Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Τα ... κίτρινα

Έχοντας μόλις επιστρέψει από τις διακοπές, δεν μπορώ να μην κάνω αυτή την ανάρτηση (αφιερωμένη στον Σωκράτη και την Χρύσα).

Δυο τραγούδια που (στο δικό μου μυαλό) δεν τα συνδέει μόνο το κοινό χρώμα στον τίτλο τους.

Το πρώτο είναι το "Yellow River".



Η ιστορία του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 
Γράφτηκε από τον leader των Christie -τον Jeff Christie- αλλά ηχογραφήθηκε πρώτη φορά από τους Tremeloes στις αρχές του 1970. 
Ωστόσο, δεν κυκλοφόρησε ως single γιατί θεωρήθηκε "πολύ pop" από τα μέλη του συγκροτήματος.
Έτσι, ο παραγωγός Mike Smith αντικατέστησε τα φωνητικά τους με αυτά του Jeff Christie και το κυκλοφόρησε στις 23 Απριλίου του 1970 κάνοντας το τεράστια επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο.



Το δεύτερο είναι το "Yellow Submarine" που προέρχεται από το ομώνυμο δέκατο άλμπουμ των Beatles, το οποίο κυκλοφόρησε στις 13 Ιανουαρίου 1969 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Apple".
Το συγκεκριμένο άλμπουμ εκδόθηκε ως σάουντρακ της ομώνυμης ταινίας, της οποίας η πρεμιέρα έγινε στις 17 Ιουλίου 1968
Μόνο η πρώτη πλευρά του δίσκου περιέχει τραγούδια ηχογραφημένα από τους Beatles, αφού η δεύτερη πλευρά αποτελείται από τις συμφωνικές συνθέσεις που ακούγονται στην ταινία, γραμμένες από τον Τζορτζ Μάρτιν.


Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Where the wild roses grow

Ο Nick Cave δεν μου αρέσει. Ναι ξέρω, μουσική ιδιοφυΐα, τεράστιος καλλιτέχνης κλπ κλπ.
Δεν μου άρεσε ποτέ και αυτό το πεσιμιστικό στοιχείο που υπάρχει στα περισσότερα τραγούδια του.
Το τραγούδι που έγραψε όμως για την Kylie Minogue είναι αριστούργημα. Διαβάστε τι είπε ο ίδιος για το πώς το έγραψε:
"Where The Wild Roses Grow" was written very much with Kylie in mind. I'd wanted to write a song for Kylie for many years. I had a quiet obsession with her for about six years. I wrote several songs for her, none of which I felt was appropriate to give her. It was only when I wrote this song, which is a dialogue between a killer and his victim, that I thought finally I'd written the right song for Kylie to sing. I sent the song to her and she replied the next day.


Το τραγούδι κέρδισε τα παρακάτω βραβεία το 1996:
ARIA Awards: 'Single of the Year', 'Song of the Year' και 'Best Pop Release' 

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Smalltown Boy

Ας αλλάξουμε λίγο μουσικό είδος κι ας θυμηθούμε ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε το 1984 και έχει χαρακτηριστεί ως gay anthem από τότε.


Οι Bronski Beat ήταν οι Jimmy Somerville, ο Steve Bronski και ο Larry Steinbachek. 

Ο Somerville ήταν αυτός που συνέχισε με επιτυχία την καριέρα του, αρχικά ως ο τραγουδιστής των Communards και μετέπειτα ως solo καλλιτέχνης που συνεχίζει να είναι ενεργός μέχρι και σήμερα.



Το άλμπουμ The Age of Consent (απ' όπου προέρχεται το τραγούδι) κυκλοφόρησε το 1984 και δημιούργησε αίσθηση καθώς η μπάντα επέλεξε στο εσώφυλλο του δίσκου να αναγράφονται οι "ηλικίες συγκατάθεσης" σε gay sex που ίσχυαν τότε σε διαφορετικές χώρες του κόσμου σε σύγκριση με την Μεγάλη Βρετανία. 

The συγκεκριμένο τραγούδι έθιγε ζητήματα που ήταν βασικά για την LGBT κοινότητα στα μέσα της δεκαετίας του 80. Την απόρριψη της οικογένειας, την ομοφοβία, την μοναξιά και το bullying (όπως το λέμε σήμερα) που βίωναν οι ομοφυλόφιλοι της εποχής. Έφτασε μέχρι το #3 στην πατρίδα τους αλλά γνώρισε μεγάλη επιτυχία και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Αμερική έφτασε μέχρι το #1 στο dance chart (στην εννιάλεπτη έκδοση του 12'' maxi single).



Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

People Get Ready

Το "People Get Ready" είναι ένα τραγούδι που πρωτοκυκλοφόρησε το 1965 από τους Impressions.  Πρόκειται για μια σύνθεση του Curtis Mayfield που αντανακλούσε το πολιτικό κλίμα της συγκεκριμένης εποχής.



Εγώ έμαθα το τραγούδι από τη διασκευή που του έκαναν το 1985 οι Rod Stewart και Jeff Beck από το άλμπουμ "Flash" που κυκλοφόρησε ο τελευταίος τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.



Δείτε και τη διασκευή των Human Nature που γνώρισε επιτυχία ιδιαίτερα στην πατρίδα τους (την Αυστραλία) το 1997.

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Επιτέλους

Να και ένα πολύ καλό νέο!

Ο Γιάννης Πετρίδης επιστρέφει στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ μετά από 4 χρόνια απουσίας.

Δείτε τη χθεσινή του ανάρτηση στο apotis4stis5.com:

FullSizecds

Αυτά είναι μερικά από τα CD που κυκλοφόρησαν μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2017 και περίμεναν υπομονετικά αρκετές εβδομάδες για να ακουστούν. Την ερχόμενη Δευτέρα 24 Ιουλίου θα αρχίσουν μεταδίδονται από το πρώτο πρόγραμμα στις 4 το απόγευμα. Έτσι γινόταν πάντα από το 1975... Εκτός από τα 4 τελευταία χρόνια που η εκπομπή είχε σταματήσει μετά το βίαιο κλείσιμο της ΕΡΤ.

Η μουσική που θα ακούγεται και πάλι στο απο τις 4 στις 5, θα είναι από CD και βινύλια με ελάχιστες περιπτώσεις των πολύ νέων κομματιών που θα πρέπει να ακουστούν λόγω ενημέρωσης...

Γιάννης Πετρίδης

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Michelle Shocked

Πόσοι από σας τη θυμάστε;

Η Karen Michelle Johnston γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 1962 στο Dallas του Texas.

Κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ στην Mercury από το 1998 μέχρι το 1992. 

Το πρώτο της (Short Sharp Shocked) γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία με πρώτο single το "Anchorage".

Το δεύτερο άλμπουμ ήταν το Captain Swing που έκανε αίσθηση κυρίως για το κομμάτι "On the Greener Side" μια παρωδία του "Addicted to Love" του Robert Palmer.

Το 1992 κυκλοφορεί το Arkansas Traveler το οποίο όμως δεν γνώρισε ανάλογη επιτυχία και την έφερε αντιμέτωπη με την εταιρεία της από την οποία αποχώρησε μετά από δικαστική διαμάχη.


Έκτοτε, εξακολουθεί να κάνει μουσική σε μικρά ανεξάρτητα labels χωρίς όμως ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία 

10 χρόνια Μέρες Βινυλίου

Με αυτά και με τ' άλλα πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια από τότε που εμφανίστηκε η πρώτη ανάρτηση σε αυτό το ταπεινό blog.

Αυτό που με ώθησε στη δημιουργία του ήταν η ανάγκη να επικοινωνήσω προς τα έξω -ουσιαστικά- τα πάθη μου. Όσοι επισκέπτεστε το blog τακτικά νομίζω ότι καταλαβαίνετε ποια είναι αυτά.

Και επειδή, όπως και να το κάνουμε, μια ολόκληρη δεκαετία στην μπλογκόσφαιρα δεν είναι και λίγο πράγμα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποια στοιχεία που πιθανόν να έχουν ενδιαφέρον.

Το blog ξεκίνησε στις 27/5/2007.

Σε αυτά τα 10 χρόνια πέρασαν από εδώ περίπου 55.000 άνθρωποι (μοναδικοί επισκέπτες). Το 35% αυτών των ανθρώπων ξαναμπήκαν στο blog μετά την αρχική τους επίσκεψη.

Η ανάρτηση που προσέλκυσε τους περισσότερους επισκέπτες είναι αυτή και είχε να κάνει φυσικά με τα "Υπέροχα Πλάσματα". Διαβάστε τι έγραφα τότε:

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να σας αποχαιρετήσω για το καλοκαίρι. Και επειδή η εποχή προσφέρεται για ανασκοπήσεις, είπα να σας αφήσω με μια σύνοψη του θέματος που -από ένα σημείο και έπειτα- μονοπώλησε το ενδιαφέρον του συγκεκριμένου ιστολογίου. Μιλάω φυσικά για τα «Υπέροχα Πλάσματα». Η ιστορία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο όταν (ενθουσιασμένος από τις μουσικές και τα τραγούδια κάθε επεισοδίου) σκέφτηκα πως θα ήταν καλή ιδέα να συγκεντρώσω τις διασκευές (αρχικά) των τραγουδιών που ακούστηκαν στη σειρά. Η ανταπόκρισή σας ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου και αυτό το «παιχνιδάκι» συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της τηλεοπτικής σεζόν. Είχε πολύ γέλιο η παρακολούθηση των στατιστικών του blog, όπου έβλεπε κανείς ότι οι επισκέψεις διπλασιάζονταν κάθε Τετάρτη, μετά από την προβολή του κάθε καινούργιου επεισοδίου. Η αλήθεια είναι πως κάπου προς το τέλος η όλη ιστορία με είχε κουράσει αλλά συνέχισα να το κάνω, αφενός για να ευχαριστήσω αυτούς που περίμεναν να δουν τα τραγούδια του κάθε επεισοδίου και αφετέρου γιατί εκ φύσεως δεν μου αρέσει να αφήνω κάτι στη μέση. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν η σειρά συνεχιζότανε και του χρόνου και δεν ξέρω αν θα το επαναλάβω με κάποια σειρά της επόμενης σεζόν. Όπως και να’χει, θέλω να σας ευχαριστήσω για τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας και να σας ευχηθώ καλές διακοπές, καλή ξεκούραση και ... Ραντεβού τον Σεπτέμβρη (ναι, ναι σαν τα παλιά σινεμά). 

Τελικά το ξαναέκανα για το "Μίλα μου Βρώμικα" η σειρά όμως δεν είχε την ανάλογη δυναμική με τα "Υπέροχα Πλάσματα". Είχαν βέβαια αρχίσει να αλλάζουν και τα πράγματα στο δίκτυο. Η σαρωτική επικράτηση των social media ώθησαν τον κόσμο μακριά από τα blogs που ήταν ουσιαστικά ο προπομπός αυτού που ζούμε σήμερα με το facebook, το twitter, το instagram και όλα τα υπόλοιπα.

Εγώ θέλω να σας ευχαριστήσω που ακόμη και σήμερα είστε αρκετοί που αγαπάτε το blog και περνάτε μια βόλτα και από δω.

Ελπίζω ότι θα ήμαστε όλοι καλά και για τα επόμενα 10 χρόνια έτσι ώστε το 2027 να διαβάσετε και πάλι ένα ανάλογο παραλήρημα ενός τύπου που -κάνοντας το κέφι του- νοιώθει ότι έστω και κάποιοι (λίγοι?) ενδιαφέρονται για τις απόψεις και για τα γούστα του.

Να περνάτε καλά και φυσικά να προσπαθείτε να κάνετε τα πράγματα που σας αρέσουν σε αυτή τη ζωή. Για την επόμενη δεν ξέρουμε.

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Today's music (part 2)

Άλλα 10 ενδιαφέροντα τραγούδια που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2017.
Καλά ακούσματα και καλές βουτιές!











Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Today's music (part 1)

Χωρίς σχόλια, παρακάτω θα βρείτε 20 από τα τραγούδια του 2017 που μου αρέσει να ακούω σήμερα. Ελπίζω να αρέσουν και σε σας!












































Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Διάλειμμα

Αντιγράφω από το λεξικό της κοινής Νεοελληνικής:

διάλειμμα το [δiálima & δjálima] Ο49 : προσωρινή διακοπή μιας δραστηριότητας ή μιας κατάστασης, καθώς και το αντίστοιχο χρονικό διάστημα: Θα κάνω ένα μικρό ~ στη δουλειά μου, για να ξεκουραστώTο σχολικό ~,ανάμεσα σε δύο διδακτικές ώρες. Xτύπησε το κουδούνι για ~. Στο μεγάλο ~ παίξαμε μπάλα. Mετά την πρώτη πράξη του έργου γίνεται ~. Σήμερα είχε λιακάδα με διαλείμματα βροχήςΣυνεχείς πόλεμοι με μικρά διαλείμματα ειρήνης. (έκφρ.) κατά διαλείμματα, για κτ. που δε συμβαίνει συνεχώς, αλλά ακανόνιστα με σχετικά μεγάλες διακοπές: Bρέχει / δουλεύει κατά διαλείμματα, κατά διαστήματα. φωτεινά διαλείμματα, περίοδοι διανοητικής διαύγειας. διαλειμματάκι το YΠΟKΟΡ: Aς κάνουμε ένα ~ για να ξεκουραστούμε.

Λοιπόν, πόσο σημαντική για τη ζωή μας είναι αυτή η λέξη!

Το ανακάλυψα αυτές τις μέρες που πήρα άδεια από την κανονική μου δουλειά και (παρότι δεν ξεκουράζομαι αλλά ίσως να δουλεύω και περισσότερο) νοιώθω άλλος άνθρωπος. Σε συνδυασμό με μια άλλη φοβερή λέξη, τη λέξη "ρουτίνα" μας δίνει αυτό το πολυπόθητο Διάλειμμα από τη ρουτίνα που είναι το ζητούμενο για εκατομμύρια εργαζόμενους σε ολόκληρο τον κόσμο.



Και γράφω αυτές τις σκέψεις ξέροντας ότι πολύ σύντομα θα επιστρέψω και πάλι στη ρουτίνα της καθημερινότητας που εν τέλει είναι ολόκληρη μας η ζωή. Ωστόσο θα επιστρέψω ανανεωμένος, φρέσκος και πρόθυμος να "ρουτινιάσω" και πάλι. Μέχρι το επόμενο ...

Και η ζωή συνεχίζεται.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

The Who - Behind Blue Eyes

Βρίσκομαι σε μια περίοδο της ζωής μου που έχω να κάνω πολλά και -ως συνήθως- πρέπει να κλείσει και αυτό το ακαδημαϊκό έτος για να μπορέσω να απολαύσω το "υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι".

Για μας που δουλεύουμε στο χώρο της εκπαίδευσης η εποχή αυτή προσφέρεται για ανασκοπήσεις, ενδοσκοπήσεις και κάθε είδους απολογισμούς.

Κάπως έτσι θυμήθηκα αυτό το υπέροχο κομμάτι των Who που πρωτοάκουσα το καλοκαίρι του 1986 στη Σαμοθράκη. To κομμάτι φυσικά είναι παλιότερο. Συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο Who's Next, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1971 και αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του συγκροτήματος.



Η έκδοση του "Behind Blue Eyes" που υπάρχει στο άλμπουμ Who's Next είναι η δεύτερη που ηχογράφησε το συγκρότημα. Η πρώτη ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 18 Μαρτίου του 1971 και φιλοξενούσε τον Al Kooper στο Hammond organ.

Το τραγούδι δε βγήκε σε single στην Αγγλία γιατί ο Pete Townshend θεωρούσε ότι δεν ταίριαζε με τη Βρετανική αγορά. Αντίθετα κυκλοφόρησε σε άλλες χώρες όπως στην Αμερική, τη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία σημειώνοντας αρκετά μεγάλη επιτυχία.

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Pillow - My Music

Δεν είναι μια κανονική ανάρτηση αυτή.

Απλά για λόγους που θα θέλανε 2000 λέξεις για να σας εξηγήσω θυμήθηκα σήμερα αυτό το καταπληκτικό κομμάτι. Το άκουγα διαρκώς στο repeat για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα της ζωής μου. Υπήρχε σε ένα cd που έχω ακόμα με νέα ελληνικά συγκροτήματα στις αρχές της δεκαετίας του '90.

Ελπίζω να αρέσει και σε σας.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

On the Road Again

Χρόνια Πολλά!
Επιστρέψαμε και το πρώτο τραγούδι που μου έρχεται στο μυαλό είναι αυτό:


Το "On the Road Again" ηχογραφήθηκε από τους Canned Heat το 1967. 
Υπήρχε στο δεύτερο album του συγκροτήματος Boogie with Canned Heat που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1968. 
Έμελλε να γίνει το πρώτο chart hit του συγκροτήματος και να το θυμόμαστε ακόμη και σήμερα ως ένα από τα γνωστότερα τραγούδια τους.




Για μένα προσωπικά έχει συνδεθεί με μια ιδιαίτερη στιγμή της ζωής μου και το ακούω πάντα όταν ξεκινώ κάτι καινούριο. Καλή επιστροφή στην καθημερινότητα λοιπόν και καλό κουράγιο για τα δύσκολα που έρχονται. 

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

When I Was a Boy

Μεγάλη Τρίτη σήμερα και μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι έχω να γράψω κάτι στο blog εδώ και περίπου ένα μήνα.
Η καθημερινότητα μου έχει γίνει απαιτητική και δε μου αφήνει χρόνο για την τακτική μου ψυχοθεραπεία. 
Θα ετοιμάσω όμως μια ανάρτηση για τα τραγούδια του 2017 που μου αρέσουν (και είναι αρκετά). 

Μέχρι τότε θα σας ευχηθώ Καλή Ανάσταση μέσα από την καρδιά μου με την προτροπή να πετάξετε από μέσα σας ότι σας έχει κάνει κακό ή ότι σας έχει πειράξει τον τελευταίο καιρό.
Για soundtrack, προτείνω την παρακάτω διασκευή στο When I Was a Boy του Jeff Lynne (ένα από τα τραγούδια του 2017 που έλεγα πιο πάνω).




Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Walking On Sunshine

Αν υπάρχει ένα τραγούδι που θα ήθελα να ακούω συνέχεια αυτές τις καταπληκτικές ανοιξιάτικες μέρες είναι αυτό:



Το Walking on Sunshine" είναι μια σύνθεση του κιθαρίστα Kimberley Rew των Katrina and the Waves. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1983 στο πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος αλλά ηχογραφήθηκε ξανά και κυκλοφόρησε ως δεύτερο single του ομώνυμου άλμπουμ το 1985 οπότε και γνώρισε τεράστια επιτυχία.



Το 2005 εμφανίστηκε μια διασκευή του τραγουδιού στο πρώτο άλμπουμ των Aly &  AJ Into the Rush. Κυκλοφόρησε ως το τέταρτο single του άλμπουμ και γνώρισε σχετική επιτυχία.





Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Κι όμως κι όμως

Το 1974 ήμουν δεν ήμουν 5 χρονών. Κι όμως (όπως λέει και ο τίτλος του τραγουδιού) θυμάμαι το (κρατικό) ραδιόφωνο της εποχής να παίζει το συγκεκριμένο τραγούδι σε heavy rotation (όπως θα λέγαμε σήμερα).

Προέρχεται από το δίσκο με τίτλο Άσπρο μαύρο και είναι σε μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου και στίχους της Σώτιας Τσώτου. Τραγουδούν ο Γιάννης Πάριος, η Χάρις Αλεξίου, ο Κώστας Σμοκοβίτης, ο Δημήτρης Κοντολάζος, η Άννα Βίσσυ και χορωδία. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 16-10-1974.



Περιέχει τα τραγούδια:

1. Όλα μας τα πλούτη (Γ.Πάριος)
2. Ο Κοσμάς κι ο κόσμος (Κ.Σμοκοβίτης)
3. Το παράπονό μου (Γ.Πάριος)
4. Τι ταλαιπωρία (Χ.Αλεξίου)
5. Καλωσόρισα κι αντίο (Δ.Κοντολάζος)
6. Αριζόνα (Χορωδία)
7. Ο βασιλιάς (Γ.Πάριος)
8. Δεν σε θέλω κυρά (Κ.Σμοκοβίτης)
9. Άσπρο μαύρο (Γ.Πάριος)
10. Το παλικάρι (Ά.Βίσσυ)
11. Εγώ πεθαίνω Θοδωρή (Δ.Κοντολάζος)
12. Κι όμως κι όμως (Όλοι)

Άλλη μια εξαιρετική στιγμή της ελληνικής δισκογραφίας που δυστυχώς μπλέχτηκε στα γρανάζια των δισκογραφικών εταιρειών και της υπερπαραγωγής των πολιτικών τραγουδιών εκείνης της εποχής. Οι μουσικές και οι ενορχηστρώσεις του Χατζηνάσιου εξαιρετικές.Οι στίχοι της Τσώτου , όπως πάντα, βγαλμένοι απ'την καθημερινότητα, περιγράφουν ανάγλυφα τις χαρές, τις λύπες και τα όνειρα των απλών ανθρώπων. Στο δίσκο συμμετέχει μια πλειάδα νέων τραγουδιστών (την εποχή εκείνη, με εξαίρεση τον Γ.Πάριο), οι οποίοι έκαναν αργότερα γνωστοί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Η ζωντανή ιστορία του ραδιοφώνου στην Θεσσαλονίκη

Από Κώστας Ζαχαρόπουλος - http://parallaximag.gr

25 Μαρτίου 1928. Ένας πομπός 400 Watt γίνεται ο πρώτος Ραδιοφωνικός Σταθμός της Ελλάδας, των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. O Χρίστος Τσιγγιρίδης ο «άγνωστος» πατέρας της Ελληνικής Ραδιοφωνίας εκπέμπει για πρώτη φορά από την Θεσσαλονίκη με μόλις δύο ακροατές, ο ένας την περιοχή της πλατείας Ιπποδρομίου και ο άλλος σε ένα αγγλικό καράβι στο λιμάνι της πόλης.


72 χρόνια μετά, τον Δεκέμβριο του 2000, ο Παναγιώτης Κίσκιλας, καταφέρνει να αναμοχλεύσει και να αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον για τον Τσιγγιρίδη και την Ιστορία του Ραδιοφώνου στην πόλη.  Με δική του πρωτοβουλία και με την στήριξη των ανθρώπων της ΕΡΤ «στήνει» το Μουσείο Ραδιοφωνίας Θεσσαλονίκης στον χώρο της Διεθνούς Έκθεσης, εκεί δηλαδή που και ο ίδιος ο Τσιγγιρίδης το 1928, μέσα από μια ξύλινη παράγκα εκπέμπει για πρώτη φορά στους 1.034 χιλιόκυκλους…


Ο Στέλιος Χατζηγιαννάκης, συνταξιούχος ηλεκτρονικός της ΕΡΤ3 και υπεύθυνος του Μουσείου, ένας λάτρης των ραδιοκυμάτων μας υποδέχτηκε την Parallaxi στο Μουσείο Ραδιοφωνίας και μας μίλησε για το ραδιόφωνο, τις «πρωτιές» της πόλης στα ΜΜΕ και τον Χρίστο Τσιγγιρίδη.


Αρχικά στο μουσείο βρίσκονταν αποκλειστικά η συλλογή Κίσκιλα, αλλά μετά από ένα μικρό διάστημα εμπλουτίστηκε με αντικείμενα παραγωγής και αναπαραγωγής ραδιοφωνικού προγράμματος όπως παλαιό ραδιοφωνικό υλικό του Ραδιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας της ΕΡΤ (ΕΙΡ-ΥΕΝΕΔ), μερικά από τα μηχανήματα του Τσιγγιρίδη, μηχανήματα του Στρατού, καθώς και υλικό του θρυλικού ερασιτεχνικού σταθμού ΡΑΔΙΟ ΝΕΣΤΩΡ. «Το μουσείο περιλαμβάνει αυτή την στιγμή 3.500 αντικείμενα, από μικρά «ανταλλακτικά» μέχρι σύνθετα του 70’ με πικάπ, ραδιόφωνο και τηλεόραση».


Το προκατασκευασμένο κτίριο όπου στεγάζεται από το μουσείο παραχωρήθηκε από την SIEMENS, λόγω του Χρίστου Τσιγγιρίδη, ο οποίος είχε υπάρξει αντιπρόσωπος της SIEMENS στην πρώτη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1926. H ΔΕΘ στηρίζει το εγχείρημα παρέχοντας δωρεάν ηλεκτρική ενέργεια στον χώρο ενώ δεν υπάρχει ενοίκιο. «Παρόλα αυτά η κατάσταση για το μουσείο είναι μάλλον δύσκολη» μας λέει ο κύριος Χατζηγιαννάκης.


«Αν λάβετε υπόψιν ότι το μουσείο δουλεύει σε καθαρά εθελοντική βαση, ούτε υπάρχει –και δεν σκοπεύουμε- να βάλουμε κάποιο εισιτήριο, ενώ δεν δεχόμαστε κάποια κρατική επιχορήγηση, θα καταλάβετε ότι είναι αδύνατο να είναι κάθε μέρα ανοιχτό για το κοινό» αναφέρει με ένα παράπονο. Η περίοδος που παραμένει ανοιχτό καθ’ όλη τη διάρκεια της ετήσιας ΔΕΘ, όπου οι επισκέπτες αν λοξοδρομήσουν λίγο πριν την έξοδο στην νότια πύλη της έκθεσης μπορούν να βρεθούν ξαφνικά με ένα νοσταλγικό χαμόγελο στα χείλη βλέποντας τα πικάπ, τα τζούκ μποξ και τα ραδιόφωνα μιας άλλης εποχής.


Ο χώρος του μουσείου είναι ασφυκτικά γεμάτος. Ένας τοίχος με δυο ντουζίνες στοιβαγμένα ραδιόφωνα, μικρόφωνα να ξεπετάγονται από δω και από εκεί, φωτογραφίες του Τσιγγιρίδη και κάθε λογής μικροαντικείμενο που μπορεί να φανταστεί κανείς ότι ξεπηδά από ένα ξεμονταρισμένο ραδιόφωνο. «Έχουμε πάρει ντοκτορά στο στρίμωγμα» λέει ο Στέλιος Χατζηγιαννάκης «και σε λίγο καιρό δυστυχώς δεν θα υπάρχει χώρος για παραπάνω εκθέματα, αφού να φανταστείτε έχουμε προσφορές από συλλογές ιδιωτών και δεν έχουμε που να τις βάλουμε!».


Στην πόρτα του μουσείο αναγράφεται «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΦΩΝΟΘΗΚΗ ΦΩΝΟΜΟΥΣΕΙΟ, ΜΟΥΣΕΙΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΙΓΓΙΡΙΔΗΣ», ΠΡΩΤΟΣ ΡΑΔΙΟΣΤΑΘΜΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ». Το όνομα Χρίστος Τσιγγιρίδης δεν είναι πασίγνωστο, παρόλα αυτά σε αυτόν με το άσβεστο πάθος και τους πειραματισμούς του πιστώνεται η πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, ο Στέλιος Χατζηγιαννάκης μας εξιστορεί την ιστορία που μας κάνει να καταλάβουμε γιατί το μουσείο φέρει το όνομα του.


«Ο Χρίστος Τσιγγιρίδης γεννήθηκε το 1877 στη Φιλιππούπολη της Ανατολικής Ρωμυλίας (σημερινό Πλόβντιβ της Βουλγαρίας) από Έλληνες γονείς. Το 1880 ξεσπά το Μακεδονικό και αυτός και η οικογένεια του εξαναγκάζονται σε φυγή και καταλήγουν στη Στουτγάρδη της Γερμανίας. Εκεί καταφέρνει να σπουδάσει στην σχολή Ηλεκτρικών Μηχανημάτων του Πολυτεχνείου της Στουτγάρδης.


Το 1918 επιστρέφει στον αδερφό του στην Λάρισα και αναλαμβάνει την Διεύθυνση της Εταιρίας Ηλεκτροφωτισμού και Ύδρευσης της πόλης. Όμως τα πειράματα ασύρματης επικοινωνίας στην σχολή, έχουν επηρεάσει έντονα τις σκέψεις του και έτσι αποφασίζει να έλθει στην Θεσσαλονίκη, με σκοπό να υλοποιήσει το όραμά του: να ιδρύσει Ραδιοφωνικό Σταθμό.


Το 1924 τα πρώτα ραδιοπειράματα του Τσιγγιρίδη ξεκινούν από το εργαστήριο του σπιτιού του με έναν πομπό τον οποίον έχει προμηθευτεί από την Γαλλική Στρατιά της Ανατολής. Μερικά χρόνια μετά στην πρώτη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκη πουλάει μεγάφωνα και ενισχυτές στην πρώτη Διεθνή Έκθεση ως αντιπρόσωπος της Γερμανικής εταιρίας SIEMENS & HALSKE προκαλώντας δέος και θαυμασμό στο άμαθο κοινό της Θεσσαλονίκης με τον Μέγα Λέκτη, δηλαδή το μεγάφωνο, το οποίο ήταν ακόμη αδόκιμος όρος την εποχή εκείνη.


To φθινόπωρο του 1928 στα πλαίσια της τρίτης Διεθνούς Έκθεσης ξεκινάει την λειτουργία του ο πρώτος Ραδιοφωνικός Σταθμός της Ελλάδας. Η αυστηρή νομοθεσία για τις ραδιοφωνικές εκπομπές υπήρχε ήδη και έτσι για αρκετά χρόνια η λειτουργία του πομπού επιτρεπόταν μόνον κατά την διάρκεια της ΔΕΘ. Οι προσπάθειες του Τσιγγιρίδη να πάρει άδεια διαρκούς λειτουργίας ήταν συνεχείς. Όμως, για πολλά χρόνια παρέμειναν άκαρπες. H εμβέλεια του πομπού του αρχικά ήταν κάπως μικρή, αλλά όταν αυξήθηκε η ισχύς του έφτασε μέχρι το Κάιρο, το Βελιγράδι ενώ υπάρχουν μαρτυρίες ότι ακούστηκε και μέχρι το Παρίσι.


Κατά τη γερμανική κατοχή ο πομπός κατασχέθηκε και ο Τσιγγιρίδης φυλακίστηκε. Οι Γερμανοί αφού δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν τον πομπό μόνοι τους,  τον αποφυλάκισαν για να μπορέσουν να ασκήσουν την προπαγάνδα τους. Mετά την απελευθέρωση ο πομπός αγοράσθηκε από τον Μάρκο Βαφειάδη και λειτούργησε για λίγο υπέρ αυτού, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Το 1945 επιστρέφει στα χέρια του ιδιοκτήτη του και ξαναρχίζει τις εκπομπές. Για περίπου ένα χρόνο ο πομπός πήρε προσωρινή άδεια συνεχούς λειτουργίας.


Παρά τις υποσχέσεις ότι το Ράδιο Τσιγγιρίδη θα παρέμενε ως Ραδιοφωνικός Σταθμός Θεσσαλονικης, το ΕΙΡ (Εθνικό Ιδρυμα Ραδιοφωνίας) απαλλοτριώνει αναγκαστικά με ευτελές ποσό τον σταθμό του Τσιγγιρίδη και τον αντικαθιστά. Ο Χρίστος Τσιγγιρίδης παραμένει άνεργος και πεθαίνει μέσα στην θλίψη του τον Δεκέμβρη του 1947. Κηδεύεται με τιμές που ποτέ δεν γνώρισε εν ζωή».
«Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Θεσσαλονίκη έχει εν γένει πρωτιά στα ΜΜΕ. Να φανταστείτε η ΕΡΤ γιορτάζει για την Ελληνική Ραδιοφωνία 1938 και μετά ενώ η ραδιοφωνία ξεκίνησε το 1928 σε μια ξύλινη παράγκα της ΔΕΘ από τον Τσιγγιρίδη. Στην Θεσσαλονίκη επίσης γίνεται η πρώτη ψηφιακή μεταφορά σήματος στον ελλαδικό χώρο, η πρώτη ψηφιοποιημένη επεξεργασία προγράμματος, όπως και η πρώτη τηλεοπτική μετάδοση Θείας Λειτουργίας ή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Υπήρχε μια περίοδος που η Θεσσαλονίκη πρωτοστατούσε στα ΜΜΕ» μας λέει κλείνοντας ο κύριος Χατζηγιαννάκης.


Στο Μουσείο Ραδιοφωνίας κρύβεται ένας πραγματικός άγνωστος θησαυρός, η ζωντανή ιστορίας της επικοινωνίας της πόλης, τα ραδιόφωνα, τα πικάπ, τα μικρόφωνα, τα τζουκ μποξ μιας διαφορετικής εποχής, μια εμπειρία που μαζί με τους ζεστούς ανθρώπους που την περιτριγυρίζουν δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους.
*Το Μουσείο Ραδιοφωνίας βρίσκεται στην Νότια πύλη της Έκθεσης (ΧΑΝΘ). Παραμένει ανοιχτό καθ’ όλη τη διάρκεια της ετήσιας ΔΕΘ, ενώ την υπόλοιπη χρονιά δέχεται επισκέψεις ενδιαφερομένων κατόπιν ραντεβού. Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2310.299.445/ 6973.300.103/ 6973.400.879. Ε-mail: radiomuseum(α)mailbox.gr.

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

The Boys of Summer

Με έναν υπέροχο καιρό σήμερα το μυαλό μου δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται το καλοκαίρι που έρχεται. Αλλά και τα καλοκαίρια που πέρασαν. Κάπως έτσι θυμήθηκα το "The Boys of Summer" του Don Henley.



Ήταν 1984 όταν αγόρασα το album Building the Perfect Beast . Ήταν το δεύτερο προσωπικό του Don Henley (πρόκειται για τον τραγουδιστή και ντράμερ των Eagles - για όσους δεν το ξέρουν).



To album γνώρισε μεγάλη επιτυχία και αγκαλιάστηκε από κοινό και κριτικούς ως μια ιδιαίτερα ώριμη στιγμή του τραγουδιστή του ιστορικού συγκροτήματος. Το The Boys of Summer ήταν το πρώτο τραγούδι του δίσκου και έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη του επιτυχία. Θυμάμαι σαν τώρα ότι πραγματικά είχα λιώσει το βινύλιο ακούγοντας ξανά και ξανά το συγκεκριμένο κομμάτι.

O τραγουδιστής και συνθέτης του κομματιού (γεννημένος το 1947) μας μιλά για το πως νιώθει κανείς όταν μεγαλώνει (o Henley πλησίαζε τα 40 όταν το έγραψε). 

Το βίντεοκλιπ του τραγουδιού γυρισμένο σε ασπρόμαυρο φιλμ μας δείχνει το βασικό ήρωα σε τρία διαφορετικά στάδια της ζωής του (ως παιδί, ως νεαρό ενήλικα και τέλος ως μεσήλικα). Σκηνοθέτης του ήταν ο Jean-Baptiste Mondino και κέρδισε πολλά και σημαντικά βραβεία (μεταξύ άλλων και το Video of the Year στα MTV Video Music Awards  του 1985).

Μια τελευταία αλλά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι πως ο Neil Giraldo (που ήταν ο κιθαρίστας και σύζυγος της Pat Benatar) σε μια συνέντευξη του έχει πει πως όταν ηχογραφούσαν το "Love Is a Battlefield" ήρθε στο στούντιο ο Don Henley και του ζήτησε την άδεια να χρησιμοποιήσει το ρυθμό του τραγουδιού για να τον χρησιμοποιήσει για το "Τhe Boys of Summer".



Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Δε λες κουβέντα

Με την ελληνική μουσική έχουμε ασχοληθεί ελάχιστα σε αυτό το blog.

Χθες το βράδυ άκουσα το φοβερό αυτό τραγούδι στο ραδιόφωνο και θέλησα να ψάξω την ιστορία του.



Οι παρακάτω πληροφορίες είναι αναρτημένες στο αρχείο του http://www.musiccorner.gr στη στήλη "Όταν τα τραγούδια μιλάνε".

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και μετά, ο Δήμος Μούτσης στράφηκε σε εντελώς διαφορετικού ύφους δημιουργίες σε σχέση μ’ εκείνες που είχε γίνει γνωστός στα πρώτα δέκα χρόνια της συνθετικής πορείας του, φτιάχνοντας ένα άκρως υπολογίσιμο και «δυνατό» όνομα στο χώρο του τραγουδιού.


Άφησε λοιπόν στην άκρη τις «κανταδόρικες» λαϊκές μελωδίες του κι ακολούθησε ένα πιο «προσωπικό» δρόμο, με βάση τον «ηλεκτρικό» ήχο που είχε αρχίσει να γίνεται παγκοσμίως δημοφιλής, αλλά και με αναφορές στην «κάντρι» μουσική (στοιχείο εξαιρετικά διακριτό στο «Δρομολόγιο» του 1979 σε στίχους Νίκου Γκάτσου με τον Μανώλη Μητσιά). Παράλληλα δε, από ένα σημείο κι έπειτα αποφάσισε να είναι ο ίδιος ο σχεδόν αποκλειστικός ερμηνευτής των τραγουδιών του…
Από την άλλη, η Σωτηρία Μπέλλου έχοντας προ πολλού κατακτήσει με την αξία της τον τίτλο της «αρχόντισσας του ρεμπέτικου», από τη μεταπολίτευση και μετά έκανε κάποια «ανοίγματα» και σε πιο «έντεχνους» συνθέτες.


Αρχικά με τον Διονύση Σαββόπουλο το 1975 τραγουδώντας μαζί του σε δεύτερη εκτέλεση το θρυλικό και πασίγνωστο «Ζεϊμπέκικο» («Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια») κι εν συνεχεία με τον Βασίλη Δημητρίου συμμετέχοντας με τέσσερα τραγούδια στο δίσκο του δημιουργού «Σεργιάνι στον παράδεισο».
Ωστόσο η κορυφαία στιγμή της μεγάλης κι αξέχαστης ρεμπέτισσας ήρθε το 1980 μέσα από τα «Λαϊκά προάστια» του Ηλία Ανδριόπουλου σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη και τα «Μην κλαις» και «Πλατεία Βάθης». Κυρίως αυτά τα δύο τραγούδια πέρασαν τη Μπέλλου σ’ ένα «άλλο» κοινό, που δεν άκουγε ρεμπέτικα και συνεπώς η φωνή της δεν του ήταν και τόσο οικεία…
                                                                   Το μυστικό…
Σχεδόν ένα χρόνο μετά (1981), η «έντεχνη» περιπλάνηση της Σωτηρίας συνεχίστηκε. Τούτη τη φορά, ο Μούτσης ήταν εκείνος που ζήτησε τη συμμετοχή της στον πρώτο «προσωπικό» δίσκο που ετοίμαζε πάνω σε στίχους του Κώστα Τριπολίτη (το περίφημο «Φράγμα»), ο οποίος αμέσως ξάφνιασε τον κόσμο της μουσικής και όχι μόνο με τον «αιχμηρό», «δυσνόητο», αλλά τόσο περιεκτικό και γεμάτο μηνύματα λόγο του…


Η Μπέλλου θα έλεγε τρία τραγούδια στο άλμπουμ, ένα εκ των οποίων ήταν το «Δε λες κουβέντα». Ο συνθέτης φρόντισε να γράψει μουσικές που θα ήταν πιο κοντά στο «στυλ» της κι έτσι το συγκεκριμένο το έφτιαξε σε ζεϊμπέκικο ρυθμό. Άλλωστε, η αξέχαστη ερμηνεύτρια «λειτουργούσε» καλύτερα όταν άκουγε μπουζούκι παρά τα έγχορδα της ορχήστρας.
Όμως, ο Μούτσης πρόβαρε με τη Σωτηρία μόνο τα τρία κουπλέ του τραγουδιού, αποκρύπτοντάς της ότι ενδιάμεσα υπήρχε και ρεφρέν το οποίο ερμήνευε ο ίδιος. Και τούτο γιατί -όπως ανέφερε ο ίδιος χρόνια αργότερα- ο ρυθμός του δεν ταίριαζε στο ύφος της (πιο «μαλακό» και «κανταδόρικο») κι έτσι προτίμησε να το πει εκείνος, κάτι που βεβαίως η Μπέλλου αγνοούσε!
Με τα πολλά λοιπόν, ολοκληρώθηκε η ηχογράφηση του τραγουδιού (όπως και των υπολοίπων) κι έτσι δεν έμενε πλέον παρά η κυκλοφορία του δίσκου…
…και τα ασφαλιστικά μέτρα
Δεν πέρασαν παρά μόνο λίγες ημέρες και κάποιο πρωί, η Μπέλλου χτυπά το κουδούνι του σπιτιού του Μούτση εν εξάλλω καταστάσει! «Τι τραγούδι είναι αυτό που μου έδωσες;», τον ρωτά. «Όλο «όχι» λέει. Δεν αυτό, δεν εκείνο, δεν το άλλο. Τίποτα αισιόδοξο». Σημειωτέον ότι δεν του …είπε κουβέντα για το ρεφρέν που προστέθηκε κι εκείνη δεν είχε ιδέα.
Αφού λοιπόν ξέσπασε, έριξε και τη «βόμβα»: «Ζήτησα από τον Πατσιφά (Σ.Σ. τον διευθυντή της εταιρείας LYRA) να μην κυκλοφορήσει το τραγούδι και θα κάνω ασφαλιστικά μέτρα». Ο Μούτσης προσπάθησε να την ηρεμήσει και να της εξηγήσει τι είχε συμβεί, αλλά σε πρώτη φάση μάλλον απέτυχε αφού η ερμηνεύτρια ήταν έξαλλη και δεν άκουγε τίποτε.
Ωστόσο, λίγες ημέρες μετά η Μπέλλου πήγε πάλι στο σπίτι του κρατώντας ένα μπουκέτο λουλούδια και τον ευχαρίστησε λέγοντάς του ότι «τελικά είμαι τυχερή». Η συμπεριφορά της δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, αφού ο χαρακτήρας της είχε αρκετά «σκαμπανεβάσματα» και πολλές φορές ενεργούσε εν θερμώ…
Φυσικά, το «Δε λες κουβέντα» όχι μόνο κυκλοφόρησε κανονικά στο «Φράγμα», αλλά αμέσως έγινε τεράστια επιτυχία, ακούστηκε κατά κόρον εκείνη την εποχή και τριάντα και πλέον χρόνια μετά έχει πάρει τον χαρακτηρισμό του «κλασικού», όντας μια από τις σπουδαιότερες στιγμές του ελληνικού τραγουδιού από καταβολής του!

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Λουκιανός



Ήθελα να γράψω κι εγώ δυο λέξεις για τον Λουκιανό Κηλαηδόνη αλλά στη σημερινή εποχή των κοινωνικών δικτύων και της απίστευτης ταχύτητας στην ενημέρωση δεν ξέρω αν έχω να προσθέσω κάτι σε όσα έχουν ήδη γραφτεί.

Θα πω μόνο ότι θυμάμαι πολύ καλά τις πρώτες "αντιδράσεις" απέναντι σε έναν καλλιτέχνη που μου έδινε πάντα την εντύπωση ότι πολύ απλά έκανε το κέφι του.

Διαβάστε τι έγραψε χθες ο Διονύσης Σαββόπουλος για το θάνατο του:

Νωχελής, γοητευτικός, ανάλαφρος με μια μικρή δόση μελαγχολίας, όση χρειάζονταν για να βαθύνει μέσα μας.Είχε την αγνότητα αλλά και την αριστοκρατικότητα να τραγουδήσει μόνο για πράγματα που τον συγκινούσαν βαθιά:
τα σινεμά του, τις κατασκηνώσεις,
τους φίλους του, τα πάρτυ τους,
τα τεύχη του Μικρού Ήρωα, τη Βουλιαγμένη, την Φωκίωνος Νέγρη.
Τραγούδησε με τόση αγάπη για όλα αυτά που τα ΄κανε αθάνατα γιατί απ΄την αρχή τα είδε έτσι. Σαν καθρεφτίσματα του παραδείσου.
Στην πρώτη πρώτη εκπομπή του ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, τον περίμενα να μαγνητοσκοπήσουμε το φινάλε αλλά τράκαρε και δεν ήρθε.
Του ευχηθήκαμε τότε από τηλεοράσεως "περαστικά Λουκιανέ".
τα σινεμά του, τις κατασκηνώσεις, τους φίλους του, τα πάρτυ τους, τα τεύχη του Μικρού Ήρωα, τη Βουλιαγμένη, την Φωκίωνος Νέγρη.Τραγούδησε με τόση αγάπη για όλα αυτά που τα ΄κανε αθάνατα γιατί απ΄την αρχή τα είδε έτσι. Σαν καθρεφτίσματα του παραδείσου. Στην πρώτη πρώτη εκπομπή του ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, τον περίμενα να μαγνητοσκοπήσουμε το φινάλε αλλά τράκαρε και δεν ήρθε. Του ευχηθήκαμε τότε από τηλεοράσεως "περαστικά Λουκιανέ".Τώρα πια θα μας εύχεται εκείνος "περαστικά" απ΄τις κατασκηνώσεις του ουρανού. 

Και επειδή δεν είμαι καλός στις αναλύσεις διαβάστε μια από αυτές που έγραψε ο Άκης Γαβριηλίδης και με την οποία συμφωνώ απόλυτα.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, που πέθανε σήμερα πρόωρα, ήταν μία ασυνήθιστη και ίσως μοναδική περίπτωση μεταξύ των Ελλήνων καλλιτεχνών του 2ου μισού του 20ού αιώνα. Ήταν ένας συνθέτης που είχε γίνει αποδεκτός στον κανόνα, ίσως όχι των «μεγάλων μας συνθετών» (αυτοί άλλωστε έχει κατοχυρωθεί πλέον ότι είναι μόνο δύο τον αριθμό, άντε και μερικοί «επίγονοι» που όμως δεν φτάνουν το μεγαλείο των πρώτων), αλλά πάντως των συνθετών που είναι αγαπητοί και αναγνωρίσιμοι σχεδόν από όλους. Σε βαθμό που να αποκαλείται με το (ομολογουμένως σπάνιο) μικρό του όνομα και να καταλαβαίνουμε όλοι για ποιον μιλάμε.
Σε αντίθεση με όσους άλλους μπορώ να σκεφτώ, όμως, ο Κηλαηδόνης έγινε δεκτός μεταξύ του έστω διευρυμένου αυτού κύκλου χωρίς το έργο –ή ο λόγος- του να έχει την παραμικρή αναφορά στην ελληνικότητα, μέσα στην οποία κολυμπούσαν από την αρχή ως το τέλος οι «μεγάλοι μας». Αν εξαιρέσουμε μάλιστα κάποια τραγούδια στην αρχή της καριέρας του σε στίχους του Γκάτσου, η δουλειά του Κηλαηδόνη δεν βασίζεται καθόλου στο μπουζούκι, το οποίο δεν χρησιμοποιεί ούτε ενορχηστρωτικά αλλά ούτε και συνθετικά, ούτε στη μελοποίηση μεγάλων μας ποιητών, ή έστω μικρών· δεν αναπολεί κάποια βουκολική ουτοπία του περιούσιου λαού και του τόπου ούτε καταγγέλλει τους ξένους που τον αδίκησαν. Αν μπορούμε να βρούμε κάποιο στοιχείο καταγγελίας, αυτό αφορά το μέσα και όχι το έξω: στα τραγούδια του, Έλληνες ειρωνεύονται Έλληνες για το μικροαστισμό, τη γραφειοκρατία, την εκμετάλλευση, την υποκρισία, το σεξισμό και το συντηρητισμό τους.
Κι ωστόσο, είναι ένα έργο στο οποίο από αρκετά νωρίς παίζει έντονο ρόλο η νοσταλγία. Μόνο που η νοσταλγία αυτή είναι ήδη νοσταλγία της πόλης. Δεν αναπολεί καταστάσεις προ-νεωτερικές, αλλά νεωτερικές. Δεν περιγράφει νησιά, δέντρα και χώματα, αρχαία ερείπια και λευκά σπιτάκια στου γλαυκού το γειτόνεμα, ούτε καν συνοικίες όνειρα· οι στίχοι των τραγουδιών του μιλάνε για αίθουσες διαλέξεων, κινηματογράφους, ντισκοτέκ, πανεπιστημιακές σχολές, ποδοσφαιρικά γήπεδα, μοτοσικλέτες, αυτοκίνητα και σχολικά λεωφορεία, ασφαλτοστρωμένους δρόμους, γκαρσονιέρες, κουζίνες, σαλοτραπεζαρίες, χασάπικα και μανάβικα. Πρόκειται για το σάουντρακ μιας γενιάς η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα και τις συνοικίες της, δεν έχει αναμνήσεις από καμία επαρχία (ο πρωταγωνιστής του ομώνυμου τραγουδιού από τα Μικροαστικά, σε στίχους του Νεγρεπόντη, επαναλαμβάνει πληθωρικά ότι είναι Κολλήγα γιος μόνο και μόνο για να μας διαβεβαιώσει καταληκτικά ότι είναι πια ένας αστός). Αφού κατασταλάξει στο ώριμό του ύφος, η Κηλαηδόνης δεν αναφέρεται πλέον καθόλου στο δημοτικό τραγούδι, τους κλέφτες ή τους καπετάνιους του 40, τα πανηγύρια και τα κλαρίνα (εκτός κι αν πρόκειται για τζαζ κλαρινέτα). Ή, πάλι, εκτός κι αν πρόκειται για παρωδία, pastiche και διακωμώδηση· όπως το τραγούδι για τον Γιώργο που έφυγε δεκατεσσάρων από το χωριό του και έγινε κλητήρας στο υπουργείο, στο κλείσιμο του οποίου ακούμε ένα σόλο σε 7/8 σαν καλαματιανό, ενώ από το βάθος της ηχογράφησης μία φωνή αναφωνεί: «Γεια σου Λουκιανέ με το κλαρίνο σου!». Η φράση όμως είναι ειρωνική: το σόλο δεν είναι με κλαρίνο, αλλά με ηλεκτρική κιθάρα, και δεν παίζει ο Λουκιανός αλλά ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, μπασίστας τότε των Πελόμα Μποκιού. Τον «βιότοπο» και το αισθητικό σύμπαν του Κηλαηδόνη λοιπόν συγκροτούν έκτοτε το Χόλλυγουντ, τα κόμικ, το ουέστερν, το σουίγκ, το ροκ εν ρολ, ο προσκοπισμός, η μαζικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η σεξουαλική απελευθέρωση, ο μαρξισμός, ο φεμινισμός, η κουλτούρα της νεανικής αμφισβήτησης και η περιφρόνηση προς την ηθική της εργασίας.
Με αυτή την έννοια, νομίζω ότι ο Κηλαηδόνης είναι ένα αρκετά σπάνιο παράδειγμα –μαζί μέχρι κάποια στιγμή με τον Σαββόπουλο, αλλά αυτός σχετικά νωρίς κουράστηκε και γύρισε στο σπίτι- τραγουδοποιού που έδρασε έξω από τον αισθητικό-ιδεολογικό ζουλομανδύα της γενιάς του 30, και έγινε αποδεκτός γι’ αυτό.
Στην αρχή βέβαια αντιμετωπίστηκε με απόρριψη ή περιφρόνηση από τους θεματοφύλακες της σοβαροφάνειας και της ιθαγένειας, όσους θεωρούσαν ως ύψιστη απειλή τον «πολιτιστικό ιμπεριαλισμό» και τον «αμερικανικό τρόπο ζωής», τόσο δεξιούς όσο και αριστερούς. Τον απαξίωσαν τόσο ο Γεώργιος Ράλλης, όσο και ο Γρηγόρης Φαράκος.
Το γεγονός όμως ότι όλοι αυτοί ξεχάστηκαν και ο Κηλαηδόνης επέβαλε την παρουσία του, μας δείχνει ότι ο αμερικανικός τρόπος ζωής είναι πλέον και αυτός μέρος της παράδοσής μας.