Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Free Bird

Είχα πολύ καιρό να το ακούσω και σήμερα, πηγαίνοντας στη δουλειά, το άκουσα στο ραδιόφωνο. Εμβληματικό κομμάτι από ένα από τα σούπερ γκρουπ εκείνης της εποχής.




Κυκλοφόρησε το 1973 (στο πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος) και από τότε έχει συμπεριληφθεί σε αρκετά Best Of ή Greatest Hits.

Στις live εμφανίσεις του συγκροτήματος έπαιζε το ρόλο του φινάλε της συναυλίας (με συνολική διάρκεια άνω των 14 λεπτών). Θεωρείται το signature song των Lynyrd Skynyrd και ειδικά για το σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας στο τέλος του κομματιού αναφέρεται ως το #3 τραγούδι στη λίστα Guitar World's 100 Greatest Guitar Solos.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Private Investigations

Πάμε τώρα σε ένα τραγούδι από το 1982 που έχει παίξει σημαντικό ρόλο πολλές φορές στη ζωή μου. Το Private Investigations των Dire Straits λειτουργεί πάνω μου ως ηρεμιστικό και καταφεύγω στην ακρόαση του ξανά και ξανά όταν είμαι πιεσμένος και θέλω να χαλαρώσω.


Περιέχεται στο album  Love over Gold που ήταν το 4ο studio album των Dire Straits.

Το "Private Investigations" έφτασε μέχρι το #2 στο UK Singles Chart ενώ το άλλο single που βγήκε από το album, το "Industrial Disease", γνώρισε την επιτυχία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού φτάνοντας μέχρι το #9 στο Billboard's Hot Mainstream Rock Tracks.
Το Love over Gold έγινε χρυσός δίσκος στις ΗΠΑ, πλατινένιος στη Γαλλία και τη Γερμανία και διπλά πλατινένιος σε Καναδά και Μεγάλη Βρετανία.

And what have you got at the end of the day?
What have you got to take away?
A bottle of whisky and a new set of lies
Blinds on the windows and a pain behind the eyes

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Melody

Ο James Blunt μου αρέσει. Πείτε τον γλυκανάλατο ή όπως αλλιώς θέλετε, εμένα μου αρέσει η χροιά της φωνής του αλλά και τα τραγούδια του. Είχα απογοητευθεί πολύ το 2008 όταν κατέβηκα στην Αθήνα για τη συναυλία του στο Λυκαβηττό και η συναυλία δεν έγινε ποτέ (Διαβάστε περισσότερα εδώ).

Σε όσους λοιπόν αρέσει ο James Blunt νομίζω ότι θα τους αρέσει και αυτή η συνεργασία του με τον Lost Frequencies.




Περισσότερες πληροφορίες και για τους δυο μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Out in the Fields

Αυτή την ανάρτηση τη χρωστάω στον πολύ καλό μου φίλο που έμενε μαζί μου στα φοιτητικά μας χρόνια. Ο Ηρακλής λοιπόν, κάθε φορά που έφευγε από το σπίτι πριν την εξέταση κάποιου μαθήματος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, έβαζε την κασέτα στο κασετόφωνο και δυνάμωνε την ένταση ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Αφού το άκουγε 2-3 φορές, έκλεινε το κασετόφωνο, μάζευε τις σημειώσεις του και τα βιβλία του και ξεκινούσε για να πάει να δώσει το μάθημα.


Το "Out in the Fields" κυκλοφόρησε το 1985. Έφτασε μέχρι το #5 στο UK Singles Chart καθιστώντας το, το πιο πετυχημένο εμπορικά single στην καριέρα του Phil Lynott (είτε ως solo καλλιτέχνης, είτε με το συγκρότημα του, τους Thin Lizzy). Επίσης είναι μια από τις τελευταίες ηχογραφήσεις που έκανε πριν εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο στις 4 Ιανουαρίου του 1986.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

No Tears Left To Cry

Πριν τέσσερις μέρες κυκλοφόρησε το νέο single της Ariana Grande "No Tears Left To Cry" που θα περιέχεται στο αναμενόμενο τέταρτο album της.




Και (επιτέλους) νομίζω ότι κατάλαβε και η ίδια ότι μεγάλωσε πια και άρα χρειάζεται τραγούδια που θα μπορούν να ακούγονται και αύριο και μεθαύριο. Τραγούδια "με αρχή, μέση και τέλος" όπως λέει και ένας καλός φίλος.

Το album της θα το περιμένουμε λίγο ακόμα και είμαι περίεργος να δω αν θα έχει μέσα κι άλλα τραγούδια σαν κι αυτό.

Η Ariana Grande γεννήθηκε το 1993. Τηλεοπτικά έγινε γνωστή από την νεανική σειρά Victorious (η οποία προβλήθηκε στο κανάλι Nickelodeon) και μέσω αυτής, έγινε γνωστή παγκοσμίως, υποδυόμενη την Cat Valentine έναν ρόλο που επανέλαβε στην και στη σειρά Sam & Cat.

Έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα τρία albums, το "Yours Truly" του 2013, το "My Everything" του 2014 και το "Dangerous Woman" του 2016.

Είναι η μόνη καλλιτέχνης στην ιστορία του Billboard 200 που έχει καταφέρει να έχει τα πρώτα singles των τριών πρώτων album της να κάνουν ντεμπούτο κατευθείαν στο Top 10 αυτού του chart.

Στις 22 Μαϊου 2017 στην συναυλία της, στο Μάντσεστερ εκδηλώθηκε βομβιστική επίθεση σκοτώνοντας 22 πολίτες και τραυματίζοντας αρκετούς ακόμη. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Νίκος Παπάζογλου ... έφυγε σαν σήμερα πριν 7 χρόνια

Πλέον η μουσική που ακούνε οι νέοι έχει αλλάξει αρκετά. Λίγοι είναι αυτοί που θα αφεθούν στη μελωδία ενός έντεχνου ή λαϊκού τραγουδιού. Όμως υπάρχουν καλλιτέχνες, που έχουν αφήσει ιστορία, είναι διαχρονικοί, και αξίζουν την προσοχή της νέας γενιάς. Ένας από αυτούς τους ήταν, είναι και θα είναι ο Νίκος Παπάζογλου, που στις 17 Απριλίου του 2011 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών. Σήμερα στις 15.00, στο ουζερί Μπαζαγιάζι, θα πραγματοποιηθεί το απομεσήμερο τιμής και μνήμης στον καλλιτέχνη που έφυγε νωρίς. Φίλες, φίλοι, συγγενείς, συνεργἀτες και λάτρεις της μουσικής του προσωπικότητας θα συγκεντρωθούν  για έβδομη συνεχή χρονιά, στην στοά Μοδιάνο, για να τιμήσουν τη μνήμη του, τραγουδώντας τα αξέχαστα τραγούδια του.

 Στη λίστα που ακολουθεί περιλαμβάνονται δέκα κομμάτια που κάθε νέος αξίζει να ακούσει, δέκα συνθέσεις που μιλούν απευθείας στην ψυχή των millenials κι ας μην έχουν – ακόμα – συνδέσει αυτό τον ήχο με τα προσωπικά τους βιώματα.  

#1 Αύγουστος (Στίχοι και σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου)




Από τα πιο γνωστά, ίσως το πιο γνωστό τραγούδι του Παπάζογλου. Αυτό το τραγούδι μπορεί να συγκινήσει κάθε ηλικία, με την απαλή του μελωδία και τους εκπληκτικούς στίχους. Πιο συγκεκριμένα εδώ μιλάει για μια κοπέλα, που ποτέ δεν τόλμησε να πλησιάσει επειδή τη θεωρούσε πολύ όμορφη. Ποιος νέος δεν έχει νιώσει το συναίσθημα ότι είναι λίγος, ή όχι αρκετός για κάποια; Όμως αξίζει να πάρεις το ρίσκο, ακόμα κι αν σου βγει και σε κακό. ”Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά, την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε, καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά, διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε, θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό”

#2 Το όνειρο (Στίχοι και σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου) 




Το προσωπικά αγαπημένο τραγούδι του Παπάζογλου. Οι στίχοι μιλάνε για την απουσία ενός ανθρώπου από τη ζωή μας. Όμως εύκολα μπορεί να παραφραστεί και να κολλήσει σε μια περίπτωση ερωτικής απογοήτευσης – χωρισμού, που οι περισσότεροι εικοσάχρονοι τις βιώνουν αρκετά συχνά. Χώρια από αυτά, στα είκοσι μας αρχίζουμε σιγά σιγά να ωριμάζουμε και να πονάμε πιο πολύ με κάθε απώλεια, ακόμα κι αν δεν το δείχνουμε προς τα έξω. ”Πάει καιρός που έφυγες ξέρω σου λεν πως σ’ έχω ξεχάσει, μα τα σημάδια μέσα μου ούτε το ότι είσαι μακριά, ούτε ο καιρός θα σβήσει”

#3 Φεύγω (Στίχοι και σύνθεση: Ορφέας Περίδης) 




Κομμάτι που μπορεί να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα. Όταν είμαστε νέοι, δοκιμαζόμαστε σε πολλά νέα πράγματα. Όμως αυτό δεν είναι πάντα καλό. Μερικές φορές πρέπει να βρίσκουμε τη δύναμη και να φεύγουμε από πρόσωπα και καταστάσεις που μας φθείρουν. Γιατί όταν φεύγεις από κάπου, αυτομάτως αλλάζεις. Πολλοί θα αργήσουν να το συνειδητοποιήσουν, όμως ποτέ δεν είναι αργά. Εμένα προσωπικά μου θυμίζει την εποχή που έφυγα για φοιτητής, και ζώντας πλέον σε μια νέα πόλη, μπορούσα να παρουσιάσω έναν καινούριο εαυτό. ”Μπαίνω στο τρένο την αυγή για να με βρει σε άλλο μέρος, η μέρα ετούτη που θα μπει να με γλιτώσει από ‘κει που ήμουν ξένος”

#4 Στιγμές (Στίχοι: Πολυξένη Βελένη, σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου) 




Όπως λέει και το τραγούδι, είναι κάποιες στιγμές που ο καθένας μας τις κρατάει μέσα του και λειτουργούν είτε δίνοντας μας δύναμη, είτε μας κάνουν πιο ευάλωτους.. Γιατί όπως λέει και το τραγούδι, η γενιά μας είναι όντως θύμα κακής συγκυρίας. Αυτό που πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε, είναι πως η ζωή αποτελείται από στιγμές, γι΄ αυτό πρέπει να φροντίζουμε να είναι όμορφες, μέσα από τις δυσκολίες κάθε εποχής. ”Είναι κάτι στιγμές, σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει, λείπουν λίγα ακριβά των χρωμάτων νερά, για να δώσουν του τόπου τη γνώση” 

#5 Φύσηξε ο Βαρδάρης (Στίχοι και σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου)




 Ένα πιο ροκ κομμάτι, πιο εύκολο στο αυτί των νέων. Το τραγούδι αυτό καθ΄ αυτό κρύβει μεγάλο πόνο πίσω από τους στίχους του για τον καλλιτέχνη. Από μια άλλη οπτική, και εστιάζοντας στην πρώτη στροφή, γεμίζω αισιοδοξία. Γιατί κάθε φορά, όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, όλο και κάποιος άνεμος θα φυσήξει και θα έρθουν καλύτερες μέρες. ”Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε, ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας, βγήκα μια βόλτα μπροστά της βρέθηκα, στάθηκα, κι απόμεινα κοιτώντας” 

#6 Εγώ δεν είμαι ποιητής (Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου, σύνθεση: Νίκος Παπάζογλου) 




Βλέποντας τη σημερινή νεολαία, απογοητεύομαι λίγο σε μερικά πράγματα. Κυρίως για την κρίση αξιών που υπάρχει. Αυτό το  πανέμορφο τραγούδι μας υπενθυμίζει την ταπεινότητα που πρέπει να μας διακατέχει σαν προσωπικότητες. Πράγμα που ξεχνάμε πολλοί, λόγω της έπαρσης και του νεαρού της ηλικίας μας. ”Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι, είμαι στιχάκι της στιγμής, πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι” 

#7 Καρυάτιδα (Στίχοι και μουσική: Νίκος Παπάζογλου)




Τραγούδι διπλής σημασίας. Προφανώς για τον έρωτα που ακόμα δεν έχουμε βρει, αλλά μέσα από μια αλληγορία. Μέσα από αυτούς τους στίχους, γυρίζω αρκετά πίσω στα παιδικά μου χρόνια, τότε που ακόμα ερωτευόμασταν διάσημες ηθοποιούς και τραγουδίστριες που βλέπαμε μόνο από την τηλεόραση. ”Ποτές μου δεν την έχω δει, ούτε κι αυτή με ξέρει, μα σίγουρα πολύ συχνά, κοιτάμε το ίδιο αστέρι” 

#8 Απόψε σιωπηλοί (Στίχοι και μουσική: Βάσω Αλλαγιάννη) 




Αρκετά δυνατοί στίχοι, που είναι δύσκολο να τους συλλάβει ένας εικοσάχρονος, επειδή δεν έχει νιώσει ακόμα τόσο δυνατά συναισθήματα για κάποιον. Όμως, καλό είναι να είμαστε προϊδεασμένοι. Αυτό που κρατάω από το τραγούδι είναι πως όσο μεγαλώνει κανείς, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί, ότι η καλύτερη απάντηση σε μερικά ερωτήματα είναι η σιωπή. ”Απόψε είμαστε κι οι δυο μας σιωπηλοί, ακόμα και οι λέξεις φοβήθηκαν τα χείλη,το ξέρω θα μου δώσεις ένα φιλί, και θα μου πεις να μείνουμε δυο φίλοι” 

#9 Πότε Βούδας πότε Κούδας (Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης, σύνθεση: Πέτρος Βαγιόπουλος) 


Σίγουρα ένα από τα τραγούδια που άκουγα λάθος στίχους όταν ήμουν μικρός, αφού πάντα νόμιζα πως κάπου υπάρχει ένας Σκιούδας. Διαχρονικό κομμάτι, που αν και πλέον οι μουσικές προτιμήσεις των νέων έχουν αλλάξει, πάντα με αυτό το κομμάτι θα ξεσηκώνονται, θα τραγουδάνε και θα χορεύουν. ”Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι” 

#10 Σαν μια ταινία (Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης και Νίκος Ξυδάκης, σύνθεση: Νίκος Ξυδάκης)



Σύντομο τραγούδι, μόλις ένα λεπτό και είκοσι δευτερόλεπτα. Κι όμως είναι ικανό να σου προκαλέσει έστω και μια μικρή συγκίνηση. Γεννιόμαστε ουσιαστικά, χωρίς να το επιλέξουμε, σε ένα μέρος που και πάλι δεν επιλέγουμε, με μια οικογένεια που.. μαντέψτε.. πάλι δεν επιλέγουμε. Όλα μοιάζουν δηλαδή τυχαία. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως είναι, αφού το καθορίζουμε εμείς. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη ζωή μας, εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και όχι οι κομπάρσοι. ”Σαν μια ταινία γυρνάει η ζωή μου και πρωταγωνιστείτε προτού να το σκεφτείτε, κι εγώ κομπάρσος στην καρδιά της, μα ποιος θα το δει το τέλος να μου πει”

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Μπορούν τα τάμπλετ να μας κάνουν να ξεχάσουμε το γράψιμο;



Τι λένε οι ειδικοί για τα πληκτρολόγια που αντικαθιστούν τα στυλό και τα μολύβια


Τι κι αν οι πρόγονοί μας, πολλές γενιές πίσω, έγραφαν με το χέρι. Η εξέλιξη της τεχνολογίας το έχει κάνει σχεδόν περιττό. Το «γράψιμο», όπως το εννοούμε σήμερα, περιλαμβάνει περισσότερο την πληκτρολόγηση παρά τη γραφή, όπως την ξέραμε. Κι αν κάποτε είχαμε όλοι στις τσάντες μας στυλό, τώρα πολλοί από εμάς έχουμε τα κινητά ή και τα τάμπλετ μας.
Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι αυτό δεν βοηθάει στην ανάπτυξη των παιδιών, όπως μεταδίδει το ΑΜΠΕ επικαλούμενο τη γερμανική εφημερίδα Die Zeit, η οποία επιλέγει μάλιστα να κάνει σήμερα την αξία του χειρογράφου πρώτο θέμα στην ηλεκτρονική της έκδοση.
«Το χειρόγραφο είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας: χάρη σε αυτό, οι άνθρωποι μπόρεσαν να διατηρήσουν τη γνώση τους. Η γραφή έδωσε τη δυνατότητα να μεταβιβάζουμε σύνθετες σκέψεις και ιδέες σε άλλους ανθρώπους ανεξάρτητα από το χρόνο και το διάστημα. Και χάρη στο χειρόγραφο γνωρίζουμε μέχρι σήμερα τι δίδαξε ο Πλάτωνας και ο Σωκράτης. Αλλά παρόλο που τέτοιες σκέψεις γράφονταν πάνω σε πέτρινες πινακίδες , παπύρους και αργότερα σε χαρτί, το σημερινό γράψιμο γίνεται ολοένα και πιο ανεξάρτητο από το φυσικό του υπόβαθρο. Σήμερα, γράφουμε και αποθηκεύουμε πολλά στα smartphones και τους υπολογιστές μας και τα ανεβάζουμε στο cloud. Όλο και συχνότερα ξεχνάμε το στυλό, όλο και πιο συχνά "χτυπάμε" τις σκέψεις μας στις οθόνες και τα πληκτρολόγια. Συχνά το χειρόγραφο μπορεί να βρεθεί μόνο σε σημειώσεις ή ευχετήριες κάρτες» σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.
Οι ερευνητές της Εκπαίδευσης βλέπουν σε αυτό έναν εξαιρετικό κίνδυνο. Και φαίνεται να είναι σωστό: Μια έρευνα μεταξύ 1.900 καθηγητών διαπίστωσε ότι το 30% των κοριτσιών και το 50% των αγοριών έχουν πρόβλημα να μάθουν πώς να γράφουν σωστά. Στο γυμνάσιο, ακόμη και το 40% των μαθητών δεν μπόρεσαν να γράψουν μισή ώρα χωρίς προβλήματα. Οι δάσκαλοι ρωτήθηκαν επίσης τι πιστεύουν: Το 53% εκτιμά ότι η αιτία βρίσκεται στην «προοδευτική ψηφιοποίηση της επικοινωνίας».
Φυσικά δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις ότι η ψηφιοποίηση είναι η αιτία των προβλημάτων στη γραφή. Τα περισσότερα ευρήματα βασίζονται στις παρατηρήσεις των εκπαιδευτικών και των γονέων. Στην πραγματικότητα, δεν είναι καν σαφές αν είναι πραγματικά πιο δύσκολο για τους μαθητές να μάθουν να γράφουν, ή αν ήταν πάντα δύσκολο γι΄ αυτούς. «Μας λείπουν συγκριτικά στοιχεία » λέει ο ψυχολόγος Κρίστιαν Μάρκαρντ που έχει εργαστεί για πολλά χρόνια στον τομέα αυτόν.
Ο νευρολόγος Κρίστιαν Άκελ είναι επίσης επιφυλακτικός: «Αν οι ερωτηθέντες έχουν ήδη μια σχηματισμένη άποψη, αυτό μπορεί να στρεβλώσει τα αποτελέσματα». Παρόλα αυτά, ο Κελ, που ερευνά το θέμα της επεξεργασίας γλωσσών στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, πιστεύει στην αξία του χειρόγραφου. «Το γράψιμο είναι ένα αριστούργημα του εγκεφάλου», λέει. Ακόμη και η ανάγνωση είναι μια πολύ περίπλοκη ικανότητα. Μαθαίνουμε να συσχετίζουμε ξεχωριστά γράμματα με τους ήχους και τελικά να τα συνδυάζουμε σε λέξεις.
Και όταν γράφουμε με το χέρι, υπάρχει κάτι παραπάνω από την ανάγνωση: μεταφράζουμε έναν ήχο ή μια λέξη με μια λεπτή, πολύ ακριβή κίνηση. Εδώ έρχεται το σύστημα του εγκεφάλου που ελέγχει τις κινήσεις μας. Με τη γραφή ενεργοποιούνται διάφορες περιοχές του εγκεφάλου.

Το γράψιμο είναι ένα εξελικτικό υποπροϊόν

Αν και οι προδιαθέσεις για το γράψιμο είναι έμφυτες, ο Κρίστιαν Κελ εξηγεί ότι, αντίθετα με την ομιλία, το γράψιμο δεν είναι πολύ διαισθητικό. Γι' αυτό για να το μάθουμε πρέπει να δουλέψουμε τόσο σκληρά. Κάτι που μπορεί να εξηγηθεί εξελικτικά: Ο λόγος έχει αναπτυχθεί ως ατομική ικανότητα, εμείς οι άνθρωποι μιλάμε εδώ και τουλάχιστον 50.000 έως 100.000 χρόνια, ίσως ακόμη και για μισό εκατομμύριο χρόνια (Τα Σύνορα της Ψυχολογίας: Dediu & Levinson, 2013). Αντίθετα, η εξέλιξη της γραφής είναι περισσότερο ένα υποπροϊόν των καλύτερων κινητικών δεξιοτήτων, όπως εκείνων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή εργαλείων. «Η ικανότητα να γράφεις δεν είναι τόσο πολύ ενσωματωμένη στο DNA μας όπως ο λόγος», λέει ο Kελ.
Διαθέτουμε είδη γραφής εδώ και 5.000 έως 6.000 χρόνια. Τότε, οι Σουμέριοι στο σημερινό Ιράκ ανέπτυξαν τη σφηνοειδή γραφή. Ένα βιβλίο με σχεδόν 2.000 χαρακτήρες, το οποίο χρησίμευε για τη διαχείριση του εμπορίου. Οι Σουμέριοι σκάλιζαν τα γράμματα με ξύλινα ραβδιά σε πήλινες πλάκες. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, το αλφάβητο μας αναπτύχθηκε από αυτή τη γραμματοσειρά.
Ενώ η ομιλία είναι κτήμα όλων των ανθρώπων από την αρχή, η γραφή αφορούσε μόνο μια μειονότητα. Μόνο έμποροι, ευγενείς και κληρικοί μάθαιναν να γράφουν. Ακόμη και στη Γερμανία, μόνο πριν από 100 χρόνια η γραφή έγινε πραγματικά υποχρεωτική: το 1919 εισήχθη η υποχρεωτική εκπαίδευση. Ακόμη και σήμερα, 7,5 εκατομμύρια άνθρωποι στη Γερμανία δεν μπορούν να διαβάζουν ούτε να γράφουν επαρκώς.
Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι το γράψιμο με το χέρι θα μπορούσε να διευκολύνει τη μάθηση. Στις ΗΠΑ, ένας ψυχολόγος κατέγραψε τις επιδόσεις μιας ομάδας 67 φοιτητών από το πανεπιστήμιο του Πρίνστον που παρακολουθούσαν μια διάλεξη. Οι φοιτητές είχαν τη δυνατότητα είτε να σημειώνουν με το φορητό υπολογιστή είτε να γράφουν σε χειρόγραφο. Το αποτέλεσμα: όσοι είχαν γράψει με το χέρι, είχαν πολύ καλύτερη απόδοση. «Αν γράφουμε με το χέρι, λειτουργούμε πιο συνειδητά», λέει ο Mάρκαρντ. Ο συνδυασμός περιεχομένου και κίνησης δημιουργεί ένα είδος μνήμης. Ωστόσο, πρέπει να προσέξουμε να μην γενικεύσουμε, λέει ο Kελ: Μερικοί άνθρωποι έμαθαν καλύτερα ακούγοντας ή διαβάζοντας. «Η εκμάθηση είναι κάτι πολύ ξεχωριστό», λέει.

Το χειρόγραφο θα επιβιώσει μόνο αν αλλάξει κάτι στα σχολεία;

«Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν στην τάξη», λέει ο Κελ. Στα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να βρουν τρόπους φιλικούς προς το παιδί για να διδάξουν τους μαθητές τους να γράφουν. Αυτό περιλαμβάνει όχι την αποδυνάμωση της ψηφιοποίησης, αλλά τη σύνδεση και των δύο διαδικασιών. Για παράδειγμα μέσω στυλό που ψηφιοποιούν τη γραφή απευθείας. Ο Μάρκαρντ εργάζεται επίσης σε προγράμματα υπολογιστών που αναλύουν τις δεξιότητες γραφής των μαθητών.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Last One Standing

"Μπαμπά τραγουδάρα. Αυτό το τραγούδι πρέπει να το βάλεις στο blog σου"

Με αυτά τα λόγια ο Χρήστος έγινε από σήμερα ο επίσημος συνεργάτης αυτού του blog.
Για όσους δεν με γνωρίζουν προσωπικά, να πω ότι έχω έναν γιο -τον Χρήστο- που είναι περίπου 7 χρονών. Μου κάνει εντύπωση που ενώ δεν προσπάθησα ποτέ να επηρεάσω το μουσικό του γούστο (που άλλωστε τώρα αρχίζει να διαμορφώνεται), έχει άποψη και μάλιστα σύμφωνη -τις περισσότερες φορές- με τη δική μου για τη μουσική που του αρέσει να ακούει.

Την περσινή χρονιά του άρεσε (τι άλλο?) το Despacito (ήταν και μικρότερος :-)). Φέτος, το γύρισε σε πιο σκληρά πράγματα. Φυσικά μου αρέσει που -για παράδειγμα- δεν παθιάζεται (προς το παρόν) με τον Κωνσταντίνο Αργυρό ή με την Φουρέϊρα και μου αποδεικνύει πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν τα μουσικά μας ακούσματα -από τη βρεφική μας ακόμα ηλικία- στο πως θα αναπτύξουμε μεγαλώνοντας, τη δική μας (εντελώς προσωπική) σχέση με τη μουσική.


Οι Simple Plan τώρα, είναι ένα καναδικό pop punk συγκρότημα από το Μόντρεαλ του Κεμπέκ. Το συγκρότημα έχει εκδώσει τέσσερα studio albums, τα No Pads, No Helmets...Just Balls (2002), Still Not Getting Any... (2004),Simple Plan (2008) και Get Your Heart On (2011), και άλλα δύο live albums, τα Live in Japan 2002 (2003) και MTV Hard Rock Live (2005). 

Το τραγούδι "Last One Standing" είναι το 10ο track του Get Your Heart On που κυκλοφόρησε τη χρονιά που γεννήθηκε ο Χρήστος.

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

HD βινύλιο?


Το βινύλιο έχει πάρει τα πάνω του τα τελευταία χρόνια, με τις τελευταίες εξελίξεις να αφήνουν περιθώριο αισιοδοξίας πως οι καλύτερες μέρες δεν έχουν έρθει ακόμα.
Η Rebeat Innovation, μια Αυστριακή start up εταιρεία, εξασφάλισε επενδυτική χρηματοδότηση αξίας $4.8 εκατομμυρίων δολαρίων, με σκοπό να φτιάξει και να ρίξει στην αγορά το πρώτο HD βινύλιο.
Το εγχείρημα έχει ήδη προχωρήσει, με τους ανθρώπους της εταιρείας μάλιστα να πιστεύουν ότι το πρώτο βινύλιο νέας τεχνολογίας θα βγει στην αγορά στις αρχές της επόμενης χρονιάς.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα περίπλοκη τεχνική διαδικασία, όπως εξηγεί και ο CEO της Rebeat, Günter Loibl, η οποία θα προσφέρει στα βινύλια καλύτερο ήχο, αλλά και αυξημένη χωρητικότητα δεδομένων που θα αγγίζει το 30%.
Η Rebeat Innovation έχει ήδη ξεκινήσει την επένδυσή της με την αγορά του πρώτου μηχανήματος παραγωγής του HD βινυλίου, με τα πρώτα δείγματα να στέλνονται στα εργοστάσια παραγωγής το φθινόπωρο.
«Στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε ολοκληρωμένο το προϊόν μας στο Συνέδριο Making Vinyl τον Οκτώβριο. Θα χρειαστούμε μερικούς ακόμα μήνες για να κάνουμε τις τελευταίες δοκιμές και διορθώσεις, οπότε υπολογίζω ότι το καλοκαίρι του 2019 θα έχουμε στα καταστήματα τα πρώτα HD βινύλια».
Όπως τόνισε ο Loibl, τα νέα ηχοσυστήματα που θα αναπαράγουν τα συγκεκριμένα βινύλια θα είναι συμβατά και με τους «παραδοσιακούς» δίσκους που ήδη έχουμε στα σπίτια μας.

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Misplaced Childhood


Οι Marillion δημιουργήθηκαν το 1979 στο Έιλσμπερι του Μπαγκινχαμσάιρ της Αγγλίας.

Έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα 18 άλμπουμς.

Αρχικά επικεφαλής του συγκροτήματος ήταν ο Φις (Fish) ο οποίος αποχώρησε στα τέλη του 1988 και αντικαταστάθηκε στις αρχές του 1989 από τον Στιβ Χόγκαρθ.

Ήταν 17 Ιουνίου του 1985 όταν κυκλοφόρησαν το τρίτο τους album Misplaced Childhood με αυτό το καταπληκτικό εξώφυλλο.





Ήταν το πρώτο concept album του συγκροτήματος και γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία πηγαίνοντας στο νούμερο ένα του UK chart (παραμένοντας 41 ολόκληρες εβδομάδες στο συγκεκριμένο κατάλογο επιτυχιών).

Περιείχε δυο κομματάρες, το "Kayleigh" και το "Lavender".




Το album Misplaced Childhood αναφέρεται ως το 6ο καλύτερο album του 1985 στο περιοδικό Kerrang! και έχει κερδίσει επίσης τον τίτλο του τέταρτου καλύτερου concept album όλων των εποχών από το Classic Rock.

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Jack & Diane

Πάμε να επιστρέψουμε τώρα σε κάτι παλιό και αγαπημένο.

Το τραγούδι "Jack & Diane" κυκλοφόρησε το 1982. Ο John Mellencamp, (που τότε τον ξέραμε ως "John Cougar") είναι ο συνθέτης και ο ερμηνευτής του κομματιού που περιλαμβάνεται στο album του, American Fool




Πρόκειται για ένα τραγούδι που έχει επιλεγεί από την Recording Industry Association of America (RIAA) ως ένα από τα Songs of the Century. Έμεινε στην κορυφή του Billboard Hot 100 τέσσερις εβδομάδες του 1982 και είναι φυσικά το πιο πετυχημένο single του John Mellencamp.

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Stole the Show

Ένα τραγούδι από το πρόσφατο παρελθόν θα σας θυμίσω σήμερα.

Το "Stole the Show" είναι ένα τραγούδι του Νορβηγού DJ και παραγωγού Kygo με φωνητικά από τον Parson James. Κυκλοφόρησε ακριβώς πριν τρία χρόνια, στις 23 Μαρτίου του 2015.



Την ίδια χρονιά, λίγο αργότερα, τον Αύγουστο του 2015, κυκλοφόρησε και η solo version του Parson James (μέρος του EP "The Temple") η οποία και μου αρέσει περισσότερο.

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Today's Music

Χωρίς να έχει περάσει ακόμα το πρώτο τρίμηνο του 2018, να μερικά τραγούδια που κυκλοφόρησαν μέσα σ' αυτούς τους τρεις μήνες και με έκαναν να τα προσέξω.

Moby  -  This Wild Darkness



Niall Horan - On The Loose



Nina Nesbitt - Somebody Special



Poets Of The Fall- False Kings



Portugal. The Man - Keep On



Rudimental feat. Jess Glynne, Macklemore and Dan Caplen - These Days



The Wombats - Lemon to a Knife Fight



Tracey Thorn ft. Corinne Bailey Rae - Sister



TR-ST - Destroyer



Louane - Si t'étais là



Frank Ocean - Moon River



Charlie Puth - If You Leave Me Now (feat. Boyz II Men)



Bishop Briggs -  White Flag



30 Seconds To Mars - Dangerous Night

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

Alex Hepburn - I Believe

Εδώ και μερικές μέρες που έφτασε στα χέρια μου, το έχω "λιώσει" (θα λέγαμε αν ήταν βινύλιο).

Δεν ξέρω αν είναι το ότι χρησιμοποιεί το sample του People Get Ready (για το οποίο έχω κάνει ανάρτηση σε ανύποπτο χρόνο) ή το ότι αυτή η μίξη της soul με την gospel μου ήταν πάντα αρεστή.


Όπως και να' χει, προσέξτε την Alex Hepburn.

Δείτε και το -παλιότερο της- Pain Is.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Ζακ Στεφάνου

Πριν μερικές μέρες βρέθηκα σε ένα live του Ζακ Στεφάνου στη Θεσσαλονίκη.


Ο Ζακ Στεφάνου -για όσους δεν τον γνωρίζουν- είναι ένας τραγουδοποιός που έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα 3 albums με τραγούδια που ερμηνεύει ο ίδιος.

Μου αρέσει ο ιδιαίτερος τρόπος που τραγουδά, ενώ στο live που παρακολούθησα ήταν πολύ άμεσος και αρκετά επικοινωνιακός με τον κόσμο που είχε έρθει να τον ακούσει.

Αγαπημένο μου τραγούδι του το "Δείξε μου τον τρόποαπό το πρώτο album του  "Στο διάστημα δραπέτεςπου κυκλοφόρησε το 2003.


Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Next To Me

Ας πάμε λίγο και στα καινούρια τώρα με το single που κυκλοφόρησαν οι  Imagine Dragons "Next to Me". 
Κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο και φαίνεται ότι η μπάντα θα το συμπεριλάβει σε μια επανακυκλοφορία του album της, Evolve.




Διαφορετικό από το -μέχρι τώρα- στυλ τους, εμένα προσωπικά μου άρεσε γιατί πατάει στις παλιές και αγαπημένες φόρμες. Έφτασε μέχρι το #32 στο US Hot Rock Songs (Billboard).

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Το Ξενοδοχείο

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση θα ήθελα να συστήσω στους νεότερους ένα δίσκο (ναι, έτσι λέγαμε παλιά) που νομίζω ότι δείχνει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του "Νιόνιου".



Το album (που κυκλοφόρησε το 1997) απαρτίζεται από δώδεκα κομμάτια, διεθνείς επιτυχίες (άλλα ροκ και άλλα μπαλλάντες) που ο Σαββόπουλος προσάρμοσε τους στίχους τους στα Ελληνικά.
Και το έκανε με την ευκολία και το κύρος που ελάχιστοι δημιουργοί το μπορούν. 
Στο 'Ξενοδοχείο' θα βρείτε τραγούδια των Steve Winwood, Van Morrison, Bob Dylan, Lucio Dalla, Ian Scott Anderson και άλλων "μεγάλων" που αγάπησε ο Σαββόπουλος και θέλησε να τα τραγουδήσει και ο ίδιος.

Λιστα τραγουδιων:
  1. Το σώσε! (Gimme some lovin' - Steve Winwood, Spencer Davis, Muff Winwood)
  2. Της γιατρειάς το ρίσκο (φιλικώς Αργύρης Μπακιρτζής, Αλκίνοοος Ιωαννίδης) (The healing game - Van Morrison)
  3. Άγγελος εξάγγελος (The wicked messenger - Bob Dylan)
  4. Perfect day (Perfect day - Lou Reed)
  5. Του Ιωσήφ το πανωφόρι (φιλικώς Ορφέας Περίδης) (Joseph's coat - Nick Gravenites, J. Cipollina)
  6. Μια φορά σ' αυτή τη ζήση (φιλικώς Αλκίνοος Ιωαννίδης) (Once in a lifetime - David Byrne, Brian Eno, Christopher Frantz, Gerry Harrison, Martina Weymouth)
  7. Άδεια μου αγκαλιά (Into my arms - Nick Cave)
  8. Ο παλιάτσος κι ο ληστής (φιλικώς Βασίλης Παπακωνσταντίνου) (All along the watchtower - Bob Dylan)
  9. Ο χρόνος που μετράει (L' anno che verra - Lucio Dalla)
  10. Χορεύοντας τη νύχτα (Dance the night away - Jack Bruce, Peter Ronald Brown)
  11. Ιθάκη (Itaca - Lucio Dalla)
  12. Γέρος για ροκ, νέος για θάνατο (Too old to rock'n'roll, too young to die - Ian Scott Anderson)
Υπάρχει ολόκληρο (full album) στο youtube:


Πρόκειται για μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου -εγώ προσωπικά- μπορώ να ακούσω, διασκευασμένα στα Ελληνικά, τραγούδια που έχω αγαπήσει στις original εκτελέσεις. Ο Σαββόπουλος κατάφερε να τα κάνει να στέκονται "αυτόνομα" σαν να ήταν δικά του τραγούδια. 

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

I giardini di marzo

Καθώς ακούω αυτή τη στιγμή το αφιέρωμα του Γιάννη Πετρίδη στον Lucio Battisti θυμήθηκα αυτό το πανέμορφο τραγούδι (που εμείς το αγαπήσαμε και από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου).



Στο youtube ο χρήστης που το ανέβασε λέει πως το συγκεκριμένο τραγούδι έχει διασκευαστεί / τραγουδηθεί σε 123 γλώσσες. Δεν ξέρω αν είναι ακριβές αυτό, πάντως, όπως και να 'χει, ο Battisti έχει διασκευασθεί άπειρες φορές και είναι πολλά τα τραγούδια που ενώ τα έχουμε ακούσει από διάφορους ερμηνευτές δεν γνωρίζουμε ότι είναι δικά του.

Μπράβο στον Γιάννη Πετρίδη που για μια ακόμα φορά μας έκανε να κολλήσουμε τα αυτιά μας στην εκπομπή του. Να είσαι πάντα καλά Γιάννη.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, οι εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη είναι πλέον διαθέσιμες και on-demand στο http://webradio.ert.gr/category/proto-programma/apo-tis-4-stis-5/

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Almost Always

Τώρα αυτό που να το εντάξεις; Είναι "καινούριο" αλλά από έναν "παλιό".
Ξαναέβαλα τραγούδι από το The Visitor πρόσφατα. 
Μιλάμε για το 39ο studio album του μεγάλου (μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά πλέον) Neil Young.
Μαζί του οι Promise of the Real
Το album κυλοφόρησε στα τέλη του 2017 στην Reprise Records και είναι καλό.


Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Why Can't We Live Together

Το "Why Can't We Live Together" είναι ένα τραγούδι του Timmy Thomas από το album Why Can't We Live Together. Κυκλοφόρησε στα τέλη του 1972 και κατάφερε να γίνει μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του 1973 στην Αμερική φτάνοντας το #1 στο R&B chart και το #3 στο Billboard Pop Singles.



Πρόκειται για ένα από τα πιο πολυ-διασκευασμένα τραγούδια όλων των εποχών. Μεταξύ άλλων, το έχουν διασκευάσει οι Sade (1984), Joan OsborneSteve Winwood (2003) και MC Hammer.




Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Days of Thunder

Η ταινία Days of Thunder βγήκε στις αίθουσες το 1990. 
Έπαιζαν οι Tom CruiseNicole KidmanRobert DuvallRandy QuaidCary ElwesCaroline Williams, και Michael Rooker. Είναι η πρώτη από μια σειρά τριών ταινιών που προταγωνιστεί το ζεύγος Cruise και Kidman (οι άλλες δύο είναι οι Far and Away και Eyes Wide Shut).
Όταν κυκλοφόρησε η ταινία ήταν πολλοί αυτοί που αναφερόταν σε αυτήν με χαρακτηρισμούς του τύπου  "Top Gun on wheels" ή "Top Gun in Race Cars!".
Εγώ θα σταθώ στο soundtrack της ταινίας. Το track listing ήταν το παρακάτω:
  1. "The Last Note of Freedom" - David Coverdale
  2. "Deal for Life" - John Waite
  3. "Break Through the Barrier" - Tina Turner
  4. "Hearts in Trouble" - Chicago
  5. "Trail of Broken Hearts" - Cher
  6. "Knockin' on Heaven's Door" - Guns N' Roses
  7. "You Gotta Love Someone" - Elton John
  8. "Show Me Heaven" - Maria McKee
  9. "Thunderbox" - Apollo Smile
  10. "Long Live the Night" - Joan Jett & The Blackhearts
  11. "Gimme Some Lovin'" - Terry Reid (Spencer Davis Group version appears in movie)

 Ακούστε την μπαλλάντα του soundtrack, η οποία κατάφερε να μείνει τέσσερις εβδομάδες στο #1 του UK Singles Chart ενώ δεν είχε την ίδια επιτυχία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αφού δεν κατάφερε καν να μπει στο Billboard Hot 100

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Dua Lipa

Έτσι θα το πάμε απ' ότι φαίνεται. Κάτι από τα παλιά κι αγαπημένα και κάτι από τα καινούργια. Μετά την St. Vincent ας πούμε κάποια πράγματα και για αυτό το κορίτσι που όπως φαίνεται "ήρθε για να μείνει".
-----------------------------------------------------------------------------

Σε μια εποχή που οι γυναίκες ποπ σταρ φαίνεται να δυσκολεύονται να πλασαριστούν στις πρώτες θέσεις των μουσικών κατατάξεων, η Dua Lipa κατάφερε μόλις με το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ να βρεθεί στην κορυφή.
Γεννημένη στο Λονδίνο από γονείς μετανάστες από το Κόσοβο, πήρε την τύχη της στα χέρια της, όταν στα 15 ζήτησε να επιστρέψει στην βρετανική πρωτεύουσα μόνη της για να κυνηγήσει το όνειρό της μουσικής, παρόλο που δυο χρόνια πριν η οικογένειά της είχε επιστρέψει για τα καλά στην Πρίστινα. Απ΄ότι φαίνεται δεν δυσκολεύτηκε πολύ να τους πείσει κι έτσι βρέθηκε στα 15 να κάνει το μοντέλο για να μπορέσει επιβιώσει. Το μόντελινγκ βέβαια δεν την κέρδισε ποτέ και το εγκατέλειψε μια και καλή όταν της επέβαλλαν να αδυνατίσει. 
Όσο ζούσε στο Κόσοβο ακόμα, ανέβαζε στο you Tube διασκευές που έκανε η ίδια σε τραγούδια της Pink και της Nelly Furtado (που αποτελεί και μεγάλη της έμπνευση κι επιρροή), ενώ λίγο αργότερα ήρθαν και τα δικά της τραγούδια στη σελίδα της στο Soundcloud. Δεν άργησε πολύ να την ανακαλύψει ο μάνατζερ της Lana del Rey, για να αρχίσει η σύγκριση που την ακολουθεί σε ολόκληρη τη σύντομη, μέχρι τώρα, καριέρα της. Ίσως, βέβαια, έπαιξε κι αυτό το ρόλο του στην εκτίναξη της φήμης της.
Η Dua Lipa, ούτε καν 23 Αυγούστων ακόμα, δεν θυμίζει πολύ στερεοτυπική ποπ σταρ. Ούτε τραγουδά ως τέτοια. 

Με μπάσα και καθαρή φωνή, που κληρονόμησε από τον ροκ σταρ μπαμπά της κι επιτηδευμένα ανεπιτήδευτο στυλ, κατέκτησε τα ραδιόφωνα με το δεύτερό της single “Be the One” το 2016, που γνώρισε σημαντική επιτυχία κι έφτασε μέχρι το νούμερο 1 στο Βέλγιο. «Την πρώτη φορά που το άκουσα στο ραδιόφωνο, ξάπλωσα στο πάτωμα κι άρχισα να κλαίω από την χαρά μου», είπε σε συνέντευξή της στο GQ.
Έναν χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε το single “New Rules” από το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο το όνομά της (που στα αλβανικά σημαίνει «αγαπώ» και που μεγαλώνοντας μισούσε) έφτασε στην κορυφή των βρετανικών charts και μετρά 1 δισεκατομμύριο θεάσεις στο you Tube. Στο άλμπουμ περιλαμβάνονται και οι συνεργασίες της με τους Κρις Μάρτιν των Coldplay και τον Miguel.

Το κομμάτι έγινε «το τραγούδι του καλοκαιριού» για το 2017, επικυρώνοντας την άνοδό της. Αργή -για τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς της pop- αλλά σταθερή, κάτι που δείχνει ότι μάλλον δεν πρόκειται για άλλον έναν διάττοντα αστέρα. H 22χρονη από την Πρίστινα κάπως έτσι έγινε «η πιο streamαρισμένη γυναίκα καλλιτέχνης» για τη χρονιά που έφυγε.
Μέσα από τους στίχους του “New Rules”, η Dua Lipa θέτει τους άτυπους κανόνες ενός χωρισμού, ενώ το βίντεο κλίπ αποτελεί έναν ύμνο στις φίλες που δεν μας αφήνουν να στείλουμε το λάθος μήνυμα στο λάθος πρόσωπο στις 4 τα ξημερώματα. 
Το μέλλον ούτε εκείνη η ίδια ξέρει ποιο θα είναι, δεν έχει ιδέα για το που θα την οδηγήσει η πορεία της, επιμένει όμως ότι θέλει να δουλεύει συνεχώς. Εμείς μένει μόνο να δούμε τι μας επιφυλάσσει.

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Uriah Heep - Lady in Black

Είχα πολύ καιρό να το ακούσω στο ραδιόφωνο. Σήμερα, προς το τέλος μιας κουραστικής εβδομάδας, το άκουσα στον Rock Radio 104,7 της Θεσσαλονίκης.


Το "Lady in Black" των Uriah Heep είναι το τέταρτο τραγούδι του πολύ καλού album Salisbury που κυκλοφόρησε το 1971.
Προσωπικά, μου θυμίζει πάντα μια συναυλία μαθητικών συγκροτημάτων στην γενέτειρα μου, την Καβάλα. Οι πιτσιρικάδες είχαν κάνει μια πολύ καλή διασκευή του τραγουδιού και -αν είχαν και καλύτερο τραγουδιστή- θα μπορούσαν άνετα να τo κυκλοφορήσουν σε δισκάκι 45 στροφών. Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για το 1985 όταν ακόμα το βινύλιο ήταν το κυρίαρχο format διακίνησης της μουσικής.
Επειδή οι στίχοι του τργουδιού έχουν κι αυτοί το ενδιαφέρον τους, σας τους παραθέτω για να τους προσέξετε.
She came to me one morning
One lonely Sunday morning
Her long hair flowing in the mid-winter wind
I know not how she found me
For in darkness I was walking
And destruction lay around me
From a fight I could not win
Ah, ah, ah
She asked me name my foe then
I said the need within some men
To fight and kill their brothers without thought of men or God
And I begged her give me horses
To trample down my enemies
So eager was my passion to devour this waste of life
Ah, ah, ah
But she would not think of battle that
Reduces men to animals
So easy to begin and yet impossible to end
For she the mother of all men
Had counciled me so wisely that
I feared to walk alone again
And asked if she would stay
Ah, ah, ah
Oh, lady, lend your hand, I cried
Oh, let me rest here at your side
Have faith and trust in me, she said and filled my heart with life
There is no strength in numbers
I've no such misconceptions
But when you need me be assured I won't be far away
Ah, ah, ah
Thus having spoke she turned away
And though I found no words to say
I stood and watched until I saw her black cloak disappear
My labor is no easier
But now I know I'm not alone
I find new heart each time I think upon that windy day
And if one day she comes to you
Drink deeply from her words so wise
Take courage from her as your prize and say hello for me
Ah, ah, ah, ah, ah, ah

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Kate Bush - Hounds of Love

Εδώ και πάρα πολύ καιρό θέλω να κάνω μια ανάρτηση για την Kate Bush. Βρήκα στο πολύ καλό blog christospanos.wordpress.com μια ανάρτηση για το καλύτερο album της, το Hounds of  Love, και είπα να τη μοιραστώ μαζί σας. Την κανονική ανάρτηση για το συνολικό έργο της Kate Bush σας την χρωστάω. 
------------------------------------------------------------------------------

Είναι κάποιες φορές, που η μουσική μας εισάγει σ’ ένα ονειρικό κόσμο. Εκεί που συμπλέκονται οι επιθυμίες, οι εμπειρίες, τα απωθημένα, τα τραύματα του καθενός από εμάς. Αρκεί να έχει κανείς ανοιχτά τα αυτιά και την καρδιά του. Το «Hounds of Love» της Κέιτ Μπους είναι το καταφύγιό μου, όταν θέλω να ζήσω για λίγο αυτή την εμπειρία του ζωντανού ονείρου. Δε χρειάζεται τίποτε περισσότερο από λίγη ησυχία, ένα ζευγάρι ακουστικά και κλειστά μάτια…

Η Κέιτ Μπους είναι η grande damme της μουσικής στη Βρετανία. Μια καλλιτεχνική ιδιοφυία, που μας έχει αφήσει σαστισμένους να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται για έναν άγγελο στη Γη ή για μια θεά ανάμεσα στους ανθρώπους. Μουσικός, συνθέτις, χορογράφος, χορεύτρια, περφόρμερ, ηθοποιός, σκηνοθέτις, παραγωγός. Ένα δυσθεώρητο καλλιτεχνικό μέγεθος, με διεθνή αναγνώριση, που όμως έχει σταθερό προσανατολισμό στη βρετανική της ταυτότητα, χωρίς αυτό να αποτελεί φραγμό για την αποδοχή της από το παγκόσμιο κοινό. Η εμφάνισή της στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ήταν ένα ξάφνιασμα. Η ερμηνεία της ασυνήθιστη, εισήγαγε ένα στοιχείο όπερας στη μοντέρνα μουσική και η παρουσία της θεατρική και χαμαιλεοντικά εκφραστική. Οι συναυλίες της μια απίστευτη εμπειρία για όσους είχαν την τύχη να τις παρακολουθήσουν. Για κάποιο μυστήριο λόγο τις σταμάτησε πολύ σύντομα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας μύθος γύρω από αυτές. Πέρασε αλώβητη από τις συμπληγάδες του πανκ, που συνέθλιπταν διαδοχικά τους μουσικούς της παλιάς σχολής δίνοντας μια σειρά από σπουδαίους δίσκους, προανάκρουσμα για την κορυφαία της στιγμή, που ήρθε το 1985 με το «Hounds of  Love».



Τα θέματα των τραγουδιών ονειρικά. Ακούγοντάς τα είναι ακριβώς σα να βλέπεις στον ύπνο σου μια σειρά από ιστορίες, με μια μεγάλη παλέτα αποχρώσεων, βγαλμένες από την άβυσσο του υποσυνειδήτου: Στο «Running Up That Hill» η ανάγκη να κάνουμε μια βλάσφημη συμφωνία με το Θεό και να μπούμε στη θέση του, να λύνουμε τα προβλήματά μας εύκολα και μαγικά.



Στο ομώνυμο τραγούδι («Hounds Of Love»), ένα από τα συνηθέστερα θέματα στους εφιάλτες : ότι κάτι μας κυνηγά, στη συγκεκριμένη περίπτωση μια αγέλη κυνηγόσκυλα, που μπορεί να είναι οι φόβοι μας, οι αποτυχίες μας, οι λύπες μας. Στο «Big Sky» τα σύννεφα, μοναδική αφορμή ρεμβασμού και ονειροπόλησης, έτσι όπως αλλάζουν σχήματα και δημιουργούν εικόνες. Το υπέροχο «Mother Stands For Comfort» για τη μητέρα: τον άνθρωπο στον οποίο οφείλουμε τη ζωή, που ανέχεται τα σφάλματά μας, τις ζημιές μας ακόμη και τα ψέματά μας κι εκείνη βρίσκεται παραταύτα πάντα εκεί να μας προφέρει παρηγοριά κι θαλπωρή.

Στο «Cloudbusting» μια ακόμη ονειρική και αγωνιώδης ιστορία:  ένα νεαρό κορίτσι με ένα πατέρα εφευρέτη, που έχει κατασκευάσει μια μηχανή για να κάνει τα σύννεφα να ρίχουν βροχή. Στο εξαιρετικά κινηματογραφικό βιντεοκλιπ του τραγουδιού υποδύεται με υποκριτικό ταλέντο η ίδια την ηρωίδα της ιστορίας της ενώ το ρόλο του πατέρα έχει ο μεγάλος ηθοποιός Ντόναλντ Σάδερλαντ. Στο μεγαλόπρεπο ήχο του τραγουδιού συνεισφέρουν η παιδική χορωδία και η μπάντα με τα τύμπανα που κτυπούν σε ρυθμό παρέλασης. To πιο υπνωτικό τραγούδι του δίσκου είναι το «And Dream Of Sheep» ένα αριστουργηματικό ταξίδι στο μεταίχμιο του υποσυνείδητου ανάμεσα στον ύπνο και την εγρήγορση, εκεί που τα προβατάκια περνάνε καθώς μετράμε για να κοιμηθούμε και μας στέλνουν σε χωράφια με παπαρούνες, τρικυμισμένες θάλασσες, ανθρώπους που μας ψιθυρίζουν «έλα μαζί μου»…
Με το «Under Ice» πάμε ακόμη βαθύτερα σ’ ένα σκηνικό μαγικό, ένα παγωμένο ποτάμι και πάνω του γλυστράμε με τα πατίνια. Όμως κάτι υπάρχει κάτω από τον πάγο που προσπαθεί να βγεί έξω από το νερό και το όνειρο μετατρέπεται σε αγωνιώδη εφιάλτη. Πιο κάτω συναντάμε μια μάγισσα, που περνά από όλους μας, μικρούς και μεγάλους και μας ξυπνά, μας «ξεσηκώνει» για όσα πρέπει να κάνουμε («Waking Witch»). Αν καταφέρουμε να μείνουμε στο όνειρο θα συναντήσουμε το μόνο ίσως ερωτικό τραγούδι («Watching You Without Me»): ένα ζευγάρι που δεν επικοινωνεί πια, που βρίσκεται στα πρόθυρα να πάρει ο καθένας το δρόμο του. Λίγο πιο κάτω θα πέσουμε πάνω σ’ένα κέλτικο πανηγύρι («Jig Of Life») με γκάιντες και βάρδους και ανθρώπους να χορεύουν, η χαρά της ζωής σε ένα ζωντανό tableau vivant. Ξαφνικά μπροστά μας η Γη ολόκληρη, πετάμε ψηλά και τη χαιρετάμε. Βλέπουμε τα σύννεφα και τις καταγίδες τους, τις θάλασσες και τα βουνά σε μια πτήση πάνω από όλα αυτά («Hello Earth»). Τέλος, ο χαρούμενος ρυθμός του «Morning Fog» μας ετοιμάζει για την επάνοδο στον πραγματικό κόσμο μέσα από την αχλύ της πρωινής ομίχλης.
Εργα όπως το «Hounds Of Love» δύσκολα θα εμφανιστούν στο μέλλον. Όχι μόνο γιατί η μουσική έχει αλλάξει, αλλά γιατί και εμείς δίνουμε πλέον όλο και λιγότερο χώρο στα όνειρα και περισσότερο στη σκληρή πραγματικότητα. Αλλά έτσι είναι, μερικά πράγματα ίσως να πρέπει να μείνουν μοναδικά στην ψυχή μας. Όπως αυτό το έργο, όπου έχεις την αίσθηση ότι μπορείς να μπεις και να αγγίξεις. Δε θα τολμήσεις όμως. Σπάνια θα ρισκάρεις να χαλάσεις όνειρα τόσο μαγικά όπως αυτό εδώ …