσμου. Άλλωστε είναι το μακρύτερο φαράγγι της Ευρώπης και για πολλούς το πιο συναρπαστικό. 

Το Φαράγγι της Σαμαριάς είναι ένας από τους σημαντικότερους εθνικούς δρυμούς της χώρας μας και έχει ανακηρυχθεί μνημείο φυσικής ομορφιάς .

Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Χανίων και το μεγαλύτερο μέρος του υπάγεται στον δήμο Σφακίων. Το μήκος του φτάνει τα 18 χλμ. και το πλάτος του κυμαίνεται από τρία μέτρα στις διάσημες «Σιδερόπορτες» έως τα 150 μέτρα. Το φαράγγι είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της Κρήτης καθώς μεταξύ άλλων αποτελούσε καταφύγιο για τους ντόπιους, για να γλυτώσουν από τις διώξεις και τις σφαγές των κατακτητών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως το 1770, μετά την επανάσταση του Δασκαλογιάννη, μέσα στο φαράγγι κατέφυγαν χιλιάδες γυναικόπαιδα Σφακιανών.




Για να διασχίσετε το φαράγγι θα πρέπει να φτάσετε στη θέση Ξυλόσκαλο στο οροπέδιο του Ομαλού σε υψόμετρο 1200 μ. Για να φτάσετε εκεί θα πάρετε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ από τα Χανιά που απέχουν 42 χιλιόμετρα. Θα πρέπει να είστε εκεί αρκετά νωρίς το πρωί καθώς η διάρκεια της διαδρομής μέσα στο φαράγγι είναι από τέσσερις ώρες για τους γρήγορους και γυμνασμένους περιπατητές έως και οκτώ ώρες για τους πιο αργούς. Έξι ώρες είναι αρκετές ώστε να απολαύσει κανείς τη διαδρομή χωρίς υπερβολική βιασύνη. Τιμή εισιτηρίου στο φαράγγι ευρώ πέντε. Χαλάλι καθώς το φαράγγι είναι καλά οργανωμένο, με επαρκή σηματοδότηση, κατασκευές προστασίας των περιπατητών και αρκετά σημεία ξεκούρασης.
Στην αρχή η διαδρομή είναι κατηφορική καθώς κατεβαίνεις βαθιά μέσα στο φαράγγι, μέχρι να βρεις την κοίτη του ποταμού. Αυτό διαρκεί περίπου 40 λεπτά κι έπειτα βρίσκεσαι στη θέση «Νερούτσικο» από όπου πλέον η κλίση γίνεται πιο ομαλή.




Η διάσχιση του Φαραγγιού της Σαμαριάς, αποκαλύπτει ένα συνεχώς εναλλασσόμενο τοπίο, με πηγές, μικρές λιμνούλες, τις τεράστιες πέτρες που αποκαλύπτει η κοίτη του χειμάρρου, και πολλά δέντρα, πλατάνια, πεύκα, κυπαρίσσια. Αν είσαι τυχερός στη διαδρομή θα ανταμώσεις τα περιβόητα αγριοκάτσικα της Κρήτης, τα Κρι-Κρι. 








Ένα χιλιόμετρο περίπου μετά το Νερούτσικο βρίσκεται η πηγή Ρίζα Συκιάς και μετά από άλλο ένα μισάωρο περπάτημα φτάνεις στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου που είναι περιστοιχισμένη από τεράστια κυπαρίσσια.

Περίπου τέσσερα χιλιόμετρα μετά, συναντάς τον οικισμό της Σαμαριάς που εκκενώθηκε το 1962, όταν ανακηρύχθηκε το φαράγγι ως Εθνικός Δρυμός. Αρκετά παρακάτω βρίσκεται το στενότερο σημείο του φαραγγιού οι διάσημες Σιδερόπορτες ή Πόρτες. 

Μετά τις Πόρτες το τοπίο αρχίζει να γίνεται ηπιότερο, με την κοίτη να πλαταίνει. Στην έξοδο του φαραγγιού γίνεται ξανά έλεγχος των εισιτηρίων προκειμένου να διαπιστωθεί ότι κανείς δεν χάθηκε κατά τη διαδρομή.
Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής είναι και το πιο δύσκολο, μια και το φαράγγι είναι πλέον πίσω σου, η ζέστη δυνατή και η κούραση έχει αρχίσει να γίνεται αισθητή. Με τα πόδια, με λεωφορείο ή με ταξί θα φτάσεις στην πανέμορφη παραλία της Αγίας Ρουμέλης στο Λιβυκό Πέλαγος. Στην αρχαιότητα εκεί ήταν η πόλη Τάρρα. 




Αφού κάνεις το μπάνιο σου και ξεκούραστης, θα πάρεις το καράβι για τα Σφακιά και από εκεί με το ΚΤΕΛ θα επιστρέψεις στα Χανιά έχοντας βιώσει μια μοναδική εμπειρία που θα σε συνοδεύει σε όλη σου τη ζωή.

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

Whole Lotta Love

Το Whole Lotta Love είναι ένα εμβληματικό τραγούδι για μας που μεγαλώσαμε ακούγοντας rock.

Μόλις άκουσα λοιπόν ότι το νέο album του Alpha Blondy "Human Race" θα περιέχει μια reggae διασκευή του συγκεκριμένου κομματιού τσίνισα. Ωστόσο, η διασκευή είναι καλή και πραγματικά αξίζει να την ακούσετε, είτε είστε φαν της reggae, είτε όχι.

Οι νεότεροι που δεν ξέρουν ποιος είναι ο Alpha Blondy μπορούν να το ανακαλύψουν εδώ ενώ όσοι δεν ξέρουν καν το κομμάτι (και έχουν τη διάθεση να μάθουν την ιστορία του) ας ρίξουν μια ματιά εδώ και εδώ.

   

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

«Bohemian Rhapsody» Το νέο trailer μιας ταινίας που αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον

Οι ρίζες των Queen και η σχέση του Φρέντι Μέρκιουρι με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, βρίσκονται στο επίκεντρο του νέου τρέιλερ που δημοσιοποίησε η 20th Century Fox για το πολυαναμενόμενο φιλμ «Bohemian Rhapsody»,  στο οποίο ο Ραμί Μάλεκ ενσαρκώνει τον θρυλικό τραγουδιστή που έφυγε από τη ζωή το 1992 χτυπημένος από το AIDS. 


Στο τρέιλερ ο Φρέντι Μέρκιουρι (Μάλεκ) παρακολουθεί μια συναυλία των Smile -της μπάντας των Μπράιαν Μέι (Γκουίλιμ Λι) και Ρότζερ Τέιλορ (Μπεν Χάρντι) και τους προτείνει να γίνει τραγουδιστής τους. Μεταμορφώνονται σε Queen. Και όταν στην ηχογράφηση του εμβληματικού «Bohemian Rhapsody» ο Τέιλορ ξεσπάει, ο Μέρκιουρι του απαντά:

«Σε αυτήν την μπάντα υπάρχει χώρος μόνο για μία υστερική βασίλισσα (queen)»

H ταινία θα βγει στις αίθουσες στις 2 Νοεμβρίου. 

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

You Can't Judge a Book by the Cover

Ήρθε η ώρα των διακοπών και για μένα (επιτέλους), άρα μπορούμε να "ροκάρουμε" άφοβα.



Με αφορμή κάποια πράγματα που συμβαίνουν στην προσωπική μου ζωή (ναι, αυτή την off-line, non social networking ζωή), έψαξα ένα τραγούδι που έχει αυτόν τον καταπληκτικό τίτλο και τους παρακάτω στίχους (του Willie Dixon):

You can't judge an apple by looking at a tree
You can't judge honey by looking at the bee
You can't judge a daughter by looking at the mother
You can't judge a book by looking at the cover

Oh can't you see
Oh you misjudge me
I look like a farmer
But I'm a lover
You can't judge a book by looking at the cover

Oh come on in closer baby
Hear what else I got to say!
You got your radio turned down too low
Turn it up!

You can't judge sugar by looking at the cane
You can't judge a woman by looking at her man
You can't judge a sister by looking at her brother
You can't judge a book by looking at the cover

You can't judge a fish by looking in the pond
You can't judge right from looking at the wrong
You can't judge one by looking at the other
You can't judge a book by looking at the cover

Το "You Can't Judge a Book by the Cover" ηχογραφήθηκε το 1962 από τον Bo Diddley και είναι μία από τις τελευταίες επιτυχίες της μεγάλης του καριέρας. Το ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο κομμάτι είναι ότι αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα που λέει ότι όλα τα τραγούδια του Bo Diddley βασίζονται στον ίδιο ρυθμό (που έγινε γνωστός ως Bo Diddley beat).



Ένας μεγάλος αριθμός καλλιτεχνών διασκεύασε τα επόμενα χρόνια το τραγούδι. Πρώτοι απ' όλους οι Rolling Stones ενώ ακολούθησαν οι Yardbirds του Eric Clapton το 1963 και οι Syndicats το 1964.



Άλλες γνωστές εκτελέσεις του τραγουδιού (στα πιο πρόσφατα χρόνια) είναι αυτές των Cactus (το 1970) και των Strypes (το 2012). Τέλος, το τραγούδι ανοίγει το πρώτο προσωπικό album του (δικού μας) Ηλία Ζάϊκου "They Call Me EZ" (του 1989).   



Καλό καλοκαίρι, καλές διακοπές.

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Πριν από 37 χρόνια σε μια οικογενειακή μας εκδρομή στη Χαλκιδική ...

Ο πατέρας μου (ελπίζω να μας βλέπεις και να μας καμαρώνεις απο κει ψηλά) οδηγούσε και σιγοτραγουδούσε το "Woman in Love". Είχα μόλις αγοράσει την κασέτα (εταιρείας, δηλαδή γνήσια - για τους παλιούς) με το album "Guilty" της Barbara Streisand, την είχαμε βάλει στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου και οι υπέροχες μελωδίες των Bee Gees με τις φωνές της Barbara και του Barry Gibb μας συντρόφευαν σε όλο το ταξίδι. Παιδικές αναμνήσεις και ήχοι που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. 
Για την ιστορία, το “Woman in Love”, το οποίο περιλαμβάνεται στο 22ο album της τραγουδίστριας, με τίτλο “Guilty“, ανέβηκε αμέσως στην 1η θέση του αμερικανικού Billboard Hot 100 και παρέμεινε εκεί για τρεις εβδομάδες. Πέρα από την Αμερική, το κομμάτι κατέκτησε την  πρώτη θέση των charts της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και πολλών άλλων χωρών, όπως της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Σουηδίας, της Ιρλανδίας, της Νορβηγίας, του Καναδά και της Ισπανίας.


Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Στα 30 σταματάς να ακούς νέα μουσική ?


Με το που γινόμαστε 30 ετών, κάτι περίεργο συμβαίνει στα μουσικά μας γούστα. Η επιστήμη δίνει την εξήγηση

Μια νέα έρευνα δείχνει ότι σταματάμε να ακούμε νέα μουσική στην ηλικία των 30 ετών. Βασική αιτία γι’ αυτό είναι ότι αποκτάμε περισσότερες υποχρεώσεις, αλλά θα μπορούσαν να υπάρχουν και άλλοι λόγοι, όπως το γεγονός ότι δεν δεχόμαστε νέα μουσικά ακούσματα με τον ίδιο τρόπο. Για παράδειγμα, στις ηλικίες μεταξύ 12 και 22 ο ανθρώπινος εγκέφαλος αλλάζει διαρκώς και κατ’ επέκταση είμαστε πιο δεκτικοί σε νέα ακούσματα.
Είναι επίσης γεγονός ότι όσο μεγαλώνουμε τόσο περισσότερο αναπολούμε τη νιότη μας. Όλοι πιστεύαμε ότι θα μέναμε νέοι και ελεύθεροι για πάντα, για να ξυπνήσουμε μια μέρα και να μην καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν όλες αυτές οι «τρέντι» λέξεις και τα meme που χρησιμοποιούν οι έφηβοι.
Για πολλούς συμβαίνει νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Kι αυτό γιατί οι άνθρωποι σταματούν να ανακαλύπτουν νέα μουσική μόλις στα τριάντα τους, σύμφωνα με μια νέα έρευνα του Deezer που ρώτησε 1.000 Βρετανούς για τις μουσικές τους προτιμήσεις και συνήθειες.
Το 60% ανέφερε ότι ακούνε μόνο τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά, ενώ λίγο περισσότερο από το 25% δήλωσε ότι δεν ήθελε να δοκιμάσει νέα μουσικά ακούσματα πέραν των προτιμήσεων τους. Η ηλικία αιχμής για την ανακάλυψη νέας μουσικής είναι τα 24. Το 75% των ερωτηθέντων σ’αυτήν την ηλικία δήλωσε ότι ακούει 10 ή περισσότερα νέα κομμάτια κάθε εβδομάδα και το 64% δήλωσε ότι ανακαλύπτει κατά μέσο όρο πέντε νέους καλλιτέχνες κάθε μήνα. Μετά από αυτό όμως, φαίνεται ότι η ικανότητα μας να συμβαδίζουμε με τις τάσεις της μουσικής αρχίζει να εξασθενεί.
Ορισμένες από τις αιτίες γι’ αυτό είναι ο μεγάλος αριθμός επιλογών (19%), ο φόρτος εργασίας (16%) και οι οικογενειακές υποχρεώσεις (11%). Σχεδόν οι μισοί από τους ερωτηθέντες δήλωσαν ότι θα ήθελαν να έχουν περισσότερο χρόνο για να αφιερώσουν στην ανακάλυψη νέας μουσικής, οπότε για τουλάχιστον το 47% δεν οφείλεται σε έλλειψη ενδιαφέροντος.
Τα γούστα μας ωριμάζουν

Το 2015, το blog του Skynet & Ebert εξέτασε τα δεδομένα των χρηστών του Spotify και του Echo Nest. Κατά μέσο όρο οι έφηβοι προτιμούν την ποπ μουσική, αλλά αυτή η προτίμηση αρχίζει να εξασθενεί όσο τα γούστα μας «ωριμάζουν» από τα 30 και μετά και μέχρι την ηλικία των 33 ετών είναι πιθανό να μην ενδιαφερόμαστε για νέα είδη μουσικής.

Ένας ακόμα λόγος είναι ότι ακούμε τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά λόγω μουσικής νοσταλγίας. Η μουσική έχει την ιδιότητα να ανακαλεί μνήμες. Ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά όταν ήμασταν έφηβοι θα είναι πολύ δημοφιλές μεταξύ της ηλικιακής μας ομάδας μια δεκαετία αργότερα. Το «Creep» των Radiohead, για παράδειγμα, είναι το 164ο δημοφιλέστερο τραγούδι για τους άνδρες ηλικίας 38 ετών, αλλά δεν φτάνει καν στα κορυφαία 300 για όσους γεννήθηκαν 10 χρόνια αργότερα. Κι αυτό επειδή οι άνδρες που είναι τώρα 38 ήταν στην ακμή της εφηβείας τους όταν κυκλοφόρησε το 1993.
Τα χημικά του εγκεφάλου

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι τα αγαπημένα μας τραγούδια διεγείρουν τα νεύρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου απελευθερώνοντας ντοπαμίνη, σεροτονίνη, οξυτοκίνη και άλλα χημικά. Όσο περισσότερο μας αρέσει ένα τραγούδι τόσο περισσότερα από αυτά τα χημικά ρέουν στο σώμα μας. Αυτό συμβαίνει σε όλους, αλλά ειδικά κατά τη διάρκεια της εφηβείας είμαστε επιπλέον εξαιρετικά ευαίσθητοι, οπότε αν ακούσουμε ένα τραγούδι που πραγματικά μας αρέσει, είναι πιθανό να το κρατήσουμε μαζί μας για πάντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ενθουσιαζόμαστε με την μουσική και αργότερα στη ζωή μας, απλά η αντίδραση δεν είναι τόσο έντονη όσο στην εφηβεία που το μυαλό μας είναι «σφουγγάρι».

Ένας άλλος λόγος που ακούμε τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά θα μπορούσε να οφείλεται σε αυτό που ονομάζεται «φάση αναμονής». Ο ενθουσιασμός όταν ακούμε τα αγαπημένα μας τραγούδια οφείλεται όχι μόνο στις ορμονικές αντιδράσεις, αλλά και στο ότι ξέρουμε πότε έρχεται το «καλό». Για παράδειγμα, λίγο πριν την κορύφωση του τραγουδιού, ή πριν μια δραματική συγχορδία, ο εγκέφαλός μας αντιλαμβάνεται την ανταμοιβή και απελευθερώνει ντοπαμίνη. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, αρχίζουμε να χάνουμε το ίδιο συναίσθημα ευφορίας επειδή «χορταίνουμε» μουσικά.
Εάν δεν έχουμε ακούσει ένα τραγούδι για αρκετά χρόνια, η ευφορία μπορεί να επιστρέψει, ειδικά εάν το ακούσαμε για πρώτη φορά μεταξύ των ηλικιών 12 και 22. Αν έχεις επομένως τη διάθεση ν’ακούσεις μουσική από τα «νιάτα» σου, είναι πιθανώς επειδή είναι βαθιά χαραγμένη μέσα στην ψυχή σου.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

IBM Debater: Το πρώτο σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που κάνει διάλογο με τους ανθρώπους

Η αμερικανική εταιρεία ΙΒΜ παρουσίασε το πρώτο, στον κόσμο, σύστημα τεχνητής νοημοσύνης, το οποίο μπορεί να κάνει «ντιμπέιτ» με τους ανθρώπους για διάφορα θέματα.
Το IBM Debater, όπως ονομάστηκε, μπορεί να ανοίξει διάλογο για περίπου 100 διαφορετικά θέματα. Αφού κάνει μια τετράλεπτη εισαγωγή πάνω στο υπό συζήτηση θέμα, το «έξυπνο» μηχάνημα ακούει τα επιχειρήματα του ανθρώπου συνομιλητή του, τα αντικρούει με μια νέα τετράλεπτη τοποθέτηση και στο τέλος κάνει ένα «κλείσιμο», παρουσιάζοντας επί δύο λεπτά συνοπτικά τη δική του θέση.

Προ μηνός, η Google παρουσίασε το σύστημα Duplex που μπορεί να τηλεφωνήσει σ΄ ένα εστιατόριο και να κάνει μια κράτηση ή να κλείσει ένα ραντεβού σε κομμωτήριο. Συστήματα όπως το IBM Debater και το Google Duplex αποτελούν σημαντικά βήματα προόδου για τη δημιουργία υπολογιστών ικανών να πιάνουν με φυσικό τρόπο συζήτηση με ανθρώπους. Τόσο φυσικό που να μην καταλαβαίνει ο συνομιλητής ότι έχει να κάνει με μηχανή και όχι με άνθρωπο (αυτό, άλλωστε, είναι και το βασικό κριτήριο επιτυχίας, που, από τη δεκαετία του 1950, έχει θέσει για τις «έξυπνες» μηχανές ο Βρετανός πρωτοπόρος της πληροφορικής 'Αλαν Τιούρινγκ).
Η ΙΒΜ έκανε επίδειξη του νέου συστήματος στο Σαν Φρανσίσκο, με 'αντίπαλο' μία ισραηλινή πρωταθλήτρια φοιτητικών «ντιμπέιτ», τη Νόα Οβάντια. Το αντικείμενο του διαλόγου ανθρώπου-μηχανής ήταν κατά πόσο πρέπει να υπάρχουν κυβερνητικές επιδοτήσεις για την εξερεύνηση του διαστήματος (όχι ακριβώς το πιο εύκολο ή το πιο ενδιαφέρον θέμα για συζήτηση, αλλά αυτή ήταν η επιλογή της ΙΒΜ...).
Το IBM Debater επιχειρηματολόγησε υπέρ των επιδοτήσεων και η Οβάντια εναντίον. Ένα γρήγορο «γκάλοπ» μεταξύ όσων παρακολούθησαν το ντιμπέιτ, έδειξε ότι οι περισσότεροι θεώρησαν πως το μηχάνημα εμπλούτισε καλύτερα τον προβληματισμό τους πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα από ό,τι η συνομιλήτριά του.
Ακολούθησε ένα δεύτερο ντιμπέιτ της μηχανής με έναν άλλο Ισραηλινό, τον Νταν Ζαφρίτ, με θέμα αν θα πρέπει να αυξηθεί ή όχι η χρήση της τηλεϊατρικής (ο υπολογιστής ήταν υπέρ, ενώ ο άνθρωπος εναντίον).
Με βάση τις έως τώρα δοκιμές, όπως ανέφερε ο ερευνητής της ΙΒΜ Νόαμ Σλόνιμ, το σύστημα -που αναπτύσσεται εδώ και έξι χρόνια με επικεφαλής το ερευνητικό εργαστήριο της εταιρείας στη Χάιφα του Ισραήλ- έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Κατά καιρούς κάνει λάθη, ενώ τα καταφέρνει να κάνει διάλογο με νόημα πάνω σε αυτά τα 100 θέματα περίπου το 40% του χρόνου.

Κατά κάποιο τρόπο, το Debater αποτελεί το νέο φιλόδοξο πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης της ΙΒΜ μετά τον υπολογιστή Deep Blue που είχε νικήσει τον πρωταθλητή στο σκάκι Γκάρι Κασπάροβ το 1997 και τον υπολογιστή Watson που νίκησε τους πρωταθλητές του παιγνιδιού γνώσεων Jeopardy το 2011.

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

The Piano Has Been Drinking (Not Me)

Και μιας και πιάσαμε τον Tom Waits δείτε/ακούστε άλλο ένα κομμάτι του που μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση την πρώτη φορά που το άκουσα.


Ο πλήρης τίτλος του τραγουδιού είναι The Piano Has Been Drinking (Not Me) (An Evening with Pete King). Υπάρχει στο album του 1976 Small Change και σε μια extended live version στο compilation album του 1981 Bounced Checks.

Ο Pete King που αναφέρεται στον πλήρη τίτλο του τραγουδιού είναι ο ιδιοκτήτης του Ronnie Scott's Jazz Club στο οποίο εμφανιζόταν ο Tom Waits την περίοδο Μαΐου - Ιουνίου του 1976.