Τελευταία μου ήρθαν πολλά νέα τραγουδάκια και είπα να σας τα βάλω σε μια λίστα να ρίξετε κι εσείς μια ματιά. Ιδού λοιπόν:
Τρίτη, 03 Νοεμβρίου 2009
Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009
50 χρόνια Asterix
Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την "γέννηση" του Asterix, διαβάστε εδώ το πολύ καλό αφιέρωμα του ΜΕΝ 24.
«Μίλα μου βρώμικα» Soundtrack – Επεισόδιο 3
(Διασκευή) Aqua - Barbie Girl
(Διασκευή) Teresa Brewer - A Tear Fell
Όπως πάντα περιμένω τα σχόλια σας για τυχόν προσθήκες / διορθώσεις.
Όπως πάντα περιμένω τα σχόλια σας για τυχόν προσθήκες / διορθώσεις.
Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009
Στόμα να σου πετύχει!
Από το http://www.zougla.gr
Παίζει ηλεκτρική κιθάρα… με το στόμα του
Όταν ο Gary Moore ερμήνευε το διάσημο τραγούδι «Parisienne Walkways» και άκουγε την χαρακτηριστική ηλεκτρική κιθάρα του κομματιού να τον συνοδεύει, σίγουρα δεν φανταζόταν ότι στη θέση της κιθάρας θα μπορούσε να υπάρχει απλά ένας άνθρωπος.
Κλείστε τα μάτια και αγνοείστε για μερικά δευτερόλεπτα στο συγκεκριμένο video την εικόνα. Συγκεντρωθείτε μόνο στον ήχο….
Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009
ZZ Top live
Από το
ZZ Top’s First Album (1971)
μέχρι το
Mescalero (2003)
πέρασαν 32 ολόκληρα χρόνια. (Δείτε ολόκληρη τη δισκογραφία τους εδώ).
Μήπως αυτοί οι τρεις τύποι από το Texas (Billy Gibbons, Dusty Hill, και Frank Beard) αξίζουν την προσοχή σας;
Εγώ πάντως, αύριο Σάββατο 24/10 θα βρίσκομαι στο Κλειστό Γυμναστήριο Παλαιού Φαλήρου (TAE KWO DO) για να τους απολαύσω (για πρώτη –και πιθανόν τελευταία- φορά στην Ελλάδα).
Opening Act: The Skelters
«Μίλα μου βρώμικα» Soundtrack – Επεισόδιο 2
Μερικά από τα τραγούδια που ακούστηκαν στο 2ο επεισόδιο.
(Διασκευή) Yazoo – Only You
Και δύο τραγούδια που «τραγούδησε» ο Θεός (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης)
Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009
Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009
Χρήσιμες Πληροφορίες
Όπως θα έχετε καταλάβει ήδη, η νέα τηλεοπτική σεζόν θα έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας, εδώ.
Μυρτώ Κοντοβά
Γιώτα Κοτσέτα
Δημήτρης Πάντσος
Είναι οι άνθρωποι των οποίων την έμπνευση θα προσπαθούμε να αποκρυπτογραφούμε, από εβδομάδα σε εβδομάδα (ή αν θέλετε καλύτερα, από επεισόδιο σε επεισόδιο). Ναι, σωστά καταλάβατε είναι οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για τη μουσική επένδυση του "Μίλα μου βρώμικα". Και επίσης σωστά καταλάβατε, ότι θα προσπαθήσουμε να κάνουμε, ότι κάναμε και με την προηγούμενη σειρά της Κοντοβά, τα "Υπέροχα Πλάσματα".
Και ερχόμαστε στον τίτλο του post.
- Τα τραγούδια θα αναρτώνται μετά υπερσυνδέσμων, όπου αυτό είναι δυνατόν :-) Οι υπερσύνδεσμοι (τα links βρε), θα είναι προφανώς από το γνωστό και μη εξαιρετέο YouTube. "Και εγώ που θέλω να κατεβάσω τα τραγούδια αλλά είμαι εντελώς άσχετος από torrents, p2p sites και επιπλέον είμαι και νομοταγής πολίτης;" (Θα ρωτήσει ο πτωχός πλην τίμιος αναγνώστης). Και σ'αυτό σας έχουμε λύση. Κατεβάζετε από εδώ το προγραμματάκι που λέγεται Free YouTube to MP3 Converter. Κάθε φορά που θέλετε ένα από τα τραγουδάκια που ακούστηκαν στη σειρά, κάνετε Copy την διεύθυνση του YouTube και Paste στο παράθυρο του προγράμματος κι αυτό ήταν όλο. (Καλά ρε πτωχέ πλην τίμιε αναγνώστη ούτε ένα copy-paste δεν ξέρεις να κάνεις; Αντιγραφή και επικόλληση; Γκε-γκε;)
- Επειδή οι ανωτέρω αναφερόμενοι άνθρωποι (οι "δημιουργοί", όχι οι πτωχοί πλην τίμιοι αναγνώστες) έχουν ένα θεματάκι με τις διασκευές (και καλά κάνουν, διότι συνήθως διαλέγουν ενδιαφέρουσες διασκευές) αλλά και επειδή ταυτόχρονα είναι αδύνατον κανείς να ψάχνει να βρει, ποια συγκεκριμένη διασκευή ακούστηκε σε κάθε επεισόδιο, έχετε υπόψιν σας και την παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.coversproject.com/ η οποία (θεωρητικά) σας δίνει όλες (ή εν πάσει περιπτώσει, τις πιο γνωστές) διασκευές που έχουν γίνει στο κομμάτι που θα πληκτολογήσετε στην αρχική σελίδα του εν λόγω site.
ΥΓ. Δεν ξέρω τι μ'επιασε με την (λέμε τώρα) καθαρεύουσα. Θα το κοιτάξω.
Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009
«Μίλα μου βρώμικα» Soundtrack – Επεισόδιο 1
Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009
Σαράντα χρόνια Monty Python
Η διαχρονική ομάδα κωμικών, Monty Python, «έγινε» σαράντα χρονών φέτος και το γιόρτασε δεόντως με μια μεγάλη εκδήλωση την Πέμπτη στη Νέα Υόρκη.
Τα μέλη της ομάδας τιμήθηκαν από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για τη συμβολή τους στο σινεμά και την τηλεόραση. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης προβλήθηκε και το ντοκιμαντέρ Monty Python: Almost the Truth (The Lawyer's Cut).
Το 1969, η κωμική ομάδα έκανε ντεμπούτο στο BBC με το θρυλικό Monty Python's Flying Circus, με έξι μέλη: Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, and Michael Palin. Σε αυτά τα 40 χρόνια, έχουν γυρίσει διάφορες ταινίες, όπως «Monty Python's The Meaning of Life », and «The Quest for the Holy Grail», αλλά και μιας σειρά από εκπομπές, κινηματογραφικά έργα, ηχογραφήσεις και θεατρικές παραγωγές.
Κορυφαία στιγμή της κοινής πορείας τους -γιατί όλα τα μέλη καταγράφουν αξιόλογη προσωπική καριέρα- θεωρείται η ταινία «Life of Brian» το 1979.
Αυτή η χρονιά σηματοδοτείται από την 40ή επέτειο της «γέννησης» μιας νέας γενιάς κωμικών. Προς τιμή λοιπόν αυτού του γεγονότος, τα μέλη του γκρουπ θα ξαναβρεθούν, στις 23 Οκτωβρίου, στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο. Ο Graham Chapman και ο John Cleese δεν θα βρίσκονται στην εκδήλωση καθώς ο πρώτος έχει αποβιώσει από το 1989, ενώ ο δεύτερος λόγω προηγούμενων διαφωνιών με τα υπόλοιπα μέλη.
Αυτή θα είναι η πρώτη εμφάνιση της κωμικής ομάδας, από το 2002, (και τότε χωρίς τον Cleese) όταν εμφανίστηκαν στην συναυλία που ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του George Harrison.
Τα κωμικά και σατιρικά έργα τους είχαν μεγάλη επιρροή στο βρετανικό πολιτισμό, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, επηρεάζοντας μετέπειτα πολλούς βρετανούς δημιουργούς.
Οι Python, μέσα από τα έργα τους, ήθελαν να περάσουν μια νότα αισιοδοξίας στον καθημερινό άνθρωπο και ενθάρρυναν πάντα το κοινό τους, λέγοντάς τους πως υπάρχει πάντα και η θετική πλευρά σε όλα τα θέματα. Όπως έλεγε και ο τελευταίος στίχος ενός από τα διασημότερα τραγούδια τους, το «Always Look on the Bright Side of Life»:
« Life’s a piece of s@#t
When you look at it
Life’s a laugh and death’s a joke, it’s true.
You’ll see it’s all a show
Keep ‘em laughing as you go
Just remember that the last laugh is on you.»
Πηγή: http://www.tvxs.gr/v23591
Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009
Μίλα μου βρώμικα
Το σενάριο είναι της Μυρτώς Κοντοβά και η σκηνοθεσία της Μυρτώς Κοντοβά και του Βασίλη Κεχαγιά.
Οι αναγνώστες του blog θα θυμούνται πόσο στηρίξαμε την προηγούμενη δουλειά της Κοντοβά (κυρίως για την υπέροχη μουσική επένδυση της), τα "Υπέροχα Πλάσματα". Δεν ξέρω, αν θα προσπαθήσω να κάνω ότι έκανα με τα "Υπέροχα Πλάσματα" και με το νέο σήριαλ. Αυτό, φυσικά θα εξαρτηθεί από το soundtrack αλλά και από την γενικότερη εντύπωση που θα προκαλέσει η προβολή του.
Η περιγραφή και οι ηθοποιοί του "Μίλα μου βρώμικα" ακολουθούν (από το site του Mega):
Η ιστορία μιας παρέας που όταν οργανωθεί, θα τραντάξει την Αθήνα. Η ιστορία του Τριαντάφυλλου και της Αστερόπης που όταν ερωτευτούν, θα γεράσουν μαζί. Η ιστορία ενός μπαρ που, όταν ανοίξει, θα γράψει ιστορία. Η μόνη λεπτομέρεια είναι ότι το μπαρ δε λέει ν’ ανοίξει, η Αστερόπη δε λέει να «δει» τον Τριαντάφυλλο και η παρέα δε λέει να οργανωθεί.Ένα παλιό καφενείο στα όρια Γκαζιού-Μεταξουργείου, ενώνει οχτώ διαφορετικούς ανθρώπους με οχτώ διαφορετικά χαρίσματα που δόθηκαν απ’ το Θεό κι επιστρατεύονται όπου και όταν (δεν;) χρειάζεται. Ο ταλαντούχος και τεμπέλης Τριαντάφυλλος, η Αστερόπη που διαβάζει τις βρώμικες σκέψεις των αντρών, ο Σωτήρης που ονειρεύεται να κάνει την Αθήνα Μανχάταν, η pinup Ρίτα, ο κοσμικός γόης Νίκος Στεφάνου, η χασάπισσα Λίλη με τον εφευρέτη Παντελάκη της και η Τέρη που γουστάρει τα κορίτσια, συσπειρώνονται και πέφτουν με τα μούτρα στη δουλειά. Στόχος τους, να ανοίξουν το πιο σούπερ, «χειροποίητο» μπαρ του κόσμου σε μια εποχή κρίσης που κανείς δεν έχει λεφτά και που ο κόσμος ζει βλέποντας τηλεόραση.
Το βέβαιο είναι ότι μέσα εκεί θα συναντηθούν η μαγεία με την πραγματικότητα, η αλήθεια με το παραμύθι, ο κυνισμός με την τρυφερότητα, το rock ’n’ roll με την όπερα, η ζωή της πόλης με την «μέσα» ζωή των ανθρώπων.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Πρωταγωνιστούν: Γεράσιμος Γεννατάς, Μαρία Κωνσταντάκη, Δημήτρης Αγαρτζίδης, Γιάννης Σπαλιάρας, Κλέλια Ρένεση, Μάρα Μπαρόλα, Γιώργος Κοψιδάς, Βασιλική Κακοσαίου
--------------------------------------------------------------------------
Για όλα τα υπόλοιπα θα έχουμε χρόνο (ως το τέλος της τηλεοπτικής σεζόν) να τα ξαναπούμε.
Όσοι θέλετε περισσότερες πληροφορίες για το "Μίλα μου βρώμικα" μπορείτε να πάτε στην σελίδα που έχει φτιάξει γι'αυτό, το Mega.
Update: Δείτε και το post από το καλό blog AthensVille
Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009
Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009
Killers (από το OST του "New Moon")
Από το http://hitmasterelpom.blogspot.com/
Το O.S.T για το "New Moon" την συνέχεια του πολύ επιτυχημένου "Twilight" μόλις έφτασε στα χέρια μου με νέα τραγούδια από Εditors Κillers και το γνωστό "Meet me at the Equinox" των Death Cab For Cutie που σας είχα πρωτοπαρουσιάσει πριν αρκετό καιρό.
To τραγούδι αυτό των Killers βαδίζει σε περίεργα σκοτεινά μονοπάτια όπως και όλο το soundtrack δημιουργώντας ένα κλειστοφοβικό αίσθημα, και την αίσθηση ότι κάτι βρίσκεται πίσω σου.
Περισσότερο θυμίζει το "Strawberry Fields Forever" των Beatles παρά Killers.
Download link
Το O.S.T για το "New Moon" την συνέχεια του πολύ επιτυχημένου "Twilight" μόλις έφτασε στα χέρια μου με νέα τραγούδια από Εditors Κillers και το γνωστό "Meet me at the Equinox" των Death Cab For Cutie που σας είχα πρωτοπαρουσιάσει πριν αρκετό καιρό.
To τραγούδι αυτό των Killers βαδίζει σε περίεργα σκοτεινά μονοπάτια όπως και όλο το soundtrack δημιουργώντας ένα κλειστοφοβικό αίσθημα, και την αίσθηση ότι κάτι βρίσκεται πίσω σου.
Περισσότερο θυμίζει το "Strawberry Fields Forever" των Beatles παρά Killers.
Download link
Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009
Ώρα για περιβαλλοντολογικό μήνυμα (με ωραίο τραγούδι)
Κι αν σας ενοχλούν τα οποιουδήποτε είδους "μηνύματα", δείτε μόνο το τραγούδι.
Παρασκευή, 09 Οκτωβρίου 2009
Πέμπτη, 08 Οκτωβρίου 2009
Ηλίας Φραγκούλης - κριτική για το "Once in a lifetime"
Το "Once in a lifetime" βγαίνει στις αίθουσες και οι κακές χλιαρές κριτικές συνεχίζονται.
Πηγή: http://cinemad.blogspot.com/
Ένα ντοκιμαντέρ για την προσωπικότητα και την επίδραση που είχε/έχει ο Γιάννης Πετρίδης στο ξένο ρεπερτόριο στην Ελλάδα; Ή μια απόπειρα απαρίθμησης των βασικών σταθμών και μετεξελίξεων στο rock’n’roll, παράλληλα με κοινωνικοπολιτικές μεταρρυθμίσεις στο ελληνικό τοπίο;
«And you may ask yourself, well, how did I get here?», είναι η ακριβώς επόμενη και προφανής ερώτηση... Αισθάνομαι λίγο περίεργα για τούτο το ντοκιμαντέρ της Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Μάλλον επειδή ήμουν κι εγώ ΕΚΕΙ. Όχι από το 1975, ακριβώς, λίγα χρόνια αργότερα, πριν γυρίσει εκείνη η «καταραμένη» δεκαετία του ’80. Από τον Τραβόλτα στους πρώτους δίσκους των Police κι ύστερα, σαν κεραμίδα στο κεφάλι, στο «Remain in Light» των Talking Heads. 1980, δαγκωτό. Δεν έχω σκοπό να σας πω κι εγώ την ηλικία μου (σχεδόν με τον τρόπο με τον οποίο «θίγεται» κι ο Πετρίδης στο φιλμ), όχι από κόμπλεξ και δειλία, αλλά για να αποφευχθούν σχόλια του στιλ «Σιγά, μωρέ μαλάκα, που άκουγες και Talking Heads στα τόσα...»! Τολμώ, όμως, να εξομολογηθώ πως ο Γιάννης Πετρίδης με έμαθε ΠΩΣ ν’ ακούω μουσική. Πως ν’ αδιαφορώ για τα σύνορα των ειδών, πως ν’ αποτολμώ τις βουτιές στο αρτίστικο έως και το πειραματικό, πως να μη λερώνομαι από το εποχικό trash, πως να μη φοβάμαι το Billboard, πως να «ντύνω» τα τραγούδια με ένα τεράστιο ντόμινο από trivia.
Μοιραία, λοιπόν, το «Once in a Lifetime» σήμαινε για μένα μια άλλου τύπου πρόκληση, ελαφρά συγκινησιακή, μαζί με μια ελπίδα πως οι σημερινοί νεολαίοι και πιθανοί μελλοντικοί ακροατές του Πετρίδη να πάρουν μια ιδέα του τι έχασαν εδώ και μερικές δεκαετίες. Δυστυχώς, το αποτέλεσμα της δουλειάς της Αλεξανδροπούλου, χωρίς να εκθέτει το «θέμα» της, καταφέρνει να δώσει αποτυχημένες απαντήσεις σε όλα τα αρχικά ερωτήματα. Η αίσθηση πως ο Πετρίδης δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας επιπλέον καλεσμένος εκ των «ειδικών», οι οποίοι αραδιάζουν σκόρπιες τοποθετήσεις πάνω σε περιόδους και είδη - σταθμούς στο rock, γίνεται άμεσα αντιληπτή και σε κάνει να αισθάνεσαι γελασμένος, διότι με άλλες προσδοκίες έφθασες ως τη θέση του θεατή.
Ακόμη, όμως, κι αν το χρεώσουμε σε κάποια παραπληροφόρηση (για εμπορικούς λόγους), το φιλμ εξακολουθεί να υφίσταται και να μην αιτιολογεί ουσιωδώς τους λόγους ύπαρξής του. Η αφήγηση σχετικά με τα δρώμενα στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα, πελαγοδρομεί σε αναφορές και αναζητήσεις, μπερδεύοντας μουσικά κινήματα, πολιτική και lifestyle, συχνά σε έναν ανισόρροπο συσχετισμό με τις εξελίξεις στις ΗΠΑ (λες και η χώρα μας αποτελούσε αποκομμένη Πολιτεία...). Όσο εξελίσσεται η δράση του Γιάννη Πετρίδη στα μουσικά πράγματα (με το Ποπ & Ροκ ή τη δισκογραφική Virgin), τόσο πιο χαοτική γίνεται και η μορφή του ντοκιμαντέρ, το οποίο επιτρέπει μέχρι και στον Πέτρο Κωστόπουλο (ανάμεσα σε μια σουρεάλ κολεκτίβα σχολιαστών) ν’ ανάβει την πουράκλα του και να μας κάνει παρελθοντικά «μαθήματα» jazz ρεπερτορίου, λες και ο ερχομός του ιδιωτικού ραδιοφώνου επιτέλεσε έργο ιερό (το οποίο εν καιρώ θυσίασαν οι εργοδότες και επιχειρηματίες εις τον βωμό του playlist και της διαφήμισης, αμήν)!
Το τελευταίο μέρος του «Once in a Lifetime» διχάζει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, καθώς ο Γιάννης Πετρίδης ξεναγεί τη σκηνοθέτιδα (και εμάς) σε μια «τσόντα» από road trip Λος Άντζελες - Σαν Φρανσίσκο, με παντελώς τυχαίες στάσεις (από τους Doors και τους U2, μέχρι το χιτσκοκικό «Vertigo» και τον Κέρουακ!). Από τη στιγμή που και η ίδια η Νικόλ Αλεξανδροπούλου δηλώνει πως δεν γνώριζε και πολλά για τον Πετρίδη προτού ασχοληθεί με αυτό το ντοκιμαντέρ, ίσως θα ήταν πιο τίμιο να βλέπαμε μονάχα την ανάπτυξη του road trip που κάνουν μαζί, όσο «τουριστικό» και να’ βγαινε το αποτέλεσμα. Αντ’ αυτού, έχουμε μια ταινία που δεν κολακεύει σαν τέχνη το είδος της, δεν είναι ικανή να μας μάθει έστω και τα τυπικά για τη σημαντικότερη μορφή που πρόβαλε το ξένο μουσικό ρεπερτόριο στη χώρα μας (ραδιοφωνικά και όχι μόνο) και ούτε το ρόλο του διδασκάλου της Ιστορίας του rock (σε λιγότερο από μιάμιση ώρα;) καλύπτει επαρκώς. Με άλλα λόγια, αν έβγαινε on air, θα έπαιζε κομμάτια... στο γάμο του Καραγκιόζη και θα μικροφώνιζε πέρα από τα όρια του ανεκτού.
Ας ελπίσουμε πως κάποτε θα γίνει κι ένα σωστό ντοκιμαντέρ ΓΙΑ τον Πετρίδη, με ή χωρίς αυτόν (περισσότερο επειδή δεν είμαι σίγουρος για το αν θελήσει ποτέ να «ανοίξει» και να εκτεθεί ολοκληρωτικά ο Γιάννης...). Το αξίζει.
Πηγή: http://cinemad.blogspot.com/
Ένα ντοκιμαντέρ για την προσωπικότητα και την επίδραση που είχε/έχει ο Γιάννης Πετρίδης στο ξένο ρεπερτόριο στην Ελλάδα; Ή μια απόπειρα απαρίθμησης των βασικών σταθμών και μετεξελίξεων στο rock’n’roll, παράλληλα με κοινωνικοπολιτικές μεταρρυθμίσεις στο ελληνικό τοπίο;
«And you may ask yourself, well, how did I get here?», είναι η ακριβώς επόμενη και προφανής ερώτηση... Αισθάνομαι λίγο περίεργα για τούτο το ντοκιμαντέρ της Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Μάλλον επειδή ήμουν κι εγώ ΕΚΕΙ. Όχι από το 1975, ακριβώς, λίγα χρόνια αργότερα, πριν γυρίσει εκείνη η «καταραμένη» δεκαετία του ’80. Από τον Τραβόλτα στους πρώτους δίσκους των Police κι ύστερα, σαν κεραμίδα στο κεφάλι, στο «Remain in Light» των Talking Heads. 1980, δαγκωτό. Δεν έχω σκοπό να σας πω κι εγώ την ηλικία μου (σχεδόν με τον τρόπο με τον οποίο «θίγεται» κι ο Πετρίδης στο φιλμ), όχι από κόμπλεξ και δειλία, αλλά για να αποφευχθούν σχόλια του στιλ «Σιγά, μωρέ μαλάκα, που άκουγες και Talking Heads στα τόσα...»! Τολμώ, όμως, να εξομολογηθώ πως ο Γιάννης Πετρίδης με έμαθε ΠΩΣ ν’ ακούω μουσική. Πως ν’ αδιαφορώ για τα σύνορα των ειδών, πως ν’ αποτολμώ τις βουτιές στο αρτίστικο έως και το πειραματικό, πως να μη λερώνομαι από το εποχικό trash, πως να μη φοβάμαι το Billboard, πως να «ντύνω» τα τραγούδια με ένα τεράστιο ντόμινο από trivia.
Μοιραία, λοιπόν, το «Once in a Lifetime» σήμαινε για μένα μια άλλου τύπου πρόκληση, ελαφρά συγκινησιακή, μαζί με μια ελπίδα πως οι σημερινοί νεολαίοι και πιθανοί μελλοντικοί ακροατές του Πετρίδη να πάρουν μια ιδέα του τι έχασαν εδώ και μερικές δεκαετίες. Δυστυχώς, το αποτέλεσμα της δουλειάς της Αλεξανδροπούλου, χωρίς να εκθέτει το «θέμα» της, καταφέρνει να δώσει αποτυχημένες απαντήσεις σε όλα τα αρχικά ερωτήματα. Η αίσθηση πως ο Πετρίδης δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας επιπλέον καλεσμένος εκ των «ειδικών», οι οποίοι αραδιάζουν σκόρπιες τοποθετήσεις πάνω σε περιόδους και είδη - σταθμούς στο rock, γίνεται άμεσα αντιληπτή και σε κάνει να αισθάνεσαι γελασμένος, διότι με άλλες προσδοκίες έφθασες ως τη θέση του θεατή.
Ακόμη, όμως, κι αν το χρεώσουμε σε κάποια παραπληροφόρηση (για εμπορικούς λόγους), το φιλμ εξακολουθεί να υφίσταται και να μην αιτιολογεί ουσιωδώς τους λόγους ύπαρξής του. Η αφήγηση σχετικά με τα δρώμενα στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα, πελαγοδρομεί σε αναφορές και αναζητήσεις, μπερδεύοντας μουσικά κινήματα, πολιτική και lifestyle, συχνά σε έναν ανισόρροπο συσχετισμό με τις εξελίξεις στις ΗΠΑ (λες και η χώρα μας αποτελούσε αποκομμένη Πολιτεία...). Όσο εξελίσσεται η δράση του Γιάννη Πετρίδη στα μουσικά πράγματα (με το Ποπ & Ροκ ή τη δισκογραφική Virgin), τόσο πιο χαοτική γίνεται και η μορφή του ντοκιμαντέρ, το οποίο επιτρέπει μέχρι και στον Πέτρο Κωστόπουλο (ανάμεσα σε μια σουρεάλ κολεκτίβα σχολιαστών) ν’ ανάβει την πουράκλα του και να μας κάνει παρελθοντικά «μαθήματα» jazz ρεπερτορίου, λες και ο ερχομός του ιδιωτικού ραδιοφώνου επιτέλεσε έργο ιερό (το οποίο εν καιρώ θυσίασαν οι εργοδότες και επιχειρηματίες εις τον βωμό του playlist και της διαφήμισης, αμήν)!
Το τελευταίο μέρος του «Once in a Lifetime» διχάζει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, καθώς ο Γιάννης Πετρίδης ξεναγεί τη σκηνοθέτιδα (και εμάς) σε μια «τσόντα» από road trip Λος Άντζελες - Σαν Φρανσίσκο, με παντελώς τυχαίες στάσεις (από τους Doors και τους U2, μέχρι το χιτσκοκικό «Vertigo» και τον Κέρουακ!). Από τη στιγμή που και η ίδια η Νικόλ Αλεξανδροπούλου δηλώνει πως δεν γνώριζε και πολλά για τον Πετρίδη προτού ασχοληθεί με αυτό το ντοκιμαντέρ, ίσως θα ήταν πιο τίμιο να βλέπαμε μονάχα την ανάπτυξη του road trip που κάνουν μαζί, όσο «τουριστικό» και να’ βγαινε το αποτέλεσμα. Αντ’ αυτού, έχουμε μια ταινία που δεν κολακεύει σαν τέχνη το είδος της, δεν είναι ικανή να μας μάθει έστω και τα τυπικά για τη σημαντικότερη μορφή που πρόβαλε το ξένο μουσικό ρεπερτόριο στη χώρα μας (ραδιοφωνικά και όχι μόνο) και ούτε το ρόλο του διδασκάλου της Ιστορίας του rock (σε λιγότερο από μιάμιση ώρα;) καλύπτει επαρκώς. Με άλλα λόγια, αν έβγαινε on air, θα έπαιζε κομμάτια... στο γάμο του Καραγκιόζη και θα μικροφώνιζε πέρα από τα όρια του ανεκτού.
Ας ελπίσουμε πως κάποτε θα γίνει κι ένα σωστό ντοκιμαντέρ ΓΙΑ τον Πετρίδη, με ή χωρίς αυτόν (περισσότερο επειδή δεν είμαι σίγουρος για το αν θελήσει ποτέ να «ανοίξει» και να εκτεθεί ολοκληρωτικά ο Γιάννης...). Το αξίζει.
Τετάρτη, 07 Οκτωβρίου 2009
Maria Mena - I Was Made For Lovin' You
Για όσους δεν θεωρούν ότι είναι ιεροσυλία να διασκευάζεις τους KISS.
ΥΓ. Με γεια την κυβέρνηση.
Για να δούμε τι θα δούμε (για να θυμηθώ και τον τίτλο μιας παλιάς τηλεοπτικής εκπομπής).
Παρασκευή, 02 Οκτωβρίου 2009
Επιτέλους κάτι σοβαρό ... Αυτές είναι εφευρέσεις!
Γιορτή της απίθανης επιστήμης στην απονομή των αντι-Νόμπελ
Η Δρ Έλενα Μπόντναρ επιδεικνύει την εφεύρεσή της, το αντιασφυξιογόνό σουτιένΟι γεωπόνοι που απέδειξαν ότι οι βαπτισμένες αγελάδες παράγουν περισσότερο γάλα, και οι μηχανικοί που εφηύραν το σουτιέν που μετατρέπεται σε αντιασφυξιογόνο μάσκα, είναι μερικοί μόνο από τους νικητές των φετινών αντιβραβείων Ig Nobel που απονεμήθηκαν την Πέμπτη στο Χάρβαρντ.
Εκατοντάδες επιστήμονες παρέστησαν και φέτος στην τρελή τελετή που οργανώνει κάθε χρόνο το φοιτητικό χιουμοριστικό περιοδικό Τα Χρονικά της Απίθανης Έρευνας, λίγες ημέρες πριν την ανακοίνωση των «κανονικών» Νόμπελ στη Στοκχόλμη την επόμενη εβδομάδα.
Στην επίδειξη του αντιασφυξιογόνου σουτιέν βοήθησαν επί σκηνής ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ορχάν Παμούκ και ο νομπελίστας Γερμανός φυσικός Βόλφγκανγκ Κέτερλε.
Τα βραβεία αναλυτικά:
Δημόσιας Υγείας: Έλενα Μπόντναρ και συνεργάτες, Ιλινόι, ΗΠΑ: Σχεδίασαν και πατεντάρισαν ένα σουτιέν το οποίο μετατρέπεται σε δύο αντιασφυξιογόνες μάσκες -μία για την κάτοχο του σουτιέν και μια δεύτερη για το συνοδό της.
Λογοτεχνίας: Αστυνομία της Ιρλανδίας: Οι τροχονόμοι της έκοψαν περισσότερες από 50 κλήσεις σε έναν απείθαρχο Πολωνό, τον «Πράβο Γιάζντι», που δεν εννοούσε να τηρήσει τα όρια ταχύτητας. «Πράβο Γιάζντι» στα πολωνικά σημαίνει «δίπλωμα οδήγησης».
Ειρήνης: Στον παθολόγος Στέφαν Μπόλιγκερ και τους συναδέλφους του στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία. Η μελέτη τους διερεύνησε το κατά πόσο ένα άδειο μπουκάλι μπίρας κάνει χειρότερη ή λιγότερη ζημιά στο κρανίο σε σχέση με το γεμάτο μπουκάλι. «Και τα δύο μπορούν να σπάσουν ένα κεφάλι. Ωστόσο, τα άδεια μπουκάλια είναι πιο ισχυρά γιατί τα γεμάτα, λόγω του διοξειδίου που περιέχουν, σπάνε πιο γρήγορα» ανέφερε ο Μπόλιγκερ στο μήνυμα που έστειλε στους οργανωτές της τελετής.
Μαθηματικών: Γκίντεον Γκόνο, διευθυντής της Κεντρικής Τράπεζας της Ζιμπάμπουε. Η χώρα που αγωνίζεται να μειώσει τον αστρονομικό πληθωρισμό κέρδισε το βραβείο ««επειδή έδωσε στους ανθρώπους έναν απλό τρόπο να ασχολούνται με τους αριθμούς, από πολύ μικρούς μέχρι πολύ μεγάλους». Η τράπεζα εξέδωσε χαρτονομίσματα που κυμαίνονται από ένα σεντ μέχρι 100 τρισεκατομμύρια δολάρια Ζιμπάμπουε.
Οικονομικών: Στους διευθυντές των τραπεζών Kaupthing Bank, Landsbanki, Glitnir Bank και Central Bank που κατέρρευσαν στην Ισλανδία. Πέτυχαν «να δείξουν ότι οι μικρές τράπεζες μπορούν πολύ γρήγορα να μεταμορφωθούν σε μεγάλες και το αντίστροφο».
Χημείας: Χαβιέ Μοράλες και συνεργάτες στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού. Δημιούργησαν συνθετικά διαμάντια με πρώτη ύλη την τεκίλα.
Ιατρικής: Ντόναλντ Ούνγκερ από το Θάουζαντ Όουκς της Καλιφόρνια. Καθημερινά για 60 χρόνια «τέντωνε» τις αρθρώσεις τις αριστερής παλάμης, αλλά όχι της δεξιάς, για να αποδείξει ότι δεν προκαλεί αρθρίτιδα στα δάχτυλα.
Φυσικής: Κάθριν Ουίτκομ του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι και συνεργάτες. Εξήγησαν με μαθηματικά εργαλεία γιατί οι έγκυες γυναίκες δεν χάνουν την ισορροπία τους.
Κτηνιατρικής: Κάθριν Ντάγκλας και Πίτερ Ρόουλινσον του Πανεπιστημίου του Νιουκάσλ στη Βρετανία. Έδειξαν ότι οι αγελάδες με ονόματα είναι πιο παραγωγικές από τις αβάπτιστες.
Βιολογίας: Φουμιάκι Ταγκούτσι και συνεργάτες στο Πανεπιστήμιο Κιτασάτο στην Ιαπωνία. Επέδειξαν ότι τα απορρίμματα από την κουζίνα μπορούν να μειωθούν κατά 90% κατά μάζα αν υποβληθούν σε επεξεργασία με βακτήρια από τα κόπρανα του γιγάντιου πάντα.
Πηγή: www.in.gr
Για να είμαστε επίκαιροι ...
Με μουσική υπόκρουση του Τζίμη Πανούση, ένα από τα πολλά βίντεο που έχουν ανέβει στο γιουτιούμπι.
Αγνοήστε το τελευταίο καρέ !!
Καλό Σαββατοκύριακο σε όσους θα εκδράμουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους (sic)
και
Καλό Βόλι.
Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009
Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009
Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009
Once in a Lifetime
Με αφορμή την προβολή της ταινίας - αφιέρωμα στον Γιάννη Πετρίδη στις "Νύχτες Πρεμιέρας", δείτε τα παρακάτω links:1. Απουσία ψάλτου ... Βηξ
2. τον ενδεκάλογο του 11
3. ένα παλιότερο δικό μου post
και το πρώτο σχόλιο που διάβασα για την ταινία από τον Μανώλη Βαρδή.
Θα ήθελα πολύ να ακούσω κι άλλα σχόλια, από κάποιους που είδαν την ταινία στην πρεμιέρα της, στην Αθήνα.
Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009
Pale Fountains - Something on My Mind
(There's Always) Something on My Mind
... υπέροχο, από τα παλιά.
(Pale Fountains από το "Pacific Street" του 1984)
Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009
Το λυσάρι του debate
Είναι παλιό αλλά καλό.
Δείτε στη διεύθυνση http://www.geocities.com/perikallosproject/eisksyl.html ,τι είχαν μελετήσει οι πολιτικοί αρχηγοί πριν προσέλθουν στο debate.
Οι μετεξεταστέοι Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου το μελετάνε σήμερα από νωρίς το πρωί, μήπως και περάσουν την τάξη, στην τελική σημερινή εξέταση των 8 μ.μ.
Συνδυάστε οποιαδήποτε φράση της 1ης στήλης με οποιαδήποτε φράση της 2ης στήλης. Το παραχθέν αποτέλεσμα το συνδυάζετε με οποιαδήποτε φράση της 3ης στήλης. Το νέο παραχθέν αποτέλεσμα το συνδυάζετε με οποιαδήποτε φράση της 4ης στήλης.
Δείτε στη διεύθυνση http://www.geocities.com/perikallosproject/eisksyl.html ,τι είχαν μελετήσει οι πολιτικοί αρχηγοί πριν προσέλθουν στο debate.
Οι μετεξεταστέοι Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου το μελετάνε σήμερα από νωρίς το πρωί, μήπως και περάσουν την τάξη, στην τελική σημερινή εξέταση των 8 μ.μ.
Συνδυάστε οποιαδήποτε φράση της 1ης στήλης με οποιαδήποτε φράση της 2ης στήλης. Το παραχθέν αποτέλεσμα το συνδυάζετε με οποιαδήποτε φράση της 3ης στήλης. Το νέο παραχθέν αποτέλεσμα το συνδυάζετε με οποιαδήποτε φράση της 4ης στήλης.
| Κυρίες και κύριοι | Η πραγμάτωση των στόχων που έχουμε προσεκτικά θέσει | Μας επιβάλλει να εξετάσουμε αναλυτικά | Τις υπάρχουσες οικονομικές συνθήκες και τα θεσμικά πλαίσια |
| Από την άλλη πλευρά | Η μέθοδος στην ανάπτυξη της δράσης των στελεχών | Παίζει σημαντικό ρόλο στο να καθορίσουμε | Τους άξονες μιας μελλοντικής πορείας |
| Ταυτόχρονα | Η σταθερή άνοδος στην ποιότητα και την ποσότητα των προσπαθειών μας | Μας υποχρεώνει να προσδιορίσουμε | Ένα γενικότερο σύστημα πλατιάς συμμετοχής |
| Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι | Η παρούσα δομή του υπάρχοντος συστήματος | Βοηθά στην προετοιμασία μας για | Τη δημιουργική στάση μας απέναντι στις προκλήσεις των καιρών! |
| Με αυτό τον τρόπο | Ένα νέο μοντέλο πολύπλευρης δράσης και παρέμβασης | Εγγυάται την ευρύτερη δυνατή απήχηση ώστε να επεξεργαστούμε | Τις νέες συνισταμένες και συνιστώσες της πραγματικότητας… |
| Περιττεύει να υπογραμμίσω ότι | Η αδιάκοπη προσήλωσή μας στην πρακτική τεκμηρίωσης και ενημέρωσης | Μας βοηθάει αποφασιστικά στην προσπάθεια να στερεώσουμε | Ένα δυναμικό σύστημα αντιμετώπισης των μεγάλων απαιτήσεων του καιρού μας |
| Είναι προφανές ότι | Η οργανωτική αναδιάρθρωση που θα αναδείξει την πλατιά συμμετοχή των λαϊκών μαζών | Εμφανώς θα οδηγήσει νομοτελειακά προς | Ένα καινούργιο μοντέλο ανάπτυξης |
| Από την άλλη πλευρά | Η ιδεολογική καθαρότητα όταν συνδυάζεται με το ξεκίνημα μιας αποφασιστικής διαδικασίας ριζοσπαστικών αλλαγών | Συμβάλλει αναπόδραστα στο να τελειοποιήσουμε | Τις διάφορες μορφές ενίσχυσης του κύρους της χώρας |
| Η καθημερινή πρακτική έχει αποδείξει ότι | Η ανάπτυξη ποικιλόμορφης δραστηριότητας | Οριοθετεί και θεμελιώνει αποφασιστικά | Τις βάσεις μιας προοδευτικής μετεξέλιξης. |
Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009
«Εγκληματίες» οδηγοί στην περιφερειακή οδό Θεσσαλονίκης
«Εγκληματίες» οδηγοί στην περιφερειακή οδό Θεσσαλονίκης
ΕΠΙΣΗΣ:
Δείτε εδώ σε (σχεδόν) real-time, την κίνηση στην περιφερειακή της Θεσσαλονίκης από τις κάμερες που έχουν εγκατασταθεί εκεί. Το site φιλοξενείται από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών (ΤΗΜΜΥ) του ΑΠΘ.
ΕΠΙΣΗΣ:
Δείτε εδώ σε (σχεδόν) real-time, την κίνηση στην περιφερειακή της Θεσσαλονίκης από τις κάμερες που έχουν εγκατασταθεί εκεί. Το site φιλοξενείται από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών (ΤΗΜΜΥ) του ΑΠΘ.
Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009
(Ψηφιακές) Μέρες Βινυλίου part 20
Από τον Ιανουάριο έχω να κάνω post με αυτόν τον τίτλο.
Μου φαίνεται ότι ασχοληθήκαμε λίγο με τα άλλα και ξεχάσαμε κάπως την μουσική.
Ας θυμηθούμε λοιπόν ένα γκρουπ που σχηματίστηκε το 1961 ως Dean Ford and the Gaylords. Το 1966, άλλαξαν το όνομα τους και ως Marmalade πια, γνώρισαν επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 ως και τις αρχές του ‘70. Το γκρουπ, θεωρητικά υπάρχει μέχρι και τις μέρες μας (με ένα μόνο από τα αρχικά μέλη στη σύνθεση του).
Το “Reflections of my Life” κυκλοφόρησε στα τέλη του 1969 και έφτασε μέχρι το #10 στο Billboard.
Το τραγούδι συνδέθηκε με τον πόλεμο του Βιετνάμ
( The lyrics appear frequently in the book "Flying Through Midnight" By John T Halliday. A memoir of a Vietnam war Veteran/USAF Pilot. As one of the songs the pilots use to unwind after difficult missions. The song is also used by another Vietnam veteran, Don Blankenship, as the theme song of his web site 'River Vet'. The site is a poignant look at the Mobile Riverine Force, which prosecuted the war in South Vietnam's canals, rice paddies and riverways.)
και αυτός είναι και ο λόγος που διάλεξα το συγκεκριμένο βιντεάκι.
Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009
Eurobasket 2009 : Οι "άσπροι"
Για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα, ο Αντώνης Πανούτσος στο "Πρώτο Θέμα" λέει αυτά που θέλω να πω και εγώ. Η ηλιθιότητα της κρατικής τηλεόρασης σε όλο της το μεγαλείο. Ή μήπως, το απίστευτο κόλλημα του λαού μιας ολόκληρης χώρας;
Από τη στήλη Copy Paste του Αντώνη Πανούτσου στο χθεσινό "Πρώτο Θέμα"
Η Ελλάδα, όπως έδειχνε ο
φωτεινός πίνακας,
προηγούνταν στο σκορ με 28-
13. Εναντίον ποιων; Εναντίον
των άσπρων. Αλλά η Ελλάδα
δεν πιανόταν. Μέχρι το
ημίχρονο είχε ξεφύγει με 24 πόντους κάνοντας το
σκορ 52-28. Εναντίον ποιων; Εναντίον των μαύρων.
Μέχρι που η Ελλάδα κατεβάζοντας τον ρυθμό στο
πρώτο ματς του Eurobasket στην Πολωνία πέτυχε
άνετο θρίαμβο με 86-54 εναντίον ξέρετε ποιων…
Αυτών που η κρατική τηλεόραση προφυλάσσει
όλους τους Ελληνες από το να βλέπουν και να
ακούν το πώς τους φωνάζει όλος ο κόσμος. Αυτών
που όλη η κοινωνία αποκαλεί «Μακεδόνες» κι εμείς
κρυμμένοι πίσω από το γαλανόλευκο δάκτυλό μας
πιστεύουμε ότι τους φωνάζουν «FYROM». Η
γελοιότητα της ελληνικής τηλεόρασης ξεκίνησε
από τον αχτύπητο συνδυασμό της δουλικότητας με
τη βλακεία. Δουλικότητα γιατί ο Ελληνας πρέπει να
πιστεύει ότι χάρη στις ηρωικές προσπάθειες των
Ελλήνων υπουργών Εξωτερικών όλος ο κόσμος λέει
FYROM. Κι όταν δεν το λέει, που δεν το λέει, το
μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αλλάζουμε
την εικόνα πανικόβλητοι. Το ίδιο πανικόβλητοι
πριν από 38 χρόνια οι τεχνικοί της ΕΡΤ έβλεπαν
πριν από το ματς του Παναθηναϊκού με τον Αγιαξ
στο Γουέμπλεϊ να σηκώνεται πανό εναντίον της
χούντας. Το λάθος δεν ήταν η χούντα, αλλά η
εικόνα που έδειχνε η τηλεόραση. Το θέμα δεν
είναι ότι όλοι τους γείτονες τους φωνάζουν
«Μακεδόνες». Το θέμα είναι να μην το μαθαίνουμε.
Κι αν μπορούσαν στην ΕΡΤ θα έκοβαν και το
Internet, για να διαβάζει ο κόσμος τα νέα μόνο
μέσω του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, εκεί
που δεν υπάρχει Μακεδονία και προβλήματα,
αλλά δυστυχώς ούτε και πραγματικότητα.
Στη δουλικότητα προστίθεται και η βλακεία.
Σοκαριστήκαμε που στο MKD που έγραφε
ο φωτεινός πίνακας το Μ αναφέρεται στο
«Macedonia». Το M δηλαδή στο FYROM σε τι
αναφέρεται; Στη Μαδέιρα; Κι όταν θέλουμε να το
λέμε «ΠΓΔΜ» στα ελληνικά το Μ και πάλι τι είναι;
Υπάρχει άλλη συντομογραφία για να αναφέρεται η
χώρα των γειτόνων εκτός του MKD; Συγγνώμη που
θα στενοχωρήσω τις ευαίσθητες ψυχές της ΕΡΤ,
αλλά όχι. Ετσι έχει αναγνωριστεί από τη Διεθνή
Ολυμπιακή Επιτροπή η συντομογραφία του
FYROM, όπως το GRE για την Ελλάδα, το FRA για τη
Γαλλία και πάει λέγοντας. Για να μην το γυρίσουμε
στη σαχλαμάρα, είναι δυνατόν να λέγεται η χώρα
«Former Yugoslav Republic of Macedonia» και να
πιστεύουμε ότι το «Macedonia» δεν θα αναφέρεται
στη συντομογραφία; Δηλαδή, από πού θα είχαν
πάρει τα τρία γράμματα για να καταλαβαίνουμε για
ποιους πρόκειται; Από το Former για να γράφεται
FRM και να νομίζουνε ότι είναι η χώρα του
fromage;
Από τη στήλη Copy Paste του Αντώνη Πανούτσου στο χθεσινό "Πρώτο Θέμα"
Η Ελλάδα, όπως έδειχνε ο
φωτεινός πίνακας,
προηγούνταν στο σκορ με 28-
13. Εναντίον ποιων; Εναντίον
των άσπρων. Αλλά η Ελλάδα
δεν πιανόταν. Μέχρι το
ημίχρονο είχε ξεφύγει με 24 πόντους κάνοντας το
σκορ 52-28. Εναντίον ποιων; Εναντίον των μαύρων.
Μέχρι που η Ελλάδα κατεβάζοντας τον ρυθμό στο
πρώτο ματς του Eurobasket στην Πολωνία πέτυχε
άνετο θρίαμβο με 86-54 εναντίον ξέρετε ποιων…
Αυτών που η κρατική τηλεόραση προφυλάσσει
όλους τους Ελληνες από το να βλέπουν και να
ακούν το πώς τους φωνάζει όλος ο κόσμος. Αυτών
που όλη η κοινωνία αποκαλεί «Μακεδόνες» κι εμείς
κρυμμένοι πίσω από το γαλανόλευκο δάκτυλό μας
πιστεύουμε ότι τους φωνάζουν «FYROM». Η
γελοιότητα της ελληνικής τηλεόρασης ξεκίνησε
από τον αχτύπητο συνδυασμό της δουλικότητας με
τη βλακεία. Δουλικότητα γιατί ο Ελληνας πρέπει να
πιστεύει ότι χάρη στις ηρωικές προσπάθειες των
Ελλήνων υπουργών Εξωτερικών όλος ο κόσμος λέει
FYROM. Κι όταν δεν το λέει, που δεν το λέει, το
μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αλλάζουμε
την εικόνα πανικόβλητοι. Το ίδιο πανικόβλητοι
πριν από 38 χρόνια οι τεχνικοί της ΕΡΤ έβλεπαν
πριν από το ματς του Παναθηναϊκού με τον Αγιαξ
στο Γουέμπλεϊ να σηκώνεται πανό εναντίον της
χούντας. Το λάθος δεν ήταν η χούντα, αλλά η
εικόνα που έδειχνε η τηλεόραση. Το θέμα δεν
είναι ότι όλοι τους γείτονες τους φωνάζουν
«Μακεδόνες». Το θέμα είναι να μην το μαθαίνουμε.
Κι αν μπορούσαν στην ΕΡΤ θα έκοβαν και το
Internet, για να διαβάζει ο κόσμος τα νέα μόνο
μέσω του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, εκεί
που δεν υπάρχει Μακεδονία και προβλήματα,
αλλά δυστυχώς ούτε και πραγματικότητα.
Στη δουλικότητα προστίθεται και η βλακεία.
Σοκαριστήκαμε που στο MKD που έγραφε
ο φωτεινός πίνακας το Μ αναφέρεται στο
«Macedonia». Το M δηλαδή στο FYROM σε τι
αναφέρεται; Στη Μαδέιρα; Κι όταν θέλουμε να το
λέμε «ΠΓΔΜ» στα ελληνικά το Μ και πάλι τι είναι;
Υπάρχει άλλη συντομογραφία για να αναφέρεται η
χώρα των γειτόνων εκτός του MKD; Συγγνώμη που
θα στενοχωρήσω τις ευαίσθητες ψυχές της ΕΡΤ,
αλλά όχι. Ετσι έχει αναγνωριστεί από τη Διεθνή
Ολυμπιακή Επιτροπή η συντομογραφία του
FYROM, όπως το GRE για την Ελλάδα, το FRA για τη
Γαλλία και πάει λέγοντας. Για να μην το γυρίσουμε
στη σαχλαμάρα, είναι δυνατόν να λέγεται η χώρα
«Former Yugoslav Republic of Macedonia» και να
πιστεύουμε ότι το «Macedonia» δεν θα αναφέρεται
στη συντομογραφία; Δηλαδή, από πού θα είχαν
πάρει τα τρία γράμματα για να καταλαβαίνουμε για
ποιους πρόκειται; Από το Former για να γράφεται
FRM και να νομίζουνε ότι είναι η χώρα του
fromage;
Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009
H σκοτεινή πλευρά του internet ?
Διαβάστε στον Titana (όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη) τα σχόλια του, και δείτε το trailer του We Live In Public.Συμφωνώ απόλυτα μαζί του.
Τρίτη, 08 Σεπτεμβρίου 2009
35 χρόνια "Από τις 4 στις 5"
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2009
Ο Δ. Κανελλόπουλος με αφορμή το ντοκιμαντέρ - αφιέρωμα στη ζωή του Γιάννη Πετρίδη (το «Once In a Lifetime» της Νικόλ Αλεξανδροπούλου), λέει αλήθειες σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο σύγχρονο ελληνικό ραδιόφωνο.http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=05/09/2009&id=79020
Διαφωνεί κανείς;
Update: Διαβάστε στο Tam Tam Radio μια απολαυστική συνέντευξη του Γιάννη Πετρίδη. Όσοι την διαβάσετε, θα καταλάβετε την απόσταση που χωρίζει τους περισσότερους από τους σημερινούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς από τον Πετρίδη.
Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2009
Από τη στήλη Copy Paste του Αντώνη Πανούτσου στο χθεσινό "Πρώτο Θέμα"
Στις εκλογές συμβαίνει το αντίθετο από το να κάνεις ψώνια
στη Via Condotti της Ρώμης.
Γιατί στη Via Condotti πράγματα υπάρχουν, αλλά λεφτά
δεν υπάρχουν. Στις εκλογές ψήφος υπάρχει, κόμμα για να την πάρει δεν υπάρχει.
Ας αφαιρέσουμε πρώτα όσους θέλουν
να διορίσουν παιδί στο Δημόσιο,
όσους χρωστάνε υποχρέωση γιατί ο
βουλευτής τους καθάρισε για μετάθεση του
παιδιού στον Στρατό, όσους θέλουν στην επό-
μενη τετραετία να ξαναπάρουμε την Πόλη,
όσους έσφαξαν τον μπαμπά τους οι κομμουνι-
στές, όσους είχαν σφάξει τον μπαμπά τους οι
κομμουνιστές επειδή προηγουμένως είχε
σφάξει τον δικό τους μπαμπά, όσους είναι κυ-
νηγοί και θέλουν να επιτραπεί το κυνήγι στον
Εθνικό Κήπο, όσους είναι οικολόγοι και θρη-
νούν το δάσος με τις σεγκόβιες που έκοψε ο
Κακλαμάνης στην Πατησίων, όσους θέλουν να
κάνουμε εξέταση DNA και να μας παίρνουν
πίσω το ελληνικό διαβατήριο αν στους προη-
γούμενους 20 γονείς κάποιος δεν ήταν Ελλη-
νας, όσους πιστεύουν ότι για να απελευθερω-
θεί η Παλαιστίνη πρώτα πρέπει να κλείσει
από διαδήλωση το Σύνταγμα και διάφορους
άλλους που η ψήφος τους εξαρτάται από προ-
σωπικά συμφέροντα και ατομικά κολλήματα,
ξέρετε τι μένει; Μένει η πλειοψηφία των
Ελλήνων πολιτών που θέλουν να βρουν ένα
κόμμα που να ασχοληθεί με τη ζωή τους, και
τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει.
Το τι σημαίνει να «ασχοληθούν με τη
ζωή τους» είναι κάτι πολύ απλό. Το ίδιο
μπαμ κάνει το αυτοκίνητό σου στη
λακκούβα που άνοιξε το συνεργείο της Τοπι-
κής Αυτοδιοίκησης με τη λακκούβα που άνοιξε
το συνεργείο του ΥΠΕΧΩΔΕ. Την ίδια ώρα θα
περιμένεις στο φανάρι της διασταύρωσης της
Αλεξάνδρας αν το κέντρο έχουν κλείσει αντιε-
ξουσιαστές που διαμαρτύρονται για την κρατι-
κή βία, εξουσιαστές που διαμαρτύρονται για
την κρατική ανοχή στους μετανάστες ή απερ-
γοί της ΑΔΕΔΥ που διαμαρτύρονται γιατί το
επίδομα αλλαγής μελανιών στους εκτυπωτές
σταμάτησε να συγκαταλέγεται σ’ αυτά των
επικίνδυνων και ανθυγιεινών.
Στα τελευταία πενήντα χρόνια ο Ελλη-
νας πολίτης καλείται να ανησυχήσει
για τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αι-
γαίο, για τα σκοτεινά σχέδια των Σκοπιανών
να ονομάσουν τη χώρα τους Μακεδονία, για
τις συνθήκες διαβίωσης των Αφγανών μετανα-
στών στον Αγιο Παντελεήμονα και τις επιδη-
μίες γρίπης που δεν έχουν εκδηλωθεί. Καλεί-
ται να δηλώσει τον θαυμασμό του και τη στή-
ριξή του σε πολιτικούς που υπεράσπισαν τα
κυριαρχικά μας δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή
Ενωση, τα σύνορά μας εναντίον του προαιώνι-
ου εχθρού και το όνομα κάθε νομού και επαρ-
χίας της Ελλάδας. Αυτοί λοιπόν οι γίγαντες μή-
πως θα μπορούσαν να κάνουν και μια-δυο
απλές δουλειές; Να ασχοληθούν με τη ζωή και
όχι με την πολιτική.
Σαν μπουλουκτζήδες που παίζουν την
μπαλαφάρα τους στο θέατρο του χω-
ριού και περιμένουν μερικά χρόνια να
ξεχαστεί για να ξαναπιάσουν τον κόσμο κορόι-
δο, οι Ελληνες πολιτικοί για μία ακόμα φορά
ζητάνε την ψήφο των πολιτών. Αν οι Ελληνες
για μία ακόμα φορά ξεχάσουν τι οι ίδιοι είναι
και σκεφτούν τι είναι αυτοί που ζητάνε την
ψήφο τους, κάτι μπορεί να γίνει…
Πέμπτη, 03 Σεπτεμβρίου 2009
Gogol Bordello
Από το www.zougla.gr
ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009
PRINCIPAL CLUB THEATER – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΠΕΜΠΤΗ 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΞΙΦΑΣΚΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ – ΑΘΗΝΑ
Οι Gogol Bordello, η πολυφυλετική μπάντα από την Νέα Υόρκη που κατάφερε να κατακτήσει με τις μοναδικές μουσικές της, Ευρώπη και Αμερική, έρχεται ξανά στην Ελλάδα, για δύο σόου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη!
Αν κρίνουμε από την τελευταία εκρηκτική εμφάνισή τους στο Rockwave Festival 2009, όπου έκαναν ένα κοινό 15.000 ανθρώπων να χορεύει, σίγουρα αυτό που αναμένουμε να προκαλέσουν στις 16 Δεκεμβρίου στο Principal Club Theater, στη Θεσσαλονίκη αλλά και στις 17 Δεκεμβρίου στο Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας στην Αθήνα δεν μπορεί παρά να είναι μία ατελείωτη gypsy punk γιορτή με πρωταγωνιστές τον αεικίνητο Eugene και την πολυπληθή παρέα του!
H μοναδικότητα τους, από την αρχή της πορείας τους στα μέσα των '90s μέχρι σήμερα, δεν σταματά να εκπλήσσει! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής, όπως ο Manu Chao, οι Dub Trio αλλά ακόμα και η Madonna έχουν συνεργαστεί μαζί τους, με την τελευταία μάλιστα να τους καλεί σε περιοδεία!
Οι τροβαδούροι, που κατάγονται από την Ανατολική Ευρώπη αλλά κατοικοεδρεύουν στην Αμερική, ενώνουν μοναδικά τη τσιγγάνικη μουσική της καταγωγής τους με τα πανκ στοιχεία της Δύσης: κλασσικός ήχος ακορντεόν και βιολιού εναλλάσσεται με έντονα ντραμς, για να μας διηγηθούν την ιστορία της μεταναστευτικής διασποράς της Νέας Υόρκης μέσα από κραιπάλες, χιούμορ και σουρεαλιστικά κοστούμια.
Ένα μουσικό μείγμα, πάντρεμα μουσικής και πολιτισμών, που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο!
Η θεατρική σκηνική τους παρουσία, έντονα επηρεασμένη από το μπρεχτικό καμπαρέ, και οι υπερκινητικές εκρήξεις που προσφέρουν σε κάθε παράστασή τους, έρχονται να προστεθούν στον Gogol Bordello ήχο για να μεταμορφώσουν την ατμόσφαιρα σε ένα ατελείωτο γλέντι!
Στόχος τους, όπως δηλώνο υν, είναι να προκαλέσουν το κοινό και να το οδηγήσουν σε νέες πηγές αυθεντικής ενέργειας. Η θεατρικότητά τους είναι χαοτική και πηγαία και για τον λόγο αυτό μοναδική!!
Τιμή Εισιτηρίου
Τα πρώτα 1000 εισιτήρια και στα δύο shows κοστίζουν 25e.
Μετά την εξάντλησή τους, η τιμή διαμορφώνεται στα 30e.
Η προπώληση ξεκινάει στις 25 Αυγούστου.
Σημεία Προπώλησης
Ticket House
Αθήνα – Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς)
Θεσσαλονίκη – Μητροπόλεως 102
Online Sales: www.ticketpro.gr
ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009
PRINCIPAL CLUB THEATER – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΠΕΜΠΤΗ 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΞΙΦΑΣΚΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ – ΑΘΗΝΑ
Οι Gogol Bordello, η πολυφυλετική μπάντα από την Νέα Υόρκη που κατάφερε να κατακτήσει με τις μοναδικές μουσικές της, Ευρώπη και Αμερική, έρχεται ξανά στην Ελλάδα, για δύο σόου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη!
Αν κρίνουμε από την τελευταία εκρηκτική εμφάνισή τους στο Rockwave Festival 2009, όπου έκαναν ένα κοινό 15.000 ανθρώπων να χορεύει, σίγουρα αυτό που αναμένουμε να προκαλέσουν στις 16 Δεκεμβρίου στο Principal Club Theater, στη Θεσσαλονίκη αλλά και στις 17 Δεκεμβρίου στο Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας στην Αθήνα δεν μπορεί παρά να είναι μία ατελείωτη gypsy punk γιορτή με πρωταγωνιστές τον αεικίνητο Eugene και την πολυπληθή παρέα του!
H μοναδικότητα τους, από την αρχή της πορείας τους στα μέσα των '90s μέχρι σήμερα, δεν σταματά να εκπλήσσει! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής, όπως ο Manu Chao, οι Dub Trio αλλά ακόμα και η Madonna έχουν συνεργαστεί μαζί τους, με την τελευταία μάλιστα να τους καλεί σε περιοδεία!
Οι τροβαδούροι, που κατάγονται από την Ανατολική Ευρώπη αλλά κατοικοεδρεύουν στην Αμερική, ενώνουν μοναδικά τη τσιγγάνικη μουσική της καταγωγής τους με τα πανκ στοιχεία της Δύσης: κλασσικός ήχος ακορντεόν και βιολιού εναλλάσσεται με έντονα ντραμς, για να μας διηγηθούν την ιστορία της μεταναστευτικής διασποράς της Νέας Υόρκης μέσα από κραιπάλες, χιούμορ και σουρεαλιστικά κοστούμια.
Ένα μουσικό μείγμα, πάντρεμα μουσικής και πολιτισμών, που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο!
Η θεατρική σκηνική τους παρουσία, έντονα επηρεασμένη από το μπρεχτικό καμπαρέ, και οι υπερκινητικές εκρήξεις που προσφέρουν σε κάθε παράστασή τους, έρχονται να προστεθούν στον Gogol Bordello ήχο για να μεταμορφώσουν την ατμόσφαιρα σε ένα ατελείωτο γλέντι!
Στόχος τους, όπως δηλώνο υν, είναι να προκαλέσουν το κοινό και να το οδηγήσουν σε νέες πηγές αυθεντικής ενέργειας. Η θεατρικότητά τους είναι χαοτική και πηγαία και για τον λόγο αυτό μοναδική!!
Τιμή Εισιτηρίου
Τα πρώτα 1000 εισιτήρια και στα δύο shows κοστίζουν 25e.
Μετά την εξάντλησή τους, η τιμή διαμορφώνεται στα 30e.
Η προπώληση ξεκινάει στις 25 Αυγούστου.
Σημεία Προπώλησης
Ticket House
Αθήνα – Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς)
Θεσσαλονίκη – Μητροπόλεως 102
Online Sales: www.ticketpro.gr
4 Οκτωβρίου 2009 (Election Day)
Κυκλοφόρησε ακριβώς πριν από 24 χρόνια.
ΥΓ. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα πόσταρα video με τους Duran Duran.
Μάθετε περισσότερα εδώ.
Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009
Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009
Αφήστε μούσι!
Ένα από τα πρώτα post που έκανα σ'αυτό το blog ήταν αυτό.
Κάτι οι διακοπές, κάτι το ότι είμουν σε απεξάρτηση (από το Internet βρε αδερφέ), μόλις σήμερα πήρα χαμπάρι την παρακάτω είδηση:
http://www.mic.gr/news.asp?id=18522
Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να πάω, πάντως από σήμερα αφήνω μούσια ...
Για περισσότερες πληροφορίες:
On Stage
http://www.onstage.gr/
http://www.zztop.com/
Κάτι οι διακοπές, κάτι το ότι είμουν σε απεξάρτηση (από το Internet βρε αδερφέ), μόλις σήμερα πήρα χαμπάρι την παρακάτω είδηση:
http://www.mic.gr/news.asp?id=18522
Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να πάω, πάντως από σήμερα αφήνω μούσια ...
Για περισσότερες πληροφορίες:
On Stage
http://www.onstage.gr/
http://www.zztop.com/
Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009
The roof is on fire!
(The roof is on fire!)
Ο Titanas νομίζω ότι τα λέει όλα ...
http://www.pestaola.gr/burning-athens-meets-supply-and-demand/#more-20642
ΥΓ. Για μια ακόμη φορά, ή τηλεοπτική σεζόν αρχίζει με live μετάδοση πυρκαγιάς. Υποψιάζεστε τι θα ακολουθήσει.
Καλώς Ήρθατε.
Ο Titanas νομίζω ότι τα λέει όλα ...
http://www.pestaola.gr/burning-athens-meets-supply-and-demand/#more-20642
ΥΓ. Για μια ακόμη φορά, ή τηλεοπτική σεζόν αρχίζει με live μετάδοση πυρκαγιάς. Υποψιάζεστε τι θα ακολουθήσει.
Καλώς Ήρθατε.
Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009
Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης + Kee Marcello @ Θέατρο Γης, Θεσσαλονίκη, 09/07/2009
Ωραία ήταν χθες στο Θέατρο Γης.Είχα πάει και πέρισυ στη συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης με την Alannah Myles (το περσινό post βρίσκεται εδώ) και μου είχε αρέσει, οπότε δήλωσα και φέτος παρών.
Φέτος, η ΚΟΘ κάλεσε τον Kee Marcello. Ο Kee Marcello είναι ο πρώην κιθαρίστας των Europe, ο οποίος πλέον κάνει σόλο καριέρα.
Το πρόγραμμα ήταν αρκετά ενδιαφέρον, ακούστηκαν διασκευές γνωστών κομματιών (Bohemian Rhapsody, Pinball Wizard, A Whiter Shade of Pale, Stairway to Heaven, Another Brick in the Wall, Smoke on the Water) και φυσικά το The Final Countown των Europe. Διευθυντής ορχήστρας ήταν ο Alexander Frey, ο οποίος μάλλον έκλεψε την παράσταση.
Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια στην ΚΟΘ για την προσπάθεια που κάνει να προσελκύσει και ένα διαφορετικό κοινό. Και του χρόνου, ακόμη καλύτερα.
ΥΓ. Λογικά, δεν θα υπάρξει νέο post μέχρι τον Σεπτέμβριο μια και από σήμερα αρχίζει η ετήσια αποτοξίνωση μου από πληκτρολόγια και οθόνες (κοινώς, παίρνω άδεια). Σας εύχομαι λοιπόν, καλό καλοκαίρι, καλές βουτιές (σε καθαρές θάλασσες) και πολλές (και καλές) συναυλίες. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη (δεν μπορούσα να μην το γράψω!)
Πέμπτη, 02 Ιουλίου 2009
Regina Spektor- Laughing With
No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one's laughing at God when they're starving or freezing or so very poor
No one laughs at God when the doctor calls after some routine tests
No one's laughing at God when it's gotten real late and their kid's not back from that party yet
No one laughs at God when their airplane starts to uncontrollably shake
No one's laughing at God when they see the one they love hand in hand with someone else and they hope that they're mistaken
No one laughs at God when the cops knock on their door and they say "We've got some bad new, sir,"
No one's laughing at God when there's a famine, fire or flood
But God can be funny
At a cocktail party while listening to a good God-themed joke or
Or when the crazies say he hates us and they get so red in the head you think that they're about to choke
God can be funny
When told he'll give you money if you just pray the right way
And when presented like a genie
Who does magic like Houdini
Or grants wishes like Jiminy Cricket and Santa Claus
God can be so hilarious
Ha ha
Ha ha
No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one's laughing at God when they've lost all they got and they don't know what for
No one laughs at God on the day they realize that the last sight they'll ever see is a pair of hateful eyes
No one's laughing at God when they're saying their goodbyes
But God can be funny
At a cocktail party while listening to a good God-themed joke or
Or when the crazies say he hates us and they get so red in the head you think that they're about to choke
God can be funny
When told he'll give you money if you just pray the right way
And when presented like a genie
Who does magic like Houdini
Or grants wishes like Jiminy Cricket and Santa Claus
God can be so hilarious
No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one's laughing at God in a hospital
No one's laughing at God in a war
No one's laughing at God when they're starving or freezing or so very poor
No one's laughing at God
No one's laughing at God
No one's laughing at God
We're all laughing with God
Τετάρτη, 01 Ιουλίου 2009
Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009
Obel - Just So
Black turns beat me bright,
Turning on the light,
Today is gonna be the day
You hear somebody say,
We need you right away.
Tiptoe over the floor
What are you waiting for?
So so and no more
That's all to be, so before.
Today is gonna be the day
You hear somebody say,
We need you right away.
You hear the moments kick and play.
The order of the day
Is already in your way.
The window shade,
The nurse and maid,
To let it all just work away,
From head to toe,
Where shadow grows,
Since forever and a day.
Quiet moments home,
Where some do you roam?
Today is gonna be the day
You hear somebody say
We need you right away.
No time for Tea or lemonade.
Some moments of the day
Were only half awake.
Drink a toast to the sun,
To the things that never go,
To the break of the day,
That is all that I say.
Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009
Greenfields
Το "Greenfields," κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1960, και ήταν το δεύτερο single από το πρώτο album των Brothers Four. Το τραγούδι γράφτηκε το 1956 από τους Terry Gilkyson, Richard Dehr και Frank Miller και πούλησε πάνω από 1 εκατομμύριο κομμάτια όταν κυκλοφόρησε από τους Brothers Four.
Οι πληροφορίες είναι από τη wikipedia, αλλά αυτό που κάνει πραγματικά εντύπωση, είναι η τελευταία πρόταση του άρθρου:
"Despite all the changes and having spent over half a century in the music industry, the group is still active"
ΥΓ. Αν μόνο μια διακοπή ρεύματος είναι ικανή για να μας κάνει να απομακρυνθούμε από την τηλεόραση, να ζητήσουμε από τη ΔΕΗ να το ξανακάνει σύντομα.
100 Best Movie Lines in 200 Seconds
Για τους φίλους του σινεμά, 3 περίπου λεπτά με τις καλύτερες (σχεδόν!) ατάκες.
Το είδα στον Titana (www.pestaola.gr) και νομίζω ότι θα σας αρέσει.
Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009
Παχαίνοντας στον στρατό
Από το χθεσινό "Βήμα της Κυριακής")
Στον στρατό οι άνδρες μαθαίνουν δύο πράγματα: να καθαρίζουν πατάτες και να στρώνουν το κρεβάτι τους. Ως εκ τούτου ο κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης δεν κάνει καμία χάρη σε κανέναν όταν ανακοινώνει τη μείωση της θητείας στους εννέα (9) μήνες.
Aπορούμε γιατί την κατεβάζει λίγο λίγο και δεν προτείνει μια και καλή την επάνδρωση των Σωμάτων με επαγγελματίες, κάτι που εν πολλοίς ισχύει ήδη για την Αεροπορία και το Ναυτικό. Το γεωστρατηγικό περιβάλλον δεν επιτρέπει συζητήσεις για κατάργηση των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά κάποτε θα πρέπει στα σοβαρά να καταγραφεί τι ακριβώς συνεισφέρουν στην άμυνα της χώρας χιλιάδες στρατιώτες, χωρίς αληθινή εκπαίδευση. Ακόμη όμως και αν είχαν την εκπαίδευση, αν μέσα σε λίγους μήνες αποκτούσαν το σώμα του Ρόκι και τις δεξιότητες του Ράμπο, θα ήταν απαραίτητοι 50.000
κληρωτοί ετησίως; Οι σύγχρονοι πόλεμοι μάλλον βασίζονται στον τεχνολογικό εξοπλισμό παρά στην αριθμητική υπεροχή. Δεν χρειάζονται πολλοί για να πατηθεί το κουμπί με τα πυραυλάκια. Εν πάση περιπτώσει έχει υπολογιστεί πόσοι πολεμιστές χρειάζονται για παν ενδεχόμενο; Είναι απαραίτητο το σύνολο της αρσενικής νεολαίας;
Ωσπου να προσδιοριστούν οι αληθινές ανάγκες σε ανθρώπους, μπορούμε να ανοίξουμε τη συζήτηση για το ποιόν της θητείας. Εξαιρουμένων των λοκατζήδων, οι κληρωτοί στο τέλος της θητείας ζυγίζουν καμιά δεκαριά κιλά παραπάνω. Αυτά παθαίνει όποιος δεν έχει τι να κάνει όλη μέρα και κάθεται στο καψιμί, τρώγοντας κρουασάν. Η θητεία είναι far niente. Δεν κάνουν τίποτε, τουλάχιστον όχι ουσιαστικό. Οι σκοπιές, για παράδειγμα, είναι ό,τι πιο ανώφελο την εποχή της τεχνολογίας. Στη θέση του φαντάρου που ξεροσταλιάζει μέσα στη νύχτα θα μπορούσε να βρίσκεται μια κάμερα. Οι αισθήσεις του ανθρώπου δεν μπορούν επ΄ ουδενί να συγκριθούν με τους αισθητήρες των μηχανημάτων. Βέβαια, λένε, ο φαντάρος μπορεί να αμυνθεί. Και πώς θα το κάνει αυτό, με ραμμένες τις σφαίρες και έχοντας κάνει το πολύ δέκα βολές στη ζωή του; Ας δούμε όμως τις καλές περιπτώσεις θητείας. Να είναι κάποιος σε γραφείο και να σημειώνει τους εξοδούχους. Με κάτι τέτοια χαλαλίζουν τα νιάτα τους οι φαντάροι, με αναφορές και δουλίτσες που αφορούν το ίδιο το στρατόπεδο. Ο ένας εξυπηρετεί τον άλλον και όλοι μαζί ένα τεράστιο παρασιτικό σύστημα. Ο στρατός αναλώνεται στην ίδια τη γραφειοκρατία του.
Υπάρχουν και καλές περιπτώσεις θητείας. Ενας νέος μπορεί να γίνει η ορντινάντσα του διοικητή. Κάποιος εξίσου τυχερός να τοποθετηθεί σε κατασκηνώσεις και να φροντίζει τις οικογένειες των αξιωματικών που κάνουν τα μπάνια τους. Αντιλαμβάνεστε τον παραλογισμό; Ζητάμε από νέους ανθρώπους να κόψουν στη μέση τη ζωή τους και για έναν χρόνο (έστω εννέα μήνες) να γίνουν δούλοι σε θέρετρο συζύγων στρατιωτικών. Πάει ο στρατιώτης να υπηρετήσει την πατρίδα και τελικά υπηρετεί μια κυρά με τα βλαστάρια της. Αυτά τα προνόμια των αξιωματικών εκπορεύονται από το πλεόνασμα των ανθρώπων, δηλαδή από την υποχρεωτική στράτευση. Τι να τους κάνουν όλους αυτούς που παρουσιάζονται κάθε χρόνο, αν δεν τους βρουν τέτοιες ασχολίες. Φανταστείτε πώς θα άλλαζαν οι διαθέσεις, αν αντί για δωρεάν προσωπικό ο κ. Μεϊμαράκης έπρεπε να πληρώνει πολεμιστές και υπαλλήλους. Θα ενέκρινε άραγε τόσους σοφέρ ή θα έστελνε τους αξιωματικούς να βγάλουν δίπλωμα οδήγησης, να πηγαινοέρχονται μόνοι τους;
Οστρατός διδάσκει κάτι ακόμη στο ελληνόπουλο. Περνάει άνετα όποιος είναι ισχυρός (κοινωνικά). Το ρουσφέτι στον στρατό εκφράζει με τον χυδαιότερο τρόπο τη νοοτροπία του Νεοέλληνα. Από τις πρώτες μέρες της θητείας ο στρατιώτης μαθαίνει ότι στην κοινωνία, την ελεύθερη, και στη στρατιωτική νικητής είναι όποιος έχει τα πιο πολλά λεφτά, τις πιο ισχυρές γνωριμίες. Κάθε οικογένεια επιδίδεται σε αγώνα καλής μετάθεσης, καθένας με τα μέσα του, κυρίως με τον βουλευτή του. Οι φαντάροι είναι ο νούμερο ένα λόγος όχλησης πολιτικών: χαρτάκια πάνε και έρχονται και οι τοποθετήσεις γίνονται αναλόγως. Το ρουσφέτι είναι βέβαια το πιο αδύναμο επιχείρημα εναντίον αυτού του τεράστιου μηχανισμού που καταπίνει τα μεγαλύτερα κονδύλια του προϋπολογισμού. Ο στρατός χρειάζεται επειγόντως αξιολόγηση και κοστολόγηση από την αρχή. Να υπολογιστεί με ποιον τρόπο συμβάλλουν στην άμυνα της χώρας, ας πούμε, οι 3.000 αξιωματικοί με γραφείο στο Πεντάγωνο και πόσο ακριβώς κοστίζουν οι φαντάροι που υπηρετούν. Ενας επαγγελματικός στρατός, επικεντρωμένος στο στρατιωτικό αντικείμενο, έρχεται φθηνότερα.
Στον στρατό οι άνδρες μαθαίνουν δύο πράγματα: να καθαρίζουν πατάτες και να στρώνουν το κρεβάτι τους. Ως εκ τούτου ο κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης δεν κάνει καμία χάρη σε κανέναν όταν ανακοινώνει τη μείωση της θητείας στους εννέα (9) μήνες.
Aπορούμε γιατί την κατεβάζει λίγο λίγο και δεν προτείνει μια και καλή την επάνδρωση των Σωμάτων με επαγγελματίες, κάτι που εν πολλοίς ισχύει ήδη για την Αεροπορία και το Ναυτικό. Το γεωστρατηγικό περιβάλλον δεν επιτρέπει συζητήσεις για κατάργηση των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά κάποτε θα πρέπει στα σοβαρά να καταγραφεί τι ακριβώς συνεισφέρουν στην άμυνα της χώρας χιλιάδες στρατιώτες, χωρίς αληθινή εκπαίδευση. Ακόμη όμως και αν είχαν την εκπαίδευση, αν μέσα σε λίγους μήνες αποκτούσαν το σώμα του Ρόκι και τις δεξιότητες του Ράμπο, θα ήταν απαραίτητοι 50.000
κληρωτοί ετησίως; Οι σύγχρονοι πόλεμοι μάλλον βασίζονται στον τεχνολογικό εξοπλισμό παρά στην αριθμητική υπεροχή. Δεν χρειάζονται πολλοί για να πατηθεί το κουμπί με τα πυραυλάκια. Εν πάση περιπτώσει έχει υπολογιστεί πόσοι πολεμιστές χρειάζονται για παν ενδεχόμενο; Είναι απαραίτητο το σύνολο της αρσενικής νεολαίας;
Ωσπου να προσδιοριστούν οι αληθινές ανάγκες σε ανθρώπους, μπορούμε να ανοίξουμε τη συζήτηση για το ποιόν της θητείας. Εξαιρουμένων των λοκατζήδων, οι κληρωτοί στο τέλος της θητείας ζυγίζουν καμιά δεκαριά κιλά παραπάνω. Αυτά παθαίνει όποιος δεν έχει τι να κάνει όλη μέρα και κάθεται στο καψιμί, τρώγοντας κρουασάν. Η θητεία είναι far niente. Δεν κάνουν τίποτε, τουλάχιστον όχι ουσιαστικό. Οι σκοπιές, για παράδειγμα, είναι ό,τι πιο ανώφελο την εποχή της τεχνολογίας. Στη θέση του φαντάρου που ξεροσταλιάζει μέσα στη νύχτα θα μπορούσε να βρίσκεται μια κάμερα. Οι αισθήσεις του ανθρώπου δεν μπορούν επ΄ ουδενί να συγκριθούν με τους αισθητήρες των μηχανημάτων. Βέβαια, λένε, ο φαντάρος μπορεί να αμυνθεί. Και πώς θα το κάνει αυτό, με ραμμένες τις σφαίρες και έχοντας κάνει το πολύ δέκα βολές στη ζωή του; Ας δούμε όμως τις καλές περιπτώσεις θητείας. Να είναι κάποιος σε γραφείο και να σημειώνει τους εξοδούχους. Με κάτι τέτοια χαλαλίζουν τα νιάτα τους οι φαντάροι, με αναφορές και δουλίτσες που αφορούν το ίδιο το στρατόπεδο. Ο ένας εξυπηρετεί τον άλλον και όλοι μαζί ένα τεράστιο παρασιτικό σύστημα. Ο στρατός αναλώνεται στην ίδια τη γραφειοκρατία του.
Υπάρχουν και καλές περιπτώσεις θητείας. Ενας νέος μπορεί να γίνει η ορντινάντσα του διοικητή. Κάποιος εξίσου τυχερός να τοποθετηθεί σε κατασκηνώσεις και να φροντίζει τις οικογένειες των αξιωματικών που κάνουν τα μπάνια τους. Αντιλαμβάνεστε τον παραλογισμό; Ζητάμε από νέους ανθρώπους να κόψουν στη μέση τη ζωή τους και για έναν χρόνο (έστω εννέα μήνες) να γίνουν δούλοι σε θέρετρο συζύγων στρατιωτικών. Πάει ο στρατιώτης να υπηρετήσει την πατρίδα και τελικά υπηρετεί μια κυρά με τα βλαστάρια της. Αυτά τα προνόμια των αξιωματικών εκπορεύονται από το πλεόνασμα των ανθρώπων, δηλαδή από την υποχρεωτική στράτευση. Τι να τους κάνουν όλους αυτούς που παρουσιάζονται κάθε χρόνο, αν δεν τους βρουν τέτοιες ασχολίες. Φανταστείτε πώς θα άλλαζαν οι διαθέσεις, αν αντί για δωρεάν προσωπικό ο κ. Μεϊμαράκης έπρεπε να πληρώνει πολεμιστές και υπαλλήλους. Θα ενέκρινε άραγε τόσους σοφέρ ή θα έστελνε τους αξιωματικούς να βγάλουν δίπλωμα οδήγησης, να πηγαινοέρχονται μόνοι τους;
Οστρατός διδάσκει κάτι ακόμη στο ελληνόπουλο. Περνάει άνετα όποιος είναι ισχυρός (κοινωνικά). Το ρουσφέτι στον στρατό εκφράζει με τον χυδαιότερο τρόπο τη νοοτροπία του Νεοέλληνα. Από τις πρώτες μέρες της θητείας ο στρατιώτης μαθαίνει ότι στην κοινωνία, την ελεύθερη, και στη στρατιωτική νικητής είναι όποιος έχει τα πιο πολλά λεφτά, τις πιο ισχυρές γνωριμίες. Κάθε οικογένεια επιδίδεται σε αγώνα καλής μετάθεσης, καθένας με τα μέσα του, κυρίως με τον βουλευτή του. Οι φαντάροι είναι ο νούμερο ένα λόγος όχλησης πολιτικών: χαρτάκια πάνε και έρχονται και οι τοποθετήσεις γίνονται αναλόγως. Το ρουσφέτι είναι βέβαια το πιο αδύναμο επιχείρημα εναντίον αυτού του τεράστιου μηχανισμού που καταπίνει τα μεγαλύτερα κονδύλια του προϋπολογισμού. Ο στρατός χρειάζεται επειγόντως αξιολόγηση και κοστολόγηση από την αρχή. Να υπολογιστεί με ποιον τρόπο συμβάλλουν στην άμυνα της χώρας, ας πούμε, οι 3.000 αξιωματικοί με γραφείο στο Πεντάγωνο και πόσο ακριβώς κοστίζουν οι φαντάροι που υπηρετούν. Ενας επαγγελματικός στρατός, επικεντρωμένος στο στρατιωτικό αντικείμενο, έρχεται φθηνότερα.
Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009
Εσείς που "ψηφίσατε";
Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος εγώ "ψήφισα" Σαντορίνη. Ακολουθούν μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα εκεί (κλικ στις φωτό για πλήρες μέγεθος).
Δευτέρα, 01 Ιουνίου 2009
Loreena McKennitt - La Serenissima
Δείτε ένα υπέροχο βίντεο και προετοιμαστείτε για τις συναυλίες της Loreena McKennitt στην Ελλάδα.
Εμείς θα είμαστε στη Μονή Λαζαριστών στις 11/06.
UPDATE1:
Δυστυχώς, όπως θα έχετε ήδη μάθει, οι συναυλίες ακυρώθηκαν.UPDATE 2:
Τελικά, οι συναυλίες θα γίνουν σε άλλες ημερομηνίες. Διαβάστε λεπτομέρειες εδώ.
Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009
Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009
Εξώφυλλα Δίσκων ... δείτε τα!
Με αφορμή το τελευταίο post έπεσα πάνω σε 2 άρθρα του Smashing Magazine που αφορούν στο ίδιο θέμα. Δεν συμφωνώ απόλυτα με την επιλογή των εξωφύλλων, αλλά νομίζω ότι έχουν ενδιαφέρον.100 Obscure and Remarkable CD Covers
35 Beautiful Music Album Covers
Το εξώφυλλο των King Crimson είναι ένα από τα αγαπημένα μου.
Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009
Εξώφυλλα Δίσκων
Άλλο ένα ενδιαφέρον άρθρο από τη "Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας:
ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΔΙΣΚΩΝ:
Σύντομα θα είναι παρελθόν
Η ξεχωριστή σχέση που έχει ο κάθε μουσικόφιλος με τους δίσκους του, πολύ σύντομα θα περάσει σε μια άλλη διάσταση και θα ανήκει στο παρελθόν.
Η αίσθηση της αφής και το τελετουργικό μέρος που προηγείται της κάθε ακρόασης, με τη συνήθη ανάγνωση του περιεχομένου των εξωφύλλων, οδηγείται λόγω της τεχνολογίας στο ντουλάπι με τις αναμνήσεις. Ολα αυτά θα υπάρχουν πια μόνο στη μνήμη μας.
Πιάνοντας στα χέρια του τον κάθε δίσκο βινυλίου ή ακόμα και το cd, ο κάθε ακροατής συχνά θυμάται το κατάστημα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τον απέκτησε. Πολλές φορές μάλιστα ένας δίσκος αποτελούσε αντικείμενο δώρου από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Τώρα πια θα ακολουθήσει το δρομολόγιο των επιστολών και θα γίνει μέρος του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή.
Πριν από 100 χρόνια εμφανίστηκαν για πρώτη φορά οι δίσκοι των 78 στροφών και στις πρώτες εκδόσεις ήταν τυπωμένο στο εξώφυλλο το όνομα του παραγωγού ή το όνομα της εταιρείας που εκπροσωπούσε την ηχογράφηση.
Η γερμανική Οντεόν ήταν η πρώτη εταιρεία που το 1914 παρουσίασε σε ειδική έκδοση, που αποτελούνταν από τέσσερις δίσκους, τη μουσική από το μπαλέτο του Τσαϊκόφσκι Ο Καρυοθραύστης· ήταν η πρώτη μορφή από αυτό που αρκετά χρόνια αργότερα θα ονομασθεί άλμπουμ.
Παρ' όλα αυτά θα περάσουν πολλά χρόνια πριν ακολουθήσει κάποια άλλη εταιρεία την ίδια τακτική.
Στη δεκαετία του '20 άρχισε δειλά να εμφανίζεται η φράση Record album στα ειδικά εκτυπωμένα κενά εξώφυλλα, τα οποία ο αγοραστής μπορούσε να χρησιμοποιήσει για την τοποθέτηση των δίσκων 78 στροφών, σε μια συσκευασία η οποία σε μέγεθος ήταν μεγαλύτερη από αυτό των δίσκων και ήταν κάτι ανάλογο με αυτό των φωτογραφικών άλμπουμ.
Χρειάστηκε να έλθει η δεκαετία του '30 για να τυπωθούν για πρώτη φορά εξώφυλλα στα οποία θα αναγραφόταν το όνομα του καλλιτέχνη και το περιεχόμενο θα αποτελούνταν από διάφορες ηχογραφήσεις του ή κάποια ολοκληρωμένη κλασική συμφωνία.
Το 1938 η μεγάλη αμερικανική δισκογραφική εταιρεία Κολούμπια προσλαμβάνει ως καλλιτεχνικό διευθυντή τον Alex Steinweiss, ο οποίος θα δημιουργήσει τα πρώτα σχέδια με έγχρωμα εξώφυλλα, τα οποία θα καθιερώσουν όλες σχεδόν οι μεγάλες εταιρείες από το 1940.
Αρκετές από αυτές θα χρησιμοποιούν εικόνες από ζωγραφικούς πίνακες, αλλά πολλές θα δημιουργούν ειδικό σχεδιασμό για το κάθε εξώφυλλο, που συχνά θα καλύπτεται από φωτογραφίες του καλλιτέχνη ή του διευθυντή της ορχήστρας που ερμηνεύει το περιεχόμενο.
Από το 1948 εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τα εξώφυλλα που κάλυπταν τους δίσκους των 45 στροφών και τα άλμπουμ βινυλίου όπως τα έμαθαν όσοι μεγάλωσαν στο δεύτερο ήμισυ του περασμένου αιώνα.
Στη δεκαετία του '50 οι φωτογραφίες των καλλιτεχνών θα πλαισιώνουν τα εξώφυλλα των δίσκων τους. Ποζάρουν συχνά σε στάσεις που τονίζουν τη σεξουαλικότητά τους, στο επιτρεπόμενο βέβαια πλαίσιο της εποχής. Είναι χαρακτηριστικό ότι το άλμπουμ των Mamas and Papas If You Can Believe Your Eyes And Ears το 1966 τυπώθηκε σε τρεις διαφορετικές εκδοχές, για να γίνει τελικά αποδεκτή η φωτογράφηση του γκρουπ μέσα σε μια μπανιέρα, ενώ διαφορετική τύχη είχε το εξώφυλλο των Beatles για το άλμπουμ τους Yesterday And Today, που κυκλοφόρησε μόνο στην Αμερική και απλώς αντικαταστάθηκε με άλλο.
Μέχρι το 1980 και πριν εμφανισθούν τα cd, τα εξώφυλλα των δίσκων αποτελούσαν σημαντικό συνοδευτικό υλικό των άλμπουμ βινυλίου και πολύ συχνά δημιουργοί τους ήταν μεγάλα ονόματα της Τέχνης. Αυτοί παράλληλα με το εξώφυλλο, που θα έπρεπε να είναι ελκυστικό για να προσελκύει τον αγοραστή, δημιουργούσαν και το ειδικό ένθετο στο οποίο τοποθετούνταν ο δίσκος, και συνήθως περιελάμβανε τους στίχους ή φωτογραφικό υλικό του κάθε καλλιτέχνη ή του συγκροτήματος που ακουγόταν στο άλμπουμ.
Δίσκοι όπως ο Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band των Beatles ήταν από τους πρώτους που δημιουργήθηκαν με διπλό εξώφυλλο, στο οποίο υπήρχε ειδικός σχεδιασμός και ανοίγοντάς το ο κάτοχός του έβλεπε άλλη μια φωτογραφία του συγκροτήματος, ενώ στο οπισθόφυλλο υπήρχαν οι στίχοι από τα τραγούδια του άλμπουμ.
Το ταλέντο των δημιουργών θα χαρίσει μερικά πραγματικά καλλιτεχνικά από άποψη έμπνευσης εξώφυλλα, όπως το Velvet Underground με τη γνωστή μπανάνα, που ήταν δημιουργία του Andy Warhol, ο οποίος είχε την επιμέλεια και στο Sticky Fingers των Rolling Stones, το οποίο άνοιγε με το γνωστό στους παλαιότερους φερμουάρ. Ο Miles Davis είχε δίσκους με χαρισματικά εξώφυλλα, όπως το Bitches Brew, δημιούργημα του Mati Klarwein, ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει και αρκετά άλμπουμ των Santana. Οι Iron Maiden θα καθιερώσουν ένα δικό τους ύφος εξωφύλλων με τον δημιουργό Drew Stuzan, όπως και ο David Bowie, του οποίου τα πρώτα εξώφυλλα φιλοτεχνούσε ο Rex Ray. Για τον Bowie είχε δουλέψει και ο Βέλγος Guy Peellaert, που πέθανε τον περασμένο Νοέμβριο. Ο Peellaert είχε φιλοτεχνήσει το Diamond Dogs του Bowie και το It's Only Rock and Roll των Rolling Stones, ενώ ήταν και ο δημιουργός του καταπληκτικού βιβλίου Rock Dreams, με τα ανεπανάληπτα σκίτσα από καλλιτέχνες του ροκ. Η Hipgnosis, ένας μεγάλος οργανισμός σχεδιαστών, έχει δημιουργήσει αρκετά από τα εξώφυλλα των δίσκων των σημαντικότερων συγκροτημάτων του βρετανικού ροκ, στη δεκαετία του '70, όπως αυτά των Led Zeppelin. Χαρακτηριστικά ήταν και τα εξώφυλλα του Roger Dean για το συγκρότημα των Yes, ενώ η εταιρεία ECM, που είναι από τις σημαντικότερες στον χώρο της τζαζ, πάντα φρόντιζε ιδιαίτερα την παρουσία των εξωφύλλων των καλλιτεχνών της, τα οποία είχαν μία ξεχωριστή αισθητική άποψη. Συχνά μάλιστα τα εξώφυλλα των δίσκων βινυλίου έμοιαζαν με ζωγραφικούς πίνακες.
Αλλοι καλλιτέχνες κατέφευγαν σε έργα από γνωστούς ζωγράφους για να δημιουργήσουν το εξώφυλλό τους, όπως οι Derek and The Dominoes που χρησιμοποίησαν το έργο του Γάλλου ζωγράφου και γλύπτη Emile Theodore Frandsen de Schomberg «La Fille au Bouquet» στο άλμπουμ τους Layla and Other Assorted Love Songs, ή οι Coldplay που στο πρόσφατο άλμπουμ τους Viva La Vida or Death and All His Friends έχουν χρησιμοποιήσει έναν ιδιαίτερα δημοφιλή πίνακα του Delacroix που υπάρχει στο Μουσείο του Λούβρου.
Γνωστά ονόματα από τον χώρο της φωτογραφίας και του κινηματογράφου που έχουν ασχοληθεί με εξώφυλλα δίσκων είναι, μεταξύ άλλων, οι: Annie Leibovitz (John Lennon, Bruce Springsteen, Patti Smith), David La Chappelle (Elton John, Νο Doubt), Anton Corbijn (U2, The Killers, Depeche Mode), Karl Ferris (Jimi Hendrix, Donovan).
Καλλιτέχνες όπως οι Jimmy Page, Thom Yorke και Michael Stipe συχνά είχαν οι ίδιοι την επιμέλεια των εξωφύλλων που χρησιμοποιούσαν τα συγκροτήματα, όπως οι Led Zeppelin, Radiohead και R.Ε.Μ.
Ενώ οι Joni Mitchell, Bob Dylan και Cat Stevens τις περισσότερες φορές ζωγράφιζαν οι ίδιοι τα εξώφυλλα των δίσκων τους.
Τα εξώφυλλα ήταν εδώ και αρκετές δεκαετίες αναπόσπαστο κομμάτι της μουσικής βιομηχανίας, έστω και αν είχε περιορισθεί η επιρροή τους με την έλευση του cd, αλλά μια περιήγηση στους διαδικτυακούς χώρους που προωθούν τα νέα άλμπουμ, μάλλον θα δείξει στον επισκέπτη ότι αυτή η σχέση σύντομα θα πάψει να υπάρχει, και το εξώφυλλο όπως το ξέραμε θα αποτελεί παρελθόν.
Στη δεκαετία του '70 ένα εξώφυλλο, όπως το Dark Side Of The Moon των Pink Floyd ή το Pampered Menial των Pavlov's Dog, ήταν αρκετό από μόνο του να προκαλέσει τον ακροατή να ακούσει το περιεχόμενο. Σήμερα τα εξώφυλλα έχουν συχνά σχεδιασμό που δημιουργείται με ηλεκτρονικά μέσα και δεν μπορούν να αγγίξουν την ευαισθησία των φίλων της μουσικής.
Συγκροτήματα όπως οι Kiss, AC/DC και Aerosmith δημιούργησαν την εικόνα που τους περιβάλλει μέσω των εξωφύλλων των δίσκων τους. Στο εξής αυτό θα είναι αδύνατο.
Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009
Depeche Mode ... όσο περιμένουμε τα νεώτερα
Μου άρεσε ο Indictos σήμερα....
http://indictos.wordpress.com/2009/05/13/depeche-mode/#comments
Εγώ δεν τους είχα δει το 1985 γιατί διάβαζα (σαν το μακαρίτη τον Χριστόδουλο).
Συμμερίζομαι την πίκρα όσων κατέβηκαν από δω πάνω για να τους δουν γιατί την έχω πατήσει και εγώ με τον ίδιο τρόπο. Άντε, καλό (συναυλιακό) καλοκαίρι :)
"Αυτή η χώρα δε σώζεται με τίποτα" που έλεγε παλιά και ο Χάρρυ Κλυνν.
UPDATE:
Τα σχόλια στο Rolling Stone έχουν πολύ γέλιο.
http://indictos.wordpress.com/2009/05/13/depeche-mode/#comments
Εγώ δεν τους είχα δει το 1985 γιατί διάβαζα (σαν το μακαρίτη τον Χριστόδουλο).
Συμμερίζομαι την πίκρα όσων κατέβηκαν από δω πάνω για να τους δουν γιατί την έχω πατήσει και εγώ με τον ίδιο τρόπο. Άντε, καλό (συναυλιακό) καλοκαίρι :)
"Αυτή η χώρα δε σώζεται με τίποτα" που έλεγε παλιά και ο Χάρρυ Κλυνν.
UPDATE:
Τα σχόλια στο Rolling Stone έχουν πολύ γέλιο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
