Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Το Ξενοδοχείο

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση θα ήθελα να συστήσω στους νεότερους ένα δίσκο (ναι, έτσι λέγαμε παλιά) που νομίζω ότι δείχνει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του "Νιόνιου".



Το album (που κυκλοφόρησε το 1997) απαρτίζεται από δώδεκα κομμάτια, διεθνείς επιτυχίες (άλλα ροκ και άλλα μπαλλάντες) που ο Σαββόπουλος προσάρμοσε τους στίχους τους στα Ελληνικά.
Και το έκανε με την ευκολία και το κύρος που ελάχιστοι δημιουργοί το μπορούν. 
Στο 'Ξενοδοχείο' θα βρείτε τραγούδια των Steve Winwood, Van Morrison, Bob Dylan, Lucio Dalla, Ian Scott Anderson και άλλων "μεγάλων" που αγάπησε ο Σαββόπουλος και θέλησε να τα τραγουδήσει και ο ίδιος.

Λιστα τραγουδιων:
  1. Το σώσε! (Gimme some lovin' - Steve Winwood, Spencer Davis, Muff Winwood)
  2. Της γιατρειάς το ρίσκο (φιλικώς Αργύρης Μπακιρτζής, Αλκίνοοος Ιωαννίδης) (The healing game - Van Morrison)
  3. Άγγελος εξάγγελος (The wicked messenger - Bob Dylan)
  4. Perfect day (Perfect day - Lou Reed)
  5. Του Ιωσήφ το πανωφόρι (φιλικώς Ορφέας Περίδης) (Joseph's coat - Nick Gravenites, J. Cipollina)
  6. Μια φορά σ' αυτή τη ζήση (φιλικώς Αλκίνοος Ιωαννίδης) (Once in a lifetime - David Byrne, Brian Eno, Christopher Frantz, Gerry Harrison, Martina Weymouth)
  7. Άδεια μου αγκαλιά (Into my arms - Nick Cave)
  8. Ο παλιάτσος κι ο ληστής (φιλικώς Βασίλης Παπακωνσταντίνου) (All along the watchtower - Bob Dylan)
  9. Ο χρόνος που μετράει (L' anno che verra - Lucio Dalla)
  10. Χορεύοντας τη νύχτα (Dance the night away - Jack Bruce, Peter Ronald Brown)
  11. Ιθάκη (Itaca - Lucio Dalla)
  12. Γέρος για ροκ, νέος για θάνατο (Too old to rock'n'roll, too young to die - Ian Scott Anderson)
Υπάρχει ολόκληρο (full album) στο youtube:


Πρόκειται για μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου -εγώ προσωπικά- μπορώ να ακούσω, διασκευασμένα στα Ελληνικά, τραγούδια που έχω αγαπήσει στις original εκτελέσεις. Ο Σαββόπουλος κατάφερε να τα κάνει να στέκονται "αυτόνομα" σαν να ήταν δικά του τραγούδια. 

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

I giardini di marzo

Καθώς ακούω αυτή τη στιγμή το αφιέρωμα του Γιάννη Πετρίδη στον Lucio Battisti θυμήθηκα αυτό το πανέμορφο τραγούδι (που εμείς το αγαπήσαμε και από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου).



Στο youtube ο χρήστης που το ανέβασε λέει πως το συγκεκριμένο τραγούδι έχει διασκευαστεί / τραγουδηθεί σε 123 γλώσσες. Δεν ξέρω αν είναι ακριβές αυτό, πάντως, όπως και να 'χει, ο Battisti έχει διασκευασθεί άπειρες φορές και είναι πολλά τα τραγούδια που ενώ τα έχουμε ακούσει από διάφορους ερμηνευτές δεν γνωρίζουμε ότι είναι δικά του.

Μπράβο στον Γιάννη Πετρίδη που για μια ακόμα φορά μας έκανε να κολλήσουμε τα αυτιά μας στην εκπομπή του. Να είσαι πάντα καλά Γιάννη.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, οι εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη είναι πλέον διαθέσιμες και on-demand στο http://webradio.ert.gr/category/proto-programma/apo-tis-4-stis-5/

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Almost Always

Τώρα αυτό που να το εντάξεις; Είναι "καινούριο" αλλά από έναν "παλιό".
Ξαναέβαλα τραγούδι από το The Visitor πρόσφατα. 
Μιλάμε για το 39ο studio album του μεγάλου (μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά πλέον) Neil Young.
Μαζί του οι Promise of the Real
Το album κυλοφόρησε στα τέλη του 2017 στην Reprise Records και είναι καλό.


Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Why Can't We Live Together

Το "Why Can't We Live Together" είναι ένα τραγούδι του Timmy Thomas από το album Why Can't We Live Together. Κυκλοφόρησε στα τέλη του 1972 και κατάφερε να γίνει μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του 1973 στην Αμερική φτάνοντας το #1 στο R&B chart και το #3 στο Billboard Pop Singles.



Πρόκειται για ένα από τα πιο πολυ-διασκευασμένα τραγούδια όλων των εποχών. Μεταξύ άλλων, το έχουν διασκευάσει οι Sade (1984), Joan OsborneSteve Winwood (2003) και MC Hammer.




Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Days of Thunder

Η ταινία Days of Thunder βγήκε στις αίθουσες το 1990. 
Έπαιζαν οι Tom CruiseNicole KidmanRobert DuvallRandy QuaidCary ElwesCaroline Williams, και Michael Rooker. Είναι η πρώτη από μια σειρά τριών ταινιών που προταγωνιστεί το ζεύγος Cruise και Kidman (οι άλλες δύο είναι οι Far and Away και Eyes Wide Shut).
Όταν κυκλοφόρησε η ταινία ήταν πολλοί αυτοί που αναφερόταν σε αυτήν με χαρακτηρισμούς του τύπου  "Top Gun on wheels" ή "Top Gun in Race Cars!".
Εγώ θα σταθώ στο soundtrack της ταινίας. Το track listing ήταν το παρακάτω:
  1. "The Last Note of Freedom" - David Coverdale
  2. "Deal for Life" - John Waite
  3. "Break Through the Barrier" - Tina Turner
  4. "Hearts in Trouble" - Chicago
  5. "Trail of Broken Hearts" - Cher
  6. "Knockin' on Heaven's Door" - Guns N' Roses
  7. "You Gotta Love Someone" - Elton John
  8. "Show Me Heaven" - Maria McKee
  9. "Thunderbox" - Apollo Smile
  10. "Long Live the Night" - Joan Jett & The Blackhearts
  11. "Gimme Some Lovin'" - Terry Reid (Spencer Davis Group version appears in movie)

 Ακούστε την μπαλλάντα του soundtrack, η οποία κατάφερε να μείνει τέσσερις εβδομάδες στο #1 του UK Singles Chart ενώ δεν είχε την ίδια επιτυχία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αφού δεν κατάφερε καν να μπει στο Billboard Hot 100

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Dua Lipa

Έτσι θα το πάμε απ' ότι φαίνεται. Κάτι από τα παλιά κι αγαπημένα και κάτι από τα καινούργια. Μετά την St. Vincent ας πούμε κάποια πράγματα και για αυτό το κορίτσι που όπως φαίνεται "ήρθε για να μείνει".
-----------------------------------------------------------------------------

Σε μια εποχή που οι γυναίκες ποπ σταρ φαίνεται να δυσκολεύονται να πλασαριστούν στις πρώτες θέσεις των μουσικών κατατάξεων, η Dua Lipa κατάφερε μόλις με το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ να βρεθεί στην κορυφή.
Γεννημένη στο Λονδίνο από γονείς μετανάστες από το Κόσοβο, πήρε την τύχη της στα χέρια της, όταν στα 15 ζήτησε να επιστρέψει στην βρετανική πρωτεύουσα μόνη της για να κυνηγήσει το όνειρό της μουσικής, παρόλο που δυο χρόνια πριν η οικογένειά της είχε επιστρέψει για τα καλά στην Πρίστινα. Απ΄ότι φαίνεται δεν δυσκολεύτηκε πολύ να τους πείσει κι έτσι βρέθηκε στα 15 να κάνει το μοντέλο για να μπορέσει επιβιώσει. Το μόντελινγκ βέβαια δεν την κέρδισε ποτέ και το εγκατέλειψε μια και καλή όταν της επέβαλλαν να αδυνατίσει. 
Όσο ζούσε στο Κόσοβο ακόμα, ανέβαζε στο you Tube διασκευές που έκανε η ίδια σε τραγούδια της Pink και της Nelly Furtado (που αποτελεί και μεγάλη της έμπνευση κι επιρροή), ενώ λίγο αργότερα ήρθαν και τα δικά της τραγούδια στη σελίδα της στο Soundcloud. Δεν άργησε πολύ να την ανακαλύψει ο μάνατζερ της Lana del Rey, για να αρχίσει η σύγκριση που την ακολουθεί σε ολόκληρη τη σύντομη, μέχρι τώρα, καριέρα της. Ίσως, βέβαια, έπαιξε κι αυτό το ρόλο του στην εκτίναξη της φήμης της.
Η Dua Lipa, ούτε καν 23 Αυγούστων ακόμα, δεν θυμίζει πολύ στερεοτυπική ποπ σταρ. Ούτε τραγουδά ως τέτοια. 

Με μπάσα και καθαρή φωνή, που κληρονόμησε από τον ροκ σταρ μπαμπά της κι επιτηδευμένα ανεπιτήδευτο στυλ, κατέκτησε τα ραδιόφωνα με το δεύτερό της single “Be the One” το 2016, που γνώρισε σημαντική επιτυχία κι έφτασε μέχρι το νούμερο 1 στο Βέλγιο. «Την πρώτη φορά που το άκουσα στο ραδιόφωνο, ξάπλωσα στο πάτωμα κι άρχισα να κλαίω από την χαρά μου», είπε σε συνέντευξή της στο GQ.
Έναν χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε το single “New Rules” από το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο το όνομά της (που στα αλβανικά σημαίνει «αγαπώ» και που μεγαλώνοντας μισούσε) έφτασε στην κορυφή των βρετανικών charts και μετρά 1 δισεκατομμύριο θεάσεις στο you Tube. Στο άλμπουμ περιλαμβάνονται και οι συνεργασίες της με τους Κρις Μάρτιν των Coldplay και τον Miguel.

Το κομμάτι έγινε «το τραγούδι του καλοκαιριού» για το 2017, επικυρώνοντας την άνοδό της. Αργή -για τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς της pop- αλλά σταθερή, κάτι που δείχνει ότι μάλλον δεν πρόκειται για άλλον έναν διάττοντα αστέρα. H 22χρονη από την Πρίστινα κάπως έτσι έγινε «η πιο streamαρισμένη γυναίκα καλλιτέχνης» για τη χρονιά που έφυγε.
Μέσα από τους στίχους του “New Rules”, η Dua Lipa θέτει τους άτυπους κανόνες ενός χωρισμού, ενώ το βίντεο κλίπ αποτελεί έναν ύμνο στις φίλες που δεν μας αφήνουν να στείλουμε το λάθος μήνυμα στο λάθος πρόσωπο στις 4 τα ξημερώματα. 
Το μέλλον ούτε εκείνη η ίδια ξέρει ποιο θα είναι, δεν έχει ιδέα για το που θα την οδηγήσει η πορεία της, επιμένει όμως ότι θέλει να δουλεύει συνεχώς. Εμείς μένει μόνο να δούμε τι μας επιφυλάσσει.

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Uriah Heep - Lady in Black

Είχα πολύ καιρό να το ακούσω στο ραδιόφωνο. Σήμερα, προς το τέλος μιας κουραστικής εβδομάδας, το άκουσα στον Rock Radio 104,7 της Θεσσαλονίκης.


Το "Lady in Black" των Uriah Heep είναι το τέταρτο τραγούδι του πολύ καλού album Salisbury που κυκλοφόρησε το 1971.
Προσωπικά, μου θυμίζει πάντα μια συναυλία μαθητικών συγκροτημάτων στην γενέτειρα μου, την Καβάλα. Οι πιτσιρικάδες είχαν κάνει μια πολύ καλή διασκευή του τραγουδιού και -αν είχαν και καλύτερο τραγουδιστή- θα μπορούσαν άνετα να τo κυκλοφορήσουν σε δισκάκι 45 στροφών. Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για το 1985 όταν ακόμα το βινύλιο ήταν το κυρίαρχο format διακίνησης της μουσικής.
Επειδή οι στίχοι του τργουδιού έχουν κι αυτοί το ενδιαφέρον τους, σας τους παραθέτω για να τους προσέξετε.
She came to me one morning
One lonely Sunday morning
Her long hair flowing in the mid-winter wind
I know not how she found me
For in darkness I was walking
And destruction lay around me
From a fight I could not win
Ah, ah, ah
She asked me name my foe then
I said the need within some men
To fight and kill their brothers without thought of men or God
And I begged her give me horses
To trample down my enemies
So eager was my passion to devour this waste of life
Ah, ah, ah
But she would not think of battle that
Reduces men to animals
So easy to begin and yet impossible to end
For she the mother of all men
Had counciled me so wisely that
I feared to walk alone again
And asked if she would stay
Ah, ah, ah
Oh, lady, lend your hand, I cried
Oh, let me rest here at your side
Have faith and trust in me, she said and filled my heart with life
There is no strength in numbers
I've no such misconceptions
But when you need me be assured I won't be far away
Ah, ah, ah
Thus having spoke she turned away
And though I found no words to say
I stood and watched until I saw her black cloak disappear
My labor is no easier
But now I know I'm not alone
I find new heart each time I think upon that windy day
And if one day she comes to you
Drink deeply from her words so wise
Take courage from her as your prize and say hello for me
Ah, ah, ah, ah, ah, ah

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Kate Bush - Hounds of Love

Εδώ και πάρα πολύ καιρό θέλω να κάνω μια ανάρτηση για την Kate Bush. Βρήκα στο πολύ καλό blog christospanos.wordpress.com μια ανάρτηση για το καλύτερο album της, το Hounds of  Love, και είπα να τη μοιραστώ μαζί σας. Την κανονική ανάρτηση για το συνολικό έργο της Kate Bush σας την χρωστάω. 
------------------------------------------------------------------------------

Είναι κάποιες φορές, που η μουσική μας εισάγει σ’ ένα ονειρικό κόσμο. Εκεί που συμπλέκονται οι επιθυμίες, οι εμπειρίες, τα απωθημένα, τα τραύματα του καθενός από εμάς. Αρκεί να έχει κανείς ανοιχτά τα αυτιά και την καρδιά του. Το «Hounds of Love» της Κέιτ Μπους είναι το καταφύγιό μου, όταν θέλω να ζήσω για λίγο αυτή την εμπειρία του ζωντανού ονείρου. Δε χρειάζεται τίποτε περισσότερο από λίγη ησυχία, ένα ζευγάρι ακουστικά και κλειστά μάτια…

Η Κέιτ Μπους είναι η grande damme της μουσικής στη Βρετανία. Μια καλλιτεχνική ιδιοφυία, που μας έχει αφήσει σαστισμένους να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται για έναν άγγελο στη Γη ή για μια θεά ανάμεσα στους ανθρώπους. Μουσικός, συνθέτις, χορογράφος, χορεύτρια, περφόρμερ, ηθοποιός, σκηνοθέτις, παραγωγός. Ένα δυσθεώρητο καλλιτεχνικό μέγεθος, με διεθνή αναγνώριση, που όμως έχει σταθερό προσανατολισμό στη βρετανική της ταυτότητα, χωρίς αυτό να αποτελεί φραγμό για την αποδοχή της από το παγκόσμιο κοινό. Η εμφάνισή της στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ήταν ένα ξάφνιασμα. Η ερμηνεία της ασυνήθιστη, εισήγαγε ένα στοιχείο όπερας στη μοντέρνα μουσική και η παρουσία της θεατρική και χαμαιλεοντικά εκφραστική. Οι συναυλίες της μια απίστευτη εμπειρία για όσους είχαν την τύχη να τις παρακολουθήσουν. Για κάποιο μυστήριο λόγο τις σταμάτησε πολύ σύντομα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας μύθος γύρω από αυτές. Πέρασε αλώβητη από τις συμπληγάδες του πανκ, που συνέθλιπταν διαδοχικά τους μουσικούς της παλιάς σχολής δίνοντας μια σειρά από σπουδαίους δίσκους, προανάκρουσμα για την κορυφαία της στιγμή, που ήρθε το 1985 με το «Hounds of  Love».



Τα θέματα των τραγουδιών ονειρικά. Ακούγοντάς τα είναι ακριβώς σα να βλέπεις στον ύπνο σου μια σειρά από ιστορίες, με μια μεγάλη παλέτα αποχρώσεων, βγαλμένες από την άβυσσο του υποσυνειδήτου: Στο «Running Up That Hill» η ανάγκη να κάνουμε μια βλάσφημη συμφωνία με το Θεό και να μπούμε στη θέση του, να λύνουμε τα προβλήματά μας εύκολα και μαγικά.



Στο ομώνυμο τραγούδι («Hounds Of Love»), ένα από τα συνηθέστερα θέματα στους εφιάλτες : ότι κάτι μας κυνηγά, στη συγκεκριμένη περίπτωση μια αγέλη κυνηγόσκυλα, που μπορεί να είναι οι φόβοι μας, οι αποτυχίες μας, οι λύπες μας. Στο «Big Sky» τα σύννεφα, μοναδική αφορμή ρεμβασμού και ονειροπόλησης, έτσι όπως αλλάζουν σχήματα και δημιουργούν εικόνες. Το υπέροχο «Mother Stands For Comfort» για τη μητέρα: τον άνθρωπο στον οποίο οφείλουμε τη ζωή, που ανέχεται τα σφάλματά μας, τις ζημιές μας ακόμη και τα ψέματά μας κι εκείνη βρίσκεται παραταύτα πάντα εκεί να μας προφέρει παρηγοριά κι θαλπωρή.

Στο «Cloudbusting» μια ακόμη ονειρική και αγωνιώδης ιστορία:  ένα νεαρό κορίτσι με ένα πατέρα εφευρέτη, που έχει κατασκευάσει μια μηχανή για να κάνει τα σύννεφα να ρίχουν βροχή. Στο εξαιρετικά κινηματογραφικό βιντεοκλιπ του τραγουδιού υποδύεται με υποκριτικό ταλέντο η ίδια την ηρωίδα της ιστορίας της ενώ το ρόλο του πατέρα έχει ο μεγάλος ηθοποιός Ντόναλντ Σάδερλαντ. Στο μεγαλόπρεπο ήχο του τραγουδιού συνεισφέρουν η παιδική χορωδία και η μπάντα με τα τύμπανα που κτυπούν σε ρυθμό παρέλασης. To πιο υπνωτικό τραγούδι του δίσκου είναι το «And Dream Of Sheep» ένα αριστουργηματικό ταξίδι στο μεταίχμιο του υποσυνείδητου ανάμεσα στον ύπνο και την εγρήγορση, εκεί που τα προβατάκια περνάνε καθώς μετράμε για να κοιμηθούμε και μας στέλνουν σε χωράφια με παπαρούνες, τρικυμισμένες θάλασσες, ανθρώπους που μας ψιθυρίζουν «έλα μαζί μου»…
Με το «Under Ice» πάμε ακόμη βαθύτερα σ’ ένα σκηνικό μαγικό, ένα παγωμένο ποτάμι και πάνω του γλυστράμε με τα πατίνια. Όμως κάτι υπάρχει κάτω από τον πάγο που προσπαθεί να βγεί έξω από το νερό και το όνειρο μετατρέπεται σε αγωνιώδη εφιάλτη. Πιο κάτω συναντάμε μια μάγισσα, που περνά από όλους μας, μικρούς και μεγάλους και μας ξυπνά, μας «ξεσηκώνει» για όσα πρέπει να κάνουμε («Waking Witch»). Αν καταφέρουμε να μείνουμε στο όνειρο θα συναντήσουμε το μόνο ίσως ερωτικό τραγούδι («Watching You Without Me»): ένα ζευγάρι που δεν επικοινωνεί πια, που βρίσκεται στα πρόθυρα να πάρει ο καθένας το δρόμο του. Λίγο πιο κάτω θα πέσουμε πάνω σ’ένα κέλτικο πανηγύρι («Jig Of Life») με γκάιντες και βάρδους και ανθρώπους να χορεύουν, η χαρά της ζωής σε ένα ζωντανό tableau vivant. Ξαφνικά μπροστά μας η Γη ολόκληρη, πετάμε ψηλά και τη χαιρετάμε. Βλέπουμε τα σύννεφα και τις καταγίδες τους, τις θάλασσες και τα βουνά σε μια πτήση πάνω από όλα αυτά («Hello Earth»). Τέλος, ο χαρούμενος ρυθμός του «Morning Fog» μας ετοιμάζει για την επάνοδο στον πραγματικό κόσμο μέσα από την αχλύ της πρωινής ομίχλης.
Εργα όπως το «Hounds Of Love» δύσκολα θα εμφανιστούν στο μέλλον. Όχι μόνο γιατί η μουσική έχει αλλάξει, αλλά γιατί και εμείς δίνουμε πλέον όλο και λιγότερο χώρο στα όνειρα και περισσότερο στη σκληρή πραγματικότητα. Αλλά έτσι είναι, μερικά πράγματα ίσως να πρέπει να μείνουν μοναδικά στην ψυχή μας. Όπως αυτό το έργο, όπου έχεις την αίσθηση ότι μπορείς να μπεις και να αγγίξεις. Δε θα τολμήσεις όμως. Σπάνια θα ρισκάρεις να χαλάσεις όνειρα τόσο μαγικά όπως αυτό εδώ …

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Say something

Μετά τη βουτιά στο παρελθόν, ας δούμε λίγο τι γίνεται σήμερα στο χώρο της εμπορικής μουσικής.

Το "Say Something" είναι το τρίτο single του Justin Timberlake μέσα από το πέμπτο του studio album Man of the Woods και έχει μαζί του τον ολοένα ανερχόμενο Chris Stapleton.  Κυκλοφόρησε χθες, 25 Ιανουαρίου 2018, και έχει και ένα ωραίο videoclip άρα νομίζω ότι θα σκαρφαλώσει με άνεση στους καταλόγους επιτυχιών όλου του πλανήτη.



Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

We can do it!


Με φακιόλι στα μαλλιά και με σηκωμένα τα μανίκια, η νεαρή εργάτρια επιδεικνύει τα μπράτσα της παροτρύνοντας τις γυναίκες: «We can do it» – όπερ, «Μπορούμε να το κάνουμε!». Πρόκειται για μια από τις διάσημες αφίσες, η οποία χρησιμοποιήθηκε υπό διάφορες μορφές από τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, ενώ επικράτησε ως ένα φεμινιστικό σύμβολο. Η αρχική, όμως, πρόθεση του Τζέι Χάουαρντ Μίλερ, ο οποίος τη σχεδίασε, δεν ήταν ακριβώς αυτή, αφού είχε έναν καθαρό προπαγανδιστικό χαρακτήρα εν μέσω του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ηταν Φεβρουάριος του 1943 -δηλαδή, δυο μόλις μήνες μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ- και οι ΗΠΑ είχαν εμπλακεί ήδη στον πόλεμο κατά των δυνάμεων του Αξονα, μετρώντας πολλούς νεκρούς σε εκείνο το λιμάνι. Τότε, η αμερικανική κυβέρνηση αξίωσε από τις βιομηχανίες μεγαλύτερη παραγωγή πολεμικών υλικών -υπό αντίξοες συνθήκες, λόγω έλλειψης πρώτων υλών- αλλά τα εργατικά συνδικάτα διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους αντιδρώντας έντονα σε κάθε υποβάθμιση των εργασιακών κεκτημένων τους. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι εταιρείες αποφάσισαν να σχεδιάσουν αφίσες προπαγανδιστικού χαρακτήρα, με στόχο να ενσταλάξουν στους εργαζόμενους την αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στην πατρίδα, η οποία τους χρειαζόταν.
Ο Τζέι Χάουαρντ Μίλερ πήρε το χρίσμα του σχεδιασμού για αντίστοιχες αφίσες από το Τμήμα Πολεμικής Παραγωγής της Westinghouse Electric’s – η οποία, παράλληλα με την παραγωγή ρεύματος, κατασκεύαζε πολεμικό υλικό, όπως έκαναν οι περισσότερες βιομηχανίες εκείνη την εποχή. Ετοίμασε, λοιπόν, 42 πόστερ – τα περισσότερα από τα οποία είχαν μηνύματα τα οποία απευθύνονταν στους άνδρες εργαζόμενους. Επειδή, όμως, και οι γυναίκες ήταν ήδη στις φάμπρικες, σχεδίασε ένα πόστερ και για τις εργάτριες, «διασκευάζοντας» το σλόγκαν που είχε χρησιμοποιήσει ήδη η General Motors.
Το ένα από τα συνθήματα που κοσμούσαν τις προπαγανδιστικές αφίσες της αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν και το «Μαζί μπορούμε να το κάνουμε!» («Together We Can Do It!»). Ο Μίλερ, δεν το παίδεψε πολύ: διέγραψε την πρώτη λέξη και κράτησε το «Μπορούμε να το κάνουμε» («We Can Do It!») – όπου «εμείς», εννοούσε τους εργάτες. Μάλιστα, μετά τις αφίσες με τους άντρες, ο σχεδιαστής σχεδίασε μια ατρόμητη εργάτρια η οποία ήταν έτοιμη να δουλέψει πιο σκληρά για την ελευθερία της πατρίδας, βάζοντας τους συνδικαλισμούς και τα εργατικά δικαιώματα στην άκρη. Ετσι, εκτυπώθηκαν 1.800 αντίγραφα με αυτή την εμβληματική γυναικεία μορφή, εκτέθηκαν στους χώρους εργασίας για πέντε μόλις ημέρες και στη συνέχεια αποσύρθηκαν, αφού είχαν πετύχει τον σκοπό τους -την «αφύπνιση» των εργατριών- και στη συνέχεια πέρασαν στη λήθη.
Ο Mίλερ, μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι φέρεται να εμπνεύστηκε αυτό το σκίτσο από τη φωτογραφία μιας γυναίκας, ονόματι Τζεραλντίν Χοφ, η οποία εργαζόταν ως χειρίστρια διατρητικού μηχανήματος για μεταλλικές σφραγίδες για λογαριασμό της εταιρείας American Broach & Machine Co. Η φωτογραφία είχε τραβηχτεί περίπου έναν χρόνο νωρίτερα και απεικόνιζε τη Χοφ την ώρα που χειριζόταν το μηχάνημα. Δεν ήταν τόσο μυώδης και αποφασιστική όσο η γυναίκα της αφίσας και, βασικά, είχε παραιτηθεί από την εργασία της υπό το φόβο πιθανού ατυχήματος στα χέρια. Η Χοφ έπαιζε τσέλο και δεν ήθελε να διακινδυνεύσει το ενδεχόμενο να μην μπορέσει να παίξει ξανά. Ετσι, παραιτήθηκε από την εργασία της και βρήκε δουλειά σ’ ένα άλλο εργοστάσιο, όπου τα καθήκοντά της ήταν πολύ πιο ήπια. Η Χοφ, που εν τω μεταξύ παντρεύτηκε και άλλαξε το επίθετο της σε Ντόιλ, δεν γνώριζε καν την ύπαρξη αυτής της αφίσας. Επρεπε να περάσουν σχεδόν 40 χρόνια, όταν το 1982 το ένθετο περιοδικό της εφημερίδας Washington Post ετοίμασε ένα αφιέρωμα με προπαγανδιστικές αφίσες από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Μεταξύ αυτών περιλαμβανόταν και η αφίσα του Μίλερ, οπότε αυτή η γυναίκα αναγνώρισε τον εαυτό της!
Ηταν η εποχή που το φεμινιστικό κίνημα εμφανιζόταν ολοένα και πιο δυνατό και, περίπου, σαράντα χρόνια μετά την αρχική δημιουργία οι ιθύνουσες σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την αφίσα, τη «Ρόζι που καρφώνει» (Rosie the Riveter), ως σύμβολο του δικού τους αγώνα. Η Χοφ πέθανε το 2010, σε ηλικία 86 χρόνων.

Κατά μία άλλη εκδοχή, η «Ρόζι που καρφώνει» ήταν ένα τραγούδι που γράφτηκε το 1942 και αποσκοπούσε επίσης στο να τονώσει το πατριωτικό φρόνημα των εργατριών λόγω του πολέμου. Εκείνο το τραγούδι ανέφερε την αληθινή ιστορία της Ροζαλίντ Ουόλτερ, η οποία εργαζόταν στη νυχτερινή βάρδια κατασκευής του μαχητικού αεροπλάνου F4U Corsair – παρά το ότι καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Το τραγούδι ακούστηκε πολύ τότε και όντως είχε απήχηση, όπως και το πόστερ «We Can Do It!», στην ενδυνάμωση της μαχητικής συνείδησης των γυναικών.
Ομως, σύμφωνα με τους Times, η γυναίκα που εικονιζόταν σε εκείνη την προπαγανδιστική αφίσα δεν ήταν η Χοφ. Ηταν η Ναόμι Πάρκερ Φράλι, η οποία πέθανε το Σάββατο στην Ουάσινγκτον, σε ηλικία 96 ετών.
Εκείνη αναγνωρίστηκε ευρέως ως «Rosie the Riveter» το 2016, όταν ο ακαδημαϊκός Τζέιμς Τζέι Κιμπλ από το Seton Hall University -ναι, εκεί που φοίτησε και ο Νίκος Γκάλης- δημοσίευσε ένα άρθρο όπου αποκάλυπτε την ταυτότητά της κατόπιν ενδελεχούς έρευνας, η οποία διήρκεσε έξι χρόνια. Η Ναόμι είχε γεννηθεί στην Τούλσα της Οκλαχόμα. Μετά την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, εργάστηκε στο Naval Air Station της Καλιφόρνιας.
Λέτε, τελικά, να είναι εκείνη η πραγματική Ρόζι της αφίσας; Πιθανώς, μέχρι να εμφανιστεί μια νέα ιστορία, μια άλλη γυναίκα που θα διεκδικεί και εκείνη το πρόσωπο που απεικονίζεται εκεί. Εως τότε, αλλά και για πάντα, αυτή η αφίσα θα συνεχίσει να αντιπροσωπεύει τη γυναικεία αλληλεγγύη ενάντια στην ανισότητα των φύλων, που δεν έχει μόνο ένα γυναικείο πρόσωπο, αλλά δισεκατομμύρια σε όλον τον πλανήτη και θα συνεχίζει να βροντοφωνάζει αγέρωχα: «We Can Do It!».
Πηγή: protagon.gr

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Already Great

Ο Neil Young είναι Καναδός.  

Η μπάντα του ονομάζεται Promise Of The Real και θυμίζει σε μας τους παλιότερους τις ένδοξες μέρες των Crazy Horse.

Στο συγκεκριμένο κομμάτι (από το album  "The Visitor"), ο Neil Young και οι Promise Of The Real δίνουν τη δική τους απάντηση στο “Make America Great Again” του Ντόναλντ Τραμπ: 

Already great / You’re already great”.

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

St. Vincent - MASSEDUCTION

Για την St. Vincent σας έχω ξαναμιλήσει εδώ.

Καθώς το "MASSEDUCTION" (το πέμτο studio album της) κατάφερε να μπει στην πρώτη δεκάδα των albums στο Billboard 200, είπα να σας βάλω μαζεμένα τα τρία singles που έχουν βγει από αυτό.




Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα σ' αυτό το album είναι ότι οι κριτικοί (σύφωνα με την Wikipedia) δεν ξέρουν σε πιο μουσικό είδος να το κατατάξουν προτείνοντας για παράδειγμα τα παρακάτω:

  • "futuristic" pop
  • electropop
  • glam rock
  • new wave
  • ambient rock
  • "industrial-tinted techno"

Αυτό και μόνο το γεγονός θα με έκανε να προσέξω περισσότερο την St. Vincent και να περιμένω με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον τις επόμενες δουλειές της.

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Εικονική πραγματικότητα

Αναδημοσιεύω το άρθρο του Γιώργου Θεοδωρίδη* από το protagon.gr γιατί συμφωνώ απόλυτα μαζί του και γιατί εκφράζει έναν προβληματισμό που είναι και δικός μου σχετικά με το τοπίο που έχει πλέον διαμορφωθεί στα λεγόμενα "κοινωνικά δίκτυα".


Άλλη μια στροφή του χρόνου γύρισε. Το διαδικτυακό φατσοβιβλίο, όπως το αποκαλεί εύστοχα ένας φίλος, γέμισε με ευχές. Ευχές και καταστάσεις. Ευχήθηκα κι εγώ για το τυπικό των ημερών, «υγεία», «ευτυχία», «δημιουργικότητα». Δεν ένιωσα την ανάγκη να ευχηθώ κάτι περισσότερο, ούτε και αισθάνθηκα την αδιόρατη «υποχρέωση» να ανεβάσω σωρεία φωτογραφιών δείχνοντας το πόσο τέλεια περνούσα. Υποθέτω ότι δεν περνούσα πολύ διαφορετικά από την πλειοψηφία γνωστών και φίλων. Γύρω από ένα γιορτινό οικογενειακό τραπέζι, με εδέσματα, κρασί, μουσική και «χρόνια πολλά».
Πολλοί βάλθηκαν για άλλη μια φορά να ενημερώσουν άπαντες για το πόσο τέλεια περνούσαν. Να εξομολογηθούν δημοσίως ότι αισθάνονται ευγνώμονες για τη χρονιά που έφυγε ή μετρίως ευχαριστημένοι. Επίσης, υποσχέθηκαν, πάλι δημοσίως, στον εαυτό τους ότι θα εκπληρώσουν συγκεκριμένες επιθυμίες κατά τη διάρκεια του νέου έτους. Το κοινό χειροκρότησε με likes και η ντοπαμίνη έφτασε στο ζενίθ.
Λίγες μέρες μετά την είσοδο του νέου έτους μια γυναίκα αυτοκτόνησε. Μια γυναίκα που ήταν μέλος μιας φεϊσμπουκικής ομάδας fans ενός διαδικτυακού ραδιοφώνου. Τη γυναίκα αυτή προφανώς δεν γνώριζαν προσωπικά οι περισσότεροι από όσους είναι μέλη της εν λόγω ομάδας, αλλά ούτε και οι διαχειριστές. Όπως δεν είμαστε πραγματικοί φίλοι οι περισσότεροι που μοιραζόμαστε την ταμπέλα «φίλος» μέσα στα κοινωνικά δίκτυα. Πολλοί έσπευσαν να πουν: «Μα πώς αυτοκτόνησε; Φαινόταν τόσο χαρούμενη στο Facebook!».
Το θλιβερό αυτό γεγονός σε συνδυασμό με άλλο ένα, που αφορά πιο κοντινό μου πρόσωπο, με οδήγησε να γράψω αυτές τις γραμμές. Σε ανύποπτο χρόνο ρωτώ το κοντινό πρόσωπο: «Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω κάθε μέρα να περνάς όμορφα! Μακάρι να είχα κι εγώ το χρόνο».
Μου απαντά: «Μπα, δε βγαίνω κάθε μέρα»«Μα πώς, βλέπω ότι κάθε μέρα ανεβάζεις φωτό πριν από έξοδο»«Δεν βγαίνω. Ντύνομαι, βάφομαι, ανεβάζω τη φωτό για να δουν ότι θα βγω και μετά πέφτω για ύπνο».
Έμεινα για λίγα δευτερόλεπτα αμίλητος. Από ευγένεια λόγω συγγενικής σχέσης χαμογέλασα και άλλαξα κουβέντα. Τι σκέφτηκα όμως στ’ αλήθεια; Ότι δεν γίνεται να είναι έτσι πια ο κόσμος. Διότι αυτός δεν είναι κόσμος, είναι υπέρ-κοσμος. Το ακριβώς αντίθετο του υποκόσμου. Τουλάχιστον ο υπόκοσμος γνωρίζουμε ότι υφίσταται όντως και χαρακτηρίζεται από κανόνες, σχέσεις και χαρακτήρες που υπάρχουν στην πραγματική ζωή.
Πάντα υπήρχε μεγαλομανία, απλώς επειδή δεν υπήρχε πάντα Facebook και αυτή εκφραζόταν διαφορετικά. Οι φιγουρατζήδες φίλοι είχαν μικρότερο target group να απευθυνθούν για να προβάλουν την πραμάτια των «επιτευγμάτων» τους, που συνήθως περιοριζόταν στην παρέα.
Το πρόβλημα σήμερα δεν έγκειται σε όσους προβάλλουν καθημερινά μια ψεύτικη ζωή στο Facebook. Έγκειται σε όσους θεωρούν ότι ό,τι βλέπουν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η γυναίκα που αυτοκτόνησε παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα του ραδιοφωνικού σταθμού ως απλή ακροάτρια, πατώντας likes, φατσούλες χαράς και ανταλλάσσοντας ευγενικά σχόλια με άλλα μέλη. Έτσι, δημιουργήθηκε σε πολλούς η εντύπωση ότι η γυναίκα αυτή είναι μόνο η εικονική της παρουσία. Ένα πρόσωπο συνεχώς χαμογελαστό και ευγενικό, χωρίς άλλα προβλήματα. Γιατί να μπει καθένας στη σκέψη του αν αυτή η γυναίκα υποφέρει στη ζωή της ή όχι; Ήταν αρκετά περήφανη ή τουλάχιστον αρκετά μετριόφρων ώστε να μη δημοσιοποιεί την πραγματική της ζωή με κάθε λεπτομέρεια για να κερδίσει τη συμπόνοια του ενός δευτερολέπτου.
Η άλλη περίπτωση είναι η ακριβώς αντίθετη. Εκείνη που επιδιώκει την προβολή ακριβώς για να κερδίσει τον θαυμασμό της μιας στιγμής. Ουσιαστικά μιλάμε για τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είτε υπερ-προβαλλόμενοι είτε μετρίως συναλλασσόμενοι, ό,τι κάνουμε εκεί μέσα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι είναι πάντα η εικόνα ενός ιδεατού εαυτού.
Εύχομαι σε όλους μια καλή πραγματική χρονιά…

* Ο Γιώργος Θεοδωρίδης είναι διοικητικός επιστήμονας και Υποψήφιος Διδάκτωρ Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Laid Back

Να επιστρέψουμε τώρα σ' αυτά που αγαπάμε περισσότερο καθώς μας θυμίζουν άλλες εποχές.

Οι Laid Back αποτελούνται από τους John Guldberg (vocals, guitar, bass) και Tim Stahl (vocals, keyboards, drums, bass).μφανίστηκαν στη δισκογραφία το 1981. Κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album με τίτλο το όνομα τους και έκαναν μια μεγάλη επιτυχία με το single "Maybe I'm Crazy" μόνο στη χώρα τους (Δανία).


Το 1983 όμως ήρθε η ώρα να τους μάθει και ο υπόλοιπος κόσμος. Το δεύτερο τους album "Keep Smiling" περιείχε δυο τραγούδια που έμελλε να γίνουν οι μεγαλύτερες επιτυχίες τους.

Το "Sunshine Reggae"



και το "White Horse"



Το ντουέτο συνέχισε την πορεία του (και συνεχίζει μέχρι σήμερα) ωστόσο η εμπορική επιτυχία δεν ξαναήρθε (με εξαίρεση το single "Bakerman" του 1989 που γνώρισε επιτυχία σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες).


Το πιο πρόσφατο album τους κυκλοφόρησε το 2013 με τίτλο "Uptimistic Music".

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Feel The Love Go

Καλή χρονιά!

Είπα να ξεκινήσουμε με κάτι καινούργιο το 2018.

"Always Ascending" λέγεται το νέο album των Franz Ferdinand (που θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα). Είναι το πρώτο album των FF με τη νέα τους σύνθεση (δηλαδή τη προσθήκη των Dino Bardot και Julian Corrie στο σχήμα μετά την αποχώρηση του Nick McCarthy).

Έχει ήδη κυκλοφορήσει (ως πρώτο single) το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου αλλά εγώ θα σταθώ σε ένα άλλο κομμάτι του album, το "Feel The Love Go".




Μου άρεσε γιατί ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και δείχνει ότι η μπάντα από την Σκωτία θέλει να κάνει διαφορετικά πράγματα. Ως συνήθως, το μέλλον θα δείξει αν αυτή η κατεύθυνση θα τους οδηγήσει και στην εμπορική επιτυχία.

Καλή χρονιά είπαμε; 
Ε, να ξαναπούμε.

Καλές ακροάσεις.  

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Μια (ας πούμε) ανασκόπηση του 2017

Προτελευταία μέρα της χρονιάς σήμερα και στην προσπάθεια μου να θυμηθώ τι έγινε στο χώρο της μουσικής το 2017, ψαχουλεύω στο Bilboard.com.

Θα μου πείτε αφορά μόνο την Αμερική.

Ok αλλά δεν ξέρουμε όλοι μας ότι τα πάντα ξεκινούν από εκεί; Εντάξει, γίνονται πράγματα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αλλά νομίζω πως το μεγάλο πλασάρισμα (γιατί γι αυτό ουσιαστικά μιλάμε) του τι ακούει ο υπόλοιπος πλανήτης ξεκινάει -όπως πάντα- από τα μεγαλοστελέχη και τους μαρκετίστες της Νέας Υόρκης, του Σαν Φραντσίσκο και του Λος Άντζελες.

Κάπως έτσι έπεσα πάνω σε μια λίστα με τίτλο The 20 Best Protest Songs of 2017: Critics' Picks.

Υπάρχουν άραγε τραγούδια διαμαρτυρίας σήμερα; Δεν το νομίζω. Γιατί μπορεί η Μ.Ι.Α., για παράδειγμα, να "σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο στον Τραμπ" αλλά, εμένα τουλάχιστον, δεν μπορεί να με πείσει ότι αυτό δεν γίνεται για διαφημιστικούς λόγους.




I’m not Rihanna, I’m not Madonna,” λέει αλλά εμείς οι μεγαλύτεροι γνωρίζουμε ότι αυτό δεν είναι παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Θα μου πείτε, έτσι δεν ήταν πάντα;

Δεν ξέρω. Μεγάλωσα διαβάζοντας για το Woodstock και θέλω να πιστεύω πως δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα 30 ή και 50 χρόνια πριν.

Γι αυτό, στην τελευταία μου ανάρτηση για το 2017 θα σας θυμίσω αυτό το υπέροχο τραγούδι του 1987 που πήρε το Βραβείο NME Καλύτερου σινγκλ εκείνης της χρονιάς.



Εύχομαι το 2018 να είναι καλύτερο για όλους μας και ελπίζω πως η ολοένα και μεγαλύτερη εξάρτηση μας από την τεχνολογία δεν θα αποβεί μοιραία για το μέλλον μας.

Καλή σας ξεκούραση και καλή αρχή. Γιατί πάντα η νέα χρονιά σηματοδοτεί με νέα αρχή.

Θα τα ξαναπούμε του χρόνου (όπως λέγαμε όταν είμασταν παιδιά).


Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

99 Luftballons

Είπα ότι θα επιστρέψω στις 27/12, αλλά κάθισα μια μέρα παραπάνω οπότε σήμερα σας έχω μια ανάρτηση που μου θυμίζει τα χρόνια της εφηβείας μου.

Πλησίαζε το Πάσχα του 1983 όταν πρωτάκουσα αυτό το τραγούδι.




Το "99 Luftballons" έφτασε μέχρι το #2 στις ΗΠΑ το 1984 και έγινε ένα από τα πιο πετυχημένα τραγούδια με μη-αγγλικό στίχο στην ιστορία του Billboard chart.

Η αγγλική έκδοση "99 Red Balloons" έφτασε μέχρι το #1 στη Μεγάλη Βρετανία και το συγκρότημα άρχισε να δίνει τις πρώτες του συναυλίες σε διάφορες Σκανδιναβικές χώρες αλλά και στην Αγγλία, την Ισπανία και την Γαλλία. Στη συνέχεια έκανε ένα tour με 7 συνεχόμενες εμφανίσεις στην Ιαπωνία.




Το συγκρότημα δεν μπόρεσε ποτέ να επαναλάβει τη διεθνή επιτυχία του τραγουδιού. Ωστόσο, δεν μπορούμε να τους κατατάξουμε στην κατηγορία "one-hit wonder" μιας και συνέχισαν την καριέρα τους έχοντας μικρότερες επιτυχίες -κυρίως- στην Γερμανία.

Το 1987 διαλύθηκαν και η Nena (Gabriele Susanne Kerner ) αποτραβήχτηκε από τη μουσική βιομηχανία μέχρι το 1989 που ξεκίνησε τη solo καριέρα της με αρκετά σημαντικές επιτυχίες στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία. Έκανε πέντε παιδιά και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να εμφανίζεται σε συναυλίες και μουσικές εκπομπές στην πατρίδα της.

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Τι κρίμα

Για τους δικούς μου -προσωπικούς- λόγους αυτό το τραγούδι διάλεξα σήμερα για να σας αποχαιρετήσω για τα Χριστούγεννα. Το blog θα κάνει ολιγοήμερες διακοπές αλλά από τις 27/12 θα είμαστε και πάλι στις επάλξεις.



Να περάσετε καλά διαλέγοντας να κάνετε πράγματα που σας αρέσουν.

Καλές γιορτές!

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Τι θα φέρει την (νέα) επανάσταση στη μάθηση;

Η Μάρνυ Παπαματθαίου γράφει στο protagon.gr για ένα θέμα που δεν φαίνεται να μας απασχολεί και τόσο (σε μια χώρα που θέλει να βαυκαλίζεται λέγοντας ότι έδωσε τα φώτα της στον κόσμο).
Η επανάσταση στην μάθηση δεν θα έρθει από την κορυφή των εκπαιδευτικών συστημάτων, αλλά τελικά θα επιβληθεί από τις νέες συνθήκες. Συνεχίζοντας το αγαπημένο μου θέμα «πόσο πίσω είμαστε», θέλω να τοποθετήσω μια ακόμη ψηφίδα στο μεγάλο ψηφιδωτό των παγκόσμιων εκπαιδευτικών αλλαγών, που η Ελλάδα ούτε ενσωματώνει, αλλά (χειρότερα), ούτε ενδιαφέρεται να μάθει: στα πανεπιστήμια της Ιαπωνίας μια νέα εξαιρετικής σημασίας ειδικότητα, είναι η ειδικότητα των «μεταφραστών των επιστημών». Τι είναι αυτό; Είναι οι επιστήμονες… διαμεσολαβητές, που αναλαμβάνουν να εξαφανίσουν το χρόνο και να απλοποιήσουν την ορολογία που κρατάει μακριά τους «νέους» επιστήμονες από τους «παλιούς».
Μοιάζει φουτουριστικό, όμως είναι μέρος της πραγματικότητάς μας. Για παράδειγμα ο νευροχειρουργός του 1960 τι γλώσσα μιλάει και πώς θα βρει τα κατάλληλα εργαλεία για να πλοηγηθεί στην επιστήμη του… σήμερα; Ένας καθηγητής Πληροφορικής σε σχολείο πώς θα επικοινωνήσει με τους συναδέλφους του που κάνουν έρευνα σε υψηλό επίπεδο; Πώς μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει τις διάφορες φάσεις των διαδοχικών συστημάτων γνώσης;
Και πώς εξελίσσεται αυτή ακριβώς η γνώση, η οποία πλέον αλλάζει κατεύθυνση;
Όπως επαναλαμβάνουν τα τελευταία χρόνια οι εκπρόσωποι μεγάλων εκπαιδευτικών ομίλων ανά τον κόσμο, οι μηχανές «τρώνε» πλέον τις δεξιότητες των ανθρώπων για εργασία και τα επόμενα χρόνια οι επαγγελματικές μας επιλογές θα αλλάξουν κατά πολύ. Τα πανεπιστήμια υποτίθεται ότι βοηθούν τους νέους να προετοιμαστούν για το μέλλον. Οι εξελίξεις στην τεχνολογία όμως αλλάζουν το τοπίο. Τα πανεπιστήμια, οι φοιτητές, οι οικογένειές τους, οι πολιτικοί ανά τον κόσμο αντιμετωπίζουν τώρα μία ερώτηση που σίγουρα δεν μπορεί να απαντηθεί ούτε από ένα ευφυές «ηλεκτρονικό» μυαλό: πώς να εκπαιδεύσουμε μια νέα γενιά για έναν κόσμο που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε;
Όλα αυτά με τις εξελίξεις στο τεχνολογικό επίπεδο να «τρέχουν». Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ του Facebook, που «τρέχει» αυτή την περίοδο όσο κανένας άλλος, ανακοίνωσε πρόσφατα μία σειρά από πολιτικές που στόχο έχουν να «κλείσουν το χάσμα μεταξύ ανθρώπων και μηχανών», για να υποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, η έρευνα της οποίας ηγείται θέλει τους χρήστες της διαδικτυακής «αυτοκρατορίας» του να είναι σύντομα σε θέση να «πληκτρολογούν με το μυαλό τους και να ακούν με το δέρμα τους»… «Κατά τα επόμενα δύο χρόνια, θα χτίζουμε συστήματα που θα έχουν την ικανότητα να πληκτρολογούν 100 λέξεις ανά λεπτό, αποκωδικοποιώντας τη νευρική δραστηριότητα που είναι αφιερωμένη στην ομιλία», έγραψε πρόσφατα η επικεφαλής των σχετικών ερευνών, Ρεγκίνα Ντούγκαν, σε ανάρτησή της στο Facebook. Έγραψε ακόμη ότι ο στόχος είναι να μετατραπούν οι σκέψεις, σε λέξεις σε μια οθόνη. Η άλλη προσέγγιση αμερικανών ερευνητών αυτήν την περίοδο είναι το πώς θα μπορέσουν να μετατρέψουν μερικά εκατοστά του δέρματος στο ανθρώπινο σώμα σε μία συσκευή ακρόασης…
Από μία πρόσφατη έρευνα του αμερικανικού «think tank» Pew Research Center που έγινε σε 1.408 επαγγελματίες της τεχνολογίας και της εκπαίδευσης προέκυψε ότι στο μέλλον οι πιο πολύτιμες δεξιότητες θα είναι εκείνες που οι μηχανές δεν μπορούν να αναπαράγουν: η δημιουργικότητα, η κριτική σκέψη, η συναισθηματική νοημοσύνη, η προσαρμοστικότητα και η συνεργασία.
Εν ολίγοις, οι άνθρωποι πρέπει να αρχίσουν να ξαναμαθαίνουν πώς να … μαθαίνουν και να ενισχύσουν εκείνα τα χαρακτηριστικά που τους ξεχωρίζουν από τις πανέξυπνες «μηχανές». Κι αυτό θα το μόνο αντιστάθμισμα εναντία σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο.
Όπως δείχνει η ίδια έρευνα οι αυτοματισμοί, η ρομποτική, οι αλγόριθμοι και η τεχνητή νοημοσύνη (Artificial Intelligence – AI) έχουν δείξει ότι μπορούν να κάνουν την ίδια ή μερικές φορές ακόμη καλύτερη δουλειά από ότι οι άνθρωποι σε ειδικότητες όπως ρυθμιστές ασφαλιστικών απαιτήσεων, δικηγόρους που ασχολούνται με τυπικές διοικητικές υποθέσεις, δημοσιογράφους που κάνουν απλή καταγραφή ειδήσεων, εμπόρους λιανικής πώλησης κλπ. Επιπλέον όπως ξέρουμε ήδη, στο μέλλον οι τεχνολογικές εξελίξεις θα συντρίψουν τις θέσεις εργασίας των εκατομμυρίων ανθρώπων που οδηγούν επαγγελματικά αυτοκίνητα και φορτηγά, αναλύουν ιατρικές εξετάσεις και δεδομένα, εκτελούν μεσαίες διοικητικές πράξεις, διανέμουν φάρμακα, εμπορεύονται μετοχές και αξιολογούν τις αγορές, εκτελούν κυβερνητικές λειτουργίες ή ακόμη και προγραμματίζουν λογισμικό – δηλαδή τους δημιουργούς αλγορίθμων.
Η «νέα γλώσσα» κατά πολλούς είναι η γλώσσα του… κώδικα, αλλά πώς μέσα απ’ αυτήν τη γλώσσα θα διατηρηθεί ο πολιτισμός του κόσμου;
Όταν το Pew Research Center και το Πανεπιστήμιο Elon που εδρεύει στην Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ ρώτησαν εμπειρογνώμονες, πριν από δύο χρόνια, για το αν η τεχνητή νοημοσύνη και η ρομποτική θα δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας από όσες θα καταστρέψουν, το 48% των ερωτηθέντων θεώρησε ότι είναι πιθανότερο ένα μέλλον όπου χάνονται περισσότερες θέσεις εργασίας από όσες δημιουργούνται.
Στα παραπάνω αναδύεται το ερώτημα: πρέπει να επανεφεύρουμε την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στα εκπαιδευτικά μας συστήματα; Μπορούμε να δώσουμε στους φοιτητές αυτό που χρειάζονται για το μέλλον, επιστρέφοντας στις ρίζες των μορφών διδασκαλίας που εστίαζαν στις τέχνες, τη συναισθηματική νοημοσύνη και τη φιλοσοφία;
Τροφή για σκέψη… (στην Ελλάδα ίσως και την Ευρώπη, οι προβληματισμοί αυτοί αργούν να φτάσουν. Είναι όμως με βεβαιότητα στο πιο κοντινό βαγόνι του τεχνολογικού τρένου που κινείται ανά την υφήλιο).

Σαν σήμερα ... Let It Bleed


To Let It Bleed κυκλοφόρησε σαν σήμερα το 1969. Ήταν το τελευταίο άλμπουμ των Rolling Stones με τον Brian Jones στη σύνθεση του συγκροτήματος (ο οποίος πέθανε μερικούς μήνες πριν την κυκλοφορία του) και το πρώτο με τον Mick Taylor.

Περιλαμβάνει τουλάχιστον 3 τραγούδια που θεωρούνται πλέον "κλασικά", το Gimme Shelter, το  Midnight Rambler και το -πλέον αγαπημένο μου- You Can't Always Get What You Want (με τη συμμετοχή της ορχήστρας London Bach Choir που "ανοίγει" το τραγούδι).

Επίσης, συμμετέχουν εκπληκτικοί μουσικοί όπως ο Ry Cooder και ο Leon Russell.


Ο αρχικός τίτλος του άλμπουμ ήταν Automatic Changer και το εξώφυλλό του απεικονίζει ένα σουρεαλιστικό γλυπτό του Robert Brownjohn.


Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Μισό αιώνα πριν

Το 1967 βρήκε τον κόσμο μπροστά στα μεγάλα ερωτηματικά του με μία σχεδόν ετοιμοπόλεμη διάθεση έτοιμο να αλλάξει τα κακώς κείμενα και τον ίδιο του τον εαυτό. Το 1967 ο πόλεμος στο Βιετνάμ  μαινόταν και στις ασπρόμαυρες  – τεράστιες σε μήκος –  εφημερίδες της  εποχής  ήταν καθημερινά το θέμα της ημέρας, ενώ στις ΗΠΑ ο κόσμος έβραζε βλέποντας τα παιδιά του να οδηγούνται σε μια παράλογη σφαγή, έναν πόλεμο που όλοι ήξεραν  πως θα τελειώσει το ίδιο άδοξα με τον τρόπο που άρχισε.
Ρωσία και Κίνα ανταλλάσσουν απειλές και παλεύουν για το πάνω χέρι στην περιοχή και ως αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ, ο Μάο έχει μόλις ’’λανσάρει’’ την Μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση του προλεταριάτου, ενώ στην χώρα του επικρατεί ο Πυρετός των Μάνγκο και η Ρωσία χάνει τον πρώτο της αστροναύτη στο διάστημα.
Στην Ελλάδα γίνεται το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών και εγκαθίσταται η χούντα, Βασιλιάς τέλος, οι πρώτες αμερικάνικες πολυεθνικές ετοιμάζουν  την είσοδο και οριστική επικράτησή τους στην αγορά. Η Μεγάλη Βρετανία αποποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία, ενώ στις ΗΠΑ ανεβαίνει το HAIR, ο Μοχάμεντ Άλι  αρνείται να πάει στρατό και του αφαιρούνται οι τίτλοι και ξεκινούν τεράστιες διαδηλώσεις  ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Summer of Love ,τα αγόρια αφήνουν μακριά μαλλιά ως ένδειξη μιας απελευθερωμένης στάσης απέναντι στην ζωή ,την κοινωνία, την πολιτική , τα κορίτσια φοράνε κολλητά καμπάνα τζιν και τολμάνε το δημόσιο τόπλες, οι νέοι φλερτάρουν και  το κάνουν ελεύθερα.
Το 1967 είναι τέτοιες οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες ειδικά στις ΗΠΑ αλλά και στην Μεγάλη Βρετανία  που όχι απλά επιτρέπουν αλλά σχεδόν επιβάλλουν την αναζήτηση  της νέας φόρμας, τον πειραματισμό, την γέννηση καινούριων  ειδών στην τέχνη γενικότερα και ειδικά στην μουσική. Η Ψυχεδέλεια τόσο σαν κίνημα –ρεύμα στην Τέχνη όσο και σαν απλό αποτέλεσμα της κατανάλωσης ψυχοτρόπων ουσιών και παραισθησιογόνων ‘’βάζει στα όργανα φωτιά ‘’. Σχεδόν κάθε  μήνα του 1967 κυκλοφοράει τουλάχιστον ένας δίσκος από αυτούς που ακόμα και φέτος που έσβησαν τα 50 τους κεράκια θεωρούνται κλασσικοί και από  τους πιο επιδραστικούς δίσκους όλων των εποχών.
Μπορεί  το 1967 η ‘’Επανάσταση’’ να μην  άλλαξε τον κόσμο αλλά πέραν κάθε αμφιβολίας γέννησε μερικούς δίσκους που άλλαξαν την ιστορία της  μουσικής. Επιλέγουμε δέκα (10) από αυτούς με σειρά την ημερομηνία πρώτης κυκλοφορίας τους το 1967:

1. The Doors – The Doors (4/01/1967)


Ναι, έχουν πάρει και τα δικά μας αυτιά κάποιους σημερινούς ειδικούς, bloggers και μουσικογραφιάδες που υποστηρίζουν πως οι Doors είναι υπερτιμημένοι και δεν οφείλουν την επιτυχία τους στην μουσική τους αλλά είτε στην εκρηκτική προσωπικότητα του frontman τους Jim Morrison, είτε  στην σεξουαλικότητά του.
Το πρώτο άλμπουμ των The Doors που φέρει και το όνομά τους κυκλοφόρησε στις 4  Ιανουαρίου του 1967 από την Electra και περιέχει (6+5), 11 τραγούδια, τρία από τα οποία θεωρούνται από τα πιο εμβληματικά στην ιστορία της Ροκ (Break On Through To the Other Side, Light My Fire, The End).
O  δίσκος :
  • Στην Αμερική κοντράριζε επί σειρά μηνών στην κορυφή των τσαρτ  το St. Pepper’s.
  • Είναι το #42 στη λίστα του Rolling Stone με τα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών».
  • Έχει μπει στο “The Rolling Stone Hall of Fame”.
  • Είναι το #75 στα  «100 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών» του Q magazine.
  • Το #226 στα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών»  του NME.
  • Ένα από τα 40 πιο σημαντικά άλμπουμ του 1967 κατά το Rolling Stone.
  • Έχει μπει στο Grammy Hall Of Fame (τόσο το άλμπουμ στην ολότητά του όσο και το Light My Fire ξεχωριστά).
  • Επελέγη το 2015 από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου να ενταχθεί στο Εθνικό Δισκογραφικό Αρχείο (National Recording Registry) λόγω του μεγέθους της πολιτιστικής, καλλιτεχνικής και ιστορικής σπουδαιότητάς του.
  • Και φυσικά θεωρείται ένας από τους πρώτους ψυχεδελικούς και πιο επιδραστικούς  δίσκους όλων των εποχών.
Καλλιτέχνες που έχουν δημόσια παραδεχτεί ή/και φαίνεται  ότι έχουν επηρεαστεί από τους Doors και  το συγκεκριμένο  άλμπουμ είναι, μεταξύ άλλων,  οι  Jan Curtis των Joy Division, Iggy Pop, Patti Smith, Echo and The Bunnymen, Brian Jonestown Massacre και ο Julian Casablancas των The Strokes.
2. Surrealistic Pillow – Jefferson Airplane (1/02/1967)


Στις 1 Φεβρουαρίου του 1967 κυκλοφορεί από την  RCA Victor ο δίσκος που από τον τίτλο του και μόνο  υμνεί την Ψυχεδέλεια σαν κίνημα στην Τέχνη. Και σαν τρόπο ζωής. Το Surrealistic Pillow στην αρχική του εκδοχή έχει (5+6) 11 τραγούδια, δύο από τα οποία είναι από τα πιο διασκευασμένα τραγούδια όλων των εποχών  (Somebody To Love και White Rabbit).

O δίσκος: 

  • Είναι ο δεύτερος των Jefferson Airplane και ο πρώτος με τραγουδίστρια την Grace Slick.
  • Έφτασε γρήγορα στην κορυφή του Billboard και έγινε χρυσός.
  • Θεωρείται κορυφαίο δείγμα ψυχεδελικής μουσικής αλλά και της Underground κουλτούρας των 60s.
  • Είναι το πρώτο μπλοκμπάστερ άλμπουμ ψυχεδελικής μουσικής από το San Francisco και έχει φανερά επηρεάσει την Underground σκηνή  της Haight – Ashbury  (Summer of Love).
  • Είναι στο #146 στα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών» του Rolling Stone.
  • Έχει ως «Πνευματικό Σύμβουλο» τον Jerry Garcia των Grateful Dead, o οποίος παίζει “cameo” και σε μερικά κομμάτια του δίσκου.
  • «Κρύβει» ένα τουλάχιστον μυστικό από το ευρύ κοινό: Το Somebody To Love θα μπορούσε να είναι διασκευή  ενός κομματιού  της  Grace Slick με την προηγούμενη μπάντα της.
  • Θεωρείται «Πατέρας» του Raga rock ( μουσική με πολλές επιρροές από την Ινδική μουσική και χρήση σχετικών οργάνων όπως το σιτάρ).
  • Είναι ο δίσκος με δύο από τα πιο διασκευασμένα κομμάτια όλων των εποχών, χωρίς να μετράμε τις διασκευές στα talent shows.
3. The Velvet Underground & Nico – The Velvet Underground, Nico (12/03/1967)


Κι ενώ συνεχίζουν να κυκλοφορούν διαμάντια  μεγάλων «χαρτιών»  της μουσικής όπως ο Elvis, o Mayall,οι Byrds ,Temptations και Franklin, στις  12 Μαρτίου του 1967 κυκλοφορεί  από την Verve και το πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα VelvetUnderground –υποστηριζόμενο από τα φωνητικά της Γερμανίδας τραγουδίστριας  Nico  το The Velvet Underground & Nico.

Οι Velvet Underground ήταν παιδιά του Andy Warhol  κι είχαν ήδη «βγει στο κλαρί» από τον ίδιο, το 1966 με το  Exploding Plastic Inevitable Tour, μία σειρά από πρωτοποριακά για την εποχή multimedia events που περιλάμβαναν  μουσική, προβολές  και πειραματικές παραστάσεις και που έμειναν στην ιστορία τόσο για την τόλμη με την οποία έθιγαν θέματα όπως ο σαδομαζοχισμός, τα ναρκωτικά, η πορνεία και οι σεξουαλικές αποκλίσεις  όσο και τα πρωτοποριακά μέσα που χρησιμοποίησαν τότε όπως η χρήση Strobolights! Έννοιες  όπως  avant garde, alternative και experimental ήταν μέσα στο DNA των Velvet Underground από την αρχή και   χωρίς ακόμα να έχουν ορισθεί τα αντίστοιχα μουσικά είδη.
Το The Velvet Underground & Nico βγήκε με καλλιτεχνική επιμέλεια του Warhol έχοντας στο εξώφυλλο την γνωστή μπανάνα αλλά σε μία άλλη, πιο «διαδραστική» version  από αυτήν που ξέρουμε σήμερα, ζητώντας από τον ακροατή να ξεφλουδίσει την μπανάνα απαλά ώστε να την δει γυμνή  στο εσωτερικό της και ήταν η απόλυτη αποτυχία τόσο εμπορικά όσο και σε σχέση με την αποδοχή του από τα κυκλώματα κριτικών και καλλιτεχνών.
Έχει (6+5) 11 τραγούδια, που έμελλε να γίνουν στην πλειοψηφία τους  εμβληματικοί ύμνοι μιας κουλτούρας  που κατάφερε να συγκλίνει το underground με το avant garde, το pop με το alternative και τους  mainstream ροκάδες με τους hipsters , απολαύστε τίτλους, τα εξής:
1. Sunday Morning
2. I’m Waiting For The Man
3. Femme Fatale
4. Venus In Furs
5. Run Run Run
6. All Tomorrow’s Parties (Ναι από αυτό πήρε το όνομά της η ATP)
7. Heroin
8. There She Goes Again
9. I’ll Be Your Mirror
10. The Black Angel’s Death Song (θυμηθείτε το φετινό Death Song των BlackAngels)
11. European Son
Αν εξαιρέσουμε τα προφητικά λόγια ενός μικρού περιοδικού, του Vibrations, που ήταν το μόνο που εκτίμησε τον δίσκο και πρόβλεψε  την πορεία του στην ιστορία της μουσικής ,το Velvet Underground & Nico άρχισε να λαμβάνει θετικές κριτικές δέκα ολόκληρα χρόνια μετά.
Σήμερα είναι:
  • #1 στα «15 Πιο Επιδραστικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών» σύμφωνα με το Spin.
  • Ένα από τα «100 Πιο Σημαντικά Έργα της Αμερικάνικης Μουσικής του 20ουΑιώνα»  σύμφωνα με το NPR.
  • #13 στα «500 Πιο Σημαντικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών» σύμφωνα με το Rolling Stone που το ονόμασε και ως το πλέον προφητικό όλων.
  • #22 στα «Πιο Σημαντικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών» σύμφωνα με το poll “Music of the Millennium”που έτρεξε το 1997 στην Μεγάλη  Βρετανία το Channel 4 του HMV Group.
  • #42 στα «100 Πιο Σημαντικά Άλμπουμ Όλων των Εποχών» σύμφωνα με το poll των αναγνωστών του Q magazine το 2006.
  • Φέτος, 50 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το Pitchfork το τοποθέτησε στην πρώτη θέση των «200 Πιο Σημαντικών Άλμπουμ των 60ς».
Είναι τόσο μεγάλη η συμβολή και η επίδραση του  Velvet Underground & Nico στην εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής που θεωρείται ότι πάνω από δέκα μουσικά είδη έχουν ‘’ξεπηδήσει’’ από αυτόν τον δίσκο (μεταξύ αυτών τα art rock, punk, garage, grunge, shoegaze, goth, indie).
Το 1982 ο Brian Eno είπε χαρακτηριστικά: «Μιλούσα με τον Lou Reed τις προάλλες και μου είπε ότι ο δίσκος πούλησε 30000 αντίτυπα τα πρώτα πέντε χρόνια. Οι πωλήσεις αυξήθηκαν πρόσφατα αλλά θέλω να πω ότι αυτός ο δίσκος ήταν πάρα πολύ σημαντικός. Νομίζω  ότι όποιος πήρε ένα αντίτυπο, έφτιαξε μια μπάντα!»
Πολύ πρόσφατα ο Ed Vulliamy έγραψε στον Guardian  ένα αριστουργηματικό  άρθρο με τίτλο ‘’ Why The Velvet Underground’s landmark debut album still resonates after 50 years’’  αναλύοντας με  ευφυή τρόπο  την αξία αυτού του υπεράλμπουμ.

4. Are You Experienced – The Jimi Hendrix Experience (12/05/ 1967)


Πλησιάζει το Summer of Love, είναι  Άνοιξη και Μάιος μήνας. Δισκογραφικός οργασμός.
Έχουν ήδη κυκλοφορήσει οι  Electric Prunes το ομώνυμο άλμπουμ αλλά και το σπουδαίο Electric Music For The Mind And Body  των Country Joe and The Fish.
12 Μαΐου 1967: ΜΠΟΥΜ! ,σκάει  σαν μπόμπα από την Track στην Μεγάλη Βρετανία το πρώτο άλμπουμ του Jimi Hendrix,το Are You Experienced (στις ΗΠΑ βγήκε από την Reprise στις 23 Αυγούστου.)
Ο James Marshall “Jimi” Hendrix (γεννημένος  με το όνομα Johnny Allen Hendrix) –τέως αλεξιπτωτιστής του Αμερικανικού στρατού –παίζει κιθάρα από τα 15 του, είναι μόλις 25 χρονών  και  έχει γράψει τον δίσκο που στα τρία μόλις  χρόνια της εκθαμβωτικής πορείας του  – ως ζωντανός- θα τον βάλει στο  Πάνθεον των μεγαλύτερων ροκ σταρ όλων των εποχών, θα τον στείλει στην κορυφή των charts και θα κάνει τους κριτικούς σε όλο τον κόσμο να τον υμνήσουν ως singsong writer και κιθαρίστα. Αυτά σε συνδυασμό με την ασύλληπτη σεξουαλικότητά του, τον τρόπο που παίζει την κιθάρα του και  εκτελεί live τα κομμάτια του θα τον στείλουν, επίσης,  στην κορυφή  όλων των καταλόγων  με τους σπουδαιότερους κιθαρίστες και rock performers όλων των εποχών και των line up των τριών μεγαλύτερων  και πιο εμβληματικών φεστιβάλ ολόκληρης εκείνης της  περιόδου: του  Monterey Pop το 1967, του Woodstock το 1969 και της Νήσου Wight το 1970 – λίγο πριν πεθάνει από αναρρόφηση στον ύπνο του λόγω  κατάχρησης βαρβιτουρικών  πηγαίνοντας να βρει τον Brian Jones και το Club των 27άρηδων.
Ο δίσκος έχει (6+5) 11 κομμάτια μεταξύ των οποίων στην επική Αμερικάνικη έκδοση βρίσκονται τα Purple Haze, Hey Joe,The Wind Cries Mary,Foxy Lady όπως και  το ομώνυμο με τον δίσκο κομμάτι και  θεωρείται:
  • ως η απαρχή μιας νέας κατεύθυνσης  της rock, hard rock και ψυχεδελικής μουσικής.
  • ένα από τα τρία σπουδαιότερα ντεμπούτα στην ιστορία του Rock ‘n Roll.
  • «άλμπουμ – ορόσημο σε ένα καλοκαίρι γεμάτο άλμπουμ – ορόσημα».
  • #15 στα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των  Εποχών» σύμφωνα με το Rolling Stone.
  • Το άλμπουμ που άλλαξε τον τρόπο που οι μουσικοί παίζουν ηλεκτρική κιθάρα.
  • Το σπουδαιότερο άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής με μουσική που βασίζεται στην ηλεκτρική κιθάρα, σύμφωνα με το Mojo.
  • Το μοναδικό άλμπουμ που συνδυάζει με τόσο ευφυή, πρωτότυπο και ευρηματικό τρόπο την ηλεκτρική κιθάρα και τον τρόπο που παίζεται μαζί με R&B, blues, psychedelia, pop, heavy rock και jazz ρυθμούς.
Ενώ
  • έχει επιλεγεί από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για το National Recordings Registry σαν ένα από τα πιο σπουδαία άλμπουμ για την πολιτιστική, καλλιτεχνική και ιστορική κληρονομιά  του
Και
  • 4  από τα   11 κομμάτια του βρίσκονται στην λίστα με τα  «500 Σπουδαιότερα Κομμάτια Όλων των Εποχών» του Rolling Stone [ “Purple Haze” (No. 17), “Foxy Lady” (No. 153), “Hey Joe” (No. 201), and “The Wind Cries Mary” (No. 379)].

5. Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band – The Beatles (26/05/1967)


Στις 26 του ίδιου μήνα (Μαΐου ), την ίδια μέρα με το Absolutely Free του Frank Zappa, κυκλοφορεί αυτός που λένε ότι είναι ο μεγαλύτερος δίσκος όλων των εποχών από αυτό που λένε ότι είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών.

Ο δίσκος έχει (6+7) 13 κομμάτια μεταξύ των οποίων  ίσως το καλύτερο κομμάτι όλων των εποχών ,το A Day In The Life κι ένα εμβληματικό εξώφυλλο ενώ θεωρείται:
  • ένα από τα πρώτα concept άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής.
  • ένα κορυφαίο art rock άλμπουμ που βοήθησε στην εξέλιξη του progressive rock.
  • ορόσημο της απαρχής της εποχής των Άλμπουμ.
  • ορόσημο της Βρετανικής Ψυχεδέλειας που συνδυάζει αριστοτεχνικά στοιχεία  vaudeville, circus, music hall, avant-garde καθώς και  Western και Ινδικής μουσικής.
Ακόμη
  • το 2003, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου το τίμησε εντάσσοντάς το στο NRR για το σύνολο της πολιτιστικής, καλλιτεχνικής και ιστορικής  κληρονομιάς του.
  • Το Rolling Stone το έχει ως #1 στη λίστα με τα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών».
  • Έχει πουλήσει πάνω από 32.000.000 δίσκους διεθνώς κι είναι ένα από το πιο εμπορικά άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής και το τρίτο στη σειρά στο UK.
  • Σύμφωνα με το Q magazine είναι κεντρικός πυλώνας της μυθολογίας και των συμβόλων της περιόδου  του τέλους των 60s.
  • Θεωρείται ακόμη ότι είναι το άλμπουμ που βοήθησε το Rock ‘n Roll να επαναστατήσει αναζητώντας νέες φόρμες και γεννώντας νέα είδη.
  • Είναι #1 στη λίστα του Colin Larkin ‘’ All Time Top 1000 Albums’’.
  • Θεωρείται ορόσημο στην ιστορία της Pop κουλτούρας ,ένα πολιτιστικό έμβλημα που αγκαλιάζει, εκφράζει και σηματοδοτεί όλα τα βασικά στοιχεία της νεανικής κουλτούρας των 60ς όπως η pop art, τα φανταχτερά ρούχα, τα ναρκωτικά, ο μυστικισμός και η απελευθέρωση από  γονείς και λοιπές πιέσεις.
  • Είναι ένα από τα «100 Καλύτερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών» κατά το Time.
  • Είναι το πιο επιδραστικό και σημαντικό άλμπουμ που έχει ποτέ ηχογραφηθεί κατά τον David Scott Kastan.
  • Και ένα από τα “1001 Albums You Must Hear Before You Die”. 
Διαβάστε 50 ακόμη πράγματα που πρέπει να  ξέρετε για το Sgt.pepper’s  εδώ
6. The Piper at the Gates of Dawn – Pink Floyd (5/08/1967)


Παρακαλούνται όσοι ανερυθρίαστα μειδιούν στο άκουσμα των λέξεων Pink  Floyd να κάνουν μία ενδοσκόπηση και αφού αυτοκαταταγούν  είτε στην κατηγορία
(α) νεώτερος των 45 και αδιάβαστος, είτε στην
(β) αδιάβαστος γενικά
να ακούσουν κι αυτά:
Βρισκόμαστε στην καρδιά του Summer of Love. Είναι τότε που η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται!
Έχουν ήδη κυκλοφορήσει αριστουργήματα, στα οποία δυστυχώς ο αριθμός 10 στον τίτλο του άρθρου δεν επιτρέπει να αναφερθούμε, μάλιστα έχει μόλις κυκλοφορήσει  το πρώτο άλμπουμ του David Bowie – τίποτα δεν προοιώνιζε  αυτό που έμελλε να ακολουθήσει – και είναι  5 Αυγούστου.
Τα τσαρτ  κατακλύζονται από αριστουργήματα  της  μαύρης μουσικής  και η Μεγάλη Βρετανία πετάει για ακόμα μια φορά το γάντι στην Made in USA ψυχεδέλεια:  Κάνουν  το ντεμπούτο τους  οι Pink Floyd, ένα συγκρότημα  που έμελλε να γίνει πλούσιο και διάσημο  με μουσικές πολύ διαφορετικές από αυτές που το έβγαλαν στη πιάτσα.
Ο Syd Barrett συνθέτης, τραγουδιστής, κιθαρίστας, φρόντμαν  του συγκροτήματος και ποιητής  είναι ένας λεπτεπίλεπτος, υπέροχος και ιδιοφυής  Βρετανός που το LSD θα πάρει σύντομα μακριά από το υπόλοιπο συγκρότημα, βασανίζοντάς τον μονάχο με τις εμμονές του μέχρι τα 60 του.Όμως σε εκείνη την φάση είναι πιο δημιουργικός και on board από ποτέ, βάζοντας με τις μουσικές του τις βάσεις  για να μεγαλουργήσουν αργότερα καλλιτέχνες όπως ο Marc Bolan και ο David Bowie. Ο ίδιος ο Bowie είπε με αφορμή τον θάνατο του Syd: I can’t tell you how sad I feel. Syd was a major inspiration for me. The few times I saw him perform in London at UFO and the Marquee clubs during the 60s will forever be etched in my mind. He was so charismatic and such a startlingly original songwriter. Also, along with Anthony Newley, he was the first guy I’d heard to sing pop or rock with a British accent. His impact on my thinking was enormous. A major regret is that I never got to know him. Adiamond indeed.”
Το The Piper  at  the Gates of Dawn είναι το πρώτο και το μόνο άλμπουμ των Pink Floyd με τον Syd Barrett  100% μέσα και δεν χρειάζεται και πολύ να καταλάβει κανείς γιατί θεωρείται ένα από τα πιο επιδραστικά άλμπουμ όλων των εποχών, ειδικά σε ότι αφορά τον χώρο της progressive rock σκηνής.
Ο  δίσκος είχε (6+5 ) 11 κομμάτια στην αρχική Αγγλική του έκδοση και (5+4) 9 κομμάτια στην Αμερικάνικη. Ακόμα και τώρα οι geeks του είδους τσακώνονται για το πια είναι η καλύτερη έκδοση από τις δύο.
Το συγκρότημα έκανε τρείς  (τέσσερις με το MORE)  ακόμα καλούς δίσκους χωρίς τον Syd αλλά ξεκάθαρα βασισμένους πάνω στην παρακαταθήκη του, κανένας όμως από αυτούς  δεν μπόρεσε να σταθεί ως πηγή έμπνευσης και για κανέναν καλλιτέχνη τόσο όσο το πολλές φορές αυτοσχεδιαστικό  και σίγουρα πειραματικό The Piper  at  the Gates of Dawn.
Kinks, Vanilla Fudge, Scott Walker, Captain Beefheart, Eric Burdon & The Animals είναι κάποια μόνο από τα ιερά τέρατα της σύγχρονης μουσικής που βγάζουν δίσκους πριν φτάσουμε στις  10 Νοεμβρίου, την ημέρα που κυκλοφορούν παράλληλα δύο δίσκοι: Το  Days of Future Passed των Moody Blues και το Disraeli Gears των Cream.
7. Days of Future Passed – Moody Blues (10/11/1967)


Είναι μαθηματικά βέβαιο πως η πλειοψηφία των νεώτερων αναγνωστών δεν θα γνωρίζει το όνομα MoodyBlues  όπως και το ότι η πλειοψηφία των παλαιότερων θα τους θυμάται μόνο από τo Nights in White Satin (#1 blues κομμάτι για χορό στα πάρτι των 70ς με βερμούτ και τους γονείς δίπλα).
Όμως  οι Moody Blues είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό το κομμάτι και βεβαίως το Days of Future Passed  είναι ένα από τα πιο επιδραστικά άλμπουμ όλων των εποχών. Και να γιατί:
Οι Moody Blues ξεκίνησαν από το Birmingham παίζοντας R&B  αλλά σύντομα οι καλλιτεχνικές ανησυχίες των Justin Hayward (vocals, κιθάρα) και  John Lodge (μπάσο) οδήγησαν στην διάλυση του αρχικού σχήματος  με τους δύο κυρίους να αναλαμβάνουν την καλλιτεχνική διεύθυνση του γκρουπ και να εστιάζουν σε αυτό που ονειρευόντουσαν και πρώτοι όρισαν  ως  Συμφωνικό Ροκ.
Το Days of Future Passed είναι ένα από τα πρώτα concept άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής  και σύμφωνα με το σύνολο των κριτικών ένα από τα πρώτα που όρισαν το είδος progressive rock (μαζί με τις πρώτες δουλειές των Pink Floyd για την ακρίβεια).
Ξεκάθαρα επηρεασμένο μουσικά από την ψυχεδέλεια τολμάει πρώτο να χρησιμοποιήσει παράλληλα φόρμες και τεχνικές της συμφωνικής μουσικής. Ακόμα και η ανάπτυξη του δίσκου σε κομμάτια ακολουθεί την λογική των έργων της συμφωνικής  και κλασσικής μουσικής , φτάνει να ακούσετε το πρώτο κομμάτι του δίσκου για να πεισθείτε.
O δίσκος περιγράφει την εξέλιξη μια μέρας από το πρωί ως το βράδυ και στην αρχική του έκδοση περιλαμβάνει (4+3) 7 κομμάτια τα οποία εκτελούνται από την μπάντα και στα συνδετικά τους σημεία (ιντερλούδια) από την London Festival Orchestra ενώ γίνεται για πρώτη φορά στην ιστορία της ροκ ευρεία χρήση του Mellotron. Το Mellotron είναι ένα ηλεκτρομηχανικό, πολυφωνικό πληκτρολόγιο που αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε στο Birmingham  -από όπου ξεκίνησαν και οι Moody Blues  – στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Αντικατέστησε το Chamberlin, το οποίο ήταν το πρώτο πληκτρολόγιο αναπαραγωγής samples  παγκοσμίως. Η καρδιά του οργάνου είναι μια τράπεζα παράλληλων γραμμικών μαγνητικών ταινιών ήχου. Οι κεφαλές αναπαραγωγής κάτω από κάθε πλήκτρο επιτρέπουν την αναπαραγωγή προ-εγγεγραμμένων ήχων. Κάθε ταινία  έχει χρόνο αναπαραγωγής περίπου 8 δευτερόλεπτα, οπότε η ταινία έρχεται σε νεκρό σημείο και επιστρέφει στην αρχική θέση. To Mellotron είναι υπεύθυνο για τον χαρακτηριστικό ήχο τόσο του Days of Future Passed όσο και των υπόλοιπων έργων των Moody Blues. Με την ίδια λογική το χρησιμοποίησαν αργότερα και άλλοι καλλιτέχνες όπως οι King Crimson και σήμερα μία ψηφιακή μορφή του διατίθεται στα iPad.
Το άλμπουμ αρχικά  δεν είχε την αποδοχή που του άξιζε, ούτε από τους κριτικούς, ούτε από το ευρύ κοινό (εδώ να τονισθεί πως ο δικός μας Γιάννης Πετρίδης είχε συλλάβει αμέσως την αξία του προωθώντας το σαν κορυφαίο και πρωτοπόρο στον χώρο της progressive rock).
Σήμερα οι μουσικοκριτικοί και μουσικογραφιάδες σε όλο τον κόσμο αναφέρουν το άλμπουμ ως πρωτοπόρο παράδειγμα progressive rock,τονίζοντας πως  είναι αυτό που δημιούργησε αυτό το είδος! 
Ο David Fricke το αναφέρει ως ένα από τα βασικά άλμπουμ του 1967 και το βρίσκει “πιο κοντά στην υψηλή τέχνη  από ότι στην ψυχεδέλεια’’.
Θεωρείται ότι εκφράζει την underground κουλτούρα της εποχής του όπως και το ότι είναι από τα πιο ανθεκτικά στον χρόνο  άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής  αγγίζοντας ποιότητες που μόνο έργα της κλασσικής μουσικής έχουν.
Yes, King Crimson, ELP,ELO ακόμα και οι Deep Purple  στην πρώτη τους περίοδο, αλλά και καλλιτέχνες όπως οι Genesis αργότερα, έχουν κατάφορα επηρεαστεί από το Days of Future Passed και τους παθιασμένους, ρομαντικούς πειραματισμούς των Moody Blues οι οποίοι φέτος προτάθηκαν και διαγωνίζονται  ενάντια στους Radiohead για μια θέση στο Rock’n Roll Fame  του 2018.
8. Disraeli Gears – Cream (10/11/1967)


Δεν υπάρχουν πολλά να πει κανείς για ένα δίσκο που έχει φτιαχτεί πάνω στο άνθος της ηλικίας τριών από τους σπουδαιότερους συνθέτες, μπλουζίστες και ρόκερς  όλων των εποχών και παράλληλα κορυφαίων  -έκαστος  στο όργανο που παίζει – παγκοσμίως ερμηνευτών.
Το  Disraeli Gears είναι η δεύτερη δουλειά των Cream, της Dream Team των 60ς μπάντας –αποτελέσματος  της εκρηκτικής χημείας και συνεργασίας των Baker, Bruce και Clapton.
Αμέσως μόλις κυκλοφόρησε, σκαρφάλωσε στα τσαρτ όπου και έμεινε καιρό. Ακόμα και στην Ελλάδα είναι ιστορικά ένα από τα πιο πετυχημένα εμπορικά άλμπουμ ροκ μουσικής .
Αυτό που έκανε καλά η Αγία Τριάδα της Ροκ εκείνη την περίοδο και που βάζει το Disraeli Gears στα πιο επιδραστικά άλμπουμ  όλων των εποχών  είναι ότι τόλμησαν να συνδυάσουν κλασσικούς ήχους, φόρμες και μοτίβα του  blues  – που το έπαιζαν στα δάκτυλα – με την ψυχεδέλεια και  τις πραγματικά δυναμικές σχεδόν βίαιες ερμηνείες όσον αφορά την χρήση των οργάνων.
Ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια όλων των εποχών, το Sunshine of Your Love, βρίσκεται σε αυτόν τον δίσκο. Αγαπημένο του Hendrix που το έπαιξε live αρκετές φορές…
Το  Disraeli Gears κυκλοφόρησε από την Atlantic, με παραγωγό τον πολύ Felix Pappalardi, έχει (5+6) 11 κομμάτια και έχει μπει στο Grammy Hall of Fame.
 Είναι το #114 στα «500 Πιο Σημαντικά Άλμπουμ όλων των Εποχών» του Rolling Stone.
Σύμφωνα με το VH1 είναι το 87ο με σειρά σπουδαιότητας άλμπουμ όλων των εποχών και τέλος το 2008 κέρδισε την διάκριση ‘’Classic Rock Roll of Honours Award for Classic Album’’.
Θα είναι πάντα το άλμπουμ  που θα μας θυμίζει ότι όταν θες να κάνεις την διαφορά και να προχωρήσεις μπροστά «πρέπει να αναεπεξεργαστείς τις επιρροές και εμπειρίες  του παρελθόντος συνδέοντάς τις με μία τολμηρή θεώρηση του μέλλοντος που ονειρεύεσαι».
9. Forever Changes- Love (1/11/1967)


Λίγες μέρες νωρίτερα από το δίδυμο της 10ης Νοεμβρίου  κυκλοφορεί από την Electra το τρίτο άλμπουμ των Loveκαι τελευταίο με την αρχική τους σύνθεση, το ForeverChanges .
Το άλμπουμ δεν αξιολογήθηκε θετικά από τους κριτικούς και ούτε σημείωσε κάποια ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία αρχικά.
Την εποχή εκείνη τα μέλη της μπάντας ήταν κάπως μεταξύ τους, υπήρχαν προβλήματα λόγω της συμπεριφοράς κάποιων από αυτούς, λόγω των καταχρήσεων αλλά και ιδεολογικών διαφορών. Για παράδειγμα ο Arthur Lee  δεν μάσαγε με την υπερκατανάλωση του Flower Power και έκλινε περισσότερο στο ότι τα μηνύματα και οι πρακτικές των hippies δεν μπορούσαν τελικά να  φωτίσουν τον κόσμο ( Let The Sunshine In –Hair). Πόσο μάλλον να τον αλλάξουν.
Για την παραγωγή του δίσκου κλήθηκαν να συνδράμουν πολλοί σπουδαίοι παράγοντες, ο καθένας από την ειδικότητά  του, μεταξύ των οποίων και ο ΘΕΟΣ Neil Young που όμως αρνήθηκε.
To ‘’brief’’ ή η ντιρεκτίβα της δισκογραφικής  ήταν σαφέστατα: Folk Rock
Μέσα σε όλο αυτό το κομφούζιο και με τόσες καταχρήσεις τα παιδιά έκαναν  αυτό που ήξεραν καλύτερα και λίγο από αυτό  που τους ζητούσαν: Πάντρεψαν  folk με ψυχεδέλεια και γέννησαν (6+5) 11 τραγούδια που αρκετά χρόνια  μετά  έγιναν αποδεκτά στην ολότητά τους  ως άλμπουμ με περιγραφές όπως  Folk rock, psychedelic folk, baroque pop, psychedelic pop, psychedelic rock και σημείο σύγκλισης ότι πρόκειται για το τέκνο per se,το μουσικό απάνθισμα  του Summer of Love.
Χρειάστηκαν 20 περίπου χρόνια:
  • Το 1979 το The Rolling Stone Record Guide έδωσε στο άλμπουμ 5/5 αστέρια.
  • Το Mojo το χαρακτήρισε ως το δεύτερο σπουδαιότερο ψυχεδελικό άλμπουμ της ιστορίας.
  • Tο 1996 οι αναγνώστες του Mojo το επέλεξαν ως το #11 από τα «100 Σπουδαιότερα Άλμπουμ που Γράφτηκαν Ποτέ». Το ίδιο συνέβη αργότερα και στην Βρετανική Βουλή !!!
  • Το Rolling Stone το τοποθετεί ως #40 στην λίστα με τα «500 Σπουδαιότερα  Άλμπουμ Όλων Των Εποχών».
  • Αντίστοιχα το ΝΜΕ το τοποθετεί στο #37 της λίστας του με τα «500 Σπουδαιότερα Άλμπουμ Όλων Των Εποχών».
  • Το 1998, οι αναγνώστες του Q magazine το ψηφίζουν ως το #82 «Σπουδαιότερο Άλμπουμ Όλων Των Εποχών.»
  • Το 2005 έρευνα του Channel 4, το βάζει στο #83 στα «100 Σπουδαιότερα  Άλμπουμ Όλων Των Εποχών.»
  • Είναι και αυτό ένα από τα 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Τι ήταν αυτό που έκανε τα πράγματα να αλλάξουν έτσι;
Ήταν και αυτό πολύ μπροστά για την εποχή του; Πιθανόν ο κόσμος τότε να μην ήταν  και σε τόση διάθεση για πολυσυλλεκτικά ακούσματα.
Πάντως πέρα από όλες τις διακρίσεις που έχει αποκομίσει, η επιδραστικότητα αυτού του σπουδαίου άλμπουμ φαίνεται από αυτή την ιστορία: Σύμφωνα με το New  Musical Express οι  The Stone Roses τα βρήκαν με τον μελλοντικό παραγωγό τους  John Leckie  όταν συμφώνησαν αμφότεροι πως το Forever Changes ήταν ο καλύτερος δίσκος όλων των εποχών!
_______________________________________________________________________________
Αφήνουμε εκτός λίστας  Rolling Stones,The Who, Procol  Harum,τους συλλεκτικούς πλέον Kaleidoscope, Traffic  και πολλούς ακόμα για να βάλουμε στην 10η θέση  ένα  άλμπουμ που μπορεί να μην άλλαξε την πορεία της μουσικής αλλά άλλαξε τον τρόπο που η ποίηση μπήκε στα σπίτια εκατομμυρίων ανθρώπων μέσα από την μουσική.
_______________________________________________________________________________
Στις  27 Δεκεμβρίου κυκλοφορεί μαζί με πολλούς ακόμα δίσκους το:
10. Songs of Leonard Cohen – Leonard Cohen (27/12/1967)


O δίσκος βγήκε από την Columbia και έχει (5+5) 10 κομμάτια μεταξύ των οποίων η Suzanne και η Marianne. Αν και ούτε αυτός αγαπήθηκε  αμέσως από τα τσαρτ και τους κριτικούς , έστειλε τον δημιουργό του κατευθείαν στο Πάνθεον των ποιητών  -τραγουδοποιών τοποθετώντας τον   – λόγω της απαισιοδοξίας του – ανάμεσα στον Schopenhauer και τον Dylan !
Δεν θα σταθούμε στις πάμπολλες διακρίσεις του έκτοτε με την παρουσία του σε δύσκολες λίστες, (ούτε στο Νόμπελ που πολλοί υποστηρίζουν ότι έπρεπε να έχει πάρει) , αλλά σε κάτι από αυτά τα σπουδαία που είπε ο δημιουργός του στην τελευταία του συνέντευξη στο New Yorker:  «Ξέρω ότι υπάρχει πνευματική πτυχή στη ζωή κάθε ανθρώπου, είτε θέλει να το αποδεχτεί, είτε όχι. Υπάρχει, μπορείς να το νιώσεις στους ανθρώπους· υπάρχει η αναγνώριση μια πραγματικότητας στην οποία δεν μπορούν να εισχωρήσουν, αλλά επηρεάζει τη διάθεση και τις πράξεις τους. Έτσι, ώστε να είναι λειτουργικό. Αυτή η δραστηριότητα σε συγκεκριμένα σημεία της μέρας ή της νύχτας επιμένει σε συγκεκριμένου τύπου αντιδράσεις. Μερικές φορές για παράδειγμα την ακούς να σου λέει: “Χάνεις πολύ βάρος, Leonard”.
Πεθαίνεις αλλά δεν είναι ανάγκη να αντιμετωπίσεις τη διαδικασία με ενθουσιασμό. Πίεσε απλά τον εαυτό σου να φάει ένα σάντουιτς. Ακούς αυτήν την άλλη πραγματικότητα να σου τραγουδάει όλη την ώρα και συνήθως δεν μπορείς καν να την αποκρυπτογραφήσεις. Ακόμα και όταν ήμουν υγιής, ήμουν αρκετά ευαίσθητος στην όλη διαδικασία. Σ’ αυτό το στάδιο του παιχνιδιού την ακούω να λέει: “Leonard, απλώς συνέχισε να κάνεις όσα πρέπει να γίνουν.»
Μοιάζει να είναι αρκετά συμπονετική σ’αυτό το στάδιο. Πιο πολύ από κάθε άλλη φορά στη ζωή μου. Δεν έχω πια εκείνη τη φωνή που έλεγε “Τα σκατώνεις!”.  Αυτό είναι μια απίστευτη ευλογία στ’ αλήθεια».
_____________________________________________________
Ακούστε μία playlist με τραγούδια που επιλέξαμε από  αυτά τα 10 άλμπουμ εδώ –ακούγονται καλύτερα φορώντας λουλούδια στα μαλλιά. Love.

Πηγή: http://popaganda.gr/1967-i-chronia-pou-allaxe-tin-istoria-tis-mousikis/