Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Το αφεντικό ... στο Broadway


To MetLife Stadium, στο Ίστ Ράδερφορντ του Νιου Τζέρσι, μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερους από 50.000 ανθρώπους για μια συναυλία. Το Walter Kerr Theater στο Μπρόντγουεϊ είναι κατά πολύ μικρότερο καθώς διαθέτει θέσεις για λιγότερους από χίλιους θεατές. Αλλά οι δύο αυτοί χώροι στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης έχουν ένα κοινό σημείο αναφοράς: τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Πέρυσι, το «Αφεντικό» της αμερικανικής ροκ μουσικής κατάφερε να γεμίσει τρεις φορές το MetLife ενώ αυτές τις ημέρες πρόκειται να εγκατασταθεί στα καμαρίνια του Walter Kerr Theater.
Από τα μέσα Οκτωβρίου έως και τον Φεβρουάριο, ο Μπρους θα ανεβαίνει από Δευτέρα έως Παρασκευή στη σκηνή του περίφημου θεάτρου και θα παρουσιάζει μια παράσταση «όσο το δυνατόν πιο προσωπική και οικεία». «Επέλεξα το Μπρόντγουεϊ για αυτό το project γιατί υπάρχουν αυτά τα όμορφα παλιά θέατρα και μου φάνηκε ως το κατάλληλο σκηνικό για αυτό που είχα στο μυαλό μου. Μάλιστα, με μία ή δύο εξαιρέσεις, το Walter Kerr Theater με τις 960 θέσεις του είναι η μικρότερη σκηνή που θα έχω εμφανιστεί τα τελευταία σαράντα χρόνια», είχε προσδιορίσει ο ίδιος με ανακοίνωσή του, μετά τη διαρροή του γεγονότος, το καλοκαίρι, στα αμερικανικά ΜΜΕ. Η επίσημη πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για την 12η Οκτωβρίου αλλά από την ερχόμενη Τρίτη ξεκινούν οι avant premier με τις τιμές των εισιτηρίων να ξεκινούν από 700 και να φτάνουν έως και 2.400 δολάρια.

Για τον τραγουδοποιό που ξεκίνησε την καριέρα του δίνοντας συναυλίες στα μπαρ του Τζέρσι Σορ, για να καταλήξει στη συνέχεια να γίνει το μουσικό ίνδαλμα των μελών της αμερικανικής εργατικής τάξης, γεμίζοντας τεράστια στάδια επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, η επιλογή του αυτή είναι σίγουρα ξεχωριστή. Πρόκειται, όμως, για μια κατάθεση ψυχής μέσω της μουσικής, για μια προσωπική συναυλία ή για ένα θεατρικό δρώμενο;
Ολα άρχισαν στο Λευκό Οίκο. Την 12η Ιανουαρίου, κατά τις τελευταίες ημέρες της κυβέρνησης Ομπάμα, ο Σπρίνγκστιν έδωσε μια ακουστική συναυλία ενώπιον 250 μελών του προσωπικού των Ομπάμα ως δώρο προς την προεδρική οικογένεια. Αποδείχτηκε πως επρόκειτο για μια εξαιρετική στιγμή για τον ίδιο, κάτι σαν απολογισμός ζωής, καθώς επέλεξε να εκτελέσει 15 από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του, εμπλουτίζοντάς τα με προσωπικές αφηγήσεις και αναμνήσεις, κατά το πρότυπο του «Born to Run», την αυτοβιογραφία του τροβαδούρου που κυκλοφόρησε το 2016.
Εννέα μήνες μετά ο Μπρους είναι έτοιμος να παρουσιάσει τον «Σπρίνγκστιν στο Μπρόντγουεϊ»«Η παράστασή μου είμαι μόνο εγώ, η κιθάρα, το πιάνο και τα λόγια και η μουσική. Άλλοτε μιλάω και άλλοτε τραγουδώ. Η παράσταση ακολουθεί ελεύθερα την πορεία της ζωής και του έργου μου», δηλώνει, χαρακτηρίζοντας το ζευγάρωμα της αφήγησης με το τραγούδι «μια τρίτη οντότητα». 
Μιλώντας στους New York Times ο Σπρίνγκστιν παραδέχτηκε πως εκείνη τη βραδιά στον Λευκό Οίκο, λίγες ημέρες πριν από την ορκωμοσία του νέου αμερικανού προέδρου, το κλίμα ήταν βαρύ και κυριαρχούσαν το σοκ και η ανησυχία. Αλλά εκείνος επέλεξε να αντισταθεί και να μην επιτρέψει στην εκλογή του Τραμπ να τον επηρεάσει.
«Δεν ήθελα να κάνω κάτι που θα αφορούσε μόνον αυτό. Σκεφτόμουν, πως στη ζωή μου έγραψα αρκετά και όλα αυτά τα χρόνια εξέφρασα συγκεκριμένες αξίες. Και το καλύτερο που μπορούσα να κάνω εκείνη τη στιγμή ήταν να παρουσιάσω κάτι που θα αναδείκνυε αυτές τις αξίες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν υπάρχει τίποτα που να εστιάζει στον Τραμπ σ’ αυτό που κάνω. Η ιδέα μου ήταν να παρουσιάσω όλα όσα έκανα τα τελευταία σαράντα χρόνια ώστε να μιλήσει το έργο μου. Δεν ήθελα να γίνω υπερβολικός ή ιδιαίτερα ιδεολογικός. Ήθελα να παίξω απλά και να είμαι αρκετά ευρύς ώστε να αναφερθώ σε όλα όσα για τα οποία έχω γράψει. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, μέσω της αντίθεσης, θα έκανα και το σχόλιό μου».

Αλλά ο Σπρίνγκστιν, ο άνθρωπος που τραγούδησε για τους άνεργους της Αμερικής, για τους περιθωριοποιημένους, για όλους τους λησμονημένους της αμερικανικής εργατικής τάξης, αναγνωρίζει πως ο Τραμπ κατάφερε να μιλήσει και τελικά να πείσει αυτούς τους ανθρώπους να τον ψηφίσουν.
«Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, με την έννοια ότι η αποβιομηχανοποίηση που σημειώθηκε τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν πραγματικά καταστροφική για ένα ολόκληρο τμήμα του πληθυσμού. Και αυτά τα ζητήματα δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ σοβαρά ούτε από τους Ρεπουμπλικανούς ούτε από τους Δημοκρατικούς. Το πρόβλημα είναι σύνθετο. Εμπλέκεται και  η παγκόσμια τεχνολογία και δεν έχω τις απαντήσεις. Αλλά γνωρίζω πως πάρα πολλοί έχασαν τον προσανατολισμό τους και θεωρώ ότι ο Τραμπ άγγιξε αυτά τα αισθήματα μέσω της ρητορικής του. Είναι πολύ καλός στο να γνωρίζει τι θέλει να ακούσει ο κόσμος», παραδέχτηκε.

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Kristian Bush - Forever Now

Ας κάνουμε και μια ανάρτηση για ένα (σχετικά) καινούργιο τραγούδι.


Ο Kristian (Merrill) Bush υπηρετεί την folk και την country μουσική συμμετέχοντας στα ντουέτα:

 Billy Pilgrim (μαζί με τον Andrew Hyra, που είναι μάλιστα ένα από τα αδέλφια της Meg Ryan )
     και
 Sugarland (μαζί με την Jennifer Nettles).

Έχει κυκλοφορήσει ένα solo album, το Southern Gravity, το 2015.

Το κομμάτι που σας προτείνω,  το "Forever Now (Say Yes)," είναι μια δική του σύνθεση και ήταν το  theme song της ριάλιτυ σειράς Say Yes to the Dress της αμερικάνικης τηλεόρασης.

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Το μέλλον των πανεπιστημίων βρίσκεται στο… cloud



Οι REM τραγουδούσαν το 1987 «it’s the end of the world as we know it» (αυτό είναι το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε) προκαλώντας ένα περίεργο μείγμα συναισθημάτων: αγωνία αλλά και ελπίδα. Μπορεί κάποιος να προσθέσει την ελπίδα έπειτα από μια τέτοια φράση; Αν σκεφτεί κανείς ότι ο… κόσμος, είναι αυτό που εμείς φτιάχνουμε με βάση αυτά που μαθαίνουμε, τότε η επόμενη μεγάλη επανάσταση είναι εδώ.
«It’s the end of the university as we know it» τιτλοφορεί μεγάλο αφιέρωμά του στο… υπό εξαφάνιση πανεπιστήμιο, ο ιστότοπος Quartz του αμερικανικού κολοσσού Atlantic Media, ο οποίος και καταλήγει σε μια σειρά από συμπεράσματα που προκαλούν σοκ: η διάλεξη στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα πεθαίνει. Οι πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες πεθαίνουν (σύντομα θα αποτελούν παρελθόν αυτά τα υπέροχα μεγαλοπρεπή ψηλοτάβανα δωμάτια που θύμιζαν κομμάτι καθεδρικού ναού, με το χρυσαφένιο φως να πέφτει στα ξύλινα τραπέζια και τους τοίχους που δεν άφηναν εκατοστό να φανεί χωρίς ράφια βιβλίων). Τα πανάκριβα επιστημονικά συγγράμματα πεθαίνουν. Οι βοηθοί καθηγητών επίσης ως θεσμός πεθαίνουν, και σταδιακά αντικαθίστανται από… κώδικες.
Η νέα εποχή για την ανώτατη εκπαίδευση παγκοσμίως έχει ανατείλει, βρίσκοντας τη δική μας χώρα κρυμμένη πίσω από οπισθοδρομικούς νόμους και προβληματισμούς για το αν θα πρέπει να καλούμε την αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια ή απλώς να αφήνουμε όλες τις μορφές εγκλημάτων στο χώρο τους, να τις διαχειρίζονται οι… φοιτητές.
Και ενώ το «ρωμαλέο» φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα ασχολείται με τη διείσδυση των κομματικών παρατάξεων μέσα στα αμφιθέατρα και ο υπουργός Παιδείας με το πώς θα εκλέγονται οι πρυτάνεις στα ΑΕΙ, στον υπόλοιπο κόσμο τα διλήμματα είναι διαφορετικά: πώς η πανεπιστημιακή «ζωή» μας περνάει ολόκληρη μέσα στην οθόνη ενός υπολογιστή ή ενός tablet; Μπορεί αυτό να επηρεάσει αρνητικά την κοινωνικοποίηση των φοιτητών; Δεν είναι θετικό το ότι ενώ πολλοί καθηγητές «σούπερ σταρ» δεν πατούσαν ποτέ το πόδι τους στα αμφιθέατρα αλλά έστελναν εκεί μεταπτυχιακούς φοιτητές τους, τώρα είναι αναγκασμένοι να διδάσκουν διαδικτυακά εκατομμύρια ανθρώπων;
Τα διλήμματα είναι πολλά, αλλά οι ελπίδες μάλλον περισσότερες. Πώς να αρνηθείς την έκρηξη δυνατοτήτων που φέρνουν οι διαδικτυακές πανεπιστημιακές διαλέξεις που κατακλύζουν πλέον τα αμερικανικά πανεπιστήμια, με αποτέλεσμα να μειώνεται διαρκώς η προσέλευση των φοιτητών στα αμφιθέατρα;
Το πρώτο Mooc (Ανοικτό Διαδικτυακό Πανεπιστημιακό Πρόγραμμα) έγινε το 2011 από καθηγητή του πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Ήταν ο πρώτος πυροβολισμός. Και ήταν εκκωφαντικός. Μέσα σε έξι μόλις χρόνια, η εικόνα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στις ΗΠΑ άλλαξε θεαματικά.
Ως αποτέλεσμα; Φέτος, ο Jon Meer και ο Steve Wiggins, δύο καθηγητές Οικονομικών στο πολιτειακό πανεπιστήμιο Texas A & M, θα ξεκινήσουν την ετήσια εισαγωγική διάλεξη τους στην «Μικροηλεκτρονική» για 2.000 χιλιάδες φοιτητές, με μια σημαντική διαφορά: αυτή τη φορά θα τα διδάξουν όλα χωρίς να σηκώσουν ένα δάχτυλο…
Το πανεπιστήμιο Texas A & M ξεκινά μια πρώτη διάλεξη αποκλειστικά και μόνο σε απευθείας on line σύνδεση. Πρόκειται για μια υποχρεωτική διάλεξη Εισαγωγικής Οικονομίας. Οι φοιτητές των δυο καθηγητών, μπορεί έτσι να περάσουν φέτος ολόκληρο το εξάμηνο, χωρίς να χρειαστεί ποτέ να δουν τους καθηγητές τους αυτοπροσώπως. Είναι αυτό θετικό ή όχι; Οι εκπρόσωποι του Ιδρύματος κινούνται προς την πρώτη απάντηση. Το Texas A & M είναι ένα μεγάλο πανεπιστήμιο με χιλιάδες σπουδαστές Οικονομικών και οι καθηγητές του δεν έχουν χρόνο ή πόρους για μικρά, στοχαστικά σεμινάρια.
Πώς ξεκίνησαν όλα
Την πρώτη… έκρηξη του Στάνφορντ και των Mooc’s, διαδέχτηκαν οι ελεύθερες ή φτηνές πλατφόρμες ψηφιακής μάθησης, όπως η Coursera και η αντίστοιχη πλατφόρμα του Πανεπιστημίου του Φοίνιξ που ακολουθήθηκαν και από ευρωπαϊκές μεγάλες διαδικτυακές πανεπιστημιακές «συναντήσεις», προσφέροντας τελικά εξ αποστάσεως εκπαίδευση σε άτομα που διαφορετικά δεν θα είχαν πάει σε ένα παραδοσιακό κολέγιο. Σήμερα η Coursera είναι η μεγαλύτερη online πλατφόρμα μάθησης στον κόσμο, με 24 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες.
Η συνέχεια; Σχεδόν όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ προσφέρουν πλέον δωρεάν μαθήματα διαλέξεων στο Διαδίκτυο αλλά και άλλα εξειδικευμένα προγράμματα με δίδακτρα, οι τιμές των οποίων ποικίλλουν. Σε μερικές περιπτώσεις, ακόμη και οι βαθμοί των φοιτητών μπορούν να ολοκληρωθούν πλήρως ή μερικώς στο Διαδίκτυο.
Βέβαια, μεγάλο μέρος αυτής της εξέλιξης κινείται από την αγορά της Πληροφορικής που γιγαντώνεται διεθνώς. Σκεφτείτε για παράδειγμα την προώθηση των iPads από την Apple σε αίθουσες διδασκαλίας, την φοβερή επιτυχία της Google με τη «σουίτα» εργαλείων του Gmail και τα Έγγραφα Google ή την εκκίνηση του προγράμματος προσαρμογής εκμάθησης της Microsoft. Όλες αυτές οι μεγάλες επιχειρήσεις, κάνουν τώρα το δικό τους αγώνα δρόμου για μια «πίτα» περίπου 250 δισεκατομμυρίων δολαρίων που αφορά τα εργαλεία Πληροφορικής στην εκπαίδευση. Και το ποσό αυτό βέβαια διαρκώς αυξάνεται, ενώ στο παιχνίδι μπαίνουν και οι χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις πληροφορικής που αναπτύσσονται σε όλο τον κόσμο.
Τι λένε οι άνθρωποι του Χάρβαρντ
«Δεν υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που καινοτομούν αρκετά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση», λέει στο Quartz ο Λάρι Σάμερς, οικονομολόγος  (πρώην υπουργός Οικονομικών΄) που θήτευσε πέντε χρόνια ως πρόεδρος του Χάρβαρντ. «Η General Electric σήμερα, δεν φαίνεται καθόλου όπως φαινόταν το 1975. Το Χάρβαρντ, το Γιέιλ, το Πρίνστον ή το Στάνφορντ φαίνονται ακριβώς όπως φαίνονταν το 1975» προσθέτει με στόμφο.
Όμως, παρά τον φρενήρη ενθουσιασμό στα Ιδρύματα των ΗΠΑ, «η καινοτομία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν έχει ακόμη επιδιωχθεί ακόμη σε κλίμακα και με ένα βαθμό ενέργειας που είναι ανάλογο με την πραγματική πρόκληση», σημειώνει ο ίδιος. Κι αυτό γιατί είναι εύκολο να καταλάβει κανείς, πως ένα πανεπιστήμιο αποτελείται από εκατοντάδες επίμονα «ριζωμένα μέρη».
Έτσι, τα βήματα που γίνονται, στην πραγματικότητα δίνουν χρόνο για θεσμικό αλλά και εκπαιδευτικό «στοχασμό», όσο και αν οι εκπρόσωποι των μεγάλων πανεπιστημίων σε όλο τον κόσμο νοιώθουν την «ανάσα» της ανυπόμονης Silicon Valley στο σβέρκο τους…
«Όλα τα πανεπιστήμια αγωνίζονται σήμερα για να απαντήσουν στο ερώτημα: τι σημαίνει «ψηφιοποίηση» και καθώς η τεχνολογία… ανεβάζει ταχύτητα; Αυτό μπορούμε τελικά να το εκμεταλλευτούμε;» αναρωτιέται μιλώντας στον αμερικανικό ιστότοπο, ο James Soto Antony, διευθυντής στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Χάρβαρντ για τις Πολιτικές της Εκπαίδευσης.
Τι γίνεται λοιπόν σήμερα στους διαδρόμους των πανεπιστημιακών κτιρίων ανά τον κόσμο;  Οι αίθουσες διδασκαλίας και τα αμφιθέατρα θολώνουν στα μάτια των φοιτητών τους και η εικόνα τους αντικαθίστανται από  κάτι άλλο; 


Δεν το θέλουν όλοι!

Οι  καθηγητές των αμερικανικών ΑΕΙ δεν είναι ακόμη βέβαιοι. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση που έγινε στις ΗΠΑ μεταξύ των καθηγητών ΑΕΙ, έδειξε ότι ένα σημαντικό ποσοστό δεν υποστηρίζει την ηλεκτρονική μάθηση – κάτι που έχει νόημα, με το δεδομένο ότι οι τεχνολογικές αυτές εξελίξεις απειλούν τελικά τις δουλειές τους.
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα που είχε ως θέμα τον «ψηφιακό μετασχηματισμό» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μόνο το 50% των ερωτηθέντων (συμπεριλαμβανομένων των φοιτητών, των ηγετών των πανεπιστημίων και των εταιρειών τεχνολογίας της εκπαίδευσης) αναμένει ότι το παραδοσιακό πανεπιστημιακό «μοντέλο» θα διαταραχθεί μέχρι το 2025.
Βεβαίως, οι ερωτηθέντες απαντούν ότι η τεχνολογία είναι το μέλλον της εκπαίδευσης, ωστόσο είναι επιφυλακτικοί για το βαθμό στον οποίο «ανήκει» η τεχνολογία στα εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
«Η μετακίνηση ενός πανεπιστημίου είναι σαν να μετακινείται ένα νεκροταφείο – δεν μπορείτε να περιμένετε κάποια βοήθεια από τους κατοίκους», λέει χαρακτηριστικά ο Barb Oakley, καθηγητής που δίδαξε σε πολλά πανεπιστήμια, πριν μετακινηθεί στα διαδικτυακά μαθήματα της Coursera.
Και αναρωτιέται: Όταν κάνεις σταδιακά προγράμματα online είναι διαχειρίσιμο, αλλά τελικά πώς μπορείς να μετακινήσεις μια ολόκληρη πανεπιστημιούπολη στο Διαδίκτυο;
Η Michele Borba, ψυχολόγος και συγγραφέας πετυχημένου βιβλίου προς τους εργοδότες για την συναισθηματική νοημοσύνη των νέων εργαζόμενων τους, θέτει μια άλλη πλευρά του ζητήματος και λέει χαρακτηριστικά:  «Το μόνο που χάνουμε είναι η ανθρώπινη σύνδεση. Δεν μαθαίνετε συμπάθεια προς μια οθόνη. Έχουμε χάσει τη συναισθηματική αναγνώριση. Βλέπουμε ένα τέτοιο κενό στα παιδιά. Είναι καταστρεπτικό».
Για άλλους, οι συναισθηματισμοί είναι αδιάφοροι. Σκέφτονται ότι τελικά η τριτοβάθμια εκπαίδευση στο μέλλον θα είναι μια απλή… υπηρεσία. Ήδη άλλωστε σχεδόν κανένας σήμερα δεν σπουδάζει από αγάπη για τη γνώση, αλλά από την ανάγκη του για επαγγελματική αποκατάσταση. Οι καιροί έχουν φέρει μεγάλες αλλαγές στους «ναούς» της γνώσης. Και τελικά, αν κάποιος αναζητήσει ένα ταξικό χαρακτήρα στα παραπάνω, η  διδασκαλία μέσα από το «cloud», όπως και να το κάνεις, είναι φθηνότερη. Τα παραδοσιακά αμφιθέατρα μάλλον απομακρύνονται ως κάτι που στο μέλλον θα απευθύνεται στους… λίγους.
Όσο μάλιστα τα αεροπορικά εισιτήρια για να πάει κάποιος να σπουδάσει στις ΗΠΑ θα ακριβαίνουν, τόσο η «ψηφιακή μάθηση» θα τρέχει μπροστά.

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Take Me Home, Country Roads

Το "Take Me Home, Country Roads" είναι μια σύνθεση των Bill DanoffTaffy Nivert και John Denver.
Πρόκειται για την μεγαλύτερη επιτυχία του John Denver (μάλιστα θεωρείται ως το signature song του συγκεκριμένου καλλιτέχνη).


Θεωρείται επίσης ως ένα από τα official state anthems of West Virginia.

Εγώ θα σταθώ στην εκτέλεση της Olivia Newton-John από το 1973 που χρησιμοποιήθηκε ως το μουσικό θέμα της ταινίας Whisper of the Heart (1995).

Καλή σας ακρόαση!

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

20 χρόνια πριν ... Οι U2 στη Θεσσαλονίκη

Έχουν περάσει 20 χρόνια, αλλά η συναυλία των U2 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η πρώτη τους στην Ελλάδα, δεν ξεχνιέται εύκολα. Όχι μόνο από τους τυχερούς που βρέθηκαν εκεί, αλλά και από όλους όσους έζησαν την τρέλα εκείνων των ημερών στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 1997.


Όσο οι U2 έκαναν ολιγοήμερες διακοπές στην Ελούντα της Κρήτης, περιμένοντας να στηθεί η σκηνή στη Θεσσαλονίκη, ένα θρίλερ παιζόταν στα σύνορα: οι τελωνειακοί απεργούσαν και οι νταλίκες που μετέφεραν τον εξοπλισμό του συγκροτήματος από την προηγούμενη συναυλία στο Σαράγεβο δεν μπορούσαν να περάσουν. Ύστερα από επτάωρες διαπραγματεύσεις πέρασαν οι νταλίκες, όχι όμως και οι εκατοντάδες φίλοι των U2 από τη Βουλγαρία, τη ΠΓΔΜ και άλλες βαλκανικές χώρες, που έμειναν με τα εισιτήρια στο χέρι…
Η συναυλία της Παρασκευής 26 Σεπτεμβρίου 1997 ήταν η αποκορύφωση ενός πολυήμερου πάρτι που είχε στηθεί στην πόλη, με δωρεάν συναυλίες (θυμάμαι το προηγούμενο βράδυ τους Leningrad Cowboys κάτω από τον Λευκό Πύργο), καλλιτέχνες του δρόμου, σελέμπριτις και ανθυποσελέμπριτις κάθε είδους να κάνουν πασαρέλα με μπλουζάκια U2, τα μπαρ να παίζουν «Sunday Bloody Sunday» μέχρι να λιώσει το CD, και όλα αυτά με την – ημιτελή λόγω… τελωνείου – κίτρινη αψίδα της σκηνής των U2 να δεσπόζει στο λιμάνι ως σημείο αναφοράς.


Δωμάτιο ξενοδοχείου δεν υπήρχε ούτε για δείγμα, τέσσερις γιγαντοοθόνες που θα μετέδιδαν τη συναυλία είχαν στηθεί στον Λευκό Πύργο, την Πλατεία Αριστοτέλους, τον Εύοσμο και την Καλαμαριά, και όλες οι ταράτσες γύρω από το λιμάνι ήταν «ρεζερβέ».




Το πρωί της Παρασκευής ο κόσμος είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται στις 18 εισόδους του συναυλιακού χώρου από τις επτά. Φτάνοντας σε μία από αυτές με την παρέα μου στις 10.30, η κοσμοσυρροή και η ζέστη ξεκινούσαν την ανοδική τους πορεία, που θα κορυφωνόταν λίγο μετά τις 16.00, όταν άνοιξαν οι πύλες. Είναι η στιγμή που ξεχνάς πείνα, δίψα, κούραση και αρχίζεις το τρέξιμο για μια καλή θέση κοντά στο συγκρότημα. Με τη βοήθεια της τύχης – και της ατυχίας εκείνων που μπήκαν πριν από εμάς αλλά δεν είδαν το «μαγικό πορτάκι» αριστερά της σκηνής – βρεθήκαμε σε έναν περιφραγμένο χώρο μπροστά από τον διάδρομο που ένωνε την κεντρική σκηνή με τη δευτερεύουσα (το λεγόμενο b-stage, που έκτοτε έγινε κανόνας σε όλες σχεδόν τις μεγάλες συναυλίες). Από εκεί είδαμε τους Έλληνες Echo Tattoo (εσύ έκεις τατού;) και τον Νίκο Πορτοκάλογλου να τραγουδάει «Τα Καράβια μου Καίω» με φόντο τα δεξαμενόπλοια και τους γερανούς του λιμανιού.



Οι U2 εμφανίστηκαν στις 21.20 μέσα από τον κόσμο, διασχίζοντας έναν στενό διάδρομο ανάμεσα σε κάγκελα, όπως γίνεται στις ΗΠΑ με τους σταρ μποξέρ πριν ανέβουν στο ρινγκ. Μποξέρ ήταν ντυμένος ο Μπόνο, αλλά και οι υπόλοιποι δεν πήγαιναν πίσω με τις κιτς στολές τους, που υπηρετούσαν το θέμα της περιοδείας Popmart: την pop art αισθητική, τη σάτιρα στον υπερκαταναλωτισμό και τη χλιδή.
Όταν φωτίστηκε η τεράστια οθόνη, η μεγαλύτερη που είχε χρησιμοποιηθεί μέχρι τότε σε συναυλία, ξεκίνησε ένα multimedia υπερθέαμα, με τραγούδια από το 1980 (το «I Will Follow» από το πρώτο άλμπουμ των U2, «Boy») μέχρι το 1997 («Mofo», «Discotheque» και άλλα από το τελευταίο τους, το «Pop») να δένουν άψογα με εικαστικές δημιουργίες θρύλων της pop art όπως ο Άντι Γουόρχολ, ο Ρόι Λίχτενσταϊν ή ο Κιθ Χάρινγκ. Μία παραγωγή κόστους 650 εκατ. δραχμών, για την οποία ο κάθε θεατής είχε πληρώσει 4.000 δραχμές (μετατρέψτε τα σε ευρώ και κλάψτε). Ζήτω η Πολιτιστική Πρωτεύουσα!
Για την ιστορία, το set list ήταν το ακόλουθο: Mofo, I Will Follow, Gone, Even Better Than The Real Thing, Last Night On Earth, Until The End Of The World, New Year’s Day, Pride (In The Name Of Love), I Still Haven’t Found What I’m Looking For, All I Want Is You, Desire, Sugar Sugar (σε καραόκε από τον Edge), Miami, Bullet The Blue Sky, Please, Where The Streets Have No Name, Discotheque, If You Wear That Velvet Dress, With Or Without You, Hold Me Thrill Me Kiss Me Kill Me, One, Staring At The Sun.
Πίσω στην Αθήνα, το βίντεο κατέγραφε τις σπαρταριστές ζωντανές συνδέσεις του ΣΚΑΪ, με τον Νίκο Ευαγγελάτο να προσπαθεί να βγάλει άκρη με τον απεσταλμένο του καναλιού, Μάκη Πουνέντη ο οποίος, εξορισμένος πιθανότατα σε μια ταράτσα, δεν μπορούσε να δει καλά το χώρο της συναυλίας. Τα φώτα έσβησαν, τα μεγάφωνα άρχισαν να παίζουν το «Pop Muzik» των Μ από το 1979, ο Ευαγγελάτος ρωτούσε τον Πουνέντη αν η μουσική είναι ζωντανή ή από CD και εκείνος απαντούσε «όλο το πρόγραμμα είναι ζωντανό, δεν υπάρχει καθόλου από CD, είναι μπάντα μουσική». Οι οθόνη έδειχνε τους U2 να βγαίνουν μέσα από τον κόσμο και εκείνος διάβαζε στοιχεία για το μήκος των καλωδίων και τον αριθμό των καναλιών ήχου. Ο Ευαγγελάτος δεν ήξερε αν οι εικόνες με τους U2 να ανεβαίνουν στη σκηνή ήταν από τη Θεσσαλονίκη ή μαγνητοσκοπημένες από άλλη συναυλία, μιλάμε για υπέροχες στιγμές που μπορείτε να τις δείτε στο παρακάτω βίντεο:
Κορυφαία τηλεοπτική μορφή των ημερών ήταν ο Κρητικός γιατρός που θεράπευσε τη φαρυγγίτιδα του Μπόνο (η φωνή του είχε κλείσει στη συναυλία του Σαράγεβο). Ένας συμπαθέστατος μακρυμάλλης με βαριά προφορά, που έλεγε για τις ενέσεις που του έκανε και διαπίστωνε πως «τουλάχιστον οι Έλληνες γιατροί θα του μείνουν αξέχαστοι». Ο Μπόνο όντως τον ευχαρίστησε από σκηνής και έκανε ειδική μνεία στους Έλληνες γιατρούς.
Σε ένα άλλο από τα σκόρπια κλιπς που διασώθηκαν ψηφιακά από τη βιντεοκασέτα που διατηρούσε στο αρχείο του το ελληνικό fan club των U2, Desire, βλέπουμε τον Μπόνο να κατεβαίνει τις σκάλες του αεροπλάνου στο Ηράκλειο χαιρετώντας με «gia sas, gia sas» και τον ντράμερ Λάρι Μάλεν Τζούνιορ να μιλάει για «sunshine, beautiful girls» και χάσιμο της συναυλιακής τους παρθενιάς στην Ελλάδα.
Στο ίδιο αεροδρόμιο, αλλά μετά την πτήση επιστροφής από τη Θεσσαλονίκη, ο Μπόνο μιλάει στις κάμερες για την «καλύτερη βραδιά της ζωής» του. «Απόψε ήταν ένα μεγάλο δώρο για εμάς. Παίρναμε από τον κόσμο περισσότερα από όσα δίναμε. Ένα πολύ, έξυπνο, σκεπτόμενο, γενναιόδωρο κοινό». Μόνο το κασκόλ του ΠΑΟΚ που φορούσε από πιτσιρικάς πηγαίνοντας σχολείο στο Δουβλίνο δεν μας έδειξε… Αλλά σε κάτι τέτοιες μαλαγανιές ο Ιρλανδός είναι μανούλα. Θα τον δείτε στο τέλος αυτού του βίντεο, με ρεπορτάζ της ΕΡΤ3 και του Star.

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Charles Bradley: Soul of America

Θα μάθατε (όσοι ασχολείστε σοβαρά με τη μουσική) ότι ο Charles Bradley έφυγε από τη ζωή στις 23 Σεπτεμβρίου.

Όσοι δεν τον ξέρατε, διαβάστε εδώ για τη ζωή του και ακούστε τα τραγούδια που ηχογράφησε από το 2011 μέχρι σήμερα.

Κυρίως όμως, παρακολουθήστε το παρακάτω ντοκιμαντέρ του Poull Brien που διηγείται τη μυθιστορηματική ζωή, από τον πάτο στην ύστερη αναγνώριση, του σπουδαίου ερμηνευτή που έφυγε από τη ζωή στα 68 του.




Το φιλμ έκανε πρεμιέρα στο SXSW του 2012 κι απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, γυρισμένο από τον σκηνοθέτη που έκανε κι ένα από τα πρώτα βίντεο του Bradley όταν ανασύρθηκε από την αφάνεια πίσω στο 2011. Ο Poull Brienγνώρισε τον Bradley στα γυρίσματα του κλιπ για το “The World (Is Going Up In Flames)”. Εντυπωσιάστηκε από όσα είχε ζήσει αυτός ο αγαθός γίγαντας με την υπέροχη φωνή (που κάποιοι συνέκριναν με τον Otis Redding) κι αποφάσισε να τον βάλει να την εξιστορήσει σε πρώτο πρόσωπο, ενώ παράλληλα περιοδεύει για το πρώτο του LP. Οι οικογενειακές στιγμές, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο περιγράφουν οι άνθρωποι της Daptone Recordsπώς τον έβγαλαν στην επιφάνεια, στα 63 του χρόνια, γεμίζουν το doc με έντονη συναισθηματική φόρτιση. Το ίδιο, αν όχι περισσότερο, συγκινητική είναι η εικόνα του Bradley, ενώ επιτέλους βρίσκεται στην σκηνή των μεγάλων φεστιβάλ τραγουδώντας κάθε φορά σαν να είναι η τελευταία του, γεμάτος ευγνωμοσύνη κι εμφανώς δικαιωμένος. 

Πηγή: http://popaganda.gr/docusunday-charles-bradley-soul-of-america/

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Asleep in the Desert

Έχω φοβερή ένταση αυτή τη στιγμή και κάνω κάτι για να αποφορτιστώ που μπορεί να βοηθήσει και εσάς σε ανάλογες περιπτώσεις.

Είναι απλό. Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου και ακούω το παρακάτω κομμάτι :



Σε εμένα τουλάχιστον λειτουργεί απόλυτα.

Για την ιστορία πρόκειται για ένα instrumental που βρίσκεται στο album του 1976 "Tejas".
Πρόκειται για το πέμπτο studio album των ZZ Top και ο τίτλος του είναι μια λέξη της γλώσσας Caddo που σημαίνει 'φίλοι'. Από τη συγκεκριμένη λέξη πήρε και το όνομα της η γνωστή πολιτεία (και πατρίδα των ZZ Top) Texas.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Πού «τερματίζουν» τα smartphones;

του Κώστα Γιαννακίδη
Πέρσι το καλοκαίρι ο Τιμ Κουκ, ο διευθύνων σύμβουλος της Apple, δήλωσε ότι η εταιρεία θα υπάρχει και μετά από χίλια χρόνια. Ναι, μπορεί. Ομως μπορεί το ίδιο να πίστευαν και εκείνοι που κατασκεύασαν την πρώτη μηχανή φαξ. Με την τεχνολογία δεν μπορείς ποτέ να είσαι απόλυτος. Μετά από μερικούς αιώνες η Apple ίσως απορροφηθεί από αυτόν που θα εφεύρει τη διακτίνηση.
Ομως στα χρόνια μας, στα χρόνια των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών τους, η Apple θα είναι εδώ, ηγεμονεύοντας όχι απλώς τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Ολα τα μεγάλα δίκτυα διέκοψαν το πρόγραμμα τους με Breaking News για την παρουσίαση των νέων iPhone. Ο Τιμ Κουκ εμφανίστηκε παντού, σε κάθε δέκτη στον πλανήτη. Πρώτα, βέβαια, ακούστηκε η φωνή του Στιβ Τζομπς. Αλλωστε η παρουσίαση έγινε στο θέατρο της Apple που φέρει το όνομα του ιδρυτή της. Μία θρησκεία με προφήτη, ναό και πιστούς που δίνουν κάτι πολυτιμότερο από τις προσευχές τους: τα λεφτά τους. Και η Samsung φτιάχνει εξίσου καλά ή και καλύτερα προϊόντα. Ομως η παρουσίαση του νέου Galaxy δεν διακόπτει το πρόγραμμα του CNN.
Mε την Apple είναι αλλιώς. Ο Στιβ πουλάει ακόμα και ως φάντασμα. Παρακολουθούσα την παρουσίαση και άρχισα να μετράω πόσες φορές θα ακουστούν οι λέξεις «απίστευτο»«απίθανο» και «εύκολο». Γρήγορα τα παράτησα. Έβλεπα το iPhone X. Σκέφτηκα ότι πρώτα κατάργησαν τα ακουστικά. Τώρα τα κουμπιά. Στο μέλλον μπορεί να καταργήσουν ολόκληρο το προϊόν και να σου πουλάνε μόνο την ιδέα.
Αναρωτιέμαι πού σταματάει αυτό. Δηλαδή πού «τερματίζουν» τα smartphones; Ποιο είναι το σημείο πέρα από το οποίο εμείς, οι καταναλωτές, θα πούμε ότι δεν έχουμε ανάγκη να προχωρήσουμε παρακάτω; Ξέρω βέβαια αρκετούς ανθρώπους που είναι εγκρατείς και συνειδητοποιημένοι ως χρήστες και καταναλωτές. Ανθρώπους που βολεύονται μια χαρά και με ένα iPhone 4s, καθώς το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κάνουν και να δέχονται κλήσεις, να βλέπουν mail και social media. Εντάξει, αυτή η στάση είναι σχεδόν ασκητική αφού η μεγαλύτερη οθόνη, ο ταχύτερος επεξεργαστής και η καλύτερη κάμερα βελτιώνουν την εμπειρία χρήσης, ουσιαστικά την καθημερινότητα _ το smartphone είναι «κομμάτι» του σώματος πια. Όμως αναρωτιέμαι τι αλλάζει στη ζωή σου η μετάβαση από το iPhone 6 στο iPhone 7 και μετά στο iPhone 8. Εντάξει για το iPhone X και για το Samsung Galaxy 8 μπορούμε να το συζητήσουμε περισσότερο, όμως ο μέσος άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται μεγάλες αλλαγές κατά τη μετάβαση του από το ένα μοντέλο στο επόμενο. Μπορεί να μην υπάρχει αντίληψη, υπάρχει όμως αίσθηση και συχνά αυτό είναι πιο σημαντικό. Εκεί δεν ζει το τζίνι του μάρκετινγκ; Στην αίσθηση του απαραίτητου, στην πειθώ της ανάγκης, στην απόλαυση της κτήσης. Στη σκοτεινή πλευρά του κόσμου κάνουν ουρές για νερό, στη φωτεινή για iPhone. Αυτή είναι η κινητήρια μηχανή που γεννά κέρδος, θέσεις εργασίας, κοινωνική και τεχνολογική πρόοδο, συντηρώντας, παράλληλα, τις μεγάλες ανισότητες. Η Apple έγινε μεγάλη όχι μόνο επειδή φτιάχνει καλά προϊόντα, αλλά και επειδή σε πείθει να τα πληρώσεις πανάκριβα, συχνά δε με αγορές που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Αυτό που συμβαίνει με το iPhone είναι χωρίς προηγούμενο: κάνεις μία σημαντική αγορά, δίνεις ένα χιλιάρικο και μετά από ένα χρόνο ο κατασκευαστής σε καλεί να πάρεις το καινούργιο μοντέλο. Φαντάζεστε να γινόταν αυτό με τα αυτοκίνητα;
Όμως εδώ ψάχνουμε πού θα τελειώσει όλο αυτό. Σίγουρα θα υπάρχει ένα όριο πέρα από το οποίο θα είναι απολύτως αδιάφορο αν η συσκευή διαθέτει καλύτερη κάμερα ή ταχύτερο επεξεργαστή -σχεδόν έχουμε φτάσει σε αυτό. Μπορεί οι επόμενες γενιές smartphones να λειτουργούν με τη φωνή, με νοήματα, ίσως και με τη σκέψη. Με οθόνες που θα διπλώνουν και θα ανοίγουν, με ολογράμματα και 3D προβολές. Είναι επίσης εξαιρετικά πιθανό να προσφέρουν λειτουργίες που δεν μπορούμε σήμερα να αντιληφθούμε.

Ένα είναι βέβαιο. Τα smartphones θα πεθάνουν μέσα στο σώμα μας. Και ναι, είναι λογικό, οι συσκευές που μας έδωσαν υπερδυνάμεις να ενταχθούν οργανικά μέσα στο σώμα μας. Όχι, βέβαια, οι ίδιες, αλλά οι λειτουργίες τους. Εκ των πραγμάτων, το μέλλον κατευθύνεται προς τα εκεί. Ένα ακουστικό στο αυτί και γυαλιά ή, ακόμα καλύτερα, φακοί επαφής. Και μετά ένα εμφύτευμα στον εγκέφαλο. Ο Ελον Μασκ, ο τύπος της Tesla, δημιούργησε εταιρεία που θα ασχοληθεί με την εμφύτευση υπολογιστών στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Το Facebook επεξεργάζεται την εκδοχή της χρήσης με βάση αυτά που βλέπεις και ακούς γύρω σου, όχι στην οθόνη. Ολοι τους εργάζονται πάνω στον cyborg, στον άνθρωπο με ενσωματωμένες δυνατότητες που σήμερα υπάρχουν μόνο σε μηχανές. Ο ανταγωνισμός του ανθρώπου με τη μηχανή θα τελειώσει με τη συνεύρεση τους σε ένα σώμα με δύο εγκεφάλους. Aυτό μόνο τρομακτικό είναι. Kαι τα λεφτά για να συμβεί βρίσκονται εκεί, σε αυτά που ξοδεύεις για να πας από το ένα μοντέλο στο άλλο. Παρηγορήσου, δεν είσαι μόνο ψώνιο. Συμβάλλεις και στην πρόοδο.
Η σημερινή λογική μας επιτρέπει να προβλέψουμε ότι στο μέλλον (μακρινό, αλλά όχι τόσο όσο νομίζουμε) ο homo sapiens θα αποκτήσει διάδοχο στην εξελικτική αλυσίδα. Ο τυχερός αυτός διάδοχος θα είναι φτιαγμένος από σάρκα και μηχανικά μέρη -η σιλικόνη θα μπει και στα μυαλά μας. Θα ζει πολύ περισσότερο από τον πρόγονό του και ίσως δεν αισθανθεί ποτέ του πόνο. Και τότε τα smartphones θα είναι ταυτοχρόνως Ιστορία και Βιολογία.

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Η νέα ταινία του Γούντι Άλλεν και ο Τζουντ Λο

Ο Τζουντ Λο πρόκειται να ενταχθεί στο καστ της επόμενης ταινίας του Γούντι Άλεν μαζί με τις Ελ Φάνινγκ και Σελίνα Γκόμεζ και τον Τιμοτέ Σαλαμέ, σύμφωνα με πηγές του Variety.


Η άτιτλη μέχρι στιγμής ταινία θα είναι η τρίτη που θα σκηνοθετήσει ο Γούντι Άλεν για την Amazon Studios. Προηγήθηκαν τα φιλμ «Cafe Society» και «Wonder Wheel». Η τελευταία αναμένεται να προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες τον ερχόμενο Δεκέμβριο.

Όπως συμβαίνει σε όλες τις ταινίες του Άλεν σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης, τίτλος και σύνοψη δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί, αν και πηγές λένε ότι η πλοκή ενδέχεται να περιστρέφεται γύρω από μια ιστορία αγάπης σε ώριμη ηλικία.

Οι λεπτομέρειες σχετικά με το ρόλο του Τζουντ Λο δεν είναι επί του παρόντος γνωστές.

Η ταινία θα είναι η επόμενη μετά το φιλμ «Wonder Wheel» το οποίο θα κάνει πρεμιέρα στην τελετή λήξης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, τον Οκτώβριο. Στη δραματική ταινία πρωταγωνιστούν ο Τζέιμς Μπελούσι, η Τζούνο Τεμπλ, ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και η Κέιτ Γουίνσλετ και διαδραματίζεται στο Κόνι Άιλαντ το 1950.


Ο Άγγλος ηθοποιός Τζουντ Λο αυτή την περίοδο συμμετέχει στα γυρίσματα της συνέχειας της ταινίας «Fantastic Beasts and Where to Find them» (Φανταστικά ζώα και πού βρίσκονται) στην οποία υποδύεται σε νεότερη ηλικία τον μάγο Albus Dumbledore (Άλμπους Ντάμπλντορ) , έναν ρόλο που έγινε γνωστός από τους Ρίτσαρντ Χάρις και Μάικλ Γκάμπον στις ταινίες Χάρι Πότερ. Ενδέχεται επίσης να υποδυθεί τον δρ. Γουότσον στην τρίτη ταινία «Σέρλοκ Χολμς», η οποία είναι στο στάδιο της παραγωγής από την Warner Bros.

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Born to Be Blue

Είδα σήμερα (με καθυστέρηση 2 χρόνων) το καταπληκτικό φιλμ "Born to Be Blue".


Η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 2015 (στην Ελλάδα με τον τίτλο "Η επιστροφή ενός θρύλου"). Πρόκειται για τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη μιας περιόδου της ζωής του θρύλου της jazz Chet Baker. Σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός της ταινίας είναι ο Robert Budreau και το ρόλο του Baker ερμηνεύει εκπληκτικά ο Ethan Hawke.

Πρόκειται για μια φοβερά καλοδουλεμένη ταινία που διαδραματίζεται χρονικά στο 1966 και μας μεταφέρει με συγκλονιστικό τρόπο την προσπάθεια που έκανε ο Chet Baker να επανέλθει στα μουσικά πράγματα μετά από μια πολύ σκοτεινή περίοδο της ζωής του που είχε ως αποτέλεσμα να μπει στη φυλακή και να θεωρείται ξοφλημένος τόσο από τους συναδέλφους του, όσο και από τους φίλους του. 

Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα στην ταινία είναι ότι δεν πρόκειται για μια ταινία που παρουσιάζει την "αγιογραφία" του κεντρικού χαρακτήρα αλλά αντίθετα εστιάζει στα πάθη και στα ελαττώματα του. Α, και δεν έχει happy ending.



Το soundrack της ταινίας κυκλοφόρησε από την Warner Music Canada και περιέχει 14 τραγούδια. Σε δύο από αυτά, τραγουδά ο ίδιος ο Ethan Hawke.

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Γιατί ακούω ακόμα τον Γιάννη Πετρίδη

Γράφω αυτές τις γραμμές ακούγοντας στο ραδιόφωνο τον άνθρωπο που μου έμαθε να ακούω μουσική. Τον Γιάννη Πετρίδη. Το γιατί τον ακούω ακόμη και σήμερα, το αναλύει πολύ εμπεριστατωμένα ο Φώντας Τρούσας στο παρακάτω άρθρο (που δημοσιεύτηκε στο lifo.gr πριν μερικές μέρες).



Δεν είμαι πια φαν του ραδιοφώνου, όμως, παραδοσιακά, τον Αύγουστο, ακούω πολύ ραδιόφωνο – χοντρικά όσο δεν ακούω όλη την υπόλοιπη χρονιά. Είναι η μόνη μου επαφή με τον «έξω κόσμο» στις διακοπές, καθώς όλα τα υπόλοιπα «κατεβαίνουν» προκειμένου να πάρουμε και μερικές ανάσες. Συντονίζομαι λοιπόν στην κρατική ραδιοφωνία, στο Πρώτο και το Δεύτερο Πρόγραμμα εναλλάξ, και όση ώρα βρίσκομαι στο σπίτι το ραδιόφωνο είναι ανοιχτό και παίζει.   

Θα πει κάποιος πως ο Αύγουστος δεν είναι και η καλύτερη εποχή για να κρίνεις ένα ραδιόφωνο, ένα σταθμό εννοώ, αλλά από την άλλη... μπορεί και να είναι. Στα δύσκολα, θέλω να πω, φαίνεται το πόσο μπορεί να μετράει ένα κανάλι, ένα κρατικό κανάλι εν προκειμένω, όταν ένα μέρος του προσωπικού βρίσκεται σε άδεια και άρα θα πρέπει να αναζητηθούν «λύσεις» που να γεμίζουν «σωστά» το πρόγραμμα, εμφανίζοντας το προσήκον σε κάθε περίπτωση κύρος και φυσικά την ανάλογη αξιοπιστία – που θεωρητικά αρμόζουν στην Ελληνική Ραδιοφωνία. Θεωρητικά; Ναι. Γιατί στην πράξη, και στο μουσικό κομμάτι της, που εδώ μας ενδιαφέρει, τα πράγματα είναι πολύ φτωχά. Κάτι που δεν έχει να κάνει βεβαίως με τα χρήματα. Λεφτά υπάρχουν... 

Τι δεν υπάρχει στην κρατική-μουσική ραδιοφωνία; Δεν υπάρχουν οι εκπλήξεις, η όρεξη, οι ιδέες των παραγωγών, οι γνώσεις, η σχετική ή η μεγαλύτερη πείρα, το ταλέντο να βάζεις το ένα κομμάτι μετά το άλλο δίχως κάτι τέτοιο να μοιάζει με αγγαρεία ή... ούφο, η άποψη εν τέλει που πρέπει κανείς να έχει για την εκπομπή του – όσο ελαφριά ή σοβαρή και να είναι αυτή. 

Το Πρώτο Πρόγραμμα δεν είναι βασικά μουσικό ραδιόφωνο, είναι κυρίως ειδησεογραφικό – ασχέτως αν αποτελεί το «σπίτι» τού Γιάννη Πετρίδη. Αντιθέτως, μουσικό ραδιόφωνο είναι το Δεύτερο Πρόγραμμα, το οποίο τον Αύγουστο, να το πω, είχε τα χάλια του. Δεν ξέρω πώς μπορεί να ηχεί το Δεύτερο, τον Σεπτέμβρη ή τον Οκτώβρη, αλλά πιστεύω πως οι διαφορές θα είναι μικρές.   Το βασικό πρόβλημα των μουσικών εκπομπών πέραν του ακκισμού και της επιτήδευσης μερικών παραγωγών, που σε ορισμένες περιπτώσεις χτυπάνε κόκκινο, αφορά στο σκελετό των προγραμμάτων τους και από 'κει και κάτω στο πώς, με ποιο τρόπο αυτός ο σκελετός θα χτιστεί ώστε να εμφανίζεται ως ένα ενιαίο σώμα. 

Λείπει το κόνσεπτ ή τα κόνσεπτ, εννοώ, που θα ενώνονται μεταξύ τους δίνοντας πνοή σε κάτι μεγαλύτερο, καθώς τα τραγούδια που πέφτουν είναι σχεδόν τυχαία, διαλεγμένα από μερικές καβάτζες λίγων εκατοντάδων (άρα και εντελώς προβλέψιμα συν τοις άλλοις). Αν την τιμή τού αγγλοαμερικάνικου τραγουδιού στην κρατική μας ραδιοφωνία τη σώζει βασικά ο Πετρίδης, την τιμή του ελληνικού δεν τη σώζει σχεδόν τίποτα – καθώς η μόνη άξια λόγου εκπομπή που άκουσα, μέσα σ' ένα ολάκερο 20ημερο (του τρέχοντος Αυγούστου), ήταν μία που αφορούσε στο ελληνικό ταγκό.   Η παραγωγός, προς τιμήν της, δεν αρκέστηκε στις κλασικές ελαφρές και ωραίες, ok, παλιατσαρίες του '30 και του '40, αλλά πέρασε και σε πιο καινούρια κομμάτια, δείχνοντας πως είχε μια κάποια γενικότερη γνώση του είδους, παρουσιάζοντας ακόμη και το εκπληκτικό «Την είδα ξανά» του Αργύρη Κουνάδη με τον Γιάννη Βογιατζή (από την ταινία Ερόικα του Μιχάλη Κακογιάννη), κάτι που με σήκωσε, τη συγκεκριμένη στιγμή, πολύ ψηλά. Μ' έφτιαξε... πώς να το πω αλλιώς; Γιατί, άμα δεν σε φτιάχνει μια εκπομπή και την ακούς, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, καθώς πλένεις πιάτα ή σκουπίζεις, τότε άστα να πάνε. Εννοώ πως η σωστή εκπομπή πρέπει να σε βιδώνει στην πολυθρόνα σου, έχοντας αυτιά μόνο γι' αυτή. Αλλιώς... δε λέει.

Διέτρεξα το θάνατο της Αρλέτας ραδιοφωνικά. Στην αρχή φοβήθηκα. Έπεσα σε κάτι ανεπίτρεπτες προχειρότητες, αλλά ευτυχώς το πράγμα διορθώθηκε στην πορεία εκ των ενόντων. Είναι το αρχείο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας που θα κάνει πάντα τη διαφορά, βγάζοντας από τη δύσκολη θέση τους αποκαμωμένους δισκοθέτες.   Ανασύρθηκε λοιπόν για την περίσταση μια εκπομπή του 1988, όταν η ίδια η Αρλέτα φιλοξενούμενη του Δευτέρου Προγράμματος, νομίζω, είχε αναφερθεί τότε (το 1988) στην καριέρα της με εξονυχιστικό τρόπο – με ωραία αφήγηση, έξυπνες ατάκες, άγνωστες λεπτομέρειες και εξαιρετικές επιλογές. Μια τρίωρη απολαυστική εκπομπή, με την Αρλέτα σε ρόλο οδηγού, να διακόπτεται κάθε μισή ώρα από σύντομα δελτία ειδήσεων (και διαφημίσεις εννοείται), τα οποία επαναλάμβαναν «νέα» με τη λογική της φωτοτυπίας. Η γνώμη μου είναι πως τα ημίωρα δελτία είναι too much, δηλαδή εντελώς εκνευριστικά για κάποιον που μπορεί να έχει κολλημένη τη βελόνα. Πόσω μάλλον όταν αφορούν σε μουσικά κανάλια.   

Λέω λοιπόν πως από το κρατικό ραδιόφωνο λείπουν οι εκπομπές στο στυλ του Γιάννη Πετρίδη και απορώ πώς αυτό δεν το καταλαβαίνουν οι υπεύθυνοι, ώστε να προσπαθήσουν να τις αναζητήσουν. Είναι εύκολο; Δεν ξέρω. Πρέπει να προσπαθήσουν όμως. Και προσπάθεια δεν βλέπω. 

Τι έχει ο Πετρίδης, που δεν το έχουν οι άλλοι παραγωγοί; Πρώτα και κύρια γερή γνώση του αγγλοαμερικάνικου τραγουδιού (και των τοπ και των χαμηλότερων θέσεων), εκείνου τέλος πάντων που παλιά το αποκαλούσαμε «ξένο». Εντάξει, ο Πετρίδης μπορεί να παίξει και κανα ιταλικό ή γαλλικό, μπορεί δε να τα ξέρει και πλατύτερα (και αυτά), αλλά η εκπομπή του περιστρεφόταν, από το ξεκίνημά της, το 1975, γύρω από την Αγγλία και την Αμερική –τις μήτρες εν πάση περιπτώσει της ποπ, και του ροκ, και του ροκ, που έγινε ποπ– κι εκεί παραμένει.   Αν και οι εκπομπές του Πετρίδη, που άκουσα εγώ, όλο το προηγούμενο διάστημα, δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο κόνσεπτ (γίνονται, φυσικά, και εκπομπές με κόνσεπτ) είχαν επιμέρους «θέματα», που τα δημιουργούσε ή τα έφερνε στα φως ο ίδιος ο παραγωγός. Ο Πετρίδης το ξέρει πολύ καλά το αγγλοαμερικάνικο τραγούδι από πληροφοριακή και αισθητική σκοπιά και αυτό τού δίνει το τρανό προσόν να εμφανίζει ένα κομμάτι του '30 μ' ένα κομμάτι του 2017 κολλητά το ένα στο άλλο, χωρίς να δημιουργείται χάσμα. Ξέρει, δηλαδή, πώς να κλείνει τον κύκλο, σβήνοντας οτιδήποτε μπορεί να χαλάσει μιαν ομαλή πορεία προς τις επιμέρους, αλλά συνεχείς, κορυφώσεις. Και συμπληρώνω, στη συνέχεια αυτού, πως είναι λυπηρό για τη μουσική κρατική ραδιοφωνία να μην υπάρχει μιαν εκπομπή ύφους Πετρίδη για το ελληνικό τραγούδι.

Ορισμένοι καμώνονται πως η δισκογραφία –και η ελληνική– έχει πεθάνει. Ακούω και καλλιτέχνες, συνθέτες και τραγουδιστές, να το λένε αυτό. Ουδέν αναληθέστερον τούτου. Μπορεί οι παραγωγές να είναι μειωμένες σε σχέση με τις παλιότερες δεκαετίες, αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι ανύπαρκτες. Δίσκοι πάντα βγαίνουν, καλοί δίσκοι και τραγούδια πάντα υπάρχουν κι ένας παραγωγός οφείλει να προβάλλει και το καλό καινούριο υλικό, και βεβαίως να βρίσκει τις «γέφυρες» ώστε να το συνδέει με το παλιότερο.   Ξέρω τι παίζει στην σύγχρονη ελληνική δισκογραφία και μπορώ να πω πως η κρατική ραδιοφωνία έχει γύρω απ' αυτό το θέμα άγρια μεσάνυχτα. Σκόρπια και τελείως συμπτωματικά μπορεί ν' ακούσεις κάτι καινούριο από 'δω κι από 'κει –αν κάποιος παραγωγός μυριστεί κάτι και καλέσει κανα μουσικό στο στούντιο– παρότι, και επ' αυτού, υπάρχουν εμπόδια. Το αγγλόφωνο ελληνικό τραγούδι δεν παίζει σχεδόν καθόλου από το κρατικό, ενώ και από το ελληνόφωνο προβάλλονται, όσο προβάλλονται, κάποια αδιάφορα τις πιο πολλές φορές «έντεχνα». Λέμε, πάντα, για τις καινούριες παραγωγές. Γενικά, με το «έντεχνο» έχει ένα κόλλημα το κρατικό. Κάτι που δείχνει πρόδηλο συντηρητισμό και άγνοια ευρύτερη. 

Θα ήθελα να ήξερα, και αν γνωρίζει κάποιος να μου πει. Έχουν ακουστεί εσχάτως στο κρατικό ραδιόφωνο κομμάτια των Yesterday's Thoughts, Δημήτρη Μυστακίδη, Lia Hide, Ω-Ray, Μάρθας Μαυροειδή, The Telestons, Μανώλη Γαλιάτσου, Dirty Fuse, A Victim of Society, Illegal Operation, Μαρίας Λατσίνου, KU, Baby Guru, Ιχώρ, The Snails και πολλών άλλων; Κυκλοφορίες, δίσκοι και tracks του 2017 εννοώ, που μετράνε και που πρέπει να προωθηθούν από τη ραδιοφωνία; Ορισμένα θέλω να ελπίζω πως θα έχουν μεταδοθεί (ασχέτως αν εγώ, αυτό το διάστημα δεν άκουσα κάτι), αλλά πού, πώς, σε τι εκπομπές και με ποιο ραδιοφωνικό λόγο ή κόνσεπτ;  

Αντιθέτως, στην εκπομπή του Πετρίδη, εκεί από τις 4 στις 5, που «πετσοκόβεται κι αυτή από δυο δελτία ειδήσεων, θα έχει κάποιος την ευκαιρία να πληροφορηθεί για τα σύγχρονα καλά «ξένα» άλμπουμ της εποχής, τους δίσκους δηλαδή των Public Service Broadcasting, των Portugal.The Man, των London Grammar (για τα οποία δε νομίζω να μιλάει κανείς άλλος στην Ελλάδα), για τα νέα LP των παλιοσειρών (Chuck Berry, Bob Dylan, Roger Waters, Thurston Moore κ.ά.), μαζί βεβαίως με τα κομμάτια της νεανικής ποπ και της αφροαμερικάνικης χιπ-χοπ, που εμένα προσωπικά, πλην κάποιων εξαιρέσεων, με αφήνουν παντελώς αδιάφορο (χάλια εκείνο που άκουσα από το τελευταίο του Jay-Z, ασχέτως αν ο Πετρίδης καλά κάνει και το παρουσιάζει).   

Είναι συγκινητική, για να καταλήξω, η προσπάθεια που καταβάλει ο Πετρίδης, ιδίως σήμερα (καθώς δε μιλάμε για τα ακροατήρια των σέβεντις και των έιτις), την εποχή του ανελέητου κατεβάσματος και του streaming, επιχειρώντας μ' έναν δονκιχωτικό τρόπο να υπερασπιστεί τις φυσικές μορφές (ό,τι ακούγεται στην εκπομπή του προέρχεται από βινύλια ή CD), τονίζοντας, έτσι, τη σχέση που διαμορφώνεται μέσα στα χρόνια ανάμεσα στον ακροατή και στο υλικό προϊόν που εκείνος κρατάει (και περιεργάζεται) στα χέρια του.   

Η αγάπη για τη μουσική έχει πολλές εκφάνσεις – άλλες με διαρκή λειτουργικότητα και άλλες κάπως... ξεπερασμένες. Όσοι έζησαν τις μεγάλες δημιουργικές εποχές της ποπ και του ροκ, και του ροκ που έγινε ποπ, οφείλουν να αγωνίζονται γι' αυτή τη σχέση που οικοδόμησαν με τη μουσική μέσα στα χρόνια.   Ο Γιάννης Πετρίδης, στο κρατικό ραδιόφωνο, το πράττει καλύτερα απ' όλους.   

*Ο Γιάννης Πετρίδης, παράλληλα με την εκπομπή του στο Πρώτο Πρόγραμμα (91,6- 105,8 καθημερινά 16.00-17.00) θα παρουσιάζει από τον Σεπτέμβρη στο KOSMOS 93,6 κάθε Κυριακή 18.00-20.00 την εκπομπή «Ταξίδι στην Ιταλία», την ιστορία του ιταλικού τραγουδιού από το '50 μέχρι τις μέρες μας.

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Τεχνολογία ... πόσο αθώα μπορεί να είναι;

Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής
http://www.kathimerini.gr/923965/article/texnologia/diadiktyo/prwhn-stelexos-krataiwn-etaireiwn-texnologias-proeidopoiei?platform=hootsuite

Ξεχάσατε το smartphone σας στο σπίτι και τώρα νιώθετε νευρικότητα, αισθάνεστε ότι κάτι χάνετε; Μπαίνετε να χαζέψετε στο Facebook, στο Instagram ή στο YouTube και καταλήγετε να χαραμίζετε όλη τη μέρα εκεί; Η ημερήσια διάταξη θεμάτων που απασχολούν το μυαλό σας ορίζεται από τα θέματα που θέτουν τα σόσιαλ μίντια; Δεν είστε εξαίρεση, ούτε και ευθύνεστε αποκλειστικά για αυτόν τον καθ’ όλα σύγχρονο εθισμό. Η τεχνολογία έχει βρει τον τρόπο να κάνει κατάληψη στο μυαλό μας, υποστηρίζει ο Τρίσταν Χάρις, πρώην product manager της Google και νυν επικριτής των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας, που, όπως λέει, έχουν βρει τρόπους να ελέγχουν και να χειρίζονται τη σκέψη και τον χρόνο μας.
«Το κινητό στην τσέπη σας είναι σαν ένας κουλοχέρης. Κάθε φορά που το κοιτάτε είναι σαν να τραβάτε τον μοχλό για να δείτε αν κερδίσατε κάτι». Ετσι περιγράφει ο Xάρις την κατάσταση εξάρτησης που έχουμε διαμορφώσει με τα τηλέφωνά μας, τον οποίο ο Τύπος στις ΗΠΑ χαρακτηρίζει «ό,τι κοντινότερο διαθέτει σε συνείδηση η Σίλικον Βάλεϊ». Σκεφτείτε το, συμβαίνει. Η εξάρτηση αυτή οδηγεί ακόμα και σε αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν «κατά φαντασίαν δονήσεις» – όταν δηλαδή νομίζουμε ότι το κινητό μας δονείται ή χτυπάει, ενώ μπορεί να μην είναι καν εκεί.
«Η τεχνολογία πλέον κατευθύνει το τι σκέφτονται καθημερινά δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι», λέει ο Χάρις. «Οι θρησκείες και οι κυβερνήσεις δεν έχουν τόσο μεγάλη επίδραση στην καθημερινότητά μας». Ο απόφοιτος του Στάνφορντ με προϋπηρεσία σε μεγαθήρια, όπως η Google, η Apple και η Apture, παράτησε την καριέρα αυτή για να στήσει το Time Well Spent, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που σκοπό έχει να αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία εκμεταλλεύεται τα τρωτά μας σημεία, το πώς οι προγραμματιστές σχεδιάζουν τηλέφωνα και εφαρμογές, ώστε να απορροφούν όλο και περισσότερο χρόνο από τη ζωή μας, χρόνο που δεν επιθυμούμε απαραίτητα να δώσουμε.
Αύξηση εφηβικού άγχους
Ψυχολόγοι δε επιβεβαιώνουν ότι η τεχνολογία αυξάνει γεωμετρικά το άγχος, ειδικά στους εφήβους, οι οποίοι είναι οι πιο επιρρεπείς. Πλέον, ούτε εκείνοι ούτε εμείς έχουμε χρόνο για να μην κάνουμε απολύτως τίποτα, κάτι που ψυχολογικά κρίνεται απαραίτητο. Τα τηλέφωνά μας μετατρέπονται σε συσκευές που προκαλούν συνεχή διέγερση. Ο ψυχολόγος Λάρι Ρόζεν και η ομάδα του στο Πανεπιστήμιο Dominguez Hills στην Καλιφόρνια διαπίστωσαν πως όταν οι άνθρωποι μένουν μακριά από τα κινητά τους, ο εγκέφαλός δίνει σήμα για την παραγωγή της ορμόνης κορτιζόλη. Η κορτιζόλη δημιουργεί μια κατάσταση επιφυλακής στον εγκέφαλο, μας κάνει υπερευαίσθητους στο περιβάλλον, κάτι που π.χ. εξυπηρετούσε τον πρωτόγονο άνθρωπο γιατί τον κρατούσε ασφαλή. Σήμερα απλώς μας οδηγεί στην ανάγκη να κοιτάξουμε το κινητό μας.
Τα συστήματα αυτά είναι σχεδιασμένα ώστε να κατευθύνουν τα ένστικτά μας καλύτερα από ό,τι εμείς τα ελέγχουμε. Τα Snapchat Streaks εθίζουν τους εφήβους στο να στέλνουν καθημερινά έστω ένα μήνυμα σε όλες τις επαφές τους, τα autoplay στο YouTube μας κρατούν περισσότερη ώρα εκεί, οι ειδοποιήσεις μας υπενθυμίζουν να τσεκάρουμε τις συσκευές μας. Και πώς ξέρουμε πότε είναι κάτι που θέλουμε εμείς και πότε μας κατευθύνει η συσκευή; «Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων», λέει ο Χάρις στο Wired. «Κάποιες φορές αυτό είναι ευχάριστο. Δεν είμαι ενάντια στην τεχνολογία. Απλώς σε αυτόν τον πόλεμο για την προσοχή μας η τεχνολογία μας κατευθύνει προς τους δικούς της στόχους, όχι τους δικούς μας. Απολαμβάνουμε αυτό που μας πείθει να κάνουμε, γεγονός που μας κάνει να πιστεύουμε ότι ήταν επιλογή μας. Ξεχνάμε αν το επόμενο βίντεο στο YouTube φορτώθηκε αυτόματα και ήμασταν ευχαριστημένοι που παρακολουθήσαμε. Όμως, όλοι αυτοί που εργάζονται για να μας δώσουν το καλύτερο πιθανό επόμενο βίντεο δεν γνωρίζουν ότι είναι 2 π.μ. και μπορεί να πρέπει να κοιμηθούμε. Δεν είναι στην ομάδα μας. Είναι στην ομάδα αυτών που θέλουν να περάσουμε όσο περισσότερο χρόνο γίνεται στη συγκεκριμένη υπηρεσία...».

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Σαν σήμερα


Σαν σήμερα, στις 26 Αυγούστου του 1995, οι Blur καταφέρνουν να κάνουν το πρώτο UK No.1 single της καριέρας τους με το 'Country House' και να κερδίσουν την άτυπη μάχη με τους Oasis οι οποίοι κυκλοφόρησαν το 'Roll with It' την ίδια μέρα με το 'Country House'. Δυστυχώς όμως έμειναν στη δεύτερη θέση του UK chart με τους Blur να έχουν καπαρώσει την πρωτιά.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Τα ... κίτρινα

Έχοντας μόλις επιστρέψει από τις διακοπές, δεν μπορώ να μην κάνω αυτή την ανάρτηση (αφιερωμένη στον Σωκράτη και την Χρύσα).

Δυο τραγούδια που (στο δικό μου μυαλό) δεν τα συνδέει μόνο το κοινό χρώμα στον τίτλο τους.

Το πρώτο είναι το "Yellow River".



Η ιστορία του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 
Γράφτηκε από τον leader των Christie -τον Jeff Christie- αλλά ηχογραφήθηκε πρώτη φορά από τους Tremeloes στις αρχές του 1970. 
Ωστόσο, δεν κυκλοφόρησε ως single γιατί θεωρήθηκε "πολύ pop" από τα μέλη του συγκροτήματος.
Έτσι, ο παραγωγός Mike Smith αντικατέστησε τα φωνητικά τους με αυτά του Jeff Christie και το κυκλοφόρησε στις 23 Απριλίου του 1970 κάνοντας το τεράστια επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο.



Το δεύτερο είναι το "Yellow Submarine" που προέρχεται από το ομώνυμο δέκατο άλμπουμ των Beatles, το οποίο κυκλοφόρησε στις 13 Ιανουαρίου 1969 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Apple".
Το συγκεκριμένο άλμπουμ εκδόθηκε ως σάουντρακ της ομώνυμης ταινίας, της οποίας η πρεμιέρα έγινε στις 17 Ιουλίου 1968
Μόνο η πρώτη πλευρά του δίσκου περιέχει τραγούδια ηχογραφημένα από τους Beatles, αφού η δεύτερη πλευρά αποτελείται από τις συμφωνικές συνθέσεις που ακούγονται στην ταινία, γραμμένες από τον Τζορτζ Μάρτιν.


Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Where the wild roses grow

Ο Nick Cave δεν μου αρέσει. Ναι ξέρω, μουσική ιδιοφυΐα, τεράστιος καλλιτέχνης κλπ κλπ.
Δεν μου άρεσε ποτέ και αυτό το πεσιμιστικό στοιχείο που υπάρχει στα περισσότερα τραγούδια του.
Το τραγούδι που έγραψε όμως για την Kylie Minogue είναι αριστούργημα. Διαβάστε τι είπε ο ίδιος για το πώς το έγραψε:
"Where The Wild Roses Grow" was written very much with Kylie in mind. I'd wanted to write a song for Kylie for many years. I had a quiet obsession with her for about six years. I wrote several songs for her, none of which I felt was appropriate to give her. It was only when I wrote this song, which is a dialogue between a killer and his victim, that I thought finally I'd written the right song for Kylie to sing. I sent the song to her and she replied the next day.


Το τραγούδι κέρδισε τα παρακάτω βραβεία το 1996:
ARIA Awards: 'Single of the Year', 'Song of the Year' και 'Best Pop Release'