Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Χριστούγεννα στη Νέα Υόρκη

Δεν πήγα Χριστούγεννα στη Νέα Υόρκη. Πήγα κατακαλόκαιρο. Μέσα Ιουλίου.

Θα ήθελα όμως τώρα να ήμουν εκεί.

Αποφάσισα λοιπόν να ταξιδέψω μέσω των μαγικών φωτογραφιών που βλέπετε. Άλλωστε, όπως έχω ξαναγράψει θα ξαναπάω και ελπίζω να καταφέρω να δω τον Woody Allen να παίζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο το κλαρινέτο του.

Καλές Γιορτές !







Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Marina and the Diamonds - Happy

Τελικά έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα που αφορά τα "χριστουγεννιάτικα τραγούδια".

Τα καλύτερα. είναι αυτά που δεν είναι "χριστουγεννιάτικα".



Μάλλον το καταλάβατε, ότι το καινούργιο της "δικής μας", μου άρεσε πολύ.

Καλές γιορτές να έχουμε.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Δεν αντέχουμε άλλο

του Γεράσιμου Χαριτόπουλου

Ένα ακόμη φθινόπωρο μπήκε με ελλείψεις, όπως κάθε
σχολική χρονιά, καθηγητών και βιβλίων στα σχολεία, με μαθητικές
καταλήψεις, χάος και αψιμαχίες στα πανεπιστήμια. Εξ ου και η συζήτηση
για την Παιδεία στη χθεσινοβραδινή εκπομπή «Ανατροπή» του Γιάννη
Πρετεντέρη, μια εκπομπή που δεν βλέπω όπως αφήνω και την τηλεόραση
κλειστή, αλλά να που είχε ενδιαφέρον το θέμα.

Είδα λοιπόν καλεσμένους μαθητές να λένε, να
φωνάζουν, σε κάθε τόνο «δεν αντέχουμε άλλο». Αλλά κανείς από τους
προσκεκλημένους ενήλικες να μην ακούει πλην του κυβερνητικού εκπροσώπου
Άδωνη Γεωργιάδη, που περίμενε να τους ειρωνευτεί - να ειρωνευτεί δυο
δεκαεξάχρονα παιδιά. Είδα ανθρώπους να φωνάζουν αδιάλειπτα και
ακατάληπτα ο ένας στον άλλο, πρυτάνεις να νουθετούν μαθητές, ένας
εκπρόσωπος των καθηγητών να παλεύει με τον Γιάννη Πρετεντέρη και τον
Άδωνη Γεωργιάδη να μιλήσει, φωνές η μια πάνω στην άλλη να στήνουν ένα
σκηνικό γηπεδικό περισσότερο παρά συζήτησης, χωρίς ούτε για ένα λεπτό να
 μπει στο τραπέζι ένα από τα πολλά ζητήματα της Παιδείας στη χώρα, από
τα φροντιστήρια - είμαστε η μόνη χώρα που γνωρίζω όπου τα παιδιά
παρακολουθούν δυο σχολεία - μέχρι τα δηλητηριώδη πλοκάμια των κομμάτων
μέσα στα πανεπιστήμια που λέγονται «φοιτητικές παρατάξεις».

Σκεφτόμουν, παρακολουθώντας, ότι όσοι γνωστοί μου,
 άνθρωποι της διπλανής πόρτας, έχουν σήμερα παιδιά που βγαίνουν ή θα
βγουν από αυτό το σχολείο είτε τα στέλνουν απευθείας στο εξωτερικό
(Αγγλία συνήθως ή ΗΠΑ), όσοι εννοείται μπορούν και με αιματηρές
οικονομίες, είτε, μόλις τελειώσουν μια εδώ σχολή, για μεταπτυχιακά με
την προοπτική - με την ευχή τους - να μείνουν στην άλλη χώρα επί μακρόν
και να προκόψουν. Όπως ακριβώς συνέβαινε - να μια ακόμη σκέψη δύσκολη,
που προβληματίζει - και στην εποχή, προ εικοσιπενταετίας, που ήμουν ο
ίδιος μαθητής. Μόνο που πλέον δεν μιλάμε για φυγή, μετανάστευση. Αλλά
για μια κανονικότατη φυγάδευση παιδιών από τους γονείς τους μπας και τα
σώσουν από ένα απάλευτο τέλμα.

Δεν ξέρω αν κάτι απ' όλα αυτά πέρασε, προκειμένου
να προβληματίσει, από το μυαλό του συντονιστή της χτεσινής συζήτησης
Γιάννη Πρετεντέρη που ως επί το πλείστον τον έβλεπα να κάνει καλαμπούρια
 με τα οποία εν συνεχεία χαχάνιζε. Ή απασχόλησε τους καλεσμένους του
που, για όσο παρακολούθησα, προσπαθούσαν ο ένας να εκμηδενίσει τον λόγο
και τα επιχειρήματα του άλλου με μικρά διαλείμματα-«παραφωνίες» τις
φωνές απελπισίας των μαθητών. Ίσως σε κάποια άλλη εκπομπή...

Πηγή: http://www.parallaximag.gr/parallax-view/den-antehoyme-allo

Against the wind

Το "Against the Wind" είναι ένα τραγούδι του Bob Seger και της μπάντας του The Silver Bullet Band από το album του 1980 Against the Wind. Το "Against the Wind" έφτασε μέχρι το #5 του αμερικάνικου hit parade. Ο Glenn Frey των Eagles κάνει τα φωνητικά στο τραγούδι.



Σήμερα αισθάνομαι ότι πάω "κόντρα στον άνεμο" και κάπως έτσι το θυμήθηκα.

Χρόνια Πολλά στους Μηνάδες και στις Βικτωρίες. 

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Tracks of My Years

Μετά την Annie Lenox να ένας ακόμα αγαπημένος της νιότης μας που βγάζει άλμπουμ το 2014 με διασκευές σε δικά του αγαπημένα τραγούδια.
"Tracks of My Years" είναι ο τίτλος του δωδέκατου στούντιο άλμπουμ του Bryan Adams
Είναι μια επιλογή από τραγούδια που αντικατοπτρίζουν μια εποχή όπου το ροκ παιζόταν μαζί με την pop, την country και την R & B στα ραδιόφωνα και στα live clubs.
Το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης και ένα πρωτότυπο τραγούδι που γράφτηκε από τους Bryan Adams & Jim Vallance, που κυκλοφόρησε ως το πρώτο single του άλμπουμ.


Το tracklisting ακολουθεί: 

Original CD
No. Title Writer(s) Length
1. "Any Time At All"   Lennon-McCartney 2:34
2. "She Knows Me"   Bryan Adams, Jim Vallance 3:37
3. "I Can't Stop Loving You"   Don Gibson 3:39
4. "Kiss and Say Goodbye"   Winfred Lovett 3:10
5. "Lay Lady Lay"   Bob Dylan 3:34
6. "Rock and Roll Music"   Chuck Berry 2:34
7. "Down on the Corner"   John Fogerty 2:39
8. "Never My Love"   Don Addrisi, Dick Addrisi 3:17
9. "Sunny"   Bobby Hebb 3:31
10. "The Tracks of My Tears"   Robinson, Moore, Tarplin 2:56
11. "God Only Knows"   Brian Wilson, Tony Asher 3:30
Deluxe Edition Bonus Tracks
No. Title Writer(s) Length
12. "You've Been a Friend to Me"   Bryan Adams, Gretchen Peters 2:50
13. "Help Me Make It Through the Night"   Kris Kristofferson 2:40
14. "C'mon Everybody"   Eddie Cochran, Jerry Capehart 2:50
15. "Many Rivers to Cross"   Jimmy Cliff 4:09
16. "You Shook Me"   Willie Dixon, J.B. Lenoir 3:47

Πάρτε μια γεύση από το άλμπουμ:


Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Nostalgia

"Νοσταλγία" είναι ο τίτλος του έκτου στούντιο άλμπουμ της Annie Lennox, που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 21 Οκτωβρίου 2014, στις ΗΠΑ και στις 27 Οκτωβρίου στον υπόλοιπο κόσμο από την Island RecordsΤο άλμπουμ είναι μια συλλογή με διασκευές σε αγαπημένα τραγούδια της Lennox από τα νιάτα της.

Το track listing ακολουθεί:

Nostalgia – Standard edition
No. Title Writer(s) Length
1. "Memphis in June"   2:47
2. "Georgia on My Mind"  
3:55
3. "I Put a Spell on You"   3:32
4. "Summertime"   5:12
5. "I Cover The Waterfront"   2:59
6. "Strange Fruit"   2:46
7. "God Bless the Child"   3:03
8. "September in the Rain"   3:22
9. "You Belong to Me"  
2:53
10. "I Can Dream, Can't I?"   2:56
11. "The Nearness of You"  
2:32
12. "Mood Indigo"   5:34

 Ακούστε (και δείτε) το πρώτο single από το άλμπουμ.




Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Μπορεί ένα παιδί τριών ετών να χρησιμοποιεί μια γλώσσα προγραμματισμού παίζοντας;

Οι γλώσσες προγραμματισμού έγιναν... παιδικό παιχνίδι

Οι γλώσσες προγραμματισμού έγιναν... παιδικό παιχνίδι
Μπορεί ένα παιδί τριών ετών να χρησιμοποιεί μια γλώσσα προγραμματισμού παίζοντας; Όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο σε τόσο μικρές ηλικίες, ο Δρ. Θεοδόσης Σαπουνίδης κατάφερε να το κάνει πράξη, δημιουργώντας ένα «παιχνίδι», για το οποίο έλαβε διεθνή διάκριση.

Η δημιουργία του «Cubes Coding», που βασίστηκε στη διδακτορική διατριβή που εκπόνησε στο τμήμα Πληροφορικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) ο κ. Σαπουνίδης, κατάφερε να μπει στην ομάδα των νικητών που ξεχώρισαν ανάμεσα σε 611 προτάσεις από 77 χώρες.

«Είναι ένα παιχνίδι με κύβους, οι οποίοι περιέχουν ηλεκτρονικά κυκλώματα, που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, όταν αυτοί ενώνονται. Το παιδί καλείται να βάλει τους κύβους στη σωστή σειρά για να φτιάξει ένα πρόγραμμα που θα εκτελέσει το ρομπότ» εξηγεί ο κ. Σαπουνίδης, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Η διαδικασία αυτή "συστήνει" το παιδί με τις βασικές αρχές του προγραμματισμού και τα κάνει να αγαπήσουν την επιστήμη της Πληροφορικής, προκαλώντας το ενδιαφέρον και την περιέργειά τους» προσθέτει.

Η τεχνολογία αφορά ένα καθαρά γραφικό και ένα οπτικό σύστημα, που αποτελείται από 44 κύβους, οι οποίοι αναπαριστούν εντολές και παραμέτρους. Οι κύβοι των παραμέτρων προσαρμόζονται στις εντολές και αλλάζουν τη λειτουργία τους. Με αυτό το σύστημα, οι χρήστες μπορούν να ελέγξουν «τη συμπεριφορά ενός NXT Lego Ρομπότ».

Ο διαγωνισμός «Open Education Challenge» ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2014, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Το θέμα του διαγωνισμού ήταν η καινοτομία στην εκπαίδευση. Η Επιτροπή επέλεξε την Ομάδα του ΑΠΘ μεταξύ 600 ομάδων και την κατέταξε στις εννιά καλύτερες από τις συμμετέχουσες. Η κάθε μία από τις εννιά ομάδες κέρδισε το χρηματικό έπαθλο των 20.000 ευρώ, ως αρχικό κεφάλαιο και τη δυνατότητα να ταξιδέψουν τα μέλη της, σε διάστημα 12 εβδομάδων, στο Ελσίνκι, το Παρίσι, το Βερολίνο και το Λονδίνο για να παρουσιάσουν την ιδέα τους, να λάβουν συμβουλές από διακεκριμένους επενδυτές και ακαδημαϊκούς και να παρουσιάσουν τις ιδέες τους σε ανθρώπους που διαχειρίζονται επενδυτικά κεφάλαια.

Τα μέλη της ομάδας, με επικεφαλής τον κ. Σαπουνίδη, που συμμετείχαν στην κατάθεση της πρότασης «Cubes Coding» είναι ο Αναστάσιος Τσίμπλινας και η Δανάη Σκουρνέτου, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στη Φιλανδία.

Η βραβευμένη ιδέα θα παρουσιαστεί από τον κ. Σαπουνίδη, σήμερα, Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου (από 18.00 έως 20.30),στο 2ο Dev Fest που διοργανώνει το «Google Developers Group Thessaloniki» στο πλαίσιο της 79ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Μία γλώσσα πεθαίνει κάθε δύο εβδομάδες, λόγω ανάπτυξης

Όσο πιο πετυχημένη είναι μια χώρα οικονομικά και όσο ταχύτερα αναπτύσσεται, τόσο πιο γρήγορα χάνονται οι διάφορες γλώσσες που μιλιούνται στο εσωτερικό της. Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας βρετανικής επιστημονικής έρευνας, που συσχέτισε τον ρυθμό εξαφάνισης των ομιλουμένων γλωσσών με τον ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης.
Από τις περίπου 6.900 γνωστές γλώσσες της Γης, μία πεθαίνει κάθε περίπου δύο εβδομάδες, με ρυθμό ταχύτερο και από την εξαφάνιση των ειδών του πλανήτη μας. Η οικονομική ανάπτυξη, η άνοδος του Ακαθάριστου Οικονομικού Προϊόντος (ΑΕΠ) και η παγκοσμιοποίηση, σύμφωνα με τη νέα μελέτη, που χρησιμοποίησε τεχνικές της βιολογίας και της οικολογίας, είναι η κυριότερη αιτία γι' αυτή την εξέλιξη, που συνιστά πλέον φαινόμενο με παγκόσμια διάσταση.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Τατσούγια Αμάνο του Τμήματος Ζωολογίας του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών της Βρετανίας "Proceedings of Royal Society B", σύμφωνα με το BBC και το "Science", τόνισαν ότι οι γλώσσες που απειλούνται κατ' εξοχήν, μιλιούνται κυρίως από μειονότητες στις ανεπτυγμένες χώρες της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης και της Αυστραλίας και εκεί είναι που πρέπει να στραφεί πρωτίστως η προσοχή για την προστασία τους.
«Οι γλώσσες του πλανήτη χάνονται σήμερα με ταχύ ρυθμό. Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή κατάσταση», δήλωσε ο Αμάνο (που έχει ειδικευτεί στην εξαφάνιση των διαφόρων ειδών ζώων) και εκτίμησε ότι περίπου το ένα τέταρτο (25%) των γλωσσών της Γης βρίσκονται πλέον υπό απειλή εξαφάνισης.
Υπάρχουν γλώσσες, όπως η 'Ανω Τανάνα που την μιλούν το πολύ 25 άνθρωποι στην Αλάσκα, που κινδυνεύουν άμεσα να εξαφανιστούν για πάντα από προσώπου Γης. Στην Ευρώπη, γλώσσες όπως η Ούμε Σάμι στη βόρεια Σκανδιναβία, απειλούνται με παρόμοια μοίρα.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, «καθώς αναπτύσσεται η οικονομία, μία γλώσσα συχνά καταλήγει να κυριαρχήσει στην πολιτική και εκπαιδευτική σφαίρα της χώρας. Οι άνθρωποι αναγκάζονται να υιοθετήσουν την κυρίαρχη γλώσσα, αλλιώς κινδυνεύουν να αποκλειστούν οικονομικά και πολιτικά».
Αλλά και στις λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές, όπως στα Ιμαλάια και στους τροπικούς, υπάρχουν γλώσσες που δεν τις μιλάνε πάνω από οκτώ άνθρωποι συνολικά. Όσο ταχύτερα θα αναπτύσσεται μια χώρα σε αυτές τις περιοχές, επεσήμανε ο Αμάτο, τόσο οι γλώσσες αυτές, όπως ορισμένα είδη ζώων, θα αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο εξαφάνισης, γι' αυτό χρειάζεται να ληφθούν μέτρα διαφύλαξής τους. Εκτός από τις οικονομικές αιτίες, ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που ευθύνονται για την εξαφάνιση μιας γλώσσας, κυρίως ιστορικοί και πολιτικοί, εκτεταμένες ασθένειες κ.α.

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Πλημμυρίδα email, η νέα τυραννία των εργαζομένων

Αν ανήκετε κι εσείς σε αυτούς που τσεκάρουν τα email της δουλειάς τους ακόμη και τις ημέρες της αργίας, ίσως ζηλεύετε τους μακάριους εργαζομένους της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Daimler. Στην άδειά τους, οι εργαζόμενοι αυτοί ενεργοποιούν τη «ρύθμιση διακοπών» στο εταιρικό email τους. Ετσι, όποιος τους στείλει μήνυμα, λαμβάνει μια αυτόματη απάντηση που γράφει ότι ο εργαζόμενος απουσιάζει και δίνει τα στοιχεία του αντικαταστάτη του. Εν συνεχεία –ω του θαύματος!– το μήνυμα διαγράφεται, ελαφραίνοντας έτσι τον φάκελο των εισερχόμενων μηνυμάτων που θα πρέπει να ανοίξει ο εργαζόμενος στην επιστροφή του. «Το κάνουμε για να αφήσουμε τον κόσμο να ξεκουραστεί», είπε εκπρόσωπος της εταιρείας στο περιοδικό TIME. «Μετά γυρίζουν στη δουλειά πιο κεφάτοι».
Εταιρείες όπως η Volkswagen και η Deutsche Telekom έχουν υιοθετήσει πολιτικές για τον περιορισμό των μηνυμάτων που λαμβάνουν κάποιοι υπάλληλοι τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα. Αν αυτό συμβαίνει σε μια χώρα που έχει πάθος με την ακρίβεια και υψηλή παραγωγικότητα όπως η Γερμανία, μήπως το ίδιο θα έπρεπε να συμβεί και αλλού;
Σύμφωνα με υπολογισμούς του McKinsey Global Institute, οι εργαζόμενοι σε δουλειές γραφείου περνούν το 28% του χρόνου τους διαβάζοντας και απαντώντας σε email, ενώ ελέγχουν τα μηνύματά τους κατά μέσον όρο 74 φορές την ημέρα. Πολλές από αυτές τις φορές βρίσκονται στο σπίτι τους. Ερευνα μεταξύ εργαζομένων γραφείου που διαθέτουν smartphones έδειξε ότι οι περισσότεροι ήταν δεμένοι με ομφάλιο λώρο με το κινητό τους επί 13,5 ώρες την ημέρα, έως αργά το βράδυ. Οι εργαζόμενοι δεν κάνουν διάλειμμα ούτε στο δείπνο, στη διάρκεια του οποίου, όπως δείχνουν άλλες μελέτες, το 38% τσεκάρει τα μηνύματά του σε συνεχή βάση, ρίχνοντας ματιές στο κινητό κάτω από το τραπέζι. Η αγωνία πολλών εργαζομένων είναι ότι οι συνεργάτες ή προϊστάμενοι προσδοκούν άμεση απάντηση, ανεξαρτήτως ώρας.
O κανόνας «7 με 7»
Είναι λοιπόν ευγενής στόχος, τόσο για λόγους ανθρώπινης αξιοπρέπειας όσο και για λόγους δικαιοσύνης στον χώρο εργασίας, να μειωθεί ο όγκος των μηνυμάτων που στέλνονται μετά τις εργάσιμες ώρες. Είναι επίσης κάτι που δεν πρόκειται να γκρεμίσει τον ουρανό στο κεφάλι των εταιρειών.
Οι λίγες εταιρείες των ΗΠΑ και του Καναδά που μιμήθηκαν την Daimler είπαν ότι είναι εύκολα διαχειρίσιμο. H εταιρεία δημοσίων σχέσεων Edelman στο Τορόντο καθιέρωσε τον κανόνα «7 με 7». Οι υπάλληλοι δεν πρέπει να στέλνουν email πριν από τις 7 το πρωί και μετά τις 7 το βράδυ. Μπορούν να τσεκάρουν τα εισερχόμενα, αλλά να μη στέλνουν μηνύματα στους συνεργάτες τους.
Η εταιρεία Book Riot, που έχει υπαλλήλους σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, τους ζητάει να στέλνουν email όποτε μπορούν, αλλά να μην περιμένουν απάντηση μέχρι να ξεκινήσει το ωράριο εργασίας αυτού στον οποίο απευθύνονται. Οταν οι αγχωμένοι σύμβουλοι της Boston Consulting Group προσπάθησαν να οργανώσουν «ζώνες προβλεπόμενης ξεκούρασης», περιορίζοντας τα μηνύματα που αντάλλασσαν εκτός ωραρίου, οι συνολικές ώρες εργασίας τους μειώθηκαν κατά 11%, ενώ ο όγκος δουλειάς που έφερναν σε πέρας έμεινε ίδιος.
Η έρευνα της Τζένιφερ Ντιλ στο Κέντρο Δημιουργικής Διεύθυνσης αποκαλύπτει γιατί η μείωση των ηλεκτρονικών μηνυμάτων αυξάνει την παραγωγικότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί τα ατελείωτα email συχνά υποκρύπτουν άθλιο μάνατζμεντ. Οταν οι υπάλληλοι ρωτούν κάθε λεπτομέρεια μέσω email σημαίνει πως φοβούνται πάρα πολύ μήπως βρεθούν σε δύσκολη θέση ή χάσουν τη δουλειά τους αν στραβοπατήσουν.
Δεν είναι βέβαια όλα τα βραδινά email κατακριτέα. Οπως έδειξε η έρευνα της Ντιλ, οι εργαζόμενοι δεν θέλουν να υποχρεούνται να απαντήσουν στη 1 το πρωί, αλλά τους αρέσει να έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν κάποιες δουλειές από το γραφείο στο σπίτι. Επίσης δεν διαμαρτύρονται αν χρειαστεί να είναι διαθέσιμοι σε περίπτωση πραγματικής εργασιακής κρίσης.
Για να αλλάξει η νοοτροπία των επιχειρήσεων, ίσως το παράδειγμα πρέπει να προέλθει από πάνω. Αν ο προϊστάμενος στέλνει συχνά email στις 11 το βράδυ, τότε το μήνυμά του είναι ότι στην εταιρεία δουλεύουμε ώς τα μεσάνυχτα. Ισως όμως αξίζει να επανέλθουμε στο σύνθημα που κινητοποίησε τους εργαζομένους εδώ και παραπάνω από έναν αιώνα: «Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ύπνος, οκτώ ώρες ελεύθερος χρόνος».

Πηγή: CLIVE THOMPSON / INTERNATIONAL NEW YORK TIMES, Επιμέλεια: Καθημερινή

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Παγκόσμια ημέρα βινυλίου

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα βινυλίου ένα ντοκιμαντέρ του 1956 που μας δείχνει την πορεία κατασκευής ενός δίσκου βινυλίου εκείνες τις μέρες.



Μέρες βινυλίου ... πραγματικά.

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Έχουν περάσει μόνο 30 χρόνια.

Ήταν τέτοιες μέρες του 1983.

 Πλησίαζαν Χριστούγεννα και το νέο μεγάλο όνομα στο χώρο της pop ήταν ο Paul Young.

Το No Parlez ήταν το ντεμπούτο του καλλιτέχνη, σκαρφάλωσε στο νούμερο 1 του Βρετανικού top-100 και παρέμεινε μέσα στα 100 για 119 εβδομάδες.


Δείτε κάποιες επιπλέον πληροφορίες από την Wikipedia:


Initially the first two singles, "Iron Out the Rough Spots" and a re-make of "Love of the Common People" had no success, but the third, a cover of the Marvin Gaye classic "Wherever I Lay My Hat (That's My Home)" was No. 1 in the UK singles chart for three weeks in the summer of 1983, and the first of Young's fourteen British Top 40 singles. Similar success followed in continental Europe. In the UK, the follow-up single "Come Back and Stay" reached No. 4, and the re-release of "Love of the Common People" made it to No. 2 in late 1983.

Track listing Original Vinyl Album release


  1. "Come Back and Stay" (Jack Lee) – 4:57
  2. "Love Will Tear Us Apart" (Ian Curtis, Peter Hook, Stephen Morris, Bernard Sumner) - 5:01
  3. "Wherever I Lay My Hat (That's My Home)" (Marvin Gaye, Barrett Strong, Norman Whitfield) – 5:18
  4. "Ku Ku Kurama" (Steve Bolton) – 4:20
  5. "No Parlez" (Anthony Moore) – 4:54
  6. "Love of the Common People" (John Hurley, Ronnie Wilkins) – 4:56
  7. "Oh Women" (Jack Lee) – 3:34
  8. "Iron Out the Rough Spots" (Steve Cropper, Booker T. Jones, David Porter) – 4:47
  9. "Broken Man" (Ian Kewley, Paul Young) – 3:55
  10. "Tender Trap" (Ian Kewley, Paul Young) – 4:31
  11. "Sex" (Jack Lee) – 4:49



Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα; Ίσως γιατί στο μυαλό ενός 15χρονου που αγαπούσε υπερβολικά τη μουσική είχαν μια διαφορετική αξία απ' ότι έχουν σήμερα (που ο 15χρονος είναι 45άρης πια). Ίσως πάλι, γιατί πραγματικά ήταν διαφορετική εποχή και όλα είχαν άλλο νόημα. Ίσως και γιατί επιστρέφοντας στην παιδική/εφηβική ηλικία μας ανακαλύπτουμε όλα αυτά που χάσαμε στα χρόνια που ακολούθησαν.

Να είστε καλά.

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Μariah Carey, Leona Lewis, Ariana Grande προχθές στην Νέα Υόρκη

xmas-divas-600x450.jpg (600×450)
Μariah Carey, Leona Lewis, Ariana Grande προχθές στην Νέα Υόρκη

Mariah Carey — “All I Want For Christmas Is You”

Mariah Carey — “Joy To The World”

Leona Lewis — “One More Sleep”

Leona Lewis — “White Christmas”

Ariana Grande — “Love Is Everything”


Άλλο ένα time lapse video.

Για να φτιάξει το βίντεο που ακολουθεί, ο Paul Richardson έφτασε στα όριά του. Επειδή οκτώ 24ωρα, γυρνούσε με το ποδήλατό του στο Λονδίνο, γινόταν μούσκεμα από τη βροχή, τραβούσε φωτογραφίες, κουβαλούσε μαζί του εξοπλισμό βάρους 22 κιλών και κοιμόταν ελάχιστα. Αφού διένυσε 200 μίλια εντός της βρετανικής πρωτεύουσας, εξέτασε το υλικό που μάζεψε με τόσο κόπο, επέλεξε 8.000 φωτογραφίες και ξεκίνησε να μοντάρει.

Μερικές εβδομάδες αργότερα, o Paul Richardson ανέβασε το time- lapse βίντεο με τίτλο Restless Nights στο Vimeo. Στόχος του ήταν να παρουσιάσει τους έντονους ρυθμούς του Λονδίνου, το οποίο δείχνει να μην ηρεμεί ποτέ. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι οι φωτογραφίες που έχουν τραβηχθεί ημέρα είναι ελάχιστες, μιας και έβρεχε συνεχώς, οπότε οι περισσότερες λήψεις είναι νυχτερινές. Παρόλα αυτά βέβαια, πρόκειται για μία εξαιρετική δουλειά!

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Socrates "Plaza"

Τους SOCRATES των 70's λίγο πολύ τους ξέρουμε όλοι, μερικά λόγια για το LP PLAZA του 1983 το οποίο (κατά την ταπεινή μου γνώμη) ήταν από τα καλύτερα άλμπουμ ελληνικού γκρουπ ever!

Με την σύνθεση Σπάθας - Τουρκογιώργης - Αντύπας το 1981 φεύγουν πάλι για την Αγγλία, αυτή τη φορά προσκεκλημένοι από τον γνωστό παραγωγό-μηχανικό ήχου Vic Coppersmith-Heaven.
Εκεί παίζουν στο γνωστό Rock club "Dingwalls", club από το οποίο ξεκίνησαν την καριέρα τους γνωστοί μουσικοί όπως: Eric Clapton, Jimi Page, Who... και κάνουν μεγάλη εντύπωση με το καλοδουλεμένο Rock που παίζουν.
Ιστορική είναι η άρνηση τους στην μεγάλη χρηματική πρόταση της δισκογραφικής εταιρίας Warner, αξίας 50.000 στερλινών, το οποίο συνεπαγόταν μόνιμη εγκατάσταση στην Αμερική. Το 1983 τελικά δέχονται ένα παγκόσμιο συμβόλαιο από την Virgin, αξίας 15.000 στερλινών. Μπαίνουν στα studios (Town House, Jam Studios, PRT Studios, Chipping Norton Studios), ενώ κάποια μέρη του δίσκου ηχογραφούνται και στα Ελληνικά Sierra Studios. Κυκλοφορούν το album "Plaza", με την κάπως λουστραρισμένη παραγωγή από τον Vic Coppersmith-Heaven (Jam, Rolling Stones, Peter Gabriel, Joe Cocker, Black Sabbath κ.α.).
Για τις ανάγκες του album παίρνουν τον στιχουργό του Elton John, Gary Osborne, να βοηθήσει τον Αντώνη Τουρκογιώργη στο γράψιμο των στίχων, ενώ στα "Hot Town" και "Because Of You" συμμετέχει ο Γάλλος κιθαρίστας Louis Bertignac (των Telephone).
Επίσης στα φωνητικά η στενή συνεργάτις του Elton John, Kiki Dee με τον Gary Osborne και την Suzy Coppersmith-Heaven. Ο μεγάλος και Grammy awarded Trevor Horn (Buggles, Yes, Art of Noise) βοηθάει στον μουσικό εξοπλισμό (CMI Fairlight Programme). Αυτός ο δίσκος έχει πιο στρογγυλεμένο light ήχο αν και πρωτοποριακός, σαν άκουσμα είναι διαφορετικός από αυτό που έχουμε συνηθίσει, με τραγούδια όπως "Baby I'm Leaving", "Stray Dogs", "Living In A Hot Town" κ.α. να αξίζουν προσοχή.



Για την προώθηση του δίσκου περιοδεύουν σε Αγγλία και Σκωτία μαζί με το κορυφαίο Hard Rock σχήμα των UFO, σε 24 πόλεις, με αποκορύφωμα την εμφάνιση στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου στις 14 & 15 Απριλίου 1983, όπου γίνεται κυριολεκτικά χαμός από κάτω, με τον κόσμο να ζητάει πένες και μπαγκέτες από τους Socrates.
Μετά από αρκετό καιρό στην Αγγλία το 1984, νιώθουν υπερβολικά κουρασμένοι και νοσταλγοί της πατρίδας, επιπλέον και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και ότι είναι μεγάλοι πια (πάνω από τα 30), για να κολυμπήσουν στα βαθιά νερά.
Επιχείρησαν για μια ακόμη φορά να επιβληθούν στη διεθνή αγορά και κυρίως στην Αγγλία, αλλά και αυτή η προσπάθεια έμεινε χωρίς αποτέλεσμα.
Έτσι επιστρέφουν πίσω στην Ελλάδα για μερικές συναυλίες και γύρω στο 1986 "διαλύονται", και τα μέλη του συγκροτήματος ακολουθούν ξεχωριστές επιτυχημένες καριέρες.

Σημείωση: Το κείμενο το ανεβάζω σχεδόν όπως είναι αναρτημένο στο YouTube (από τον χρήστη MACKROCKAS1 ) γιατί κάπως έτσι τα θυμάμαι κι εγώ. Έχω το άλμπουμ σε βινύλιο και είναι πραγματικά έξοχο.

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Kate Bush

Η τελευταία φορά που ακούσαμε νέα σύνθεση από την Kate Bush ήταν στα τέλη του 2007 όταν το τραγούδι της Lyra υπήρχε στο σάουντρακ της ταινίας του Chris Weitz Golden Compass (Το Αστέρι του Βορρά) μαζί με τη μουσική που είχε γράψει ο Alexander Desplat.
Στην ταινία έπαιζαν οι Nicole Kidman, Daniel Craig και η Dakota Blue Richards στον ρόλο της Lyra. Το 2005, ύστερα από απουσία 12 ετών, είχε κυκλοφορήσει και τον τελευταίο της δίσκο με τίτλο Aerial.
Η Kate Bush δεν είναι βέβαια η μόνη τραγουδίστρια που έχει επιλέξει να απέχει από τη μουσική επικαιρότητα, όμως είναι από τις ελάχιστες που ο τρόπος ερμηνείας τους διαφέρει από τις περισσότερες γυναικείες φωνές που κυριαρχούν στα μουσικά πράγματα της εποχής μας.
Το 1979 έκανε τη μοναδική της τουρνέ και από τότε οι εμφανίσεις της σε διάφορες εκδηλώσεις είναι μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού και έγιναν κυρίως για φιλανθρωπικούς σκοπούς, με την τελευταία από αυτές να γίνεται το 1987 όπου τραγούδησε το Running Up That Hill στο τρίτο Secret Polishman με τον David Gilmour να τη συνοδεύει στην κιθάρα. Χρειάστηκε να περάσουν άλλα 15 χρόνια για να εμφανιστεί σε συναυλία που έκανε στο Royal Albert Hall ο David Gilmour και να τραγουδήσει το Compfertably Numb των Pink Floyd.
Αν προσπαθήσει κανείς να ψάξει τις ρίζες του τρόπου ερμηνείας της, θα πρέπει να ανατρέξει στο πολύ μακρινό παρελθόν, φτάνοντας στον Μεσαίωνα, την κέλτικη μουσική παράδοση και τον συχνά αφηγηματικό τρόπο που τραγουδά, φέρνοντας στη σκέψη μας θεατρικές παραστάσεις της ελισαβετιανής περιόδου.
Παρά την απουσία της όμως, έχει αφήσει κληρονομιά μια σειρά από τραγουδίστριες που έχουν επηρεαστεί αρκετά από τον συχνά παράξενο, ίσως λίγο τρομακτικό (spooky) τρόπο ερμηνείας της.
Ανάμεσα σ' αυτές, οι Sinead Ο'Connor, Tori Amos, Siouxsie Sioux, Joanna Newton, Ρ.J. Harvey, Bjork και άλλες που φλερτάρουν με τον διαφορετικό τρόπο ερμηνείας της. Ανάμεσα στους επηρεασμένους από αυτήν, ανήκουν και άντρες όπως οι Antony and The Johnsons, οι τραγουδιστές των Muse και Coldplay κ.ά.
Αυτοί που βοήθησαν την Kate Bush να κυκλοφορήσει το πρώτο της άλμπουμ σε ηλικία 20 ετών ήταν οι Pink Floyd και ειδικά ο David Gilmour που ήταν φίλος της οικογενείας της.
Η πρώτη εμφάνισή της έγινε με το Wuthering Heighs, τραγούδι που γράφτηκε όταν η Kate ήταν 18 ετών και στο οποίο μας περιέγραφε με τον δικό της τρόπο την ιστορία δύο νέων ανθρώπων, της συνονόματής της Kathrine και του Heathcliff.
Η ρομαντική αυτή υπερφυσική ιστορία με τα καταπιεσμένα αισθήματα, που εκδόθηκε το 1847, ήταν και το μοναδικό μυθιστόρημα της Emily Bronte, που είχε γράψει επίσης αρκετά ποιήματα. Αξιοσημείωτο είναι το ότι η Emily Bronte είχε γεννηθεί στις 30 Ιουλίου όπως και η Kate Bush.
Το 1976 η Bush παρακολούθησε στην τηλεόραση την κινηματογραφική εκδοχή του μυθιστορήματος «Ανεμοδαρμένα ύψη» και τα 10 τελευταία λεπτά της ταινίας την οδήγησαν στο να συνθέσει τη μεγαλύτερη επιτυχία της κατά τη διάρκεια της νύκτας, με το παράθυρο ανοικτό και το φως του φεγγαριού να πέφτει στην κρεβατοκάμαρά της χαρίζοντάς της μοναδική έμπνευση.
Οπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις, με άλλους καλλιτέχνες, η δισκογραφική εταιρεία της δεν ήθελε σαν πρώτο τραγούδι το Wuthering Heights, γιατί πίστευε ότι ήταν αντιεμπορικό, άλλωστε εκείνη την περίοδο κυριαρχούσε το πανκ. Στη θέση του η ΕΜΙ ήθελε να κυκλοφορήσει το James and the Cold Gun. Τελικά επικράτησε η άποψη της τραγουδίστριας, η οποία κατάφερε μάλιστα να μεταφέρει την κυκλοφορία του, από τον Νοέμβριο του 1977, στον Ιανουάριο του 1978. Αν είχε κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο, θα είχε να ανταγωνιστεί το Mull Of Kintyre του Paul McCartney και του συγκροτήματος Wings που, όπως αποδείχθηκε, ήταν αχτύπητο, αφού έγινε το εμπορικότερο τραγούδι στη Βρετανία μέχρι τότε.
Η Kate Bush με την άνοδο του Wuthering Heights θα γίνει η πρώτη σόλο τραγουδίστρια που ανεβαίνει στην πρώτη θέση της Βρετανίας με τραγούδι που γράφει η ίδια, ενώ έναν χρόνο αργότερα και ενώ είχε μεσολαβήσει το Lion Heart, με το τρίτο άλμπουμ της Never For Ever, στο οποίο υπάρχει το γνωστό Babooshka, γίνεται η πρώτη σόλο τραγουδίστρια που θα έχει ένα νούμερο 1 άλμπουμ στο ίδιο τσαρτ.
Η Kate Bush μεγάλωσε σε καλλιτεχνική οικογένεια. Η μητέρα της ήταν χορεύτρια παραδοσιακών χορών της Ιρλανδίας και ο πατέρας της έπαιζε πιάνο. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν ο Paddy, που έφτιαχνε μουσικά όργανα, και ο John, που ήταν ποιητής και φωτογράφος. Η ίδια επηρεασμένη από το περιβάλλον, άρχισε να μαθαίνει πιάνο από 11 ετών και σύντομα άρχισε να γράφει δικά της τραγούδια. Οταν έφτασε τα 15, η οικογένειά της έφτιαξε ένα ντέμο διάρκειας 50' το οποίο απέρριψαν... ως συνήθως όλες οι δισκογραφικές εταιρείες.
Ο David Gilmour ήταν αυτός που τη βοήθησε να βελτιώσει την τεχνική της και την οδήγησε στο να ηχογραφήσει με τον φίλο του Andrew Powell ένα πιο επαγγελματικό ντέμο. Το υλικό παρέλαβε από τον Gilmour το υψηλόβαθμο στέλεχος της ΕΜΙ, Terry Slater, ο οποίος εντυπωσιάστηκε και υπέγραψε αμέσως, θέλοντας ίσως να ευχαριστήσει και τον Gilmour που ήταν μέλος του βασικότερου ίσως συγκροτήματος της εταιρείας εκείνη την εποχή, των Pink Floyd.
Πέρασαν δύο χρόνια χωρίς να ηχογραφήσει, απλά έγραφε τραγούδια και έπαιζε με την ΚΤ Bush μπάντα που είχε φτιάξει, σε διάφορους μικρούς συναυλιακούς χώρους. Τον Αύγουστο του 1977 άρχισε επιτέλους να ηχογραφεί το πρώτο της άλμπουμ.
Το 1982 κυκλοφορεί το Dreaming, άλμπουμ στο οποίο έχει για πρώτη φορά τον απόλυτο έλεγχο στην παραγωγή και ενώ περίμενε αρνητικές κριτικές και ότι θα έγραφαν ότι τρελάθηκε, ο μουσικός Τύπος το θεώρησε αριστούργημα ανοίγοντάς της μάλιστα για πρώτη φορά την αγορά της Αμερικής.
Τον Αύγουστο του 1985, το γνωστό μουσικό περιοδικό ΝΜΕ ανέφερε την Kate Bush στην καθιερωμένη του ενότητα «Πού Είναι Τώρα» θεωρώντας ότι είναι πια ξεχασμένη. Δύο μόλις μέρες αργότερα η Kate Bush εμφανίζεται όμως στην τηλεόραση του BBC και τραγουδά το Running Up That Hill που μαζί με τα Big Sky, Cloudbusting και Hounds Of Love θα γίνουν οι επιτυχίες της από το νέο άλμπουμ Hounds Of Love, του οποίου η δεύτερη πλευρά είχε πάρει τον τίτλο The Ninth Wave από το ομώνυμο ποίημα του Alfred Tennyson.

Το Sensual World είναι ένα ακόμα τραγούδι της από το ομώνυμο άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει το 1989 και έχει επηρεαστεί από τη λογοτεχνία, συγκεκριμένα ήθελε να χρησιμοποιήσει ακριβώς ένα απόσπασμα από τις τελευταίες σελίδες της «Οδύσσειας» του James Joyce, που αναφέρεται στη Molly Bloom, χαρακτήρα του βιβλίου, αλλά οι δικαιούχοι δεν της έδωσαν την άδεια, έτσι το διασκεύασε ώστε να μην έχει νομικό πρόβλημα.
Τον Νοέμβριο του 1993 θα κυκλοφορήσει το Red Shoes, άλμπουμ στο οποίο θα συμμετέχουν ονόματα όπως οι Michael Kamen, Eric Clapton, Prince, Gary Brooker και Jeff Beck.
Θα ακολουθήσουν 12 χρόνια σιωπής, ωστόσο το όνομά της θα αναφέρεται κατά καιρούς στα μέσα ενημέρωσης με φήμες για νέο άλμπουμ.
Ο Τύπος συχνά την περιέγραφε ως ένα εκκεντρικό πρόσωπο που ζούσε μόνο του και απέφευγε τους άλλους ανθρώπους, παρομοιάζοντάς τη μερικές φορές με την ηρωίδα του Dickens δεσποινίδα Havisham στις «Μεγάλες προσδοκίες».
Στην πραγματικότητα όμως αυτή είχε επιλέξει να αφοσιωθεί στην ανατροφή του γιου της Albert που γεννήθηκε το 1998 και σαν πατέρα είχε τον κιθαρίστα της Danny McIntosh με τον οποίο και παντρεύτηκε αργότερα.
Τον Νοέμβριο του 2005 θα κυκλοφορήσει επιτέλους καινούργιο άλμπουμ με τον τίτλο Aerial και για μια ακόμα φορά θα πάρει πολύ καλές κριτικές.
Τα τραγούδια της είναι πάντα εμπνευσμένα από διαφορετικές μουσικές πηγές: κλασική μουσική, φολκ, εναλλακτικό ροκ, τζαζ και διάφορα άλλα είδη, όπως η παραδοσιακή μουσική, που την κάνουν μοναδική και κάνουν την αναμονή για κάθε νέα δουλειά της συχνό θέμα συζήτησης στους μουσικόφιλους.

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=64501

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

R.I.P. Gérard de Villiers

Αν γεννήθηκες γύρω στο 1970, δεν μπορεί να μην τον έχεις ακούσει. Τα βιβλία τσέπης έκαναν θραύση την δεκαετία του '80 και ο αντίποδας των αισθηματικών ιστοριών τύπου "... έφερε τα χείλη του κοντά στα δικά της και τη φίλησε με έντονο πάθος πριν την κάνει ολοκληρωτικά δική του ..." των ΒΙΠΕΡ ΝΟΡΑ, ήταν οι ιστορίες του πράκτορα της CIA Μάλκο Λίνγκε.



Η είδηση από το www.tovima.gr:

Πέθανε σε ηλικία 84 ετών ο συγγραφέας Ζεράρ ντε Βιλιέ

Υπήρξε ο δημιουργός της κατασκοπευτικής σειράς S.A.S.
Πέθανε σε ηλικία 84 ετών ο συγγραφέας Ζεράρ ντε Βιλιέ


Σε ηλικία 84 ετών πέθανε την Πέμπτη ο γάλλος συγγραφέας Ζεράρ ντε Βιλιέ που έγινε παγκοσμίως γνωστός από την περιπετειώδη σειρά κατασκοπευτικών περιπετειών S.A.S. με ήρωα τον αυστριακό πρίγκιπα και πράκτορα της CIA Μάλκο Λίνγκε.

Δεν πρόλαβε δυστυχώς την έκδοση του 200ου κατά σειρά βιβλίου του. Ο γεννημένος στο Παρίσι (1929) συγγραφέας για περίπου μισό αιώνα εξέδιδε τέσσερα με πέντε βιβλία τον χρόνο.

Είχε και στην Ελλάδα φανατικούς φίλους. Τα βιβλία του κυκλοφόρησαν στο πρόσφατο παρελθόν ως προσφορά στους αναγνώστες του «Βήματος».

Ο θάνατός του που προκλήθηκε «από τις επιπλοκές μιας ασθένειας που τον ταλαιπωρούσε χρόνια» έγινε γνωστός από τον δικηγόρο του Ερίκ Μορέν μέσω του Twitter.Ο ίδιος διευκρίνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι η ανακοίνωση της δυσάρεστης είδησης με τον συγκεκριμένο τρόπο ήταν επιθυμία του ιδίου του συγγραφέα.

Ο Ζεράρ ντε Βιλιέ, τον οποίο διάβαζαν και πολλοί Πρόεδροι της Γαλλικής Δημοκρατίας, αντλούσε το υλικό του από μυστικές υπηρεσίες και διπλωμάτες ανά τον κόσμο προκειμένου να γράψει τις καταιγιστικές pulp-fiction ιστορίες του χωρίς να φοβάται τη ρευστότητα της επικαιρότητας.

Δεν ήταν μάλιστα λίγες οι φορές που «προέβλεψε» γεγονότα και εξελίξεις με τα μυθιστορήματά του. Η σειρά S.A.S. έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα και θεωρείται – μαζί με την αντίστοιχη του Ίαν Φλέμινγκ για τον Τζέιμς Μποντ – μια από τις πλέον πετυχημένες στην ιστορία.

Ο ίδιος ήξερε, ομολογουμένως, πολλά. To 1964 άφησε τη δημοσιογραφία και άρχισε να γράφει μυθιστορήματα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και πολιτικά θρίλερ.

Το 1980, επί παραδείγματι, έγραψε ένα βιβλίο για τη δολοφονία του Ανουάρ Σαντάτ από ένοπλους ισλαμιστές – το 1981 ο αιγύπτιος πρόεδρος πράγματι δολοφονήθηκε.Τον Ιούνιο του 2012 εξέδωσε ένα ακόμη πόνημα για τον Εμφύλιο Πόλεμο της Συρίας όπου προφανώς εμφανίζεται ως βασικός χαρακτήρας ο Μπασάρ αλ Άσαντ.

«Δεν θεωρώ τον εαυτό μου λογοτέχνη» είπε στους New York Times τον Ιανουάριο του 2013. «Αφηγούμαι ιστορίες. Γράφω παραμύθια για ενήλικους. Και προσπαθώ θα να βάλω λίγη ουσία μέσα σε αυτά» υπογράμμισε.


 



Όσοι θέλουν να μάθουν πέντε πράγματα παραπάνω για τον δαιμόνιο συγγραφέα μπορούν να ανατρέξουν στα παρακάτω links:
  

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

The Archive

Ξοδέψτε 7 λεπτά από τον χρόνο σας για να δείτε το παρακάτω βίντεο.

Για κάποιον που αγάπησε (και αγαπάει) τους δίσκους βινυλίου όπως εγώ, μπορεί και να λέει κάτι.



Καλό ΣΚ!

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Η επανάσταση στα ... φερμουάρ!

Επιτέλους, εφευρέθηκε το φερμουάρ που μπορείς να κουμπώσεις με το ένα χέρι

Αφήστε στην άκρη τα smartphones, τις κάρτες γραφικών και τους επεξεργαστές και ελάτε να μιλήσουμε για μία πραγματική επανάσταση: το μαγνητικό φερμουάρ που κουμπώνει με το ένα χέρι. Η εταιρεία αθλητικών ειδών Under Armour ισχυρίζεται πως «επιτέλους, φτιάξαμε τα φερμουάρ» και πραγματικά τα κατάφερε.
3019897-slide-750-zipper-08
Το νέο φερμουάρ της Under Armour διαθέτει ένα ισχυρό μαγνήτη στη βάση του και επανασχεδιασμένο clasp, έτσι ώστε να μην χρειάζεται πια να απασχολούμε και τα δύο μας χέρια για να «κουμπωθούμε», αλλά μόνο το ένα. Ο άνθρωπος πίσω από αυτή την εφεύρεση είναι ο μηχανικός Scott Peters που εργάζεται στην εταιρεία αθλητικών ειδών. Αρχικά, είχε φτιάξει 25 διαφορετικές εκδοχές από αυτή την «επανεφεύρεση» των φερμουάρ, μέχρι να καταλήξουν σε αυτό που βλέπετε στο βίντεο παρακάτω. Ο ίδιος, παρατηρούσε για χρόνια έναν θείο του που υπέφερε από μία πάθηση που ατροφεί τους μύες. Και που η διαδικασία ντυσίματος, ήταν κάθε μέρα για εκείνον και την μητέρα του που τον πρόσεχε, γολγοθάς. Η ευρεσιτεχνία έχει κατοχυρωθεί και αναμένουμε να δούμε ρούχα με αυτό το επαναστατικό φερμουάρ, μέσα στο 2014.
3019897-inline-800-mag
Τα οφέλη αυτής της μικρής τεχνολογικής επανάστασης, στην άνεση και στην ασφάλεια, είναι τεράστια. Πέρα από την άνεσή μας να «κουμπώνουμε» και να «ξεκουμπώνουμε» πολύ πιο εύκολα τα ρούχα μας (θυμηθείτε πόσες φορές προσπαθείτε να ντυθείτε στο σκοτάδι ή βιάζεστε και έχετε περάσει άπειρα νεύρα προσπαθώντας να κουμπώσετε το φερμουάρ), φανταστείτε πόσο περισσότερες επιλογές θα έχουν άτομα με κινητικές δυσκολίες, για τα οποία, ένα φερμουάρ μπορεί να αποδειχθεί  άλυτο βάσανο. Ελπίζουμε μόνο η εταιρεία αθλητικών ειδών, να μην κρατήσει την εφεύρεσή της μόνο για τον εαυτό της, αλλά να την διαθέσει και σε άλλες εταιρείες ρούχων. Οι μεγάλες εφευρέσεις, είναι θα πρέπει να είναι  προσβάσιμες, από όλους.


Πηγή: http://www.digitallife.gr/under-armour-re-invents-zippers-39980

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Paul McCartney - New


Χθες, 14 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ του Paul McCartney, με τίτλο "New".

Είναι το 16ο studio album του και το πρώτο μετά από το Memory Almost Full του 2007. Περιέχει καινούργια τραγούδια και για την παραγωγή του συνεργάστηκαν οι Giles Martin, Mark Ronson, Ethan Johns και Paul Epworth.

Ο McCartney δήλωσε ότι εμπνεύσθηκε από πρόσφατα γεγονότα που του συνέβησαν καθώς και από αναμνήσεις από την προ-Beatles εποχή.

Πρώτο single το ομότιλο "New" με καλή αποδοχή από κοινό και κριτικούς.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Η «ΑΛΗΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΣΥΡΙΓΟΥ


Γράφει η Ναταλί Χατζηαντωνίου

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου, 2013 11:00

Ορμητικός. Ετσι έμπαινε ο Συρίγος στην «Ελευθεροτυπία». Όχι βεβαια για να κάνει αίσθηση. Σιγά μην τον ενδιέφερε να κάνει αίσθηση στο κατά πολλές έννοιες «σπίτι» του. Εμπαινε έτσι, γιατί έτσι ήταν το βήμα του στον διάδρομο και στον δημοσιογραφικό κόσμο. Κι έτσι η προσωπικότητά του. Αισθητή, απαστράπτουσα, θορυβώδης, ορμητική, εξοπλισμένη με χιούμορ ή και δηλητηριώδη ειρωνία, ετοιμοπόλεμη αλλά και με μία παράξενη, τρυφερή αποδοχή, προορισμένη για όσους εκτιμούσε. Προσωπικότητα φτιαγμένη για να την αντιπαθήσεις κατευθείαν ή να την αγαπήσεις δια βίου. Εμβληματική για τη νεώτερη (και όχι μόνον) γενιά των συντακτών της εφημερίδας που στην αρχή παρακολουθούσαμε κάπως εμβρόντητη την πληθωρική του παρουσία, τον τρόπο που είχε να διασχίζει τον διάδρομο εκτοξεύοντας «μπινελίκια» και πειράγματα σε φίλους και συνεργάτες στα γραφεία ένθεν κι ένθεν. Επιφυλάσσοντας πολύ πιο αιχμηρά σχόλια και «βρωμόγλωσσα» για τους αντιπάλους του. Πειράζοντας τον Χρήστο τον «καφετζή» που περίμενε πώς και πώς καθημερινά αυτή την τελετουργία της ανταλλαγής χαριτωμένων ύβρεων περισσότερο κι απ' ό,τι ο Φίλιππος τον καφέ του. Διαολοστέλντοντας τους αντιπάλους του στο τάβλι-καταρχάς...

Σχολιάζοντας ό,τι είχε σκιτσάρει ο Στάθης, συζητώντας μαζί του και με τον Τριάντη και με τον Καϊτατζή και με την Αριστέα και με τους άλλους στα «πηγαδάκια» των γραφείων με το ίδιο πάθος για τα αθλητικά και με το ίδιο για τα πολιτικά. Αποφεύγοντας να χαιρετίσει όποιον του την έσπαγε. Κατεβάζοντας ένα τόνο τη φωνή του για να σου κάνει μία πολιτική ανάλυση, ευθύβολη, χωρίς φιοριτούρες, με τον τρόπο του «αθλητικού» που δεν ηδονίζεται με τις λέξεις, αλλά σκοράρει κατευθείαν. Ακριβώς όπως έγραφε τα τελευταία χρόνια τα πολιτικά άρθρα του, χωρίς να μασάει τα λόγια του. Ωμά. Αντρίκεια να το πω; Ε ναι κι ας είναι παρεξηγημένη κάπως η έκφραση. Ο Φίλιππος ήταν παλαιάς κοπής τύπος. Μπορούσες να πανηγυρίζεις για ό,τι τόλμαγε να γράφει ή να  διαφωνείς μαζί του αλλά σε έπειθε τουλάχιστον το πείσμα του, η μαγκιά και η ξεροκεφαλιά του. Ετσι δεν βγήκε κόντρα στην ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ελλάδα, προβλέποντας ήδη πολύ-πολύ εγκαίρως τί μας περιμένει και συγκεντρώνοντας τότε την μήνιν; Κόντρα ακόμα και στην γενική άποψη της Ελευθεροτυπίας - αν και στην «Ε» του Κίτσου και του Φυνταντίδη το θέμα της «γραμμής» ήταν κάτι πολύ σχετικό και πάντως ποτέ απαραβίαστο...

 Αλλά ας μην πω εγώ για τον Συρίγο των αθλητικών ή των πολιτικών. Ας πώ για τον Συρίγο των πολιτιστικών. Που ακολουθούσε τάχα μου διαμαρτυρόμενος σε παραστάσεις (σταθερά στην Επίδαυρο) την γυναίκα του την Ντίνα, πρώην πρωταθλήτρια της κολύμβησης και νυν και αεί φανατική του θεάτρου και του πολιτισμού. Που έμπαινε με την ίδια ορμητικότητα στο πολιτιστικό για να μας πει πώς του φάνηκε η τάδε παράσταση - εξίσου εύστοχος και λακωνικός στα σχόλιά του πάντα. Που εισέβαλε στο γραφείο ενθουσιασμένος για να μας δώσει ρεπορτάζ για την συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου εδώ και την ανυπέρβλητη ερμηνεία του Γιάννη Κούτρα ή του Μανώλη Μητσιά εκεί. Εμμονικός; Φυσικά. Σε όλα. Υπάρχει κάποιος δημοσιογράφος με προσωπικότητα και άποψη, με θάρρος και ταλέντο χωρίς εμμονές και «αλητεία»;  Ε αυτό ήταν ο Φίλιππος. Ο δημοσιογράφος των εμμονών, η φωνή του, η φωνή του, η φωνή του. Η «αλητεία» του, τα αιχμηρά του αστεία, ο τρομαχτικός θυμός του, ένα «μπινελίκι» κι ένα γέλιο, ο άνθρωπος της πιάτσας, η τηλεοπτική του άνεση, ο απόηχος από τα πούλια που σκάνε τσαντισμένα στο τάβλι και από τους καυγάδες στο αθλητικό, ο ήχος μας στο Eurobasket του 87, το «άντε γαμήσου» του, το βήμα του στον διάδρομο. Στον διάδρομο που ανήκει εξίσου σε όσους είναι στην «Εφημερίδα των Συντακτών», σε όσους είναι στην σημερινή «Ελευθεροτυπία» και σε όσους είναι διασκορπισμένοι αλλού. Είχαμε την τύχη να τα ακούσουμε αυτά τα βήματα εμείς που τα ζήσαμε. «Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα..» που λέει κι ο Καββαδίας, που τραγουδάει κι ο Μικρούτσικος, που του άρεσε και του Φίλιππου...

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Το βινύλιο είναι παντοτινό

Η εποχή του πικάπ ξαναζωντανεύει το Σάββατο και την Κυριακή στην Τεχνόπολη στο Γκάζι
Το βυνίλιο είναι παντοτινό



Στις 21 Ιουνίου 1948 η Columbia Records ακουμπά τη βελόνα στον πρώτο δίσκο βινυλίου για γραμμόφωνο, σηματοδοτώντας όχι μόνο επανάσταση στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας αλλά και της ακρόασης. Από τότε ως σήμερα έχουν περάσει πολλά χρόνια και από τη δεκαετία του '90 και μετά το βινύλιο δέχθηκε ισχυρό χτύπημα από το CD. Κόντεψε να χαθεί, αλλά οι παλιές αγάπες δύσκολα ξεχνιούνται. Τα τελευταία χρόνια έχει επανακάμψει όχι μόνο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα (αρκετές εκδόσεις κυκλοφορούν και σε βινύλιο). Πέρσι, οι έλληνες «εραστές» του βινυλίου ενώθηκαν για μια γιορτή βινυλίου που ονομάστηκε «Vinyl is back». Η γιορτή πήγε καλά με 5.000 περίπου επισκέπτες. Εφέτος το σκηνικό επαναλαμβάνεται αλλά οι φιλοδοξίες είναι μεγαλύτερες. Στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, στο Γκάζι, από την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου το απόγευμα και ως το βράδυ της Κυριακής 6 του μηνός παρουσιάζεται το 2ο «Vinyl is back», σε πείσμα της εποχής και σε πείσμα όλων όσοι πίστεψαν ότι η εποχή του πικάπ αποτελεί παρελθόν.

Το 2ο «Vinyl is back» υπόσχεται στους ήδη αλλά και τους επίδοξους funs του βινυλίου συμμετοχές στο φεστιβάλ καταστημάτων δίσκων αλλά και μεγαλύτερη γκάμα σε σχέση με πέρυσι από ιδιώτες συλλέκτες που θα δώσουν το «παρών», ενώ παράλληλα θα υπάρξει εκτεταμένη παρουσία από δισκογραφικές εταιρείες, μηχανήματα αναπαραγωγής δίσκων (πικάπ, ενισχυτές κ.ο.κ.), αξεσουάρ για βινύλια και πικάπ κ.λπ.

Live εμφανίσεις

Το Σάββατο τέσσερα ανερχόμενα συγκροτήματα της εγχώριας σκηνής που κάνουν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με βινύλια παρουσιάζουν live τη δουλειά τους. Από τις 6 το απόγευμα ως τις 10 το βράδυ θα παρελάσουν διαδοχικά από τη σκηνή, ανά μία ώρα, τα γκρουπ: Whatever End, Δωμάτιο 78, Super Puma και Puta Volcano.

Το γραμμόφωνο

Οι πρώτοι δίσκοι γραμμοφώνου κατασκευάστηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα από ανθεκτικό σκληρό λάστιχο με διάμετρο περίπου 25 εκατοστά, ηχογραφημένοι μόνο από τη μία τους πλευρά. Η χάρτινη θήκη τους συχνά είχε οπή για να φαίνονται οι καλλιτεχνικές πληροφορίες του δίσκου, ενώ στη ράχη αναγραφόταν ο τίτλος του δίσκου ή το όνομα του δημιουργού και ο αριθμός καταλόγου. Εκείνη την περίοδο ηχογραφήθηκαν στη Νέα Υόρκη και τα πρώτα ελληνικά τραγούδια.

Το 1948 το βινύλιο θα καθιερωθεί ως το κύριο μέσο κατασκευής των μουσικών δίσκων. Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια η εταιρεία Decca θα φτιάξει δίσκους 78 στροφών από βινύλιο. Οι ανταγωνιστές της δεν θα ακολουθήσουν το παράδειγμά της. Θα φτιάξουν τους πρώτους δίσκους 45 στροφών από βινύλιο την ίδια περίοδο. Γεγονός το οποίο θα σημάνει σταδιακά την κατάργηση των δίσκων γραμμοφώνου, με τις πωλήσεις να μειώνονται τη δεκαετία του 1950 και τα τελευταία 78άρια να εκδίδονται στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Την ίδια περίοδο ο δίσκος 33 στροφών εμφανίστηκε στην αγορά για λογαριασμό της εταιρείας CBS. Στα χρόνια που ακολούθησαν και με τις τεχνολογίες που τα συνόδευσαν αρκετά μουσικά κομμάτια των 78 στροφών επανακυκλοφόρησαν σε σχετικές συλλογές. Μια νέα, high fidelity εποχή θα ξεκινήσει για τους λάτρεις της μουσικής και η μουσική βιομηχανία θα γυρίσει μία ακόμη σελίδα.

πότε & πού:
Χώρος: Κτίριο Δ12 «Μηχανουργείο», (Πειραιώς 100, Γκάζι).
Ωρες λειτουργίας:
Παρασκευή 4 Οκτωβρίου: 5-9 μ.μ. ,
Σάββατο 5 Οκτωβρίου: 11 π.μ. - 9 μ.μ.,
Κυριακή 6 Οκτωβρίου: 11 π.μ. - 9 μ.μ.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ

Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 4 Οκτωβρίου 2013

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Your Wildest Dreams

Το τραγουδάω από το πρωί οπότε είπα να το μοιραστώ μαζί σας.




Για την ιστορία, οι Moody Blues έχουν πουλήσει πάνω από 70 εκατομμύρια albums σε όλο τον κόσμο και έχουν στο ενεργητικό τους 14 πλατινένιους και χρυσούς δίσκους. Παραμένουν ακόμα και σήμερα ενεργοί.

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Harlem - Kingston Express Live!

Για τον Monty Alexander σας έχω ξαναμιλήσει (δείτε εδώ).

Δεν είχα παρακολουθήσει τη δισκογραφία του για αρκετό καιρό και μόλις σήμερα ανακάλυψα ότι το live που είχα παρακολουθήσει στη Νέα Υόρκη (στο Dizzy's Club) έχει κυκλοφορήσει σε cd.


Πρόκειται για το Harlem - Kingston Express Live! το οποίο μπορείτε να αποκτήσετε από το site της Motema Music εδώ (σε mp3 κοστίζει 10 $).

Αν τώρα είστε του τζάμπα (όχι της γνωστής διαφήμισης) σας έχω παρακάτω το YouTube link όπου μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το άλμπουμ κι έπειτα να κάνετε ότι καταλαβαίνετε :-)



Αυτό που θα ακούσετε είναι μια μίξη της  jazz με την reaggae. Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια ότι το άλμπουμ ήταν υποψήφιο για "Grammy Award for Best Reggae Album" το 2012.

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Asleep in the Desert vs. Private Investigations




Το πρώτο είναι του 1976 από το άλμπουμ "Tejas".

Το δεύτερο, του 1982 από το άλμπουμ "Love Over Gold"

 

Και τα δυο σημάδεψαν με κάποιο τρόπο την εφηβεία μου. Φιλιά!

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Σαν σήμερα ...

Σαν σήμερα, πριν 40 χρόνια σκοτώθηκε σε πτώση αεροπλάνου ο Jim Croce ...

On Thursday, September 20, 1973, during Croce's Life and Times tour and the day before his ABC single "I Got a Name" was released, Croce, Muehleisen, and four others were killed when the chartered Beechcraft E18S he was traveling in crashed while taking off from the Natchitoches Regional Airport in Natchitoches, Louisiana. Others who died in the crash were charter pilot Robert N. Elliott, comedian George Stevens, manager and booking agent Kenneth D. Cortose, and road manager Dennis Rast.[18][19] Croce had just completed a concert at Northwestern State University's Prather Coliseum in Natchitoches and was flying to Sherman, Texas, for a concert at Austin College. The plane crashed an hour after the end of the concert.



Όλες οι πληροφορίες για την μεγαλύτερη επιτυχία του (από Wikipedia):

The song "Time in a Bottle" had been featured over the opening and closing credits and during a scene in which Desi Arnaz Jr. is opening the You Don't Mess Around With Jim album in the ABC made-for-television movie She Lives!, which aired on September 12, 1973.[24] That appearance had generated significant interest in Croce and his music in the week just prior to the plane crash. That, combined with the news of the death of the singer, sparked a renewed interest in Croce's previous albums. Consequently, three months later, "Time in a Bottle", originally released on Croce's first album the year before, hit number one on December 29, 1973, the third posthumous chart-topping song of the rock era following Otis Redding's "(Sittin' On) The Dock of the Bay" and Janis Joplin's recording of "Me and Bobby McGee".

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Φθινόπωρο

Νομίζω ότι χθες ήταν η πρώτη φθινοπωρινή μέρα (για όσους τουλάχιστον ζουν στη Βόρεια Ελλάδα). Απίστευτες εναλλαγές του καιρού και ένας ουρανός υπέροχος.

Έτσι, για το καλό, μια φωτογραφία του λίγο πριν τη δύση του ηλίου.



Καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν κάνετε.

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

R.I.P. Ray Dolby

Αν κι εσείς έχετε ξοδέψει ατέλειωτες ώρες γράφοντας κασέτες (προσπαθώντας να μειώσετε το θόρυβο πατώντας το κουμπάκι με το λογότυπο της Dolby), θα αισθανθείτε κάπως στο άκουσμα της παρακάτω είδησης. Οι υπόλοιποι, απλά προσπεράστε.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Απεβίωσε o πρωτοπόρος του ήχου surround

Ο Ray Dolby, ο «πατέρας» του συστήματος ήχου «surround», απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στην κατοικία του στο Σαν Φρανσίσκο.
Ο Dolby είχε προσβληθεί εδώ και χρόνια από τη νόσο Αλτσχάιμερ, ενώ φέτος τον Ιούλιο διαγνώσθηκε με λευχαιμία.
Το όνομά του έγινε συνώνυμο με τα οικιακά ηχητικά συστήματα και τις κινηματογραφικές αίθουσες, ενώ η δουλειά του κέρδισε πολλά βραβεία.
Γεννήθηκε στο Πόρτλαντ του Όρεγκον και μεγάλωσε στο Σαν Φρανσίσκο. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε στην Ampex, όπου βοήθησε στην ανάπτυξη του μαγνητοφώνου με ταινία και τη μαγνητοσκόπηση σε βιντεοκασέτα. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ στην Αγγλία και το 1965 ίδρυσε στο Λονδίνο την επιχείρησή του, την Dolby Laboratories.
Η πρώτη επινόησή του ήταν μια συσκευή μείωσης των θορύβων για τα στούντιο ηχογραφήσεων, ενώ το λογότυπο Dolby εμφανίζεται ήδη από τη δεκαετία του 1970 στα κασετόφωνα πολλών εταιρειών. Το 1976 μετέφερε την Dolby Laboratories στο Σαν Φρανσίσκο και το 1989 η εταιρεία κερδίζει Όσκαρ για τη συμβολή της στον κινηματογράφο. Συνολικά, ο Dolby και η εταιρεία του κέρδισαν δέκα Όσκαρ και 13 βραβεία Έμμυ για τις τεχνολογίες τους όπως οι Dolby Surround, Dolby Digital κλπ.
Ο Dolby απέκτησε στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του περισσότερα από 50 διπλώματα ευρεσιτεχνίας, ενώ η Dolbly Laboratories εξαγόρασε το 2012 την αίθουσα όπου οργανώνεται κάθε χρόνο η τελετή των Όσκαρ, μετά την πτώχευση του προηγούμενου σπόνσορα, της Kodak.

Πηγή: BBC 

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Τιτιβίσματα

Η παρακάτω ανάρτηση έγινε από τον gone4sure τον Απρίλιο. Είχα πολύ καιρό να μπω στο blog του και όταν τη διάβασα, σήμερα το πρωί, ένιωσα πως έγραψε -με λίγα σχετικά λόγια- ακριβώς πως αισθάνομαι για το δημοφιλές κοινωνικό μέσο. Έχω την εντύπωση πως σημαντικό ρόλο σ' αυτή την ταύτιση απόψεων παίζει η ηλικία μας. Μπορεί και όχι, πάντως επειδή λέει με καλύτερο τρόπο αυτό που θα θελα να πω και εγώ εδώ και πολύ καιρό για το twitter, την αναδημοσιεύω. 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tweet είναι, tweet ήταν

Αναρτήθηκε από τον/την gone4sure στις 13/04/2013
sorry-marketers-you-re-doing-twitter-wrong-report--692a5ff817 
Το timeline μου στο tweeter είναι ταπεινό σε συχνότητα και εστιασμένο στην πλειονότητά του σε ένα μουσικόφιλο αλισβερίσι. Οι ακόλουθοί μου και αυτοί που ακολουθώ εγώ έχουν μία ευρύτερη μουσικοφιλική διάθεση που περιλαμβάνει όλα τα πλοκάμια της pop κουλτούρας. Οι περισσότεροι από αυτούς, είναι καλωδιωμένοι απότι έχω παρατηρήσει όλη μέρα και όταν δεν κατεβάζουν τηλεοπτικές σειρές, βρίσκονται σε κάποιο site με mems και gifs και άλλα μονοσύλλαβα της νέας εποχής, ή κατεβάζουν μουσική από καινούργια γκρουπάκια τα οποία είναι τόσο φρέσκα, τα περισσότερα, που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα ότι λειτουργούν ως groups…  Κατεβάζουν ταινίες –αυτές του Sundance και αυτές του Hollywood-, comics, οδηγίες για δημιουργικά τεστ περί χιπστεροσυνης – γενικά κατεβάζουν ό,τι μπορεί να κατεβεί από το internet. Το timeline μου στο tweeter είναι ένα αδηφάγο τέρας, καταπίνει αμάσητη πληροφορία της pop κουλτούρας και μοιάζει να μη χορταίνει ποτέ.
Έχει ένα αρκετά μεγάλο ζόρι η προσαρμογή μου στην επικοινωνία του tweeter: όχι όσον αφορά στην γρήγορη ατακαριστή πληροφορία των 140 χαρακτήρων, όσο στο ότι η πραγματική ουσία της ανταλλαγής πληροφορίας και εμπειριών στο tweeter παραμένει πάντα στο επίπεδο μιας διαρκούς, ρολαριστής ειδησεογραφίας που σχετίζεται με κάθε πιθανό και απίθανο στιγμιότυπο της καθημερινότητας: από το πώς αντιμετωπίζουν ένα ρατσιστικό επεισόδιο στο λεωφορείο, μέχρι τις κόπιτσες στο φόρεμα της Anne Hathaway στο κόκκινο χαλί του Auditorium και από το πόσο “σπέρνει” το καινούργιο album του Bonobo μέχρι μία καινούργια Κυριακίλα mix της Ακουαυτό. Η πληροφορία στο timeline μου σκρολάρεται με τόσο επίμονη μανία, που κάθε καινούργιο tweet καθιστά το αμέσως προηγούμενο παλιό. Στο timeline μου δεν προλαβαίνω να σκεφτώ για δεύτερη φορά το αν μου άρεσε το τάδε group που μου έστειλαν σε link να ρίξω μία ματιά, διότι το αμέσως επόμενο έχει εμφανιστεί σπαρταριστό.
Η αρχή της μοντέρνας επικοινωνίας είναι καθ’όλα σεβαστή και ευπρόσδεκτη. Καμία αμφιβολία. Αλλά αν πρόκειται να βιώνω τις πληροφορίες με αυτή την “πρίμα” διάθεση, αν πρόκειται να ακούω τη μουσική που μου αρέσει με τη μόνιμη αίσθηση της ουράς –άλλα τριάντα albums σε αναμονή που περιμένουν να ακουστούν και να επικοινωνηθούν στιγμιαία- αν πρόκειται να βλέπω τα επεισόδια της καλής καινούργιας σειράς του HBO με την ψυχή στο στόμα, αν πρόκειται να καταναλώνω περισσότερη ενέργεια στις διαδικασίες “κατεβάσματος” και “αρχειοθέτησης” παρά σε αυτή καθ’εαυτή την εμπειρία της μουσικής ή της θέασης, να μου λείπει: σωπαίνω το timeline μου, παρότι έχω μάθει να το αγαπώ στους λίγους μήνες που το έχω δημιουργήσει. Το σωπαίνω τουλάχιστον τόσο, όσο χρειάζεται μία εμπειρία να “κατεβεί” μέσα μου, όσο χρειάζεται για να γίνει η αίσθηση, αίσθημα. Και μετά πάλι με την απόχη καινούργια ερεθίσματα και νέες προκλήσεις.
Κάτι σαν απόρροια της Blogovision παρά σαν πρωτογενή μου ανάγκη να συμμετάσχω σε ένα ακόμη κοινωνικό medium, το tweeter έχει καταφέρει να μου δημιουργήσει την εντύπωση ότι όλα ακουμπάνε ελαφρά την επιδερμίδα – κανένα δεν εισχωρεί σε αυτή. Έχω εκπλαγεί από την αναλωσιμότητα σπουδαίων πληροφοριών –άλλοτε θα ήταν events- και αναρωτιέμαι αν και κατά πόσο καταγράφονται στο ψυχικό δυναμικό των συμμετεχόντων στο timeline μου. Για τους ανθρώπους του οποίου, μόνο τα καλύτερα έχω να πω.
Σκέφτομαι φωναχτά.