Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

Νίκος Καββαδίας ... γεννήθηκε σαν χθες

Στις 11 Ιανουαρίου του 1910 γεννιέται ο Νίκος Καββαδίας.

Ο ποιητής, πεζογράφος και ναυτικός Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στο Νίκολσκι Ουσουρίσκι, μία επαρχιακή πόλη της Ρωσίας από γονείς Κεφαλονίτες και ο πατέρας του, Χαρίλαος Καββαδίας διατηρούσε γραφείο γενικού εμπορίου με κύριο πελάτη τον τσαρικό στρατό. Το 1914 η οικογένεια επέστρεψε στην Ελλάδα με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και εγκαθίσταται αρχικά στο Αργοστόλι και μετά στον Πειραιά.

Στο δημοτικό, ο Καββαδίας διαβάζει Ιούλιο Βερν και είναι συμμαθητής με τον Γιάννη Τσαρούχη και γνωρίζεται με τον λογοτέχνη Παύλο Νιρβάνα. Στα 18 του χρόνια, αρχίζει να δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας.

Τελειώνοντας το σχολείο έδωσε εξετάσεις για την Ιατρική Σχολή, αλλά ο θάνατος του πατέρα του τον οδήγησε να εργαστεί σε ναυτικό γραφείο αρχικά, για να γίνει στη συνέχεια ναυτικός το 1928. Το 1934 η οικογένειά του μετακομίζει στην Αθήνα και έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής και στο ξέσπασμα του πολέμου του 1940 πηγαίνει στην Αλβανία με την ειδικότητα του ασυρματιστή.

Στην Κατοχή, ο ποιητής γίνεται μέλος του ΕΑΜ αρχικά και του ΚΚΕ στη συνέχεια, ενώ εντάσσεται στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών έχοντας κυκλοφορήσει ένα μόλις βιβλίο, το «Μαραμπού».

Από το 1954 μέχρι το 1974 ταξιδεύει συνεχώς και κυκλοφορεί το 1957 το πεζογράφημα «Βάρδια» και την ποιητική συλλογή «Πούσι» το 1961. Πεθαίνει το 1975 ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο και τρία χρόνια μετά το θάνατό του, ο Θάνος Μικρούτσικος κυκλοφορεί μελοποιημένα ποιήματά του στο δίσκο «Σταυρός του Νότου», δίσκος που χάρισε μεγάλη δημοτικότητα στο έργο του Καββαδία στο ευρύ κοινό.


Ποίηση
Μαραμπού (1933)
Πούσι (1947) και το 2015 από τις εκδόσεις Άγρα.
Τραβέρσο (1975)
Το ημερολόγιο ενός τιμονιέρη: Αθησαύριστα πεζογραφήματα και ποιήματα, επιμέλεια Guy (Michel) Saunier. Αθήνα: Άγρα, 2005

Πεζογραφία
Βάρδια (1954)
Λι (1987)
Του πολέμου/Στ’ άλογό μου (1987)

Πηγή: http://popaganda.gr/pop-news/11-ianouariou-tou-1910-genniete-o-nikos-kavvadias

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

annoying hit songs you secretly love

Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τίτλος και είπα να το αναρτήσω και εδώ.

Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερα, να και το link:

https://g.co/kgs/yF9RGR

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Traveling On

Ήρθε η ώρα να σας ευχηθώ και από εδώ Καλή Χρονιά. Ας ελπίσουμε το 2019 να είναι καλύτερο για τα αυτιά μας από το 2018. Προσωπικά, θα ήθελα να δω το Hip-Hop να υποχωρεί και να δίνει τη θέση του σε κάτι νέο (αν έχει και κιθάρες, ακόμα καλύτερα).

Με μια νέα (για τα δεδομένα του blog) κυκλοφορία θα υποδεχθούμε τη νέα χρονιά.


Το Traveling On των Decemberists κυκλοφόρησε στις 14 Δεκεμβρίου του 2018 και δίνει τις καλύτερες υποσχέσεις για το επερχόμενο album τους.

Να είμαστε γεροί, δυνατοί και δημιουργικοί τη νέα χρονιά και να ταξιδεύουμε (με ή χωρίς εισαγωγικά).


Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΒΑΡΥΓΔΟΥΠΟ

Με τον Χρήστο Χωμενίδη συνήθως ταυτίζομαι. Το σημερινό όμως κομμάτι του στα "Νέα" νομίζω ότι "τα σπάει". Γι' αυτό και το αναδημοσιεύω (ελπίζω με την άδεια του).

Παλιά τον έλεγαν απλώς χειμώνα. Στις μέρες μας είναι "αιφνίδια πτώση της θερμοκρασίας", "ακραία καιρικά φαινόμενα", "άρωμα Σιβηρίας". Από φέτος μάλιστα τα κύματα ψύχους προσωποποιήθηκαν, απέκτησαν -χαριτωμένα πράγματι- ονόματα. Ο "Ραφαήλ", η "Σοφία", προσεχώς η "Αννούλα του Χιονιά" ή ο "Μπαρμπαγιάννης Κανατάς" σε περίπτωση έντονων βροχοπτώσεων.
Παλιά το αποκαλούσαν καλοκαίρι. Πριν από τα ερκοντίσιον, οι άνθρωποι είχαν ως φυσικό κλιματισμό τον ιδρώτα τους. Το ρούχο κόλλαγε στο δέρμα, το στόμα στέγνωνε, έβαζαν το κεφάλι τους κάτω απ'τη βρύση, τσαλαβουτούσαν τα παιδιά στα συντριβάνια στις πλατείες, μικροί-μεγάλοι έσπευδαν μετά το σχόλασμα στην πλησιέστερη ακρογιαλιά. Δεν το έκαναν πάντως σπουδαίο θέμα. Όποτε πλέον ο υδράργυρος αγγίξει τους τριανταπέντε βαθμούς, μόνο που δεν βαράνε οι σειρήνες. "Κύμα καύσωνα", "καμίνι η πόλη", "σαγανάκι η άσφαλτος"... Δεν είναι αυτό δελτίο καιρού - η Αποκάλυψις του Ιωάννου είναι!
Δεν αρνούμαι την κλιματική αλλαγή, δεν αμφισβητώ το φαινόμενο του θερμοκηπίου που απειλεί τον πλανήτη. Αναφέρομαι στη διεκτραγώδηση των γεγονότων -και των πλέον αναμενόμενων- από τα μέσα ενημέρωσης τα οποία εμπορεύονται τον τρόμο και τον πόνο. Από μεγάλο μέρος του κοινού που έχει εθιστεί στο να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα σαν ταινία φρίκης.
Κάθε σχεδόν θλιβερό περιστατικό -όσο μεμονωμένο και αν είναι- υπερπροβάλλεται. Επενδύεται με σπαρακτικές εικόνες και θρέφει την πιό διεστραμμένη μορφή ηδονοβλεψίας.
Σκοτώνεται κάποιος σε αυτοκινητιστικό; Κάμερες πολιορκούν το σπίτι του, ρεπόρτερ ανακρίνουν τούς συντετριμμένους συγγενείς του.
Αρρωσταίνει ή πεθαίνει, μπαίνει στο νοσοκομείο ή στο γηροκομείο ένας (ημι-) διάσημος; Λεφούσι σπεύδουν οι μοιρολογήστρες των τηλεοράσεων και των ιστότοπων. Και δώσ'του οι δακρύβρεχτες νεκρολογίες και δωσ'του οι πύρινες καταγγελίες - "η πολιτεία αδιαφόρησε για το είδωλο του ελαφρού μας τραγουδιού...", "κανείς δεν νοιάστηκε για τον θρυλικό σέντερ-φορ που είχε μεσουρανήσει στα γήπεδα τη δεκαετία του 1960..."
Σάμπως να μην αποτελεί φυσικό κανόνα, με ευάριθμες εξαιρέσεις, οι καλλιτέχνες και οι αθλητές -μακάρι και οι πολιτικοί-, όταν ολοκληρώνουν την καρριέρα τους, να αποσύρονται από τη δημοσιότητα. Κάποτε να γερνούν και να φεύγουν από τη ζωή... Σάμπως να μην ισορροπούμε όλοι μας -εκ γενετής- "στο χείλος της μαύρης τρούπας του τάφου μας", καθώς το λέει ο μέγας ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος...
Οι μεταπράτες ωστόσο των έντονων καιρικών φαινομένων και των δραμάτων της διπλανής πόρτας δεν έχουν διαβάσει Εγγονόπουλο. Γνωρίζουν μετρημένες λέξεις, τις φτύνουν στο μικρόφωνο ή στο πληκτρολόγιο με στόμφο παλαιού ηθοποιού. Κάνουν κατάχρηση σε θαυμαστικά και αποσιωπητικά. Έχουν εξασκηθεί να σκοτεινιάζουν, ενίοτε και να βουρκώνουν, σε απευθείας σύνδεση.
Ο εθισμός τους στο βαρύγδουπο είναι τέτοιος ώστε αμφιβάλλεις αν μιλούν ποτέ τους σαν κανονικοί άνθρωποι. Μπορείς αντιθέτως να τους φανταστείς να μεταδίδουν και τις πιό ασήμαντες λεπτομέρειες της καθημερινότητάς σου με σφιγμένα δόντια, με ευτράπελη σοβαροφάνεια, με επικολυρικές σάλτσες.
"Συναχωμένη ξύπνησε στις οκτώ και εικοσιπέντε η Μαρία Παπαδοπούλου! Ο σύζυγός της την είχε -άθελά του;- ξεσκεπάσει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η ξεκούμπωτη εξάλλου πυζάμα της δημιουργεί εύλογες υποψίες για σεξουαλική μεταξύ τους επαφή. Ελήφθησαν άραγε προφυλάξεις; Ή θα επισκεφθεί ο πελαργός την προικώα μεζονέτα στην Ηλιούπολη; Το ζευγάρι αρνήθηκε να προβεί σε δηλώσεις..."
"Δίχως να πιεί καφέ, αναχώρησε από το σπίτι του ο ταχυδρομικός υπάλληλος Στέργιος Ιωάννου. Σε ερώτηση του συνεργάτη μας που τον συνάντησε σε φανάρι της Πατησίων, απάντησε αινιγματικά "μού είχε τελειώσει". Αμέλησε ο χαμηλόμισθος εργένης να επισκεφθεί, γιορτάρες μέρες, το σούπερ μάρκετ; Εξανέμισε το υστέρημά του σε αλκοολούχα ποτά; Τού έκλεψαν μήπως το πορτοφόλι και -για ανεξήγητους λόγους- απέφυγε να το καταγγείλει; Αμείλικτα ερωτήματα..."
"Συντετριμένη αποχαιρέτησε η οικογένεια Καραδήμα το καναρίνι της, που έσβησε αιφνίδια χθες το απόγευμα. "Είναι το τρίτο κατοικίδιο που χάνουμε από προπέρσι!" ξέσπασε η κυρία Λουκία ενώ τα δίδυμα αγγελούδια της σπάραζαν. Με υποδειγματική αξιοπρέπεια ο πατέρας της οικογένειας οδήγησε τον άτυχο Τουίτυ στην τελευταία του κατοικία μέσα σε ένα χαρτόκουτο από πάστες. "Ανησυχώ μήπως η απώλεια επηρεάσει τις επιδόσεις των γιών μου στο σχολείο!" αποκάλυψε. Το κανάλι μας επικοινώνησε με ειδικό παιδοψυχολόγο, ο οποίος συμμερίστηκε τους φόβους του οικογενειάρχη και αναρωτήθηκε τι κάνει το Υπουργείο Παιδείας για τους μαθητές που θρηνούν τους φτερωτούς ή τους τετράποδους φίλους τους..."
"Λύθηκαν τα κορδόνια του συγγραφέα Χωμενίδη ενώ διέσχιζε τη λεωφόρο Κηφισίας. Απροσεξία ή μάτι;"
Καλή χρονιά. Καλή φώτιση.-

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

Ava Max

Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα και μιας και έχουμε αρκετό καιρό να αναφερθούμε στη μουσική του σήμερα, είπα να κλείσουμε τον χρόνο με την Ava Max.


Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, πιθανόν θα έχετε μάθει ότι το τελευταίο Νο 1 της Βρετανίας για το 2018 της ανήκει.



Ποια είναι όμως η Ava Max;  Είναι η Amanda Ava Koci (γεννημένη στις 16 Φεβρουαρίου του 1993 παρακαλώ, στο Wisconsin, από Αλβανούς γονείς από τους Αγ. Σαράντα και τα Τίρανα).

 Το "Sweet but Psycho" είναι το τρίτο της single. Είχαν προηγηθεί το "My Way" και το "Slippin", τον Απρίλιο και τον Μάιο αντίστοιχα. Το "Blood Sweat and Tears" που σας βάζω εδώ, κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες ενώ η τραγουδίστρια συμμετέχει και στο νέο άλμπουμ του David Guetta με το "Let It Be Me".

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018

The Doors

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να περιγράψει κανείς ένα τόσο αμφιλεγόμενο συγκρότημα, όπως οι The Doors. Επαναστάτες, πρώτυπα, περίεργοι, θεότητες, ινδάλματα, είτε πονοκέφαλος (για τους συντηριτικούς), οι The Doors σίγουρα κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι και 30 χρόνια μετά την διάλυσή τους. Στις 8 Δεκεμβρίου του 1943 στην Melbourne της Florida γεννιέται ένας θρύλος της rock σκηνής. Ο James Douglas Morrison και η οικογένειά του αναγκάζονταν σε συχνές μετακινήσεις εξ'αιτίας του επαγγέλματος του πατέρα του σαν υποναύαρχος του ναυτικού των Η.Π.Α. Ο συνδυασμός του αυταρχικού και συγχρόνως ασταθούς παιδικού περιβάλλοντος του James Douglas ήταν η γενεσιουργός δύναμη του συγκροτήματος των ''The Doors''


Η τόσο μεγάλη αποθηκευμένη ενέργεια λόγω των άσχημων αναμνήσεών του σαν παιδί ήταν αυτό που εντυπωσίασε τον Ray Manzarek, πληκτρά του ετοιμογέννητου συγκροτήματος. Ο Μanzarek επιστρέφοντας σαν φοιτητής κινηματογράφου και θεάτρου στο UCLA, αφού είχε παρατήσει τις νομικές σπουδές του στο ίδιο πανεπιστήμιο, γοητεύτηκε από τις ποιητικές ικανότητες του συμφοιτητή του, Morrison, αλλά και τον παράξενο χαρακτήρα του. Έτσι σχηματίζονται οι The doors, που σύντομα έγιναν τέσσερις. Ο John Densmore, στα drums και ο Robie Kreiger, κιθαρίστας, που μόλις είχαν αποστρατήσει από ένα άλλο συγκρότημα με όνομα Psycedelic Ragers ταίριαξαν απόλυτα στο ύφος και στυλ που ήθελαν να προσδώσουν στο group. Οστώσο δεν προστέθηκε ποτέ μπασίστας και ο ήχος τους κυριαρχόταν από την ηλεκτρική δουλειά του Manzarek και την βροντώδη φωνή του Morrison με την οποία τραγουδούσε και άλλοτε απάγγελνε κατά κάποιο τρόπο τους υψηλά ποιητικούς του στίχους. Εξ'αιτίας της διαρκούς αναζήτησης της γνώσης του Morrison, που ήταν άλλωστε και ένα από τα στοιχεία που συνέθεταν τον πολύπλοκο χαρακτήρα του, το συγκρότημα πήρε το όνομά του. Σύμφωνα με τον ίδιο (παραλάσσοντας κάπως ένα γνωμικό του William Blake):"There are things known, and there are things unknown, and in between are the doors." 

Καταφέρνοντας να συνδιάσουν blues,κλασσική, και pop μουσική σε δυσοίωνες αλλά και ευχάριστες ταυτόχρονα rock μελωδίες το group ήταν τελείως διαφορετικό από αυτά της εποχής του.Τα τραγούδια τους δεν ήταν ούτε folk ούτε jazz, ούτε καν acid rock, όπως πολλοί κριτικοί τα χαρακτήριζαν. Επίσης δεν είχαν καμία σχέση με την καθαρά pop μουσική της εποχής, ούτε και με τη Velvet Underground παρά την έλξη και των δύο προς σκοτεινά και μελαγχολικά κομμάτια. Άλλα κύματα όπως η folk-rock σκηνή, ή τα μεγάλα ονόματα όπως Elvis,Joplin και Hendrix απήχαν κι αυτά από τον διαφορετικό κόσμο που είχε δημιουργήσει το συγκρότημα."A strange and haunting world, suggesting of a new and wild west" όπως ανέφερε κάποια στιγμή ο Μorrison. 


H διαφορετικότητα του συγκροτήματος, που πήγαζε από το συνονθύλευμα των ήχων που χρησιμοποιούσαν ήταν το χαρακτηριστικό τους. Ο Manzarek αναφέρει έναν παραλληλισμό τους με την Αμερική. Και συγκεκριμένα όπως η Αμερική συνδίασε διαφορετικούς πολιτισμούς και ανθρώπους συνθέτοντας ένα πολυδιάστατο έθνος, έτσι και οι The Doors προέρχονται από διαφορετικές μουσικές περιοχές καταφέρνοντας αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα. Δυστυχώς όμως, πολύ συμφωνούν πως το επίκεντρο ήταν ο ιδιαίτερα χαρισματικός Jim. Έτσι, αν και τα υπόλοιπα μέλη αποτελούν σημαντικούς κρίκους, αφού καταφέρνουν να κολακεύσουν ακόμη περισσότερο τους στίχους και τις εμπνεύσεις του, παρ'όλ'αυτά ο Morisson ήταν, αντίθετα με τους υπόλοιπους, αναντικατάστατος. 

To πρώτο album, "Doors", έκανε την εμφάνισή του το 1967, και περιείχε το ερωτικότατο "Light my fire", που κατάφερε να τους φέρει στην κορυφή των charts και να τους καταστήσει stars, το δυνατό ''Beak on Through", αλλά και το ανατριχιαστικό "The End". Έγινε αμέσως τεράστια επιτυχία που αργότερα αποδείχθηκε διαχρονική καθώς παραμένει μέχρι και σήμερα απ'τα πιο συναρπαστικά και ριζοσπαστικά album των psychedelic ακουσμάτων. Rock, blues ,κλασσική μουσική, jazz και ποίηση συνδιάζονται υπέροχα σε μια εκρηκτική δουλειά. Κομμάτια που γράφτηκαν ταυτόχρονα, αλλά δεν θεωρήθηκαν το ίδιο υπέροχα από το συγκρότημα, δημιούργησαν το δεύτερο album, "Strange Days", που κινείτε στους ίδιους ήχους και είναι το ίδιο άξιο προσοχής. 

Τα δύο επόμενα album ακολουθούν μια καθοδική πορεία όσων αφορά την έμπνευση και την πρωτοτυπία.Η αρχικά μεγάλη απήχηση, αντικαταστάθηκε από μεγάλη απογοήτευση.Η πρώτη τους προσπάθεια ήταν τόσο ανατρεπτική, εξ'αιτίας της επιθυμίας τους να είναι αυθεντικοί. Έτσι, ενώ οι εμπειρίες τους εξαντλούνται πολλά κομμάτια των δύο αυτών album συνθέτονται γρήγορα για να ικανοποιήσουν την απαίτηση του κοινού και ήταν φανερώς κατώτερα, και σχετικά απομιμητικά της πρώτης τους δουλειάς. Στο "Waiting for the Sun" του 1968 ενδιαφέρον παρουσιάζουν το "The Uknown Soldier", στο οποίο το συγκρότημα δείχνει για ακόμη μία φορά αδιαφορία να συμβιβάσει τους ισχυρά αντιπολεμικούς του στίχους και μια ειρωνική και τρομακτική παρουσίαση της αλήθειας, αλλά και το "Spanish Caravan" με ήχους flamenco. Το πιο αδύναμο σημείο όμως στην καριέρα τους είναι το "The Soft Parade"(1969) στο οποίο εξ'αιτίας των ανεπιτυχών τους συνδιασμών πνευστών και έγχορδων και της μη πειστικής ερμηνείας του Morisson κατηγορήθηκαν από τους underground rock καλλιτέχνες ότι πουλήθηκαν στη "εύκολη" pop μουσική. 

Στην κατηγορία αυτή όμως δεν δόθηκε πολύ σημασία και έτσι οι The Doors ανασυγκροτούνται για μια, όπως ατυχώς αποδείχθηκε, ύστατη προσπάθεια. Δύο νέα album, "Morisson Hotel"(1970) και "L.A. Woman"(1971) στα οποία, και πολύ περισσότερο στο δεύτερο, επικρατούν stone-cold blues μπαλάντες, έρχοντας να δικαιώσουν την πρώιμα δημιουργημένη φήμη του συγκροτήματος και να το επαναφέρουν στις προτιμήσεις των θαυμαστών τους. Ατυχώς λίγα single κατάφεραν να γίνουν επιτυχίες και να σκαρφαλώσουν στα charts όπως το "Riders on the Storm" και "Love her madly". 

Ακριβώς μετά την ολοκλήρωση του τελευταίου album ο Morisson φεύγει για το Παρίσι. Εκεί, ώντας χωρίς την προσοχή των άλλων μελών, που πλέον είχαν αποκτήσει κάποιες ιδιότητες οικογένειας, βρέθηκε εκτεθειμένος στον εαυτό του. Στις 3 Ιουλίου του 1971 βρίσκεται νεκρός στην μπανιέρα του, με προφανή αιτία, υπερβολική δόση ναρκωτικών. Το συγκρότημα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του δεν κατάφερε να συνεχίσει χωρίς αυτόν. Album όπως "Other Voices" (1971), "Full Circle" (1972) και "American Prayer" (1978, περιέχει ποιήματα του Morisson τα οποία απαγγέλει με τη συνοδεία της μουσικής των υπόλοιπων) συνέχισαν να αγοράζονται, αλλά οποιαδήποτε προσπάθεια των μελών του group χωρίς τον Morisson δεν είχε καμία απήχηση. 

Τον "παράξενο και στοιχειωμένο" κόσμο που είχαν ζήσει οι The Doors ήθελαν να κάνουν προσιτό στο κοινό τους κατά την διάρκεια των συναυλιών τους. Επιθυμούσαν κάτι περισσότερο από μια παράσταση, χωρίς αυτό να σημαίνει show, απλά επικοινωνία. Κάθε συναυλία ήταν μια μύηση στον κόσμο που είχε χτίσει ο Morisson, παρέα με αρχαία πνεύματα, διονυσιακά μυστήρια, απελευθέρωση της ψυχής. Και όλα οδηγούσαν στην κάθαρση. Καθώς ο Jim τραγουδούσε "Ride the snake...." για να ξεφύγει από όσα τον ακολουθούσαν χρόνια, όσοι παρακολουθούσαν ξέφευγαν από οποιονδήποτε "πατέρα" τους στοίχειωνε, έσπαγαν τα "δεσμά" τους, ή όπως ωμά χαρακτηρίστηκε, οι νέοι έκαναν την επανάστασή τους.Το αποκορύφωμα της παράξενης αυτής επικοινωνίας ήταν η περίφημη συναυλία στο Miami, όπου ο Jim λέγεται πως έβγαλε το παντελόνι του κατά την διάρκειά της, και άρχισε έτσι έναν αγώνα διώξεων της κυβέρνησης εναντίον του. Σημειωτέο ότι μέχρι σήμερα, θαυμαστές του, συνεχίζουν τον αγώνα της εκκαθάρισης του ονόματός του από την καλούμενη "άδικη" κατηγορία, χωρίς η υπόθεση να έχει ξεκαθαριστεί ποτέ. 

Κατά καιρούς ακούστηκαν πολλές γνώμες για τον ασυνήθιστο μυστικισμό και λατρεία της σκοτεινής πλευράς της μουσικής από τον Morisson. Ότι η αγάπη του για τον θάνατο τον οδήγησε σε αυτό το τέλος, για πολλούς τραγικό. Όσοι όμως αγάπησαν και ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν το φαινόμενο αυτό Morisson έχουν μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη να παραθέσουν. Ξεκινώντας απ'το γεγονός ότι ο ίδιος βρισκόταν σε διαρκή αγώνα γνώσης και ακολουθώντας τα βήματά του, δε μπορούσαν να μην κάνουν στάση στον τόσο αγαπητό για τον Jim, William Blake και την φράση "Ο δρόμος της υπερβολής οδηγεί στο παλάτι της σοφίας". Ο Jim ήθελε να μάθει, να καταλάβει, να ζήσει, να αποκτήσει εμπειρίες. Ήθελε να γίνει ποιητής και να ζήσει σαν ένας. Αυτή η αγάπη για τη ζωή ήταν ακριβώς και η αιτία που τον οδήγησε στο θάνατο. Όπως και να έχει, η ειρωνία είναι πως ο Jim, κατάφερε και να ζήσει και να πεθάνει σαν ποιητής, να αποκτήσει υστεροφημία, ακόμη και να θαφτεί δίπλα σε ονόματα όπως ο Μολιέρος και ο Oscar Wilde. 

Πολλές επανεκδόσεις των album των The Doors, live ηχογραφήσεις, ηχογραφήσεις βιβλίων με ποιήματά του και greatest hits συλλογές κυκλοφόρησαν από τότε. Τα υπόλοιπα μέλη ακολούθησαν ξεχωριστές καριέρες για λίγο καιρό, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Το '91 ο Oliver Stone σκηνοθετεί την ταινία με την ιστορία τους. Οι The Doors ενώνονται ξανά για να ακολουθήσουν μια σειρά από περιοδείες των οποίων οι συναυλίες μέχρι και σήμερα (2003) λαμβάνουν χώρα σε διάφορα μέρη. 

Πηγή: https://www.rocking.gr/articles/The_Doors_Afierwma/857

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Norah Jones

Σήμερα έιχα την διάθεση να "φύγω", να "ταξιδέψω". Άνοιξα το Spotify και η επιλογή της Norah Jones ήρθε αβίαστα, εντελώς φυσικά.

Γεννήθηκε το 1979 και είναι η κόρη του Ινδού μουσικού Ραβί Σανκάρ από το δεύτερο γάμο του με την Σού Τζόουνς.

Η μουσική της χαρακτηρίζεται από μία ιδιαίτερη μίξη τζαζ, παραδοσιακής φωνητικής ποπ, μπλουζ και κάουντρι.



Το 1996 κέρδισε το βραβείο της καλύτερης τζαζ τραγουδίστριας και της καλύτερης σύνθεσης στα φοιτητικά βραβεία του περιοδικού Downbeat. Με το συγκρότημα της, το οποίο εκτός της ιδίας συμμετέχουν οι Τζέσι Χάρις (σύνθεση, κιθάρα), Λη Αλεξάντερ (μπάσο) και Νταν Ρίζερ (ντραμς), υπέγραψαν συνεργασία με την εταιρεία Blue Note Records το 2001.

Το πρώτο άλμπουμ της στην εταιρεία με τίτλο "Come Away With Me" κυκλοφόρησε στις αρχές του 2002 με τεράστια εμπορική επιτυχία, πουλώντας περισσότερα από 18 εκατομμύρια αντίτυπα και έγινε πολυπλατινένιο. Η επιτυχία του άλμπουμ ήταν πρωτοφανής συνθήκη για την Blue Note και αυτό το άλμπουμ άλλαξε την μετέπειτα πορεία του ιστορικού τζαζ label.

Το 2004 κυκλοφόρησε το δεύτερο της δίσκο στην Blue Note με τίτλο "Feels Like Home", ένα άλμπουμ που την καθιέρωσε σαν μία από τις σημαντικότερες νέες τραγουδίστριας της παγκόσμιας ποπ σκηνής.



Ένα ήπιο αλλά ξεκάθαρο φλερτ με τη Jazz, μέσα από τους δρόμους της (κατά τα άλλα αντιπαθητικής) κάντρυ και ντυμένο με τη γοητεία της θηλυκής εγγύτητας στην παρακμή και της παράδοσης στα πάθη. Μια μουσική με δυτικό διαβατήριο, έτοιμη για παγκόσμια ταξίδια.

Και επειδή έρχονται και Χριστούγεννα θυμηθείτε: It's Not Christmas Till You Come Home.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Rumors - Fleetwood Mac


Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτό το album!

Έχει πουλήσει μέχρι σήμερα πάνω από 40 εκατομμύρια δίσκους καθιστώντας το ως ένα από τα περισσότερο εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών. Οι σύγχρονες μπάντες της pop θα θέλανε να ακούγονται σαν τους Fleetwood Mac αφήνοντας μας ως παρακαταθήκη τη δική τους μουσική


Οι Fleetwood Mac σχηματίστηκαν το 1967 στο Λονδίνο. Κατά τα πρώτα τους χρόνια, βασίστηκαν στα blues αλλά μετά τα μέσα της δεκαετίας του '70 υιοθέτησαν ένα pop rock ύφος, με το οποίο γνώρισαν τις μεγαλύτερες τους επιτυχίες. Από την ίδρυση τους, τα μόνα σταθερά μέλη είναι ο ντράμερ Μικ Φλίτγουντ και ο μπασίστας Τζον ΜακΒί, άπό τους οποίους πήρε το όνομα του και το συγκρότημα.

Το Rumors ήταν το 11ο άλμπουμ τους, όχι όμως το πρώτο με τον Λίντσεϊ Μπάκιγχαμ στην κιθάρα και γενικώς, δεν ήταν μια κομβική στιγμή από την άποψη των εισόδων και εξόδων στη μπάντα.

Ωστόσο, έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς σχεδόν για τα πάντα: Για την εμπορική επιτυχία, για την «ανακάλυψη» του είδους που αργότερα, ονομάστηκε FM Rock, για τις ίδιες τις ζωές των μελών του συγκροτήματος. Το Rumors και η περιοδεία που ακολούθησε, προκάλεσαν το χωρισμό του ζεύγους Μακ Βι, τους πλακωμούς μεταξύ Μπάκιγχαμ και Στίβι Νικς και άλλα πολλά.

Το Rumors, ακόμα και για αυστηρότατους κριτές του «ελαφρού» ροκ εν ρολ, αλλά και οπαδούς της χρυσής μπλουζ εποχής της μπάντας επί Πίτερ Γκριν, Ντάνι Κίρβαν κ.λπ. ήταν ένα σημαντικό άλμπουμ. Εκτός από το The Chain που δεν ήταν από τα πιο εμπορικά κομμάτια του δίσκου, αλλά και το κορυφαίο του άλμπουμ, Gold Dust Woman, άλλες συνθέσεις έφτασαν να γίνουν μέχρι και υπόκρουση προεκλογικών περιοδειών και γενικώς, να γραφτούν με ανεξίτηλο τρόπο στο μεγάλο βιβλίο της μουσικής.

Όλα τα κορυφαία τραγούδια βρίσκονται εκεί: το "Dreams", το "Never Going Back Again", το παιχνιδιάρικο "Don't Stop", το ανυπέρβλητο "Go Your Own Way". Πραγματικά, μια ποπ εποποιία. Ο «διάβολος» όμως βρίσκεται στις λεπτομέρειες, λένε, και αυτή η πανέμορφη λεπτομέρεια ανήκει στο "You Make Loving Fun".


Ας το πιάσουμε αναλυτικά. Η σύνθεση είναι όσο απλή, αλλά και όσο σύνθετη χρειάζεται για να κολλήσει σε έναν ραδιοφωνικό ακροατή και για να δώσει, συνάμα, τα κατάλληλα «πιστοποιητικά» σε κάποιον που ντρέπεται να παραδεχτεί ότι απλά λατρεύει την καλή ποπ μουσική. Ύστερα έρχεται η φωνή της Christine McVie, αυτή η βραχνή φωνή που υποδηλώνει μια γυναίκα έμπειρη και που αναδύεται από τα σεμνά πλήκτρα. Ο τρόπος με τον οποίον εκφέρει την πρώτη λέξη των στίχων, εκείνο το μακρόσυρτο «sweeeeeeet», είναι απλά καθηλωτικός.

Στο φόντο, βέβαια, οι μουσικοί οργώνουν. Ο Buckingham με τις ουσιαστικές κιθαριστικές του συνεισφορές κεντάει χωρίς αυταρέσκεια. Ο Mick Fleetwood υποδηλώνει στα ντραμς την τεχνική του, αρκούμενος σε ένα τρομακτικά απλό παίξιμο (θυμηθείτε, στα τύμπανα ακόμα και η παραμικρή διαφορά στην ισχύ, δίνει άλλον «αέρα»). Το μπάσο του John McVie δίνει όλη την ουσία. Και η Stevie Nicks είναι μεν παρούσα στα δεύτερα φωνητικά, αλλά απλά και μόνο η εντύπωση ότι τη βλέπεις να χτυπά το «ντέφι», σε απογειώνει.

Όλα αυτά συνθέτουν έναν εξαίσιο ύμνο, ο οποίος απαιτεί να υψώσεις την ένταση για να εισέλθεις στον κόσμο του. Ωστόσο πίσω από το τραγούδι υπάρχει μια εξίσου πανέμορφη ιστορία, που εν τέλει σε κάνει να πιστεύεις ότι καμία τεχνική, καμία άρτια παραγωγή, δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει το ειλικρινές συναίσθημα.

Η Christine McVie, όταν έγραψε το "You Make Loving Fun" και το παρουσίασε στη μπάντα εν μέσω λόφων κοκαΐνης, σκληρών προσωπικών μεταπτώσεων στα ζευγάρια του line-up και υπό τους ασφυκτικούς κανόνες περί ισόποσης σύνθεσης, ρωτήθηκε από τον σύζυγό της –τον μπασίστα των Fleetwood Mac, John McVie– ποιον αφορά αυτή η υπέροχη εξομολόγηση λατρείας. Βρισκόμαστε σε ένα σημείο που οι προσωπικές σχέσεις ανάμεσα στους McVie, Buckingham & Nicks βρίσκονται στο ναδίρ: στον στίχο του "The Chain", «If you don't love me now / you will never love me again», λέγεται ότι συναίνεσαν όλα τα μέλη, επειδή αντικατόπτριζε την συναισθηματική τους κατάσταση.


Η Christine απάντησε, λοιπόν, ότι το τραγούδι αφορούσε τη σκυλίτσα της. Έφταιγε η καλή πρόθεση; Η ενστικτώδης βλακεία του; Η συνειδητοποίηση ότι όλα τελειώνουν; Πάντως ο John McVie την πίστεψε. Για να μάθει κάποιον καιρό μετά το διαζύγιό τους ότι η Christine εκείνη την εποχή είχε ήδη συνάψει «παράνομο» δεσμό με τον φωτιστή της μπάντας, τον Curry Grant.

Το "You Make Loving Fun" είναι επομένως ένα τραγούδι αξεπέραστα ερωτικό. Η διάλυση, τα μυστικά, οι αντιζηλίες, οι δεύτερες σκέψεις. Όλα σε ένα τραγούδι. Λατρεία.

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2018

I can't escape myself

Προχθές, εκεί που τα πίναμε με έναν καλό φίλο σε ένα μπαρ που ήταν ασφυκτικά γεμάτο με κόσμο περιορισμένου ηλικιακού φάσματος (ας πούμε, 40 something) ο dj του μαγαζιού επέλεξε αυτό το κομμάτι.



Ήταν λίγο σουρεαλιστικό. Έβλεπες γύρω σου ανθρώπους που τα έχουν ψιλοκαταφέρει στη ζωή τους (μερικοί από αυτούς μπορεί να τα έχουν "χοντροκαταφέρει" κιόλας), με δουλειά, γυναίκα, παιδιά ένα ή περισσότερα αυτοκίνητα και σπίτια και από τα ηχεία ακουγόταν αυτό το τραγούδι με τους παρακάτω στίχους:

So many feelings Pent up in here Left alone I'm with The one I most fear I'm sick and I'm tired Of reasoning Just want to break out Shake off this skin I can't escape myself All my problems Loom larger than life I can't swallow Another slice Seems like my shadow Marks every stride Can't learn to live with What's trapped inside I can't escape myself So many feelings Pent up in here Left alone I'm with The one I most fear I'm sick and I'm tired Of reasoning Just want to break out Shake off this skin I can't escape myself

Για την ιστορία, το τραγούδι περιλαμβάνεται στο πρώτο album των The Sound με τίτλο "Jeopardy" που κυκλοφόρησε την 1η Νοεμβρίου του 1980. Το album δεν πέτυχε εμπορικά, το συγκεκριμένο κομμάτι όμως ακούστηκε πολύ στην Ελλάδα, χωρίς ποτέ να έχει κυκλοφορήσει ως single.

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1982

Σαν σήμερα στις 30 Νοεμβρίου του 1982 κυκλοφορεί το album "Thriller" του Michael Jackson.



Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που το αγόρασα. Είχαν ήδη βγει δύο singles από το album και καθώς το άκουγα καταλάβαινα ότι θα ακολουθήσουν και άλλα. Δεν μπορούσα βέβαια να συνειδητοποιήσω ότι άκουγα ένα από τα πιο πετυχημένα album όλων των εποχών στην ιστορία της μουσικής. Έχει πουλήσει πάνω από 50 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, έβγαλε τελικά εφτά singles (όλα ιδιαίτερα επιτυχημένα) και έμεινε στην ιστορία και για ένα από τα πιο συζητημένα video clips (για το ομώνυμο τραγούδι). 

Track listing
Side one

TitleWriter(s)Producer(s)
1."Wanna Be Startin' Somethin'"Michael Jackson
6:02
2."Baby Be Mine"Rod TempertonJones4:20
3."The Girl Is Mine(with Paul McCartney)Jackson
  • Jones, 
  • Jackson
3:41
4."Thriller"TempertonJones5:57
Side two

TitleWriter(s)Producer(s)
1."Beat It"Jackson
  • Jones,
  • Jackson
4:18
2."Billie Jean"Jackson
  • Jones,
  • Jackson
4:54
3."Human Nature" Jones4:07
4."P.Y.T. (Pretty Young Thing)"
Jones3:58
5."The Lady in My Life"TempertonJones4:59


Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Hey Jude ... 50 χρόνια μετά τη "γέννηση" του

«Είμαι εγώ», αναφώνησε ο Τζον Λένον όταν πρωτοάκουσε ένα στίχο. «Όχι, είμαι εγώ», απάντησε ο Μακάρτνεϊ. Και δεν ήταν οι μόνοι που αναγνώρισαν τον εαυτό τους στους στίχους του επτάλεπτου αυτού ύμνου. Υπήρξαν κι άλλοι που έζησαν την ψευδαίσθηση πως υπήρξαν η «Jude» στο θρυλικό Hey Jude τού Πωλ Μακάρτνεϊ.




Κάποιοι είπαν πως γράφτηκε για τη δημοσιογράφο της Daily Express, Τζούντιθ Σάιμονς. Άλλοι για την Τζέιν Άσερ, την μνηστή του Μακάρτνεϊ που μόλις είχε εγκαταλείψει για τα μάτια της Λίντα Ίστμαν – που έμελλε να γίνει κυρία Μακάρτνεϊ. Η αλήθεια, όμως, απείχε πολύ από φήμες και ψευδαισθήσεις. Ήταν πολύ πιο διαφορετική, ίσως πεζή σε σχέση με όσα φαντασιώνονταν οι γκρούπις για τους «θεούς» τους αλλά σίγουρα απρόσμενη, τρυφερή κι ανθρώπινη.
Το Hey Jude παραδόθηκε στην ανθρωπότητα έναν Αύγουστο πριν από μισό αιώνα. Κι ακόμη και σήμερα, κάνει ορκισμένους «μπιτλόβιους» και μη να ανατριχιάζουν.

Πώς «γεννήθηκε» 
«Παιδί» τού Πωλ Μακάρτνεϊ, το σκάρωσε καθ’οδόν από το Λονδίνο στο Γουέμπριντζ του Σάρεϊόπου πήγαινε να δει τη Σίνθια και τον Τζούλιαν Λένον, λίγο αφότου ο σύζυγος και πατέρας Τζον τούς άφησε για τα μάτια της Γιόκο Όνο.
Το Hey Jules, όπως ήταν ο αρχικός του τίτλος, ήταν ένα μουσικό χάδι του «θείου» Πωλ για τον πεντάχρονο Τζούλιαν, με τον οποίο συνήθιζε να παίζει και να περνά δημιουργικό χρόνο – τη στιγμή που ο Λένον, κατά δική του παραδοχή, δεν είχε βρει τον τρόπο να προσεγγίσει το παιδί του. Σε μία φωτογραφία της εποχής δε, ο Μακάρτνεϊ κρατά πατρικά τον μικρό Τζούλιαν στην αγκαλιά του, με τον Λένον στο φόντο, αποστασιοποιημένο, «ξένο», ένα ροκ σταρ στο ίδιο του το παιδί.
Διακοπές στην Ελλάδα: Ο Πωλ Μακάρτνεϊ έχει στην αγκαλιά του τον τετράχρονο Τζούλιαν, ενώ πίσω τους διακρίνεται ο μπαμπάς του - Central Press/Getty Images
Η απαλότητα της μελωδίας οφείλεται στο ότι γράφτηκε για ένα παιδί θλιμμένο και παραμελημένο από την πατρική φροντίδα. Η απλότητα της μελωδίας οφείλεται στο ότι ο Μακάρτνεϊ οδηγούσε κι, όταν το «έφερνε στον κόσμο», δεν είχε την πολυτέλεια τού πιάνου ή της κιθάρας του. Οι συνθήκες τον ώθησαν στο είδος μιας σύνθεσης απλής, περιεκτικής, που εντυπώνεται στη μνήμη και τραγουδιέται εύκολα.
Ο Τζούλιαν έμελλε να μάθει αργά, με καθυστέρηση σχεδόν μίας εικοσαετίας από τη σύνθεσή του, πως το τραγούδι ήταν γραμμένο για εκείνον. «Ο Πωλ κι εγώ περνούσαμε χρόνο μαζί – περισσότερο απ’΄ο,τι ο πατέρας μου κι εγώ. Ήμασταν φίλοι και φαίνεται πως υπάρχουν περισσότερες φωτογραφίες με τον Πωλ κι εμένα σε κείνη την ηλικία να παίζουμε μαζί παρά με τον πατέρα μου κι εμένα», θυμάται ο Τζούλιαν, ο οποίος το 1996 έδωσε 25.000 λίρες για να αγοράσει τις σημειώσεις και παρτιτούρες της ηχογράφησης. Σαν ένα ετεροχρονισμένο ευχαριστώ στον άνθρωπο που τον αγάπησε, του αγόρασε την πρώτη του κιθάρα και βρήκε τον τρόπο και τον χρόνο να τον προσεγγίσει.

Η ηχογράφηση

Στην ηχογράφηση, ο Μακάρτνεϊ κράτησε ένα κομμάτι αυτής της αρχικής σύλληψης, τα πρώτα 25 δεύτερα μιας μπαλάντας που εξελίσσεται σε κάτι πολύ πιο φιλόδοξο. Ήταν σαν να ξεκινούσε ο καλός «θείος» Πωλ, ήσυχα και τρυφερά και σύντομα έδινε τη σκυτάλη στον ανηλεή, λυσσαλέο καλλιτέχνη.Ερωτώμενος γιατί έκανε το Jules Jude, απάντησε όπως κάθε πρακτικός καλλιτέχνης: «επειδή ακουγόταν καλύτερα». Ίσως. Ίσως πάλι γιατί ήθελε να προστατεύσει τον μικρό Τζούλιαν. Ίσως γιατί ήθελε να προσδώσει μία εσάνς μυστηρίου – αν όχι ρομάντζου – στο μουσικό «νεογνό» του.
Οι τρεις από τους τέσσερις Beatles (από τα αριστερά προς τα δεξιά, Τζον Λένον, Τζορτζ Χάρισον και Πωλ Μακαρτνεϊ, κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του Yellow Submarine, το 1968 – Keystone Features/Getty Images
Αφού είχε δουλέψει αρκετά το Hey Jude o Μακάρτνεϊ, κάλεσε κάποτε τον Λένον και την Όνο στο σπίτι του για να τους το παρουσιάσει. Όταν έφτασε στο στίχο The movement you need is on your shoulderσταμάτησε. «Θα το αλλάξω αυτό. Ηλίθια έκφραση, ακούγεται φτωχό…», είπε ο Πωλ. «Όχι δεν θα το αλλάξεις. Είναι ο καλύτερος στίχος του τραγουδιού», είπε ο Τζον. Κι έτσι έγινε.
Τα λόγια αυτά, πέραν της διατήρησης του στίχου, είχαν άλλες δύο συνέπειες, όπως τις θυμάται ο Πωλ Μακάρτνεϊ σε συνέντευξη του 1994:«Το αγαπάς διπλά. Ήταν σαν ένα μικρό αδέσποτο που εσύ ετοιμαζόσουν να σκοτώσεις…», από τη μία. Κι από την άλλη, του θυμίζει παντοτινά τον άλλοτεσυνοδοιπόρο στο πάνθεο της μουσικής δόξας: «Τότε είναι που θυμάμαι τον Τζον, όταν ακούω τον εαυτό μου να τραγουδά τούτο το στίχο. Είναι ένα συναισθηματικά φορτισμένο σημείο του τραγουδιού».
Ο Μακάρτνεϊ ήθελε το τραγούδι μεγάλο. Κατέληξε να ξεπερνά τα επτά λεπτά – τρεις φορές μεγαλύτερο, δηλαδή, από τα συνήθη χιτς των Beatles έως εκείνη τη στιγμή… Ο παραγωγός τους, Τζορτζ Μάρτιν εξεμάνη, επιμένοντας πως ένα επτάλεπτο κομμάτι ήταν υπερβολικά μεγάλο και πως τα ραδιόφωνα δε θα το έπαιζαν. «Θα το παίξουν, αν είναι από εμάς», αντέτεινε υπεροπτικά αλλά προφητικά ο Λένον.
Η Γιόκο Όνο μαζί με τους Τζον Λένον και Πωλ Μακάρτνεϊ, στην πρεμιέρα του Yellow Submarine στο Λονδίνο. Ο Τζον κι ο Πωλ κρατούν μήλα, το σύμβολο της νέας τους δισκογραφικής. Οι σχέσεις των δύο είχαν κάτι από το πάθος εραστών, περιγράφουν δημοσιογράφοι που παρακολούθησαν την πορεία τους. Είχαν κλονιστεί και παρέμεναν τεταμένες έως τη δολοφονία του Τζον, κάτι που πολλοί αποδίδουν όχι μόνο στην, κατά κανόνα, δύσκολη συνύπαρξη δύο ιδιοφυϊών στην ίδια ομάδα αλλά και στη καθολική παρουσία της Γιόκο Όνο στη ζωή και τη δουλειά του Λένον – Michael Webb/Keystone/Getty Images
Οι Μπιτλς ηχογράφησαν το πρώτο μισό του Hey Jude στο στούντιο Abbey Road στις 29 και 30 Ιουλίου του 1968, ξεκινώντας περίπου στις 8 το απόγευμα και τελειώνοντας τρεις ή τέσσερις τα ξημερώματα. Η σύνθεσή τους, κλασική: Ο Μακάρτνεϊ στο πιάνο, ο Χάρισον ηλεκτρική κιθάρα, ο Λένον ακουστική και ο Σταρ στα τύμπανα.
Την επόμενη μέρα μεταφέρθηκαν σε άλλο στούντιο – στο Trident στο Σόχο, όπου υπήρχε (επαναστατική, για την εποχή) δυνατότητα ηχογράφησης σε οκτώ κανάλια ήχου – για το δεύτερο μισό του κομματιού. Εκεί τους τέσσερις συνέδραμαν μουσικά 36 κλασικοί μουσικοί – που είχαν επιλεγεί από τον Μάρτιν, τον λεγόμενο και «πέμπτο Beatle» ο οποίος, σε αντίθεση με τον Μακάρτνεϊ, ήξερε να διαβάζει μουσική.
Η μουσική διαδρομή του τραγουδιού ακολουθούσε ένα θεαματικό κρεσέντο: Ξεκινούσε «μοναχικά» με τη φωνή και το πιάνο ενός μόνο ανθρώπου και έφτανε στην κορύφωσή του με φωνές, όργανα και παλαμάκια 40 ανθρώπων!
Στις 18 Απριλίου του 1963, η τότε 17χρονη Τζέιν Άσερ έπαιρνε συνέντευξη από τους Beatles, στο Royal Albert Hall του Λονδίνου. Λίγο μετά ξεκινούσε ένα ερωτικό ταξίδι με τον Πωλ Μακάρτνεϊ που έμελλε να κρατήσει μία πενταετία. Οι δύο τους, μάλιστα, έφτασαν στο παρά πέντε του γάμου, ανακοινώνοντας τον αρραβώνα τους, τα Χριστούγεννα του 1967. Λίγους μήνες μετά, τον Ιούλιο του 1968, η Άσερ ανακοίνωνε δημοσίως μέσω BBC πως ο αρραβώνας είχε ακυρωθεί, σοκάροντας πολλούς - μεταξύ αυτών και τον ίδιο τον μνηστήρα της, Πωλ. Ο οποίος τη στιγμή της ανακοίνωσης βρισκόταν στο πατρικό του με την «πέτρα του σκανδάλου», Φράνσι Σβαρτς. Πολλοί υπέθεσαν πως το Hey Jude ήταν ένας φόρος τιμής από τον Πωλ στην παρ’ολίγον σύζυγό του. Στη φωτογραφία οι δύο τους έχουν μόλις ακούσει τα νέα του θανάτου τού μάνατζερ των Beatles, Μπράιαν Επστάιν - Keystone/Getty Images
Παρά το αποτέλεσμα, οι ηχογραφήσεις σημαδεύτηκαν από δύο «παραφωνίες». Αφενός, τη διαρκή παρουσία της Όνο στο πλευρό του Λένον – με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τη συνοχή ενός συγκροτήματος μεγα αστέρων –, αφετέρου την κόπωση και τις αντεγκλήσεις των τεσσάρων μελών του θρυλικού συγκροτήματος, μετά το ταξίδι τους στην Ινδία. «Τραγούδι που έλαμπε από αισιοδοξία, μετά από ένα καλοκαίρι σύγχυσης κι οργής μέσα στο γκρουπ», περιγράφει εύσχημα ο συγγραφέας Πίτερ Νόγκετ.
Το Hey Jude έγινε αυτομάτως κλασικό. Έμεινε για εννέα εβδομάδες στο νούμερο 1 των αμερικανικών τσαρτς και, έως το τέλος της δεκαετίας, είχε ηχογραφηθεί από τον Έλβις Πρίσλεϊ, την Νταϊάνα Ρος, την Έλα Φιτζέραλντ, τον Σμόουκι Ρόμπινσον.

Είναι ένα κομμάτι που υμνήθηκε από το κοινό, «χώρεσε» παντού, από τα μοναχικά δωμάτια απεγνωσμένων εφήβων και θορυβώδεις παμπ μέχρι κατάμεστα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Γηραιάς Αλβιόνας, πρωτοκλασάτα πανεπιστήμια  και τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου – όπου ο δημιουργός τους το ερμήνευσε στο τέλος της τελετής έναρξης. Είναι ένα κομμάτι που πριν την κυκλοφορία του προκάλεσε – για λίγο – το αίσθημα της εβραϊκής κοινότητας, καθώς Jude (Γιούντε) στα γερμανικά σημαίνει Εβραίος.

Οι φίλαθλοι των «πολιτών» τραγουδούν το Hey Jude, κατά την απονομή του τροπαίου της Πρέμιερ Λιγκ στη Μάντσεστερ Σίτι, το 2012


Το Hey Jude, παρότι συχνά περιλαμβανόταν, σπανίως φιγούραρε πρώτο στις περίοπτες λίστες των πιο έγκυρων και αναγνωρισμένων μουσικών περιοδικών του κόσμου για τα καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών. Παρόλα αυτά, λίγη σημασία είχε… «Αυτό είναι το καλύτερο τραγούδι του Πωλ Μακάρτνεϊ»: Το Hey Jude είχε βρει, από νωρίς και για πάντα, τον πιο βαρύτιμο κριτή του. Λεγόταν Τζον Λένον.

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

A Star Is Born

Η πρώτη ταινία με αυτόν τον τίτλο γυρίστηκε το 1937. Πρωταγωνιστές η Janet Gaynor και ο Fredric March. Η σκηνοθεσία ήταν του William A. Wellman.


Η δεύτερη ταινία βγήκε το 1954. Πρωταγωνιστές η Judy Garland και ο James Mason. Σκηνοθέτης ο George Cukor.


Η τρίτη ήταν το 1976. Πρωταγωνιστές η Barbra Streisand και ο Kris Kristofferson. Σκηνοθέτης ο Frank Pierson.


Και τώρα, το 2018. Πρωταγωνιστές η Lady Gaga και ο Bradley Cooper (ο οποίος σκηνοθέτησε την ταινία και είναι και το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης).


Ε, μόνο το Hollywood μπορεί να τα κάνει αυτά. Το ενδιαφέρον εδώ είναι πως και οι τέσσερις ταινίες είναι καλές (για την εποχή τους) και φυσικά έχουν καταπληκτικό soundtrack.


Αν μπορείτε, δείτε και τις τέσσερις. Ένας μαραθώνιος A Star Is Born ξεκινώντας από το 1937 και φτάνοντας στο 2018 δεν θα ήταν καθόλου άσχημη ιδέα. Πάρτε το ταίρι σας ή/και τους φίλους σας και κάντε το. Δε θα το μετανιώσετε.

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Imagine Dragons

Να και ένα από τα σημερινά groups που εκτιμώ και μου αρέσει να ακούω στις μέρες μας.


Ακούω αυτή τη στιγμή το νέο τους album "Origins" και νομίζω πως για μια ακόμη φορά τα κατάφεραν. Τι εννοώ; Εννοώ πως καταφέρνουν να είναι ιδιαίτερα εμπορικοί χωρίς όμως να ξεφεύγουν σε φτηνούς εντυπωσιασμούς πατώντας πάνω σε φόρμες που είναι γνώριμες σε όλους μας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο frontman της μπάντας Dan Reynolds αναφέρει ως μουσικές του επιρροές τα παρακάτω ονόματα: Arcade Fire, Nirvana, Muse, The Beatles, Paul Simon, Coldplay, Linkin Park, Harry Nilsson και U2.



Πάμε τώρα στο "Origins". Το εξώφυλλο του ακολουθεί το φουτουριστικό θέμα που συνηθίζουν να παρουσιάζουν οι Imagine Dragons στα εικαστικά των κυκλοφοριών τους. Πρόκειται για το τέταρτο album του συγκροτήματος που έρχεται 16 μήνες μετά το πλατινένιο "Evolve". Η standard έκδοση του άλμπουμ περιλαμβάνει 12 τραγούδια και η deluxe έκδοση 15. Το group θεωρεί πως είναι το «αδελφάκι» του "Evolve":  «Πρόκειται για την αναζήτηση νέου εδάφους αλλά και για την εκτίμηση των ριζών σου», λέει ο Dan Reynolds. «Όταν δημιουργούμε, δημιουργούμε χωρίς σύνορα, χωρίς κανόνες. Το βρίσκουμε συναρπαστικό να κάνουμε μουσική που μοιάζει σε εμάς διαφορετική και νέα.»


Το "Natural", έχει διανύσει ήδη πέντε εβδομάδες στο Νο1 των εναλλακτικών ραδιοφώνων των ΗΠΑ, καταρρίπτοντας το ρεκόρ μεταδόσεων στο συγκεκριμένο είδος, ενώ το "Zero" είναι το τραγούδι που έγραψε και τραγούδησε το συγκρότημα για τις ανάγκες της ταινίας κινουμένων σχεδίων «Ralph Breaks the Internet» (Ραλφ Εναντίον Ίντερνετ) της Disney που παίζεται τώρα στις αίθουσες. Στις 31 Οκτωβρίου βγήκε ως τρίτο single το "Machine", ενώ μόλις προχθές κυκλοφόρησε και τέταρτο single από το album, το "Bad Liar". Και έπεται συνέχεια.


Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Bridge Over Troubled Water

Πάμε πάλι πίσω, σε αυτά που αγαπάμε.

Σαν σήμερα, στις 9 Νοεμβρίου του 1969, ηχογραφήθηκε το Bridge Over Troubled Water από το φοβερό δίδυμο των Paul Simon και Art Garfunkel.



Το τραγούδι πήγε στο Νο. 1 του βρετανικού chart τον Φεβρουάριο του 1970. Το δε album έχει μείνει συνολικά 41 εβδομάδες στην κορυφή από τότε μέχρι και σήμερα όταν για οποιοδήποτε λόγο ξαναέρχεται στην επικαιρότητα και κερδίζει νέους ακροατές. Έχει πουλήσει πάνω από 25 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο κερδίζοντας έτσι τον τίτλο του ενός από τα πιο εμπορικά album όλων των εποχών. Εκτός από το ομώνυμο τραγούδι περιείχε ακόμη τα  “The Boxer,” “The Only Living Boy in New York”, "Cecilia” και “El Condor Pasa (If I Could)”.

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

Lauren Jauregui - Expectations

Ας δούμε τώρα και κάτι που μόλις κυκλοφόρησε και μου άρεσε.


Η Lauren Michelle Jauregui Morgado όπως είναι ολόκληρο το όνομα της, αφού πέρασε από τις Fifth Harmony ετοιμάζει το πρώτο solo album της. Το Expectations είναι το πρώτο single και είναι καλό.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

Αναπνοή

Πόσο ανάγκη τις έχουμε αυτές τις αναπνοές τελικά;

Εδώ στη Θεσσαλονίκη έχουμε τριήμερο. Έκατσε καλά φέτος, Αγίου Δημητρίου Παρασκευή, μετά Σαββατοκύριακο, νάτο το τριημεράκι.

Όσοι ζούμε μια ασφυκτική καθημερινότητα απολαμβάνουμε πραγματικά αυτές τις ανάσες ξεκούρασης και διαφυγής. Εμένα ας πούμε, μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω μια -ας το πούμε- playlist που μου είχε φτιάξει πριν από πολλά χρόνια ένας άνθρωπος που εκτιμώ τόσο για το μουσικό του γούστο, όσο και για τη συνολικότερη κοσμοθεωρία και στάση του απέναντι στη ζωή.

Και κάθομαι αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές και ακούω ολόκληρα albums (ποιος ακούει άραγε ολόκληρο κάποιο album πια) από καλλιτέχνες που πραγματικά ήξεραν να φτιάχνουν μουσική. Και ανακαλύπτω κομμάτια που δεν έγιναν ποτέ τεράστιες επιτυχίες αν και το άξιζαν. Αλλά η μουσική βιομηχανία πάντα δούλευε με αυτόν τον τρόπο. Πόσες φορές δεν αγοράσαμε κάποιο δίσκο με ένα και μόνο καλό τραγούδι και με 7-8 ακόμα που απλά γέμιζαν το album;

Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις! Τέτοια albums ακούω σήμερα και δεν μπορώ να μην τα συγκρίνω με την κατάσταση που έχουν δημιουργήσει -και πάλι- οι εταιρείες στο χώρο της μουσικής στις μέρες μας. Anyway, δεν θέλω να γκρινιάξω αλλά να σας ευχηθώ να βρίσκετε χρόνο να κάνετε αυτά που σας αρέσουν, αυτά που σας γεμίζουν και αυτά που πραγματικά σας ξεκουράζουν.

Από τη Δευτέρα αρχίζει και πάλι το τρέξιμο. Να είμαστε καλά και να ανταμώνουμε (όποτε μπορούμε).


Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Rhys Lewis - No Right To Love You (Live Session)

St. Vincent – MassEducation

Το περσινό "Masseduction" μόνο με μια φωνή κι ένα πιάνο.



Στα γρήγορα: Η ακουστική εκδοχή του περσινού επιτυχημένου Masseduction της Anne Clark που ηχογραφήθηκε σε δύο μέρες μαζί με τον Thomas Bartlett, στην Loma Vista. 
Την ακούσαμε: Η ποπ «μαζική αποπλάνηση» που πρότεινε με υποδειγματικά αποτελέσματα πέρυσι αποκτά τον…εκπαιδευτικό της χαρακτήρα με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. H φωνή της Clark συνοδεία πιάνου καταφέρνει είναι ερωτική όταν αφήνει στην άκρη τις ψεύτικες κορώνες και το ρίχνει στο γρέζι (“Savior”) και στην καλύτερη στιγμή της συγκεκριμένης ηχογράφησης ακούγεται σαν μια σέξυ γατούλα που μεγάλωσε στα πόδια της Patti Smith (“Sugarboy”). Αναπόφευκτα τα κομμάτια σε σημεία ακούγονται απλά σαν τα ακουστικά demos της τελικής εκδοχής τους, όμως στα μελωδικότερα σημεία τους γίνονται γλυκερά. 
Τρέξε μακριά: Αν δεν είσαι φαν των MTV Unplugged.
Τ’ είπες τώρα; «Το Masseducation είναι η βαθιά ανάσα μετά τη φρίκη.» –Rolling Stone
Να τ’ αφήσω; 78/100 –Metacritic

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Κι αν είμαι ροκ ...

Σήμερα ξύπνησα με αυτό το τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου καρφωμένο στο μυαλό μου.


Ήταν 1980 όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος  «Για μια μέρα ζωής» του Βασίλη, που περιείχε το συγκεκριμένο κομμάτι. Οι στίχοι είναι της Δώρας Σιτζάνη και η μουσική του μεγάλου μας Μάνου Λοΐζου.

Βλέποντας τι ακούνε σήμερα οι νέοι στο  Spotify και στο iTunes αλλά και στους παλιούς κλασικούς καταλόγους επιτυχιών (Billboard) όπου βέβαια και αυτοί έχουν αλλάξει τον τρόπο μέτρησης της δημοφιλίας των κομματιών (συνυπολογίζοντας ψηφιακές πωλήσεις και κλικαρίσματα στο YouTube), αναρωτιέσαι που πήγε όλη αυτή η "κουλτούρα" του ροκ.

Εντάξει, μεγαλώσαμε και μαζί με μας μεγάλωσε και το ροκ, ξέφτισε, και δεν είναι πια τόσο ελκυστικό στα νέα παιδιά. Συγκροτήματα υπάρχουν πολλά, νέοι μουσικοί καθημερινά "πειράζουν" δημιουργικά τα αριστουργήματα των προηγούμενων δεκαετιών αλλά κάτι λείπει. Η ροκ attitude δεν περνάει πια σε μεγάλες μάζες της νεολαίας και όλοι περιμένουμε ένα νέο supergroup όπως αυτά του παρελθόντος που θα εξελίξει και θα απογειώσει και πάλι τη ροκ μουσική.

Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό στις μέρες μας και σίγουρα αυτό που ζητάμε δεν είναι η αναβίωση του είδους με τη μορφή της "μόδας" κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές και στο χώρο της μουσικής.

Πάντως -για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι- δείτε τι έγραφε πριν 3 χρόνια η Ναντίν Ξυθάλη στο pillowfights.gr. Νομίζω ότι τα λέει αρκετά καλά.

Μεγαλωμένη στα Εξάρχεια, μια ζωή μες στην νταρκίλα και τα μαύρα, ορκισμένη ροκού απ’ τα 15 μου, παρευρισκόμενη σε οποιαδήποτε συναυλία γινόταν στην πόλη μας και τρελά ερωτευμένη με τον Marilyn Manson. Ναι, ήταν λίγο ανατριχιαστικό αυτό το τελευταίο γι’ αυτό και στα κρυφά γλυκοκοιτούσα τον Axl Rose. Νομίζω πως αυτές οι λεπτομέρειες αρκούν για να μπορέσω με περισσή ευκολία και άνεση να αναλύσω την κοσμοθεωρία του ροκ.
 Το ροκ, δεν είναι απλά ένα ακόμα είδος μουσικής, είναι ολόκληρος τρόπος ζωής, είναι ιδεολογία. Δεν είναι σαν τα σκυλάδικα, πάμε στα μπουζούκια πετάμε και κανένα γαρύφαλλο κι αυτό ήταν όλο. Το ροκ είναι κουλτούρα, είναι επανάσταση. Δεν είναι μόνο η γνωστή φράση «Sex, Drugs ‘n’ Rock & Roll». Είναι νεότητα πνεύματος και τρόπος έκφρασης.
Αν μη τι άλλο, θα μπορούσε κανείς να πει πως το ροκ είναι αναρχία. Και θα συμφωνήσω. Είναι κάτι ασυμβίβαστο, κάτι που δεν μπαίνει σε καλούπια και δε χωράει σε «πρέπει» και καθωσπρεπισμούς, είναι ένα μόνιμο μεθύσι. Από εκείνα που δεν υπολογίζεις τις πράξεις σου και έχεις σαν δικαιολογία το αλκοόλ που ρέει στις φλέβες σου. Εν ολίγοις, είναι μια μόνιμη ταχυπαλμία.
Το ροκ είναι ένας μόνιμος πόλεμος, μια διαμάχη με τους υπολοίπους. Όχι τόσο για να αλλάξουν οι άλλοι και να υποστηρίξουν το «σκληρό» στρατόπεδο, όσο για να μην αλλάξουν εκείνοι οι ροκ τύποι. Ασχέτως αν στην πορεία άλλαξαν όλοι και όλα…
Βλέπεις, κάποτε ένας ροκάς φαινόταν από χιλιόμετρα μακριά. Θέλεις λίγο το μακρύ μαλλί, λίγο η μπλούζα «Metallica» ή «Maiden», λίγο το κολλητό τζιν, λίγο οι αρβύλες, λίγο το αμάνικο τζιν γιλέκο με άπειρες καρφιτσωμένες κονκάρδες συγκροτημάτων, ξεχώριζε απ’ το πλήθος.
Ο Σαββόπουλος είχε πει ότι η Μπέλλου ήταν ροκ. Και ήταν. Όπως και οι περισσότεροι παλιοί ρεμπέτες ήταν ροκ κι ας μην άκουγαν ποτέ τους ούτε Stones ούτε Zeppelin.
Ροκ σημαίνει πολλά: σημαίνει αυθεντικότητα, σημαίνει ελευθερία.
Ο πραγματικός ροκ τύπος είναι αυτός που πρώτα απ’ όλα είναι ο εαυτός του. Είναι αληθινός. Δεν το παίζει, δεν προσποιείται, δεν αντιγράφει. Γι’ αυτό άλλωστε και ξεχωρίζει. Το «δήθεν» δεν είναι ροκ! Ούτε το κόμπλεξ είναι ροκ. Ούτε το καλάμι είναι ροκ. Γενικά ο ροκ τύπος δεν ξέρει από σύνδρομα ούτε ανωτερότητας ούτε κατωτερότητας. Ροκ είναι αυτός που έχει κάνει την προσωπική του επανάσταση. Ζει και αναπνέει απελευθερωμένος.
Ροκ είναι αυτός που ονειρεύεται, που ελπίζει, που προσπαθεί, που αγωνίζεται. Όχι μόνο για την πάρτη του, για όλους. Είναι ειλικρινής, είναι φίλος, πραγματικός. Ροκ είναι αυτός που θα ερωτευτεί και που θα δακρύσει. Ούτε θα ντραπεί ούτε θα το κρύψει. Έχει ευαισθησίες και αυτές αντικατοπτρίζονται στην μουσική του. Ροκ είναι αυτός που έχει άποψη, έχει ιδεολογία. Όχι στα λόγια, στην πράξη. Ζει αυτά που υπερασπίζεται, δεν τα λέει για να τα πει ούτε τα γράφει μόνο για να τα παίξει. Ο ροκ τύπος δε βολεύεται, δεν ησυχάζει, δεν επαναπαύεται. Ροκ είναι αυτός που δε συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το όνειρό του. Όποιο και αν είναι αυτό.
Όταν ακούς τη λέξη «ροκ», σίγουρα το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι το όνομα κάποιου ξένου συγκροτήματος, μια μεγάλη συναυλία, πολύ αλκοόλ κι ένα σωρό μαυροφορεμένοι. Βλέπεις, εύκολα ξεχνάμε ότι και η Ελλάδα έχει βγάλει πολύ μεγάλους ροκ μουσικούς. Πώς μπορεί κανείς να ξεχάσει τον έναν και μοναδικό «πρίγκιπα του ροκ», Παύλο Σιδηρόπουλο; Σε λίγες μέρες κλείνουν 25 χρόνια απ’ τη μέρα που η μαγευτική αυτή φωνή έφυγε και το ροκ έμεινε φτωχό δίχως την παρουσία του. Ίσως κανείς να μην τον αντικατέστησε ποτέ πλήρως, το ροκ το ελληνικό, όμως, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και για καλή μας τύχη ανθίζει, ίσως όχι όπως θα του άρμοζε, αλλά τουλάχιστον συνεχίζει και υπάρχει.
Είναι το μεγαλύτερο μουσικό κίνημα της νεολαίας; Είναι η μεγαλύτερη επανάσταση του 20ου αιώνα; Είναι και όλα αυτά και τίποτα απ’ αυτά. Στον καθένα μέσα του, το Ροκ σημαίνει και κάτι άλλο. Έχει συνδεθεί με παρέες, με κραιπάλες, με έρωτες χαμένους και μη. Έχει συντροφεύσει σε μοναχικές βραδιές αλλά και σε νεανικές τρέλες. Σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστός, ανίκητος, αλλά και ευάλωτος, ανασφαλής. Σε κάνει διαφορετικό. Το Ροκ είναι προκλητικό, βρώμικο, αντιδραστικό, αλλά και ποιητικό, ρομαντικό, ευαίσθητο.
Το ροκ δεν ήταν απλά ένα είδος μουσικής. Ήταν ένα κίνημα. Ήταν και είναι ένα κομμάτι ιστορίας από μόνο του. Γι’ αυτό εξάλλου αγαπήθηκε τόσο. Και όλοι όσοι απλά ακούμε ή παίζουμε ροκ έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα, μέχρι να καταφέρουμε να υποστηρίξουμε ουσιαστικά όλα όσα αυτή η φιλοσοφία πραγματικά πρεσβεύει.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Μικρός Πρίγκηπας που δεν έγινε ποτέ Βασιλιάς γιατί ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο

Αναδημοσίευση από το blog https://christospanos.com/


Άκουσα πρώτη φορά για τον Prince το 1982 από (που αλλού;) την εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη στο ραδιόφωνο. Είχε κυκλοφορήσει τότε το πέμπτο άλμπουμ του το περίφημο «1999». Είχα εντυπωσιαστεί από μια φράση του Πετρίδη που ήταν από τότε μεγάλος φαν του Prince. Είχε πει ότι «τηρουμένων των αναλογιών ο Prince είναι για την εποχή μας ότι ήταν ο Μότσαρτ για τη δική του εποχή», εννοώντας ότι ένας τόσο νέος σε ηλικία καλλιτέχνης παρήγαγε ακατάπαυστα τόση σπουδαία μουσική σε τόσο μικρό διάστημα. Έπειτα από τόσες δεκαετίες νομίζω ότι εκ του αποτελέσματος η εκτίμηση εκείνη (όσο βλάσφημη κι αν ακούγεται ενδεχομένως) δικαιώνεται απόλυτα. Ο Prince όχι μόνο μας χάρισε απίστευτη μουσική αλλά κυριολεκτικά άλλαξε γύρω του το μουσικό σύμπαν. Η επίδραση που έχει ασκήσει σε όλους ανεξαίρετα τους σημερινούς μουσικούς, ιδιαίτερα στο χώρο του R n’ B αλλά και στην ποπ, το ραπ, το ροκ. Αρκεί ν’ ακούσει κανείς σημερινούς δίσκους, όπως το εξαιρετικό «Black Messiah» του D’Angelo για να δει ολοφάνερα την επιρροή του ιδιοφυούς νάνου από τη Μινεάπολη.
Τι να πρωτοθυμηθώ από τον Prince (όλως ενδεικτικός κατάλογος):
Τις εκπληκτικές ζωντανές του εμφανίσεις. Όπως άκουσα και το βρήκα πολύ πετυχημένο: ήταν μια μικροσκοπική φιγούρα, που πάνω στη σκηνή μεταμορφωνόταν σε ένα μεγαλόπρεπο γίγαντα, που έκανε ότι ήθελε κυριολεκτικά. Από τις αμέτρητες εκπληκτικές συναυλίες του έχει μείνει στην ιστορία εκείνη στο ημίχρονο του τελικού του Super Bowl του 2007, όταν παρά τις … ικεσίες των διοργανωτών περί του αντιθέτου ανέβηκε στη σκηνή υπό καταρρακτώδη βροχή και κεραυνούς να πέφτουν ολόγυρα και έδωσε τα ρέστα του αψηφώντας τα στοιχεία της φύσης.
Την «αυλή του». Γύρω του και από τα στούντιο Paisley Park, που ο ίδιος δημιούργησε στην συνήθως παγωμένη και θαμμένη κάτω από το χιόνι Μινεάπολη,  ξεπήδησε μια στρατιά περισσότερο ή λιγότερο γνωστών μουσικών και συγκροτημάτων, που έγραψαν ιστορία στο χώρο της μαύρης μουσικής αλλά και πιο πέρα. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος: Alexander O’Neal, Vanity, Sheila E., Jimmy Jam, Terry Lewis, Sheena Easton, Jill Jones, Eric Leeds, το σούπερ συγκρότημα των Time και η αδυναμία μου το μυστηριώδες τζαζ-φανκ συγκρότημα Madhouse, που ποτέ δεν αποκαλύφθηκε η ταυτότητά τους και τα κομμάτια των δίσκων τους είχαν για τίτλους απλά αριθμούς. Ακόμη κοντά στον Prince βρήκαν σε δύσκολες γι’ αυτούς εποχές καλλιτεχνική στέγη θρύλοι όπως ο μέγιστος George Clinton και η τρομερή Mavis Staples. Η ιστορία του Paisley Park Studio νομίζω ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα γυριστεί ταινία καθώς δεν έλειψαν εκεί μέσα οι μηχανορραφίες, οι βεντετισμοί και οι ίντριγκες.
Το απαράμιλλο γούστο του στις γυναίκες. Αν και ο ίδιος έδινε συχνά την αίσθηση του ανδρόγυνου, περιτριγυριζόταν από πανέμορφες γυναικείες παρουσίες, πολλές από τις οποίες ήταν και εξαιρετικές μουσικοί, όπως η πασίγνωστη σαξοφωνίστρια Candy Dulfer.  Στις συναυλίες, στα εξώφυλλα των δίσκων, στα βιντεοκλιπ, στις ταινίες, οι κυρίες που εμφανίζονται είναι όλες ανεξαιρέτως «πέντε αστέρων».
Το εξωφρενικό γούστο του στα ρούχα. Όπως και ο David Bowie, είχε το μαγικό χάρισμα οτιδήποτε φορούσε πάνω του να ταιριάζει απόλυτα, ακόμη και αν ήταν αντικειμενικά απαράδεκτο. Από τους καλλιτέχνες που δημιούργησαν μόδα και στυλ προωθώντας τα στα άκρα με διάθεση πάντα ευφάνταστη, παιχνιδιάρικη και πολύχρωμη.
Την τάση του για σύμβολα, συντομογραφίες και  υπονοούμενα. Υπάρχουν τραγούδια του που για να διαβάσεις τους στίχους πρέπει να αποκρυπτογραφήσεις τα διάφορα «ιερογλυφικά» δικής του εμπνεύσεως  που παρεμβάλλονται ανάμεσα στις λέξεις.
Τους στίχους του. Είναι φυσικά απέραντο το πεδίο της στιχουργικής του και όχι όλο εξαιρετικής ποιότητας.  Σε κάθε περίπτωση όμως τραγούδια με πολύ δυνατούς στίχους, τραγούδια με έντονη, απροκάλυπτη σεξουαλικότητα και ερωτισμό (Diamonds And Pearls), τραγούδια με βαρυσήμαντα πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα (Sign O’The Times), αλλά και απλά πανέμορφα ποπ/σόουλ/φανκ κομψοτεχνήματα.  Σε κάθε περίπτωση εδώ και πολλά χρόνια, όταν έχω κέφια και τραγουδάω (δυστυχώς αυτό συμβαίνει όλο και πιο αραιά) έτσι χωρίς να υπάρχει αφορμή πιάνω τον εαυτό μου ασυναίσθητα να ψιθυρίζει στίχους από το “Purple Rain”, το “Kiss”, το “Raspberry Beret”, το “When The Doves Cry”, το “Another Lover”, το “Little Red Corvette”, το “Controversy”, το “Under The Cherry Moon” το “Sign O’ The Times” …
Τα καπρίτσια του γύρω από το όνομά του. Με αφορμή τη διαμάχη του με την πρώτη του δισκογραφική εταιρεία (Warner), από τον εναγκαλισμό της οποίας ήθελε να απαλλαγεί (στο τέλος γύρισε ξανά σ’αυτή…) άρχισε μια ολόκληρη ιστορία για το όνομά του. Στην αρχή δήλωσε ότι θέλει επισήμως να τον λένε «Ο καλλιτέχνης που ήταν προηγουμένως γνωστός ως Prince» (μοιάζει λίγο με την ιστορία της FYROM μου φαίνεται). Μετά αντικατέστησε το όνομά του με ένα σύμβολο δικής του επινόησης κ.ο.κ. Φοβεροί βεντετισμοί που θα έμοιαζαν γελοίοι αν τους έκανε άλλος, στον Prince όμως πήγαιναν γάντι.
Τη μαγεία της μουσικής του. Έπαιζε 27 όργανα. Ήταν απίστευτος κιθαρίστας. Συνέθετε με χαρακτηριστική άνεση τραγούδια και μουσική σχεδόν όλων των ειδών. Μουσική παιχνιδιάρικη, ιντριγκαδόρικη, χορευτική, μελωδική, ερωτική, πειραματική, οτιδήποτε μπορεί κανείς να σκεφθεί. Πληθώρα τραγουδιών του έγιναν πασίγνωστα από άλλους καλλιτέχνες όπως το “I Feel For You” της Chaka Khan και το “Nothing Compares To You” της Sinead O’Connor.
O Prince λοιπόν την … έκανε. Όμως δεν έχουμε ξεμπερδέψει μαζί του. Τα όσα άφησε πίσω του θα καθορίζουν τη μουσική για τα επόμενα τουλάχιστον πενήντα χρόνια. Η μακριά σκιά του τρομερού αυτού κοντοπίθαρου θα εξακολουθήσει να μας «καταδυναστεύει» ευχάριστα.