Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

50 χρόνια πριν #25 (τελευταίο) My Way

Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση της σειράς "50 χρόνια πριν". Το λόγο για τον οποίο έκανα αυτή τη σειρά αναρτήσεων σας τον εξήγησα εδώ και χαίρομαι που κλείνω τη σειρά με τον ιδανικότερο τρόπο (το My Way με τον Frank Sinatra).

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το My Way γράφτηκε το 1967 από τρεις Γάλλους συνθέτες με τον τίτλο Comme d'habitude. Οι υπέροχοι αγγλικοί στίχοι του Paul Anka περιγράφουν τις προσπάθειες ενός άνδρα να εναντιωθεί στις δυσκολίες της ζωής και να φέρει τα πράγματα στα μέτρα του. Περισσότερες από 400 διαφορετικές ερμηνείες έχουν γίνει μέχρι σήμερα στο τραγούδι, ενώ η εκτέλεση του Frank Sinatra ήταν για 123 συνολικά εβδομάδες στη λίστα με τις επιτυχίες στη Βρετανία, ένας αριθμός που αποτελεί ρεκόρ. USA 27, UK 4

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

Lord of Misrule

Να δούμε και μια σύγχρονη κυκλοφορία με ένα κομμάτι που μου άρεσε γιατί συνδυάζει το παρόν με το παρελθόν.

Στις 31 Ιανουαρίου του 2020 θα κυκλοφορήσει το 24ο άλμπουμ του Marc Almond με τίτλο «Chaos and a Dancing Star».

Το "Lord of Misrule" είναι ένα από τα τραγούδια που θα περιλαμβάνονται σ' αυτό, στο οποίο ο -62χρονος πια- Βρετανός σταρ της ποπ συνεργάζεται με μία από τις θρυλικές μορφές της ροκ, τον Ian Anderson των Jethro Tull, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα στο κομμάτι να κυριαρχεί ο μαγικός ήχος του φλάουτου.

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

Walt Disney

Στις 5 Δεκεμβρίου του 1901 γεννιέται ο Walt Disney
Ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας, σκιτσογράφος και παραγωγός ταινιών, που σφράγισε, ανέτρεψε και συνέβαλε στην εξέλιξη της κινηματογραφικής τέχνης.


Ο Γoυώλτ Ντίσνεϋ ήταν γιος της Φλώρα και του Έλιας Ντίσνεϋ, έχοντας τρεις αδελφούς και μια αδελφή. Ο δημιουργός του Μίκυ Μάους, του Ντόναλντ Ντακ και μιας στρατιάς ακόμη ηρώων ήταν άνθρωπος τολμηρός, ισχυρός και πρωτοπόρος. Δεκατεσσάρων χρόνων άρχισε να σπουδάζει ζωγραφική στο Ινστιτούτο Τέχνης του Κάνσας Σίτυ και σε ηλικία 20 ετών άρχισε να εργάζεται σε ένα καλλιτεχνικό στούντιο στην ίδια πόλη.

Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ έγινε ιδιαίτερα γνωστός ως επιτυχημένος παραμυθάς και δημιουργός ταινιών κινουμένων σχεδίων. Ως συνιδρυτής, αρχικά, της Walt Disney Productions (ο άλλος ιδρυτής ήταν ο αδελφός του, Ρόι Ντίσνεϋ) και μέχρι σήμερα κολοσσού Walt Disney Company, έχει γίνει ένας από τους πιο διάσημους παραγωγούς στην ιστορία του κινηματογράφου.


Η δημιουργία του Μίκι Μάους
«Έπρεπε ο Μίκι να είναι απλός στον σχεδιασμό του», είπε κάποτε ο Ντίσνεϋ εξηγώντας τον τρόπο προσέγγισης: «Τα αυτιά του ήταν στρογγυλά, ο κορμός του είχε το σχήμα αχλαδιού και τα πόδια του κατέληγαν σε δύο μεγάλες πατούσες, όπως ενός παιδιού που χρησιμοποιεί τα παπούτσια του πατέρα του. Δεν θέλαμε να του δώσουμε χέρια ποντικού, γιατί έπρεπε να θυμίζει άνθρωπο. Έτσι του φορέσαμε γάντια και του αφαιρέσαμε ένα δάκτυλο, γιατί τα πέντε έμοιαζαν υπερβολικά σε ένα τόσο μικρό σώμα».


Σχετικά με την φωνή του Μίκι, χρειάστηκαν πολλές δοκιμές για να καταλήξουν στην καλύτερη λύση: στον ίδιο τον Ντίσνεϋ, ο οπoίος τον υποδύθηκε έχοντας μια ισχνή, ένρινη φωνή. Το Steamboat Willie, εμπνευσμένο από την ταινία Steamboat Bill Jr. με πρωταγωνιστή τον Μπάστερ Κίτον, ήταν η πρώτη ομιλούσα παραγωγή της εταιρείας. Οι συνεργάτες του δήλωναν ότι «ο Μίκυ ήταν ο Ουώλτ και ο Ουώλτ ήταν ο Μίκυ». Η ταινία αυτή, διάρκειας 7½ λεπτών, πρωτοπαρουσιάστηκε στο Κόλονι Θίατερ της Νέας Υόρκης στις 18 Νοεμβρίου του 1928. Οι κριτικές που απέσπασε ήταν διθυραμβικές. Σε λίγες εβδομάδες, ο Μίκυ Μάους έγινε διάσημος στην Αμερική και τρία χρόνια αργότερα σε όλο τον κόσμο.


Με την δημιουργία της σειράς Silly Symphonies, έκαναν την εμφάνισή τους και άλλοι χαρακτήρες του Ντίσνεϋ. Το 1934, σε ένα δεύτερο ρόλο, στην αρχή, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ο Ντόναλντ. Το ντεμπούτο του δεν ήταν τόσο εντυπωσιακό, αλλά με το πέρασμα του χρόνου, η πάπια με τη βραχνή φωνή, τα ασυγκράτητα νεύρα, τη διαρκή ατυχία και τις απανωτές εκρήξεις, πήρε τη θέση της δίπλα στο έξυπνο και φιλοσοφημένο ποντίκι.

Οι χαρακτήρες που σχεδιάστηκαν, έγιναν όλοι δημοφιλείς: η Μίννι Μάους, ο Πλούτο, ο Γκούφυ, τα τρία γουρουνάκια. Όλα ανθρωπόμορφα και ρεαλιστικά, αποτέλεσμα προσεκτικής παρατήρησης και δημιουργικής φαντασίας. Παράλληλα, η αρχική βιοτεχνία εξελίχθηκε σε βιομηχανία για να καθιερωθεί ως αυτοκρατορία. Το 1934, το καλλιτεχνικό και τεχνικό προσωπικό ξεπερνούσε τα 700 άτομα.


Εκτός από την παραγωγή ταινιών, η εταιρία προώθησε και εμπορικές επιχειρήσεις (παιχνίδια, ρούχα, βιβλία κ.ο.κ.) με σήμα κατατεθέν τους ήρωες. Στην πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της Disney, Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι, εφαρμόστηκαν νέες τεχνικές όπως το πολυπλάνο, για λήψεις με πολλαπλά επίπεδα βάθους, και δαπανήθηκαν κολοσσιαία, για την εποχή, ποσά (1.500.000 δολάρια, περίπου). Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία και έφερε στα ταμεία εκείνης της χρονιάς 8.000.000 δολάρια, ποσό που θεωρήθηκε πρωτοφανές. Ακολούθησε ο Πινόκιο (1940) και μετά η Φαντασία, ταινία βασισμένη στην κλασική μουσική και την εικόνα.


Το Ντάμπο, ταινία μεγάλου μήκους της εταιρείας με θέμα ένα μικρό ελεφαντάκι, το Μπάμπι, που αφηγείται την ζωή ενός ελαφιού από μικρό μέχρι την ενηλικίωσή του, το Σαλούδος Αμίγκος  και το Τρεις Καμπαλέρος, όπου κινούμενα σχέδια εμφανίζονταν μαζί με ανθρώπους, το Μουσική και Χαρά, το Ώρα για Διασκέδαση, που περιελάμβανε δυο ταινίες μικρού μήκους (Μπόνγκο και Ο Μίκυ και η Φασολιά), και το Νοσταλγικές Μελωδίες, το Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ, η Σταχτοπούτα, η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ο Πίτερ Παν, η Λαίδη και ο Αλήτης, η Ωραία Κοιμωμένη, τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας, το Σπαθί του Βασιλιά Αρθούρου, η Μαίρη Πόππινς ήταν μερικές από τις κριτικές επιτυχίες που απέφεραν στον Ντίσνεϋ 22 βραβεία Όσκαρ.

Ο Ντίσνεϋ δημιούργησε στο Άναχαϊμ, της Καλιφόρνια το θεματικό πάρκο με το όνομα Disneyland, το οποίο άνοιξε στις 17 Ιουλίου του 1955.

Πηγή: https://popaganda.gr/newstrack/stis-5-dekemvriou-tou-1901-genniete-o-walt-disney

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

HAIM - Hallelujah

Ας δούμε και κάτι από τη δισκογραφία του σήμερα που μου άρεσε.

Οι Haim κυκλοφόρησαν ένα νέο single, το “Hallelujah,” το οποίο βέβαια δεν είναι διασκευή στο κλασικό τραγούδι του Leonard Cohen. Το video clip του τραγουδιού σκηνοθέτησε ο Paul Thomas Anderson.

Το συγκρότημα συνεργάστηκε πρόσφατα με τους Flaming Lips, Jack Black, Yo La Tengo και άλλους για το album Hanukkah+ που κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου.

Το “Hallelujah” είναι το τρίτο single μετά τα “Now I’m in It” και “Summer Girl” που θα περιέχονται στο επόμενό τους album.

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

Hidden Figures

Είδα πρόσφατα (με καθυστέρηση 3 χρόνων), την ταινία Hidden Figures (2016).


Πρόκειται για μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα και σου αφήνει ένα αίσθημα ικανοποίησης καθώς αφορά την προσπάθεια τριών Αφροαμερικανίδων να αποκτήσουν ουσιαστικά ίσα δικαιώματα με τις λευκές συναδέλφους τους σε μια εποχή που κάτι τέτοιο δεν ήταν και τόσο εύκολο και με φόντο τη NASA και τις  προετοιμασίες για την εκτόξευση του πυραύλου του Τζον Γκλεν στο διάστημα. Για όσους δεν τον ξέρουν, ο Τζον Γκλεν ήταν ο πρώτος Αμερικανός σε τροχιά γύρω από τη Γη και το πέμπτο άτομο στο διάστημα, μετά από τους κοσμοναύτες Γιούρι Γκαγκάριν και Γκέρμαν Τίτοφ και τους συναδέλφους του στην αποστολή Mercury Seven Άλαν Σέπαρντ και Γκας Γκρίσομ.

Η ταινία έλαβε υποψηφιότητα σε τρεις κατηγορίες στα 89α βραβεία Όσκαρ: καλύτερης ταινίας, Β' Γυναικείου ρόλου (Οκτάβια Σπένσερ) και διασκευασμένου σεναρίου, στις Χρυσές Σφαίρες του 2017 ήταν υποψήφια σε δύο κατηγορίες: Β' Γυναικείου ρόλου (Οκτάβια Σπένσερ) και πρωτότυπης μουσικής, και στα BAFTA του 2017 έλαβε υποψηφιότητα στην κατηγορία του διασκευασμένου σεναρίου.
Επίσης, κέρδισε το βραβείο καλύτερου καστ στα Βραβεία Satellite και στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών.


Στα παρακάτω screenshots φαίνονται οι τίτλοι των τραγουδιών που ακούγονται στην ταινία.



Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2019

50 χρόνια πριν #24 Suspicious Minds

Στις πρώτες ηχογραφήσεις μετά από το εντυπωσιακό τηλεοπτικό σόου του 1968, ο Elvis Presley έδειξε αρκετά ανανεωμένος. Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια ηχογράφησε τα νέα του τραγούδια στο Μέμφις, γεννήθηκε η Lisa Marie και γενικά είχε αρκετή αισιοδοξία, που δυστυχώς κράτησε μόνο μερικές εβδομάδες. Μέσα σε 10 μέρες στο Μέμφις ηχογράφησε τα τραγούδια In The Ghetto, Don't Cry Daddy και το Suspicious Minds, το τελευταίο του τραγούδι που ανέβηκε στην πρώτη θέση των τσαρτ. Στα φωνητικά του τραγουδιού τον συνοδεύουν οι Ronnie Milsap και Jeannie Greene. USA 1, UK 2

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

Ρενέ Γκοσινί

Έχω πάρα πολύ καιρό να ποστάρω κάτι εδώ για πολλούς και διάφορους λόγους. 
Ο Ρενέ Γκοσινί όμως, νομίζω ότι αξίζει όχι μία αλλά πολλές αναρτήσεις μιας και είναι ο δημιουργός των ηρώων με τους οποίους μεγάλωσα.


Το παρακάτω κείμενο ανήκει στον Αλέξανδρο Μινωτάκη και το διάβασα στο site http://www.toperiodiko.gr/ 

Στις 14 Αυγούστου του 1926 γεννήθηκε ο γνωστός συγγραφέας και σεναριογράφος Ρενέ Γκοσινί, για να «φύγει» μόλις 51 χρόνια αργότερα, στις 5 Νοεμβρίου του 1977. Έχει γράψει σειρές παιδικών βιβλίων και έχει δημιουργήσει το διάσημο μικρό Νικόλα. Κυρίως έχει αναδειχθεί από το έργο του ως σεναριογράφος σε περιοδικά κόμικ. Είναι ο δημιουργός του Αστερίξ και του Ιζνογκούντ (με τους Αλμπερ Ουντερζό και τον Ζαν Ταμπαρί ως σχεδιαστές αντίστοιχα) ενώ έγραψε ιστορίες για τον Λούκυ Λουκ από το 1955 μέχρι το 1977, συνεργαζόμενος με τον Μορίς δημιουργό του δημοφιλή ήρωα. Επιπλέον έχει δημιουργήσει και άλλους, λιγότερο γνωστούς ήρωες κόμικ όπως ο ινδιάνος Ούμπα-Πα και ο Ιωάννης Πιστόλε. Στην Ελλάδα έγινε γνωστός μέσα από διάφορες εκδόσεις που είχαν τα δικαιώματα διαφορετικών χαρακτήρων αλλά από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 η Μαμουθ Κόμιξ ξεκίνησε να συγκεντρώνει όλους τους τίτλους, με αποτέλεσμα να αναγνωριστεί ως ο κατεξοχήν εκδοτικός οίκος για κόμικ.
Λοιπόν, αρκετά με τα βιογραφικά. Γιατί συζητάμε για τον Γκοσινί; Γιατί αξίζει να τον θυμόμαστε; Πρώτα και κύρια επειδή, για πάρα πολλούς, ήταν η πρώτη μας επαφή με την τέχνη των κόμικ. Οι ήρωες, τα μέρη και οι ιστορίες του σημάδεψαν την παιδική ηλικία πολλών και αποτέλεσαν την πρώτη εξοικείωση με αυτό το μέσο έκφρασης. Πολύ περισσότερο όμως, μέσα από τις ιστορίες του Γκοσινί καταλάβαμε κάποιοι ότι η σχέση μας με τα κόμικ δεν έχει ηλικιακό όριο και θα μας ακολουθεί συνέχεια, θα ξαναδιαβάζουμε για πάντα την ίδια ιστορία σε παραλλαγές και πάντα θα ανακαλύπτουμε κάτι νέο. Έτσι, το χαλιφάτο της μαγικής Βαγδάτης, το Τέξας και η Άγρια Δύση και το γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται στον κατακτητή έγιναν κάτι παραπάνω από σκηνικά για ιστορίες.

Επιπλέον, έξω από τις εκτιμήσεις των αναγνωστών, το έργο του Γκοσινί είχε μια αδιαμφισβήτητη συμβολή στην ανάπτυξη των κόμικ και ειδικά αυτού που θα λέγαμε «ευρωπαϊκή σχολή». Υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που διαπερνούν όλο το έργο του Γκοσινί, όπως είναι η επιλογή σκηνικών παρμένων από το άμεσο ή μακρινό παρελθόν, η έμφαση στο χιουμοριστικό χαρακτήρα του κόμικ έναντι της δράσης, η (άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο) συγκαλυμμένη κριτική σε σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα μέσα από ιστορικές αναλογίες, ακόμα και η δημιουργία, κατά περιπτώσεις, αντι – ηρώων όπως ο Ιζνογκούντ, σε μία περίοδο που κάτι τέτοιο δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο.

Ταυτόχρονα, όλα τα σενάρια του διατρέχονται από έντονο κοσμοπολιτισμό καθώς οι ήρωες ανοίγονται διαρκώς σε νέες χώρες με σεβασμό στους ιδιαίτερους πολιτισμούς και κουλτούρες και χωρίς διάθεση υποτίμησης, η οποία πάντα ενυπήρχε στον Ερζέ και τον ήρωα του Τεν Τεν που σφράγισε το ευρωπαϊκό κόμικ τα προηγούμενα χρόνια. Συνολικά, ο Γκοσινί δημιούργησε σε μία περίοδο που ανθούσε ξανά, μετά τη δεκαετία του ’30 το υπερ-ηρωικό κόμικ στην Αμερική και κατάφερε να διαμορφώσει ένα ξεχωριστό, ιδιαίτερο στυλ που καθόρισε την εξέλιξη αυτής της μορφής τέχνης στην Ευρώπη. Το στυλ αυτό διατήρησαν όσοι συνέχισαν να γράφουν ιστορίες μετά το θάνατο του για τους ήρωες που αυτός δημιούργησε αλλά και νέοι σχεδιαστές και σεναριογράφοι που εισήγαγαν νέους ήρωες. Για όσους μεγάλωσαν με Μαμουθ Κόμιξ, η σύντομη σειρά Κόττον Κιντ είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα διατήρησης των χαρακτηριστικών του Γκοσινί από νέους δημιουργούς.

Επειδή τα συγκεκριμένα κόμιξ περνάνε από γενιά σε γενιά χωρίς ξεφτίζουν καθόλου, θα σας πρότεινα να δείξετε στα παιδιά σας αυτό το κανάλι του YouTube που έχει συγκεντρωμένες αρκετές περιπέτειες του Λούκυ Λουκ όπως και αυτά τα βίντεο με τις περιπέτειες του Αστερίξ.


Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2019

Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Μια αιωνιότητα. Πόσα τραγούδια, πόσα βιβλία, πόσα ψέμματα πόσες αλήθειες. Και η ζωή συνεχίζεται. Καλημέρες καλησπέρες και όλα καλά. Η αέναη πάλη καθημερινά. Έτσι και σήμερα. 1η Οκτωβρίου και μια νέα εποχή ξεκινά. Κέρδισε ή έχασε η ομάδα μας; Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει.

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2019

You are my love

Έχω αρκετό καιρό να ποστάρω κάτι εδώ. Σήμερα μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτό το πανέμορφο τραγούδι. Η wikipedia λέει πως ο Paul McCartney δήλωσε κάποτε, πως είναι ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια. Από τη χρονιά του 1976 και μέσα από το album Tracks (το πρώτο album του συγκροτήματος).


Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

50 χρόνια πριν #23 Give Peace A Chance

Το Give Peace A Chance είναι ένα από τα πιο έξυπνα σε στίχο τραγούδια που έγραψε ποτέ ο John Lennon. Το εμπνεύσθηκε, όπως έχει πει, κατά τη διάρκεια της εβδομάδας κρεβατώματος στο Μόντρεαλ. Η ηχογράφηση έγινε στο δωμάτιο 1472 του ξενοδοχείου La Reine Elizabeth, στις 2 Ιουνίου 1969. Συμμετείχαν ο Timothy Leary, γνωστός για τις θέσεις του στο LSD, ο κιθαρίστας Tommy Smothers, o Derek Taylor, εκπρόσωπος Τύπου των Beatles, και τουλάχιστον 35 άλλοι δημοσιογράφοι, καμεραμάν, φωτογράφοι και φίλοι τους οποίους ο Lennon ονόμασε Plastic Ono Band. Το Give Peace A Chance κυκλοφόρησε στις αρχές Ιουλίου, ενώ τις ίδιες μέρες το έπαιξε σε μια συναυλία για την ειρήνη, που έγινε στην Ουάσινγκτον, ο Pete Seeger μπροστά σε 250000 κόσμο και αυτό ήταν η οριστική καθιέρωση του τραγουδιού. USA 14, UK 2

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Bird of Paradise

Χθες το βράδυ σιγοτραγουδούσα αυτό το τραγούδι μέχρι που αποκοιμήθηκα. Μου θυμίζει έντονα τα φοιτητικά μου χρόνια καθώς το άκουγα από τους πειρατικούς σταθμούς της εποχής.


Πρόκειται για το debut single του πρώην κιθαρίστα των Thin Lizzy, Snowy White. Περιέχεται στο πρώτο προσωπικό του album White Flames που κυκλοφόρησε το 1983. Ήταν το μοναδικό single που βγήκε από το album και έφτασε μέχρι το #6 στο UK Singles Chart τον Ιανουάριο του 1984.

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

50 χρόνια πριν #22 The Thrill is Gone

Υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν ότι το τελευταίο καλό τραγούδι από τον χώρο του μπλουζ ήταν το The Thrill is Gone του B. B. King. Αυτό βέβαια είναι κάτι που δεν μπορεί να αποδειχθεί. Σίγουρα όμως το The Thrill is Gone ήταν από τα τραγούδια τα οποία έφεραν τον κόσμο πιο κοντά σε ένα είδος μουσικής από τα καλύτερα που ακούσαμε στον αιώνα που τελείωσε, ένα είδος που έχει επηρεάσει μάλιστα αρκετές από τις σύγχρονες μουσικές φόρμες. Ο B. B. King μπορεί να έγινε γνωστός από το παίξιμο της κιθάρας του, αλλά εδώ δίνει και μια πολύ καλή φωνητική ερμηνεία. USA 15

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Son of a Preacher Man

Το άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο και ένιωσα πως θέλω να πω δυο πράγματα για αυτό.


Το Son of a Preacher Man γράφτηκε από τους John Hurley και Ronnie Wilkins και ηχογραφήθηκε από την Dusty Springfield τον Σεπτέμβριο του 1968 για τις ανάγκες του album της Dusty in Memphis.


Το τραγούδι ήταν το τελευταίο Top Ten chart hit για την Springfield για περίπου 20 χρόνια. Συγκεκριμένα, η Dusty επανήλθε στα charts το 1987 όταν συνεργάστηκε με τους Pet Shop Boys για το single What Have I Done to Deserve This?.

Οι περισσότεροι από εμάς το μάθαμε από τη συμμετοχή του στο soundtrack της ταινίας του Quentin Tarantino Pulp Fiction το 1994. 

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019

Το πνεύμα του Γούντστοκ


Ένα Σαββατοκύριακο που έμεινε στην ιστορία. 60 ώρες μουσικής και ελεύθερου σεξ, ερήνης και αγάπης. Το Γούντστοκ χάραξε μια ολόκληρη γενιά. Τα μηνύματά του παραμένουν και σήμερα επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε.

«Εδώ ακριβώς ήταν» και δείχνει τον τόπο που έγινε το φεστιβάλ μια ξανθιά γυναίκα. Όχι στο Γούντστοκ, όπως θα νόμιζε κανείς αλλά στην περιοχή Μπέθελ, μια ώρα με το αυτοκίνητο μακριά μέσα από μια διαδρομή με λίμνες, ρυάκια, λόφους και θερινές κατοικίες Ορθόδοξων Εβραίων. «Εδώ είναι ο αυθεντικός χώρος του Φεστιβάλ μουσικής και τέχνης του Γούντσοκ». Εδώ ακριβώς βρίσκονταν ο Μίχαελ Λανγκ, συνδιοργανωτής του Φεστιβάλ με τον γαλακτοπαραγωγό Μαξ Γιασγκούρ και κι άλλους γαιοκτήμονες, όταν έσφιξαν τα χέρια και δεν απέμειναν παρά μόνο 4 εβδομάδες πριν την έναρξη του φεστιβάλ με μουσικές σκηνές, συγκροτήματα και πουλημένα 100.000 εισιτήρια. 


Όχι ένα πολιτικό φεστιβάλ

70.000 δολάρια πλήρωσε ο Λανγκ στους γεωργούς και με τους συνεργάτες του ξεκινά αγώνα δρόμου για να μεταμορφώσει το λιβάδι σε χώρο φεστιβάλ. Με σκηνές, υγειονομικούς χώρους, κουζίνες, χώρους παρκαρίσματος, περίφραξη και περιοχή μόνο για καλλιτέχνες. Από το Μπρούκλιν κατάγεται ο Λανγκ και η εμπειρία του είναι μικρή σε οργάνωση φεστιβάλ. Στη χώρα όμως συμβαίνουν πολλά που προκαλούν κύματα σοκ: ο πόλεμος στο Βιετνάμ, το κίνημα των δικαιωμάτων των πολιτών και η αντίσταση κατά του διαχωρισμού των λευκών από τους μαύρους. Η δολοφονία του Τζον Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ πέντε χρόνια αργότερα, το γυναικείο κίνημα, η πρώτη προσελήνωση, το κίνημα των χίπις. «Τo Γούντστοκ προέκυψε από αυτά τα γεγονότα, από την ανάγκη να δούμε, εάν μπορούμε να επηρεάσουμε τον κόσμο από την δική μας εικόνα ενός αγαπημένου και όλο αισθήματα κόσμου».

Αλλά διοργανωτές και επενδυτές δεν ήθελαν ένα πολιτικό φεστιβάλ, αλλά πρωτίστως μουσική.  Όχι συγκροτήματα της σειράς, αλλά τους καλύτερους των καλύτερων από την εναλλακτική κουλτούρα, μακριά από τη μουσική του συρμού. Τζόαν Μπαέζ, Κρόσμπι, Τζάνις Τζόπλιν, Grateful Dead, Τζο Κόκερ, Stills & Nash και Τζίμι Χέντριξ.  Η Μπαέζ ήταν έγκυος στον 6ο μήνα και ο άνδρας της στη φυλακή, παρόλα αυτά ήρθε. Ο Σαντάνα τότε δεν είχε γράψει κανένα άλμπουμ και εμφανίστηκε υπό την επήρεια ναρκωτικών. Το Γούντστοκ τον έκανε σούπερ σταρ. «Τα καλύτερα 1.500 δολάρια που είχα ποτέ επενδύσει» θυμάται ο Λανγκ.


Μισό εκατομμύριο άνθρωποι

Παρά το ό,τι ο σχεδιασμός είχε κρατήσει μήνες, όλα εκτυλίχθηκαν χαοτικά. Βροχές και καταιγίδες έκαναν συνεχώς την εμφάνισή τους, το λιβάδι με όλο τον ηλεκτρικό εξοπλισμό είχε μετατραπεί σε βάλτο. Το εισιτήριο κόστιζε αρχικά 6 δολάρια, αλλά όταν οι πρώτοι επισκέπτες μπήκαν στον χώρο όλο λάσπες και χωρίς να είναι εντελώς περιφραγμένος, οι οργανωτές αποφάσισαν να μη ζητήσουν εισιτήριο. Τόσο πολλοί νέοι πήραν το δρόμο για το Μπέθελ που ο αυτοκινητόδρομος που οδηγούσε προς τα εκεί μπλοκαρίστηκε. Ακόμη και μουσικοί που επρόκειτο να παίξουν στην πρώτη συναυλία. Πανικοβλημένος ο Λανγκ άρπαξε τον Ρίτσι Χέιβεν, που διέμενε στην περιοχή και τον στέλνει πρώτο στη σκηνή. «Ήταν η τέλεια έναρξη, τους έκανε όλους ένα» θυμάται σήμερα.

Επί 60 ώρες μισό εκατομμύριο άνθρωποι τραγουδούσαν, γιόρταζαν, κυλιόντουσαν στην λάσπη, κοιμόντουσαν ελάχιστα, έπαιρναν ναρκωτικά, αγκαλιαζόντουσαν, φιλιόντουσαν και έκαναν ανενόχλητα σεξ. Όλα αυτά ειρηνικά, 3 ημέρες χωρίς ούτε ένα επεισόδιο ή πράξη βίας. Και τη Δευτέρα το πρωί, όταν οι περισσότεροι είχαν φύγει για να επιστρέψουν στην ρουτίνα τους, έγινε κάτι μοναδικό. «Γύρω στις 08:30, ήταν ακόμη περίπου 5.000 άνθρωποι, ο Τζίμι Χέντριξ ανέβηκε στην σκηνή» θυμάται ο Λανγκ. «Έπαιξε στο τέλος αυτήν την μοναδική intstumental εκδοχή του αμερικανικού ύμνου που έγινε η μυθική στιγμή του Γούντστοκ. Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν σαν να διήρκησε επί μήνες, σαν να είχε μεγάλη επίρροια ακόμη».

«Δεν ξεπεράσαμε το παρελθόν μας»

Αλλά το πνεύμα του Γούντστοκ δεν διήρκησε πολύ. Στην αρχή όλοι μιλούσαν για ειρήνη και αγάπη ωστόσο στη συνέχεια τους συνεπήρε η καθημερινότητα. Ένα χρόνο αργότερα, πεθαίνουν ο Χέντριξ και η Τζόπλιν, το 1974 και ο Γιασγκούρ. Το 1994 και το 1999 οι οργανωτές προσπάθησαν να αναβιώσουν το Γούντστοκ αλλά δεν ήταν το ίδιο. Ο διοργανωτής Λανγκ τώρα στα 50χρονα προσπάθησε και πάλι, είχε κλείσει μάλιστα και πολλούς γνωστούς τραγουδιστές, αλλά τα προβλήματα ήταν τόσα πολλά που αναγκάστηκε να το ακυρώσει. Και όμως, πιστεύει ότι σήμερα το πνεύμα και τα αισθήματα που γέννησε το Γούντστοκ είναι απαιραίτητα περισσότερο παρά ποτέ.

«Πολλά από τα προβλήματα, για τα οποία ανησυχούσαμε τότε και θέλαμε να λύσουμε, έχουν επιστρέψει» λέει. «Τότε είχαν ξεκινήσει τα προβλήματα με την κλιματική αλλαγή και σήμερα έχουμε κάποιον στον Λευκό Οίκο που αρνείται να παραδεχθεί πόσο επικίνδυνη είναι. Και όλα μοιάζουν να διχάζουν τους ανθρώπους από διαφορετική καταγωγή, άνδρες και γυναίκες. Νομίσαμε ότι μάθαμε το μάθημά μας αλλά δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε το παρελθόν μας και τώρα θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε σκέψεις».

Πηγή: dpa - Deutsche Welle 

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Vampire Weekend

Καλή η παρελθοντολαγνεία αλλά ας δούμε και κάτι από τη σημερινή μουσική σκηνή.


Το τελευταίο (τέταρτο) album των Vampire Weekend είναι καλό (όπως βέβαια ήταν και τα προηγούμενα τρία) και έχει τον τίτλο Father of the Bride. Κυκλοφόρησε στις 3 Μαϊου 2019 από την Columbia Records (είναι το πρώτο τους album σε μεγάλη εταιρία).



Τρία διπλά singles βγήκαν από το album: "Harmony Hall" / "2021", "Sunflower" / "Big Blue" και "This Life" / "Unbearably White". Το album βρέθηκε στην πρώτη θέση του US Billboard 200 και βάζει από τώρα υποψηφιότητα για ένα από τα καλύτερα albums του 2019. 

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2019

Ζήτω το ελληνικό τραγούδι


Χθες ήθελα να ακούσω κάτι ελληνικό. Ψάχνοντας τη δισκοθήκη μου κατέληξα στο διπλό album Ζήτω το ελληνικό τραγούδι που είναι κατά κάποιον τρόπο το soundtrack της ομώνυμης εκπομπής της κρατικής τηλεόρασης με παρουσιαστή τον Διονύση Σαββόπουλο. Η εκπομπή Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι μεταδίδονταν κάθε δεκαπέντε μέρες την τηλεοπτική περίοδο 1986-1987 από την ΕΡΤ και τη σκηνοθετούσε ο Σταύρος Τζίτζης. Μεταδόθηκαν συνολικά 19 επεισόδια.



Ο Σωτήρης Κακίσης ήταν συνεργάτης του Διονύση Σαββόπουλου στα τρία πρώτα επεισόδια της εκπομπής. Σε ένα άρθρο του στο andro.gr μεταξύ άλλων γράφει:
Η αλήθεια είναι πως μάλλον εγώ έφυγα νωρίς. Στην τρίτη εκπομπή για την ακρίβεια, ακολουθώντας μάλιστα τον Γιώργο Πανουσόπουλο τον σκηνοθέτη, που έφυγε στη δεύτερη. Το γιατί έφυγα κι εγώ κι ο Γιώργος τότε, περασμένα-ξεχασμένα πια, ας πούμε μόνο για διαφορές αισθητικής αντίληψης. Ας πούμε κάτι τέτοιο... Από την άλλη, η προετοιμασία για τις εκπομπές αυτές, το ότι ξέμεινε η μορφή μου στους τίτλους ως και μετά, καθώς κι εκείνη η τριπλή τηλεοπτική εμπειρία από την ελάχιστη που έχω φροντίσει ως σήμερα να έχω, κι αυτά όλα μένουν μέσα μου εν ηρεμία πια, κατοικούν έναν τόπο ιδιαίτερο, πλήρη κι αυτόν αναμνήσεων και συναισθημάτων… Πώς να ξεχάσω, προπαντός, της πρώτης εκπομπής εκείνης τις ατυχίες, τις ανυπέρβλητες δυσκολίες, με τον Τζίμη Πανούση να ετοιμάζει το πρώτο, πανάκριβο για την εποχή εκείνη, βιντεοκλίπ διεθνών προδιαγραφών, τα «Κάγκελα Παντού», κι ο Σαββόπουλος, που του το είχε παραγγείλει, να το βρίσκει πολύ, πάρα πολύ τολμηρό, μια κι ο Τζιμάκος «σκότωνε τη δασκάλα κι έβγαινε να παίξει μπάλα»… Κι ο Χατζιδάκις ν’ απαγορεύει απροόπτως την εκτέλεση των τραγουδιών του, πού; Στον Σαββόπουλο, που έπινε (και πίνει πάντα, νομίζω) νερό στο όνομά του. Και, τέλος, ο Κηλαηδόνης, που ζωντανά μαζί θα κλείναμε την πρεμιέρα τού «Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι», να τρακάρει νύκτωρ, και να βρίσκεται στο νοσοκομείο…
Οι παρακάτω πληροφορίες αντλήθηκαν από το άρθρο του Τάσου Κριτσιώλη που υπάρχει αναρτημένο στη σελίδα https://www.musiccorner.gr/aspromavra-ki-egchroma-zito-to-elliniko-tragoudi-134452/
Τι ήτανε λοιπόν το «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι»; Μια εκπομπή που είχε έντονη τη σφραγίδα του Σαββόπουλου, καθώς τα κείμενά της τα έγραφε ο ίδιος μαζί με το Σταμάτη Φασουλή, ο οποίος «δάνειζε» και τη φωνή του στο «Ντένη», ένα τζουκ-μποξ, που συχνά-πυκνά «έκανε διάλογο» με τον παρουσιαστή.
Όσον αφορά τους καλεσμένους, ήταν ό,τι πιο εκλεκτό διέθετε τότε η εγχώρια μουσική σκηνή. Οι ερμηνευτές και οι δημιουργοί δεν εμφανίζονταν στο στούντιο μόνο για να παρουσιάσουν τις επιτυχίες τους, αλλά υποδύονταν και ρόλους ως ηθοποιοί, μέσα από διάφορα ολιγόλεπτα σκετσάκια, τα οποία συνήθως προκαλούσαν αβίαστο γέλιο…
Εξάλλου, τους δινόταν η ευκαιρία να ερμηνεύσουν ένα ρεπερτόριο στο οποίο δεν τους είχε συνηθίσει ο κόσμος, κάτι που πρώτα απ’ όλα ισχύει για τον ίδιο το «Νιόνιο». Τον ακούσαμε λοιπόν να τραγουδά από παλιά «ελαφρά» της δεκαετίας του ’30, μέχρι παραδοσιακά και «βαριά» λαϊκά. Επιπλέον, σε κάθε εκπομπή και με αφορμή το εκάστοτε βασικό θέμα της, έλεγε και το ανάλογο τραγούδι που είχε γράψει εκείνος…
Σημειωτέον ότι έγινε και διαγωνισμός για την ανάδειξη νέων ταλέντων, τα οποία ήταν εντελώς άγνωστα και μέσω του «Ζήτω» επεδίωκαν να τους δοθεί ένα βήμα για να το δείξουν. Από τα δύο βραβευθέντα πρόσωπα, σημαντική καριέρα έκανε ο Βασίλης Καζούλης, ο οποίος εμφανίστηκε να τραγουδά τη «Φανή», που εν συνεχεία αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη δισκογραφική επιτυχία του.
Εκτός όλων αυτών, η εκπομπή περιλάμβανε συνεντεύξεις (με κυριότερη αυτή του Μίκη Θεοδωράκη, την οποία πήρε ο ίδιος ο Σαββόπουλος και μεταδόθηκε σε δύο μέρη), διαγωνισμούς για το δημοφιλέστερο τραγούδι του 15θήμερου, οι πρώτοι δίσκοι σε πωλήσεις, «βόλτες» στα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας, αλλά και νέα από τα στούντιο ηχογραφήσεων και τις καινούργιες δουλειές που βρίσκονταν στα σκαριά.
Κι όλα αυτά, μέσα σ’ ένα εύθυμο και «χαλαρό» κλίμα, με διασκεδαστικά σκετσάκια (αμίμητος ο Παύλος Χαϊκάλης ως…καλόγρια) και καλλιτέχνες που δε δίσταζαν να «τσαλακώσουν» τον εαυτό τους και να εμφανιστούνε μπροστά στο γυαλί όπως οι τηλεθεατές δεν τους είχανε δει ξανά…


Στο παραπάνω βίντεο ακούγεται το πρώτο (ομώνυμο) τραγούδι από το διπλό album που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1987 και περιλαμβάνει ορισμένα από τα καλύτερα κομμάτια της εκπομπής, ηχογραφημένα στο στούντιο.

Το tracklisting του album ακολουθεί:


A1
Ζήτω το ελληνικό τραγούδι (Χορωδία)
A2
Όλα τα κέντρα ανοίγουν πάλι (Χορωδία)
A3
Χάρρυ κλυν (Χάρρυ Κλυνν)
A4
Περαστικά Λουκιανέ (Χορωδία)
A5
A6
Γιώργος Ζωγράφος - Κάποιος Γιορτάζει
A7
Για το όχι
A8
α. Τελειώσαμε (Στράτος Διονυσίου)
β. Φεύγοντας
A9
Κλείσανε τα κέντρα (Γιώργος Χατζηνάσιος)
B1
B2
α. Σιγά την άμαξα
β. Σάλα, σάλα
γ. Τι τα θέλεις τα λεφτά
δ. Μιά ζωή μέσα στους δρόμους
B3
B4
β. Μην στολίζεσαι
B5
β. Μια θάλασσα μικρή
γ. Ατθις
C1
Για τον Κουν
C2
Παράβαση (Από τους Αχαρνής του Αριστοφάνη) (Νίκος Παπάζογλου)
C3
C4
Χαρούμενα ταλέντα
C5
Τσάμικο
C6
Τον Νυμφώνα σου βλέπω (Δήμητρα Γαλάνη)
C7
β. Για-γαν
γ. Ο μικρός Ήρωας
D1
α. Μπέμπα (Γιάννης Πάριος)
β. Ποιος το ξέρει
D2
Που 'σαι Θανάση (Γιώργος Ζαμπέτας)
D3
D4
D5
Ελλάδα η χώρα (Χάρρυ Κλυνν)
D6
D7
Ωραία που 'ναι την αυγή (Βαγγέλης Κονιτόπουλος)
D8
Ζήτω

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019

50 χρόνια πριν #21 Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye

Το Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye των Steam ηχογραφήθηκε σε μερικές ώρες ενός απογεύματος. Αυτό έγινε γιατί προοριζόταν για δεύτερη πλευρά του single που επρόκειτο να κυκλοφορήσουν. Το τραγούδι είχε γραφτεί το 1961 από τους Dale Frashuer και Paul Leka, μέλη του συγκροτήματος Chateaus που δεν είχε κάνει κάτι ιδιαίτερο στην εποχή του. Ο Leka αργότερα έγινε παραγωγός και μέσα στις επιτυχίες του ήταν και το Νο 1 για τους Lemon Pipers, Green Tambourine. Το Kiss Him Goodbye είχε διάρκεια μόνο δυο λεπτά, έτσι ένας από το γκρουπ σκέφτηκε την πιο συνηθισμένη λύση για να το μεγαλώσουν, την προσθήκη του Na Na Na Na σαν επιφώνημα, ένας άλλος προσέθεσε το Hey Hey και έτσι το τραγούδι απέκτησε τη διάρκεια που ήθελαν. Οι ανόητοι σχεδόν στίχοι του τους έκαναν όμως να μην το υπολογίζουν και τόσο, γι' αυτό και το έκαναν δεύτερη πλευρά. Οι dj's και ο κόσμος όμως είχαν διαφορετική άποψη. USA 1, UK 9

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

Ο νέος Iggy Pop είναι εδώ (και είναι διαφορετικός)

Το 18ο studio album του Iggy Pop θα κυκλοφορήσει στις 6 Σεπτεμβρίου και θα λέγεται Free. Προχθές, 30 Ιουλίου, βγήκε το James Bond που θα περιέχεται στο album και ξαφνιάζει ευχάριστα.



Κυριακή, 28 Ιουλίου 2019

I Don't Want To Change You

Νομίζω ότι αυτή είναι η επιτομή της επιτυχίας μιας σχέσης. Είτε πρόκειται για μια φιλική, είτε για μια ερωτική σχέση, είναι πολύ σημαντικό να δέχεσαι τον άλλο όπως ακριβώς είναι και να μην θέλεις να τον αλλάξεις. Γιατί -σε τελευταία ανάλυση- ακόμη κι αν προσπαθήσεις σκληρά να τον αλλάξεις, δεν θα τα καταφέρεις. Οι άνθρωποι σε γενικές γραμμές αγαπούν τα μειονεκτήματα και τις ιδιαιτερότητες τους και δεν θέλουν να τα αλλάξουν. Τώρα, μη με ρωτήσετε γιατί δεν θέλουμε να αλλάξουμε καθόλου τον εαυτό μας ενώ την ίδια στιγμή θέλουμε να αλλάξουμε όλους τους άλλους γύρω μας. Μάλλον είναι αυτό που αποκαλούμε "ανθρώπινη φύση".


Το I Don't Want To Change You ήταν το πρώτο single από το τρίτο album του Damien Rice που κυκλοφόρησε το 2014 με τίτλο My Favourite Faded Fantasy και περιείχε τραγούδια που υμνήθηκαν από τους κριτικούς χωρίς όμως να έχουν την ανάλογη εμπορική επιτυχία. 

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

Στέφανος, Cat, Yusuf: Τρεις φάσεις στη ζωή ενός τροβαδούρου... που έγινε 71 ετών

Από τον Γιάννη Πετρίδη

Στη συνάντηση που είχα στην Ελλάδα με τον Cat Stevens στις αρχές της δεκαετίας του '70, όταν μας είχε επισκεφθεί για να εμφανιστεί στη Θεσσαλονίκη, μπροστά σε περιορισμένο δυστυχώς αριθμό θεατών, παρότι ότι ήταν από τα δημοφιλέστερα ονόματα της εποχής, θυμάμαι το ενδιαφέρον του για τα κοινά που αφορούσαν Ελλάδα και Κύπρο. Ο αδελφός του τότε δούλευε στο ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρεταννίας» και το δικτατορικό καθεστώς προκαλούσε ανησυχίες σε όλους όσοι είχαν σχέση με την πατρίδα μας.

Η αγάπη τού τότε Cat Stevens για την Ελλάδα ήταν αμοιβαία, αφού το ελληνικό κοινό είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άλμπουμ του Tea For The Tillerman, εκτιμώντας την αλλαγή που είχε στον ήχο του και τα καταπληκτικά διαχρονικά τραγούδια που περιείχε. Είμαι σίγουρος ότι όσοι είχαν αποκτήσει τότε αυτό το άλμπουμ, πραγματικά θα το είχαν ταλαιπωρήσει αρκετά με τα συχνά παιξίματα και μοιραία η βελόνα του pick-up θα άφηνε τα σημάδια της στα αυλάκια του βινυλίου. Where Do The Children Play? ήταν το τραγούδι που άνοιγε το άλμπουμ, το εξώφυλλο του οποίου είχε φιλοτεχνηθεί από τον ίδιο τον Στέφανο Γεωργίου, όπως ήταν το χριστιανικό του όνομα εκείνη την εποχή. Στο άλμπουμ υπήρχαν επίσης τα Hard Headed Woman, Wild World, το οποίο στη συνέχεια θα γνωρίσει πολλές διασκευές, Sad Lisa και Father And Son, που η αξία του θα φτάσει και στον αιώνα που διανύουμε χάρη στις πετυχημένες διασκευές του. Το Tea For The Tillerman κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1970 και ήταν στενά συνδεδεμένο με τους κοινωνικούς προβληματισμούς του δημιουργού εκείνη την περίοδο, προβληματισμούς που αντιμετώπιζαν και άλλοι νέοι της εποχής, γι' αυτό και το αγκάλιασαν αμέσως με ενδιαφέρον και έκαναν τον Cat Stevens καλλιτεχνικό αστέρι της εποχής.

Οι γονείς τού Stevens, που είχαν ένα εστιατόριο στη Shaftsbury Avenue στο Λονδίνο, χώρισαν όταν αυτός ήταν 8 ετών. Παρότι συνέχισαν να δουλεύουν μαζί στο εστιατόριο, από τα περισσότερα τραγούδια του, που είναι μικρά ποιήματα, φαίνεται ένα παράπονο για τις οικογενειακές σχέσεις.

Το ενδιαφέρον του για τη μουσική αρχικά είχε κατευθυνθεί στα ελληνικά τραγούδια που είχε μάθει από το περιβάλλον του πατέρα του: τον θυμάμαι να μου ψιθυρίζει ελληνικές επιτυχίες της εποχής και να μου λέει το πόσο εκτιμούσε τα τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Χατζιδάκι.

Ο Cat Stevens σπούδασε και κλασική μουσική στη Σουηδία, όπου είχε πάει για κάποιο διάστημα με τη σουηδέζα μητέρα του, αλλά και στο Λονδίνο, όπου παρότι ο πατέρας του ήταν χριστιανός Ορθόδοξος, τον έστειλαν σε σχολή για Καθολικούς.

Πριν από την κυκλοφορία του Tea For The Tillerman ο Cat Stevens ήταν ήδη γνωστός, αλλά τα τραγούδια του ήταν αρκετά πιο ποπ και απευθύνονταν σε λιγότερο προβληματισμένους ακροατές.

Ως επιρροές του αναφέρονται οι Bob Dylan και Paul Simon, αλλά ο ήχος του μετά το 1970 είναι πιο κοντά στην τραγουδίστρια που θαύμαζε, και δεν ήταν άλλη από τη Nina Simone.

Το πρώτο του άλμπουμ κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1967, μέσα στη δίνη που είχε προκαλέσει το Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band των Beatles και τον έκανε αμέσως είδωλο στην ηλικία των 20 ετών. Το καλλιτεχνικό όνομα που χρησιμοποίησε ήταν κατά το ήμισυ δικό του, το Cat του το απέδωσε το κορίτσι του εκείνη την περίοδο και το Stevens είναι βέβαια το μικρό του όνομα. Οπως θα δήλωνε αργότερα ο ίδιος: Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έμπαινε κάποιος σε ένα δισκάδικο και θα ζητούσε τον δίσκο του Στέφανου Δημήτρη Γεωργίου.
.
Χάρη στα τραγούδια Matthew And Son, Ι'm Gonna Get Me Α Gun και το Here Comes My Baby, που θα διασκευάσουν με επιτυχία οι Tremeloes, επιτυχία θα γίνει την ίδια χρονιά και το First Cut Is The Deepest, που υπήρχε στο δεύτερο αποτυχημένο εμπορικά άλμπουμ του New Masters. Θα το πουλήσει για 30 λίρες στην Ρ.Ρ. Arnold, τραγούδι που ο ίδιος είχε ηχογραφήσει σαν ντέμο από το 1965, και θα το ξαναφέρει στην επικαιρότητα ο Rod Stewart το 1977, ενώ το 2006 θα του χαρίσει τον τίτλο του συνθέτη της χρονιάς χάρη στη διασκευή του από τη Sheryl Crow.


Στα επόμενα δύο χρόνια θα καταφέρει να ξεπεράσει τη φυματίωση και τον χαρακτηρισμό του διάττοντος αστέρα της ποπ χάρη στην επιστροφή που έκανε το 1970 με τη βοήθεια του Paul Samwell-Smith των Yardbirds, ο οποίος τον βοήθησε να ηχογραφήσει ένα εντελώς διαφορετικό άλμπουμ, με ήχους στον ρυθμό της βρετανικής φολκ μουσικής, κάτι που ξάφνιασε τους φίλους της πρώτης περιόδου της μουσικής του. Στο Mona Bone Jackson ασχολείται με τον θάνατο, αλλά και την επιβίωση, προφανώς επηρεασμένος από την περιπέτεια που πέρασε με τη φυματίωση. Τον φόβο για τον θάνατο, διαδέχτηκαν ο αγώνας για επιβίωση και η ελπίδα για τη συνέχεια.

Το Lady D' Arbanville από αυτό το άλμπουμ ήταν γραμμένο για τη νεαρή αμερικανίδα φίλη του Patti D'Arbanville και παρά τον διαφορετικό ήχο του, που θύμιζε έντονα τη σύγχρονη βρετανική φολκ, βρήκε θετική ανταπόκριση από το αμερικανικό ραδιόφωνο. Οι μουσικοί που τον συνόδευαν σ' αυτό το άλμπουμ ήταν ο κιθαρίστας Alun Davies, ο οποίος εκτός από κιθάρα κάνει και φωνητικά στο άλμπουμ -ο Davies παρέμεινε φίλος του για πολλά χρόνια και έπαιξε μαζί του στον πρώτο δίσκο που ηχογράφησε ως Yusuf Islam- και ο Peter Gabriel των Genesis, που έπαιζε φλάουτο.

Το 1971 κυκλοφορεί το Teaser and The Firecat, στο οποίο υπάρχει και το Ruby, που μέρος των στίχων του αποδίδεται στην ελληνική γλώσσα. Μεγάλες επιτυχίες από το άλμπουμ αυτό: Morning Has Broken, που ήταν διασκευή σε χριστιανικό ύμνο, Peace Train και Moon Shadow.

Με το τέλος της σχέσης του με την Patti, σχέση που κράτησε περίπου δύο χρόνια, ο Stevens γνωρίζεται με την αμερικανίδα τραγουδίστρια Carly Simon, η οποία θα γράψει γι' αυτόν τα τραγούδια Legend In Your Own Time και Anticipation. Ο Cat Stevens θα γράψει γι' αυτήν το Sweet Scarlet στο άλμπουμ του 1972 Catch Bull At Four, που αν και έγινε Νο 1 στην Αμερική με σημαντικές πωλήσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα, περιείχε μόνο ένα πετυχημένο σχετικά τραγούδι, το Sitting.

Το 1973 θα πάει να μείνει στη Βραζιλία για φορολογικούς λόγους και εκεί θα ηχογραφήσει το άλμπουμ Foreigner, στο οποίο δεν συνεργάζεται καν με τον Paul Samwell-Smith, που είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στην καριέρα του, και αντί για κιθάρα θα παίζει σ' ολόκληρο το άλμπουμ όργανο, με συνέπεια ο ήχος του να είναι εντελώς διαφορετικός από αυτόν που είχε συνηθίσει το κοινό του. Πρόσφατα αυτός ο δίσκος ήλθε στην επικαιρότητα ως πηγή έμπνευσης των Coldplay για τη σύνθεσή τους Viva La Vida.

Θα ακολουθήσουν τα άλμπουμ Buddha and the Chocolate Box, που σήμανε μια επιστροφή στον γνωστό του ήχο με τραγούδια όπως το Oh Very Young και οι δίσκοι Numbers, Izitso και το Back Το Earth το 1978, με παραγωγό ξανά τον Paul Samwell-Smith. Αυτός θα είναι και ο τελευταίος δίσκος που θα κυκλοφορήσει με το όνομα Cat Stevens.

Το 1976 σε μία επίσκεψή του στο Μαρόκο θα έχει την πρώτη επαφή με τον Ισλαμισμό και δύο χρόνια αργότερα, όταν ο αδελφός του θα του κάνει δώρο, ύστερα από μία επίσκεψή του στην Ιερουσαλήμ, το Κοράνι, θα αφιερώσει όλο του τον χρόνο στη μελέτη του και σύντομα θα γίνει μουσουλμάνος, αλλάζοντας το όνομά του σε Yusuf Islam. Ο γάμος του με τη Fauzia Mubarak Ali, το 1979, θα κάνει ακόμα πιο στενή τη σχέση του με το Ισλάμ.


Από τότε, αμερικανικές πολιτικές πηγές συχνά τον κατηγόρησαν ότι βοηθάει άραβες τρομοκράτες και το 2004 μάλιστα αρνήθηκαν να του επιτρέψουν την είσοδο στις ΗΠΑ και την επόμενη μέρα επέστρεψε στη Βρετανία. Από το 2006 μπορεί όμως να επισκέπτεται κανονικά την Αμερική και να προωθεί τη νέα καριέρα του με το μουσουλμανικό πια καλλιτεχνικό του όνομα. Πρώτο άλμπουμ ήταν το An Other Cup το 2006 και ακολούθησε τον φετινό Μάιο το Roadsinger, με τραγούδια που θυμίζουν τον ήχο που είχε στις αρχές της δεκαετίας του '70. Με την κυκλοφορία του άλμπουμ και την επάνοδό του μέσα στα 10 πρώτα της Βρετανίας το 2009, ο Yusuf Islam πρόσθεσε το όνομά του στους πολλούς πετυχημένους καλλιτέχνες της εποχής μας που έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 60 ετών και γνώρισαν επιτυχία...


Αναδημοσίευση από το site: apotis4stis5.com